شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۱ آبان ۱۳۹۶ - ۲۳ اکتبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

پرونده اتمی جمهوری اسلامی ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد

بهرام رحماني

با ارجاع پرونده اتمی جمهوری اسلامی به شورای امنیت سازمان ملل، بند و بست­های نهان و آشکار جمهوری اسلامی با دولت­های درگیر در پرونده اتمی ایران اوج گرفته است. همچنین جنگ لفظی و تهدیدها بین جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا نیز وارد فاز جدیدی شده است و مقامات هر دو کشور، حتی جلسات محرمانه امنیتی خود با فرماندهان نیروهای نظامی ارتش­شان را به رسانه­ها درز می­دهند.

آژانس بين­المللی انرژی اتمی روز چهارشنبه هشتم مارس 2006، گزارش فعاليت­های اتمی ايران را تسليم شورای امنيت سازمان ملل کرد و راه اقدامات اين شورا عليه ايران هموار شد. پنج عضو دائمی شورای امنيت سازمان ملل، بعد از ظهر جمعه پشت درهای بسته برگزار شد و نشست کامل شورای امنيت، روزهای آینده با حضور هر 15 عضو آن در این زمینه برگزار خواهد شد.

بدین ترتیب، پس از سال­ها کشکمکش بر سر برنامه­ها و فعالیت­های اتمی جمهوری اسلامی، با سه کشور اروپایی و آژانس بین­المللی انرژی اتمی، به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع شد تا اعضای دایمی این شورا مساله ایران را به بحث می­گذارند.  

اما در این میان جمهوری اسلامی، از فرصت پیش آمده استفاده کرده و حملات وحشیانه خود به جنیش کارگری، زنان، دانش­جویان و جوانان، روزنامه­نگاران و نویسندگان را افزایش داده، بار دیگر طناب­های دار را در میادین شهرها برپا کرده و جوخه­های تیرش در زندان­ها فعال شده است. در طول دو سه روز بیش از 1200 کارگر شرکت اتوسرانی تهران و حومه را دستگیر کرد و آزاد­شدگان هنوز نتوانسته­اند به سر کار خود برگردند. هنوز هم 6 نفر از اعضای سندیکای شرکت واحد اتوسرانی تهران و حومه، و 3 نفر از فعالین اعتصاب شرکت واحد، در زندان به سر می­برند. همچنین اخراج رسمی از کار 46 نفر از کارگران آزاده شده از زندان اعلام شده است. مامورین انتظامی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی، روز 8 مارس، روز جهانی زن، به تجمع­کنندگان در پارک دانش­جو یورش بردند و آنان را مورد ضرب و شتم قرار دادند، حتی مامورین سرکوبگر جمهوری اسلامی در این یورش وحشیانه خود، خانم سیمین بهبهانی، شاعر 80 ساله را که در این تجمع حضور داشت اهانت کردند. نیروهای سرکوبگر رژیم، در شهرهای مهاباد، پیرانشهر و اشنویه به مانورهای نظامی و تیراندازی دست زده­اند. همه این وحشی­گری­های رژیم جمهوری اسلامی، با هدف آفریدن رعب و وحشت و زهر چشم گرفتن از جامعه سازمان­دهی می­شود.

 

تشدید جنگ لفظی مقامات آمریکا و جمهوری اسلامی

در پی ارجاع پرونده اتمی جمهوری اسلامی به شورای امنیت سازمان ملل متحد، عکس­العمل­های گوناگونی توسط طرفین درگیر در جریان است، حتی جنگ لفظی که بین مقامات آمریکا و جمهوری اسلامی رد و بدل می­شود از چارچوب روابط و مناسبات دیپلماتیک فراتر رفته و لحن خصمانه­ای به خود گرفته است.

جرج بوش، رييس جمهوری آمريکا گفته است برنامه هسته­ای جمهوری اسلامی مايه نگرانی و خطر برای امنيت ملی آمريکا است. با وجود اين، وی تاکید کرده است که هنوز خواهان آن است که راه حلی ديپلماتيک برای حل مساله پيدا شود.

کاندوليزا رايس، وزير خارجه آمريکا، ايران را جدی­ترين چالش پيش روی کاخ سفيد نامید. ديک چنی معاون رئيس جمهور آمريکا، خبر از عواقب جدی عليه ايران داد و جان بولتون سفير آمريکا در سازمان ملل نسبت به تبعات دردناک برای ايران هشدار داد.

خامنه­‌ای، در واکنش به تصميم روز چهارشنبه شورای حکام آژانس بين­المللی انرژی اتمی در مورد گزارش پرونده فعاليت­های هسته­ای ايران به شورای امنيت سازمان ملل متحد، تاکيد کرد که انرژی هسته­­ای نيازی حقيقی است و مسئولان موظفند بدون تسليم شدن در برابر فشارها، حركت ايران را به سمت فن­آوری‌های پيشرفته از جمله انرژی هسته­‌ای ادامه دهند.

وی روز پنج شنبه 9 مارس، در ديدار با اعضای مجلس خبرگان رهبری گفت: «در 27 سال اخير و در مقاطع مختلف، نظير اين گونه مسائل مطرح بوده است و اكنون نيز مردم و مسئولان جمهوری اسلامی، مقتدرتر از هر زمان ديگر، هم­چون فولاد آب­‌ديده، در مقابل هر فشار و توطئه­ ای پايداری می­‌كنند و با اتكال به خدا، به‌ كارگيری عقل و تدبير و حفظ وحدت و هم­دلی، حركت به سمت فن آوری‌های پيشرفته از جمله انرژی هسته­‌ای را ادامه می­‌دهند.»

محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری، روز پنجشنبه، 9 مارس، در اجتماع گروهی از مردم لرستان، خطاب به کشورهای مخالف هسته­ای شدن اين کشور گفت که «آن­ها خود می­دانند که قادر نيستند کوچک­ترين ضربه­ای به ملت ايران بزنند چون نيازمند ملت ايران هستند و از اين کار به مراتب بيشتر ضرر می­کنند و بيش از آنچه اعلام می­شود آسيب­پذير هستند.» احمدی نژاد در اين سخن­رانی کسانی را که آنان را قلدرها می­خواند متهم کرد که طی بيست و هفت سال گذشته به جمهوری اسلامی ظلم کرده­اند و افزود که ايران به ديگران تعدی نکرده و به ديگران اجازه نمی­دهد به او زور بگويند.

غلامعلی حداد عادل، رييس مجلس ايران، تصميم شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی در مورد پرونده هسته­ای اين کشور را به شدت مورد انتقاد قرار داد. به گزارش خبرگزاری ايسنا، حداد عادل، که در جلسه روز پنجشنبه مجلس سخن می­گفت، اظهار داشت که با وجود استدلال­های اعضای غيرمتعهد شورای حکام و برخی ديگر از کشورها، تحت فشار آمريکا و کشورهای اروپايی طرفدار ايالات متحده گزارش فعاليت­های ايران به شورای امنيت ارسال شد.

محسن رضایی، دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام، وضعیت پیش آمده را چنین تحلیل کرده است، «نقطه نهايی چالش ميان ايران و آمريكا نه در مرزها و نه در بيرون مرزها تعيين خواهد شد، بلكه در داخل كشور تعيين می‌شود... صحنه اصلی مبارزه داخل كشور است. دولت جمهوری اسلامی ايران بايد بتواند كشور و جامعه را با اقتدار اداره كند، از مساله‌ی معيشت و مسائل ديگر گرفته تا خنثی كردن برنامه‌ريزی‌هايی كه عده‌ای آن را دنبال می‌كنند كه مثلا ناامنی‌هايی در چند استان ايران ايجاد كنند. همچنين ايران بايد به نظم و اقتصاد در داخل توجه كند. اگر ما بتوانيم اين دو عنصر را حفظ كنيم از اين حادثه عبور می‌كنيم، اما چون عبور ايران از اين حادثه به معنای پيروزی در مقابل آمريكاست وضعيت خاصی را به ايران خواهد بخشيد. به جرات می‌توان گفت اگر ما در اين حادثه پيروز شويم فردای اين پيروزی ايران بزرگ‌ترين قدرت منطقه خواهد بود و بسياری از كشورهای منطقه در سياست خارجی‌شان با ايران بيش­تر هماهنگ می‌شوند؛ خداوند عقلی به غرب بدهد.»  

همچنین سردار سرلشگر سيد يحيی صفوی، فرمانده سپاه پاسداران جمهوری اسلامی نیز ادعا کرد، آمريكائی­ها كه از رشد و پيشرفت­های علمی، اقتصادی و سياسی ايران بيمناك هستند، بايد بدانند كه ايران اسلامی به فضل الهی طی بيست سال آينده به يك قدرت بزرگ علمی، اقتصادی و سياسی در منطقه خاورميانه، آسيای مركزی و قفقاز تبديل خواهد شد و آن­ها در نهايت از فشارهايی كه بر جمهوری اسلامی وارد می­كنند، راه به جايی نخواهند برد.

 

نشست اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل

پنج عضو دائمی شورای امنيت عصر روز جمعه 10 مارس 3006، به وقت محلی دومين نشست غير­رسمی خود درباره موضوع هسته‌ای ايران را در پشت درهای بسته برگزار كردند. در اين نشست كه حدود ۹۰ دقيقه در مقر نمايندگی دائم آمريكا در نيويورك تشكيل شد، نمايندگان دائم انگليس، چين، فرانسه، روسيه و آمريكا شركت داشتند. اعضای دائم شورای امنيت جزييات اين گفت­و­گو را فاش نكردند. در اين نشست قرار بود بيانيه رياست شورای امنيت درباره ايران تنظيم و نهايی شود.

نمايندگان پنج كشور عضو دائمی شورای امنيت روز چهارشنبه گذشته و بلافاصله پس از گزارش مديركل آژانس بين‌المللی انرژی هسته­ای در مورد پرونده ايران به اين شورا، به درخواست واشنگتن نخستين نشست غيرعلنی خود را برگزار كرده بودند. 

بنا به گزارش آسوشیتدپرس از جلسه پنج عضو شورای امنیت، «ژان مارك دلاسابلير» سفير فرانسه از يك اقدام تدريجی در خصوص موضوع هسته­ای ايران خبر داد.

وی در گفت­و­گو با اين خبرگزاری افزود: اين اقدام به اين خاطر است كه ما می خواهيم ايران به تعليق فعاليت های خود باز گردد و اگر چنين كاری نكند اقدامات تدريجی جهت معكوسی به خود خواهد گرفت.

«اميرجونز پری»، سفير انگليس نيز اقدامات افزايشی را توصيه كرد. «سرگئی لاوروف» وزير امورخارجه روسيه در جمع خبرنگاران گفت كه آژانس بين­المللی انرژی اتمی بايد ابتكار عمل را در زمينه ايران در دست داشته باشد و به اين سازمان اجازه داده شود تا در داخل ايران كار كند.

وی همچنين دررابطه با تحريم و موضع روسيه در اين باره اظهار داشت: من به تحريم به عنوان وسيله­ای برای حل بحران فكر نمی­كنم و تحريم­ها هيچ موقع برای حل بحران موثر نبوده است.

لاوروف، كه لحظاتی پس از ديدار با «كوفی عنان»، دبير كل سازمان ملل گفت­و­گو می­كرد، ضمن اعلام مخالفت روسيه با تحريم گفت كه اگر شورای امنيت ايران را تهديد كند اين امر ممكن است سبب شود تا ايران از معاهده منع تكثير سلاح­های هسته­ای موسوم به ان پی تی خارج و بازرسان را اخراج كند.

لاوروف همچنين ضمن رد گزينه نظامی گفت كه روسيه بر اين باور است كه هيچ گزينه نظامی برای حل اين موضع وجود ندارد. به گزارش آسوشيتدپرس، چين نيز ديدگاه­های بسيار نزديكی به روسيه دارد.

بنا به همین گزارش، جان بولتون، نماینده آمریکا در سازمان ملل، گفت: «آمريكا مناقشه برنامه تسليحات هسته‌ای ايران را آزمايشی برای شورای امنيت سازمان ملل می‌داند كه بايد به سرعت اما با احتياط و صبر با آن برخورد شود... ما قصد داريم تا جايی كه می‌توانيم برای پاسخی قدرتمند در اين شورا تلاش كنيم و اميدواريم اين مسئله توجه ايرانی‌ها را جلب كند... اين مسئله آزمايشی برای شورای امنيت است و اگر ايرانی‌ها از پيگيری مداوم تسليحات هسته‌ای عقب­نشينی نكنند، ما بايد تصميم بگيريم كه اقدام بعدی چه خواهد بود.»

نماينده آمريكا در سازمان ملل و ديگر مقامات عالی رتبه اين كشور روز گذشته اعلام كرده بودند اگر پاسخ شورای امنيت به اندازه انتظار آمريكا قدرتمند نباشد، اين كشور ممكن است در جای ديگر به دنبال تنبيه ايران باشد.

وانگ گوانگيا، سفير چين در سازمان ملل گفت، آن­ها درباره اين موضوع که شورای امنيت چگونه می­تواند نقش آژانس اتمی سازمان ملل را تقويت کنند بحث کردند. ساير سفرا تنها اظهار کردند که مباحثات خوبی داشتند و این مباحث ادامه خواهد يافت.

از سوی دیگر «ريچارد جان دالتون»، سفير انگليس در تهران، اعلام كرده است، در پيش‌‏نويس قطعنامه شورای‌‏امنيت سازمان ‌‏ملل ‌‏متحد،‌‏ ضرب‌‏الاجل 14 روزه برای ايران مطرح شده است.

این سفرا سعی دارند بر سر بيانيه­ای که مورد قبول کليه 15 عضو شورای امنيت است به توافق برسند. در متن پيش نويس اين بيانيه آمده است «محمد البرادعی» دبير كل آژانس بين‌المللی انرژی اتمی بايد طی يك جدول زمانی كوتاه به شورای امنيت گزارش دهد كه آيا ايران با آژانس همكاری می‌كند يا خير.

يک پيش­نويس اين بيانيه، توسط بريتانيا و فرانسه تنظيم شده است که در آن، دادن يک مهلت دو هفته­ای به ايران خواستار می­شود. اما روسيه گفته است که اين مدت زمان کافی نيست، بنابراين احتمال دارد مهلت یاد شده تغيير یابد.

پنج عضو دائمی شورا که همگی دارای حق وتو هستند، در مورد مساله تحريم­های اقتصادی اختلاف نطر دارند، در عین حال آمریکا گفته است گزينه نظامی را منتفی نخواهد بود.

از سوی دیگر رابرت جوزف، معاون وزير امور خارجه آمريكا گفته است، دولت بوش معتقد است كه «يكی از مهم­ترين تدابير دفاعی» كه به ابتكار اين دولت مطرح و تهيه شده است، در جهت تامين امنيت در زمينه منع گسترش سلاح هسته­ای است و در چارچوب آن تلاش­هايی در جهت «جلوگيری، مسدود ساختن و هشدار دادن در مورد گسترش سلاح كشتار جمعی و تجهيزات انتقال آن توسط تصرف حمل كالاهای غير مجاز از طريق دريا و خشكی» انجام می­شود.

رابرت جوزف همچنين به گزارش موضوع هسته­ای ايران به شورای امنيت اشاره كرد و گفت آمريكا به همراه آژانس تلاش خواهد كرد اقدامی تدريجی را در پيش گيرد و در مرحله نخست انتظار می­رود ریيس شورای امنيت بيانيه­ای را صادر كند و بايد مورد موافقت اعضای شورا قرار گيرد.

به گفته وی اگر ثابت شود كه بيانيه كافی نبوده است آنگاه قطعنامه­ای به تصويب خواهد رسيد و چنين قطعنامه­ای می­تواند بر اساس فصل ٧ منشور سازمان ملل و با توجه به تهديد صلح و امنيت بين­المللی باشد كه از سوی ايران صورت می گيرد.

وی گفت كه باز هم اگر ايران همكاری نكرد شورا می­تواند اقدامات محكم­تری بكار گيرد و اين اقدام با اين هدف صورت خواهد گرفت كه ايران را برای تغيير سياست­های خود تحت فشار قرار دهد.

خبرگزاری آلمان گفت، خاوير سولانا، مسئول روابط خارجى اتحاديه اروپا معتقد است كه در مجازات ايران به علت عدم چشم‌پوشى از برنامه اتمى‌اش، مى‌توان از امكان تحريم اين كشور استفاده كرد. وزراى امور خارجه كشورهاى عضو اتحاديه اروپا قصد دارند تا در ديدارشان در زالسبورگ موضع خود در قبال اختلافات اتمى با ايران را به بحث بگذارند.

اما البرادعی، دبيركل آژانس انرژى هسته اى نيز با اعلام اين كه «هنوز مصالحه سياسى درباره برنامه هسته‌اى ايران ممكن است» ابراز اميدوارى كرد كه ارجاع پرونده هسته­اى ايران به شوراى امنيت «پشتوانه­اى براى ديپلماسى» باشد.

بدین ترتیب، این گزارشات حاکی از آن است که اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل، در رابطه با چگونگی برخورد با پرونده اتمی ایران، اختلاف نظر دارند، اما روشن است که اکنون طرح هولناک عراق، بار دیگر تکرار آن در مورد ایران نیز به مشغله مقامات سیاسی - نظامی دولت آمریکا و متحدانش تبدیل شده است.

 

چه باید کرد؟

گرایشات بورژوایی اپوزیسون لیبرال، مذهبی و ناسیونالیست، که مدت­ها برای رسیدن به «دمکراسی؟!» با تحریم اقتصادی و حمله نظامی به ایران را انتظار می­کشیدند اکنون با ارجاع پرونده اتمی جمهوری اسلامی به شورای امنیت سازمان ملل متحد شور و شوق­شان زیاد شده است. این گرایشات که منافع اقتصادی، سیاسی و اجتماعی خود را در سیاست­های امپریالیستی دنبال می­کنند، طبیعی­ست که چشم­انداز و استراتژی­شان در تضاد و در تقابل با چشم­انداز و استراتژی جنبش­های اجتماعی و آزادی­خواه جامعه ایران و در راس همه طبقه کارگر باشد. این جریات از خیزش توده­ای در جهت سرنگونی کلیت جمهوری اسلامی، وحشت دارند و به همین دلیل انقلاب را مترادف با خشونت معرفی می­کنند. همین گرایشات علاوه بر کارنامه سیاهی که در همکاری با جمهوری اسلامی در سال­های اوایل انقلاب 57 ایران دارند، اخیرا نیز یک دوره هشت ساله مردم را تشویق می­کردند به سیاست­های­ فرقه­های 18 گانه «دوم خرداد» جمهوری اسلامی و رفرم­های قطره چکانی آن­ها امیدوار باشند که عملا به نفع و بقای حاکمیت جمهوری اسلامی بود. اکنون نیز چشم امید خود را به سیاست­های شورای امنیت سازمان بسته­اند.

اگر شورای امنیت سازمان ملل، محلی برای جلوگیری از نابرابری، تبعیض، جنگ و خشونت و استثمار بود مسئله از بیخ و بن فرق می­کرد، اما سازمان ملل، به ویژه پس از فروپاشی شوروی، به مکانی برای سازمان­دهی تحریم اقتصادی و جنگ و کشتار و تحمیل بی­حقوقی بیش­تر به بشریت در سطح جهان و به ویژه ابزرای در دست سیاست­های آمریکا و متحدانش برای محاصره اقتصادی و لشکرکشی به این و یا ان کشور تبدیل شده است. از این رو سال­هاست که این سازمان، از اهداف و قوانین اولیه جهان­شمول خود بسیار دور شده است، پس ارجاع پرونده جمهوری اسلامی به شورای امنیت سازمان ملل هیچ جای خوشحالی برای اکثریت مردم ایران که خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی به نیرو و توان خودشان هستند، ندارد.

اما برعکس، جنبش کارگری کمونیستی و همه نیروهای آزادی­خواه، که در این 27 سال در جهت سرنگونی رژیم سرمایه­داری جمهوری اسلامی و برپایی یک جامعه آزاد و برابر و انسانی مبارزه کرده­اند و در این راه نیز فربانیان زیادی داده­اند، با هرگونه تحریم اقتصادی و حمله نظامی به ایران شدیدا مخالف­اند، زیرا این سیاست را در چند سال گذشته در همسایگی خود، یعنی در افغانستان و عراق از نزدیک شاهد بوده­اند، آگاهند که «دمکراسی» اهدایی آمریکا و متحدانش به مردم رنج­دیده و محروم این دو کشور، جز رنج و درد و محرومت اقتصادی و اختناق سیاسی و قتل و غارت و جنایت و برپایی جمهوری­های اسلامی دیگر که در آن زنان، کارگران و مردم آزادی­خواه و حق­طلب از هیچ­گونه حقوق فردی و اجتماعی و آزادی برخوردار نیستند، چیز دیگری نصیب­شان نشده است. حتی قوانین اساسی این کشورهای جنگ­زده و فلاکت­زده متاثر از قوانین ارتجاعی اسلامی است. مضاف براین که در بیش از یک دهه محاصره اقتصادی عراق، صدها هزار انسان، به ویژه کودکان به دلیل کمبود دارو و درمان و بهداشت و مواد غذایی کافی جان خود را از دست دادند، در حالی که صدام حسین و حکومتش هم­چنان قدرقدرتی می­کرد. پس از اشغال نظامی این کشور نیز جنگ و خشونت نیروهای اشغالگر از یک سو و جریانات مرتجع ملی و مذهبی از سوی دیگر، هر روز قربانیان بی­شماری از مردم بی­دفاع و زنان و کارگران و مردم محروم می­گیرند. بنابراین، اگر طرح مشابه طرح عراق، اکنون در ایران نیز پیاده شود شاید ابعاد تخریب و ویرانگری و کشتار آن به مراتب بیش­تر و گسترده­تر از عراق خواهد بود. اما تفاوت بزرگی که بین عراق و افغانستان و ایران وجود دارد، این است که جامعه ایران، از یک جنبش قوی و اجتماعی کارگری سوسیالیستی برخوردار است که وجود این جنبش، هم طرح­های رژیم جمهوری اسلامی و هم آمریکا و متحدانش و هم گرایشات رنگارنگ بورژوایی اپوزیسیون ایرانی را نگران کرده و مانع اصلی پیشرفت طرح­های شوم آن­ها است.

اکنون اگر ایران در محاصره اقتصادی و یا احیانا مورد حمله نظامی قرار گیرد دود آن نه به چشم رژیم جمهوری اسلامی، بلکه به چشم توده­های مردم خواهد رفت. در چنین موقعیتی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی، به بهانه «موقعیت جنگی» و «تامین امنیت کشور»، هرگونه اعتراض توده­ای را وحشی­تر از گذشته سرکوب خواهند کرد. در حال حاضر دستمزدهای ناچیز کارگران به موقع پرداخت نمی­گردد، گرانی و تورم کمرشکن است. حال تصور کنید اگر محاصره اقتصادی بر این کشور اعمال شود، قیمت­ها بلافاصله به طور سرسام­آوری بالا خواهد رفت و زیست و زندگی مردم بیش از پیش در تنگنا قرار خواهد گرفت. در این صورت طبیعی است که هم به لحاظ اقتصادی و هم به لحاظ سیاسی و اجتماعی طبقه کارگر و نیروهای آزادی­خواه نگران این روند باشند و آن آرایش مناسب سیاسی - اجتماعی را برای مقابله با وضعیت احتمالی اتخاذ کنند که در گام نخست متحد و متشکل شدن کارگران و توده­های مردم امری مهم و ضروری است.

یک بحث دیگری هم که در رابطه با فعالیت­های اتمی ایران مطرح می­شود، تاکید به مسئله «حق» هر کشوری از جمله ایر ان برای دست­یابی به انرژی اتمی است. چنین بحثی علاوه بر توجیه­ مقامات رژیم، از زبان برخی از سازمان­ها و شخصیت­های مخالفین آن نیز به گوش می­رسد. پرسیدنی است که این چه حقی است که با اختصاص میلیاردها دلار بودجه به آن، حتی نگاهداری معمولی این نیروگاه­ها نیز بسیار مشکل و خطرناک و به تخصص و دانش بالایی نیاز دارد. برای مثال انفجار نیروگاه اتمی چرنوبیل در شوروی سابق، چه خسارات و لطمات انسانی هولناکی به بار آورد. همچنین ضایعات انسانی و تخریب و ویرانگری هولناک و تکان­دهنده اولین بمب اتمی که به دستور دولت ایالات متحده آمریکا، بر روی مردم شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن انداخته شد، به عنوان یک فاجعه عظیم انسانی و قدرت تخریب و ویرانگری گسترده سلاح­های کشتار جمعی اتمی در تاریخ ثبت شده است. بنابراین سیاست اصولی و انسانی این است که با صدای رسا فریاد بزنیم که نه تنها نیروگاه­های اتمی موجود در سطح جهان باید برچیده شوند، همه سلاح­های کشتار جمعی باید نابود گردند، بلکه هیچ کشوری از جمله جمهوری اسلامی ایران نیز حق هیچ­گونه فعالیت در این راستا را نداشته باشد. بعلاوه ایران بر روی دریایی از انرژی طبیعی نفت و گاز خوابیده است و کم­ترین نیازی به انرژی اتمی ندارد. بنابراین روشن است که هدف جمهوری اسلامی، جز دست­یابی به سلاح­های کشتار جمعی چیز دیگری نیست.

اگر دولت­های به اصطلاح دمکرات غرب و سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین­المللی، واقعا علاقه­مندند که جمهوری اسلامی از حاکمیت برکنار شود و آزادی و دمکراسی واقعی در ایران برقرار گردد تا به روند صلح و دمکراسی در خاورمیانه کمک شود، به جای تحریم اقتصادی و احتمالا حمله نظامی به ایران، رژیم جمهوری اسلامی ایران را در سطح بین­المللی بایکوت سیاسی کنند. یعنی سفارت­خانه­ها، مساجد و مراکز به اصطلاح «تجاری و فرهنگی» جمهوری اسلامی را تعطیل کنند، نمایندگان این رژیم را از سازمان ملل متحد، سازمان جهانی کار و دیگر جوامع بین­المللی اخراج نمایند، از طریق رسانه­های خود اخبار و اعتصاب و اعتراض و مبارزات کارگران، زنان، جوانان و دانش­جویان، مردم انقلابی کردستان و... را انعکاس دهند تا مردم آزادی­خواه و کارگران و سوسیالیست­های جهان، در همبستگی با مبارزات مردم آزادی­خواه ایران، تجمعات اعتراضی، فرهنگی و کنفرانس­هایی برای آینده ایران ترتیب دهند. در چنین شرایطی اکثریت مردم ایران و در پیشاپیش همه طبقه کارگر، مبارزه خود را با برخورداری از حمایت و پشتیبانی افکار عمومی بین­المللی، در سطح سراسری و گسترده­ای سازمان­دهی می­کنند تا با سرنگونی جمهوری اسلامی، سرنوشت خود را به دست خویش رقم بزنند و حکومت آزاد، برابر و انسانی خود را تشکیل دهند. آن موقع ایران، به سنگر محکمی در روند صلح و دمکراسی و آزادی در خاورمیانه تبدیل خواهد شد. طبیعی­ست که بسته شدن سفارت­خانه­ها و کنسولگری­های جمهوری اسلامی، کم­ترین لطمه­ای به کسانی که به ایران رفت و آمد می­کنند وارد نمی­سازد، چرا که در عرف و قوانین بین­المللی و دیپلماتیک رسم بر این است که چنین وظایفی در هر کشوری بلافاصله به یک دفتر ویژه­ای واگذار شود.

مسلم است که نیروهای جنبش کارگری و کمونیستی و آزادی­خواه داخل و خارج کشور، اولویت فعالیت­های سیاسی و اجتماعی این دوره خود را به سازمان­دهی تشکل­یابی مستقل طبقه کارگر بر علیه هجوم سرمایه و رژیم حامی سرمایه اختصاص دهند تا از یک سو صف طبقاتی خود را محکم کنند و از سوی دیگر با تحمیل گام­به­گام مطالبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی خود زمینه­های تحولات سرنوشت­ساز تاریخی اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به نقع اکثریت جامعه ایران، فراهم سازند. این راهی است که در مقابل ما قرار دارد.

bamdadpress@telia.com  

12 مارس 2006

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بهرام رحماني:



[تاریخ ارسال: 14 Mar 2006]  [ارسال‌کننده: علی یحی پور (سل تی تی )]  [ s.salehkia@freenet.de ]  
با درود به رفیق رحمانی عزیز . محسن رضائی در ست می گوید مسئلهء انرژی اتمی نه در مرز تعیین میشود نه در بیرون مرزبلکه در درون تعیین میشود ؛ در اقتدار نظام ... یعنی چه؟ بلی از سال 1977 در ایران یک جنبش انقلابی در صحنهء سیاسیست وهیچ وقت قطع نشده است وآن جنبش طبقهء کارگر وتوده هاست ( جنبش زنان و جنبش دانشجوئی وجنبش ملت کرد )این جنبش است که گلوی رژیم وآمریکا را مدام می فشارد وآمریکا از این جنبش وحشت دارد چرا که هژمونی آن را در خاورمیانه از طریق استقرار یک ایران دموکراتیک به خطر می اندازد آمریکا وحشت از این دارد که مبادااین ج.اسلامی تعویض شده در کوآدالپ که مشروعییت کذائی خودرا ازدست داده است نتواند جلوی مبارزات توده ها را بگیرد یعنی نتواند توده ها را سرکوب کند نتیجتاٌ در ایران انقلاب شود ودموکراسی برآمده از انقلاب تمام خاور میانه را بگیرد وهژمونی آمریکا را پنبه کند و4 تریلیون دلاری که بعنوان وام از کشورهای صنعتی بابت باج سبیل می گیرد قطع شود ..بلی امریکا تاکنون از طریق ج اسلامی دمو کراسی را در ایران سر کوب می کرد حال پروندهء ج.اسلامی در حال بسته شدن است ومسئلهء اتمی بهانه است بلی اقای رضائی میکوید هر چه نظام بیشتر سرکوب کند آمریکا کنار خواهد کشید درست است ولی ج.اسلامی توان سرکوب توده هارا دیکر مثل گذشته ندارد طبقهء کارگر در صحنه است وآمریکا ناچار است برای تاء مین هژمونی به ایران حمله کند ورژیم دست نشانده حاکم کند راه دیگر ندارد طرح نیروگاه اتمی یک طرح امپریالیستیست وتاکنون 36 میلیارد دلار هزینه شده است که میتوانستیم 144نیروگا 450 مگا واتی گازی احداث کنیم که هزاران نفر در آن کار می کردند...   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.