شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۷ - ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

زنان در مسیر رهایی

الف.آناهیتا

هزاران زن در سراسر جهان برای احقاق  حقوق خود و علیه سیاست های جنگ طلبانه اقدام به راهپیمایی کردند.هشت مارس،روز جهانی زن در سراسر دنیا توسط زنان با برپایی راهپیمایی های بزرگ جشن گرفته شد. این زنان در قسمت های متفاوت جهان بر ادامه تبعیض جنسیتی از نظر اجتماعی،سیاسی و اقتصادی،شکاف پرداخت دستمزد بین زنان و مردان و همچنین بر ضرورت حضور بیشتر زنان در بالاترین نهادهای قانون گذاری تاکید کردند.

ای اف پی،9 مارچ 2006

هزاران زن از ونزویلا همزمان با فرارسیدن روز جهانی زن با برپایی راهپیمایی بر سیاست های نظامی گری دولت آمریکا اعتراض کردند. این زنان بیانیه ای مبنی بر اعتراض به سیاست های نظامی گری دولت آمریکا، به سفارت این کشور تحویل دادند. بر اساس این گزارش بیانیه فوق توسط دو میلیون نفر امضا شده بود. زنان پرچم هایی در دست داشتند که بر روی آنها نوشته شده بود «ما زنان خواهان صلح هستیم».

تعداد بیشماری زن از اطراف مکزیک با برگزاری راهپیمایی به مناسبت هشت مارس در مکزیکو سیتی بر خواست های خود مبنی بر استقلال و رفع تبعیض تاکید کردند.

زنان در نیکاراگویه با راهپیمایی در مقابل سفارت آمریکا در ماناگوا خواستار اتمام سیاست های جنگ طلبانه دولت آمریکا شدند. در راهپیمایی زنان در کاراکاس یک زن حامله بر روی شکم خود نوشته بود«من صلح می خواهم».زنان کشور بولیوی با ابراز خوشحالی از برگزیدن سومین زن از میان نامزدهای انتخاباتی مجلس قانونگذاری این کشور با برپایی راهپیمایی خواهان برابری کامل و پنجاه درصد کرسی های مجلس شدند.

در حالیکه کشمکش نظامی در کلمبیا با مداخله آمریکا بدتر شده است و بر اساس گزارش مامور عالی رتبه  امور مهاجرتی سازمان ملل بیش از یک میلیون زن از این کشور  مهاجرت کرده اند که بیش از نصف این میزان به دلیل ناسازگاری های نظامی مجبور به مهاجرت شده اند،زنان در پاراگویه و بسیاری قسمت های دیگر با برگزاری سمینار و راهپیمایی،روز جهانی زن را جشن گرفتند.

 همچنین راهپیمایی آرامی توسط خانم سیندی شیهن،فعال ضد جنگ که فرزند خود را در جنگ عراق از دست داده است در واشنگتن،مقابل کاخ سفید همزمان با روز جهانی زن برگزار شد.

اعتراض تشکل های غیر دولتی مدافع حقوق زنان در آلبانی

وان ورلد ایست اروپا،ده مارچ 2006

به مناسبت روز جهانی زن،تشکل های غیر دولتی زنان در کشور آلبانی با برگزاری بزرگترین تحصن در تاریخ این کشور به نقض حقوق زنان اعتراض کردند. این تحصن که ابتکار «اتحادیه سودمند برای زنان آلبانی» بود در بولوار اصلی شهر تیرانا،پایتخت این کشور با شرکت و حمایت عمده ترین تشکل های مدافع حقوق زنان،تشکل های مدافع حقوق جوانان و کودکان،انجمن حمایت از برنامه واکسیناسیون کودکان،مرکز توسعه و نفوس آلبانی و دیگر تشکل های غیر دولتی مدافع حقوق بشر برگزار شد. اولین شعار این تحصن «زنان هر روز تاریخ را می سازند» جهت بالا بردن آگاهی پیرامون اهمیت مسایل زنان،خشونت علیه زنان و شرکت زنان در عرصه سیاسی،بود. تظاهرکنندگان با استفاده از دو هلیکوپتر به انتشار بیانیه هایی در سراسر شهر پرداختند. این تشکل ها همچنین با برگزاری راهپیمایی مقابل دفتر رییس جمهور این کشور با در دست گرفتن پرچم های زیادی خواستار واکنش و اقدام عاجل و قاطع دولت برای رفع تبعیض جنسیتی شدند. آنان همچنین خواستار سهم بیشتری برای زنان در انتخابات محلی شدند. از طرف تشکل «اتحادیه سودمند برای زنان آلبانی» دو هلیکوپتر در آسمان شهر به پرواز در آمد که یکی با حمل آگهی خواستار پذیرش زنان از طرف جامعه و دیگری خواستار اصلاح موقعیت زنان در عرصه سیاسی شد.

راهپیمایی دیگری نیز در مقابل پارلمان این کشور برپا شد که بر پرچم های آن نوشته شده بود «داشتن مقام صد و چهاردهمین در میان کشورهای جهان در رابطه با مسیله شرکت زنان در عرصه سیاسی برای آلبانی یک شرم است». قابل ذکر است که کشور آلبانی بر اساس آخرین آمار پیرامون میزان شرکت زنان در اتحادیه های درون پارلمانی،در میان کشورهای جهان صد و چهاردهمین مقام را کسب کرد. بر اساس همین گزارش خبرگزاری های سراسر آلبانی، این راهپیمایی و تحصنات را از تلویزیون های کشوری و محلی پخش کرده و با بسیاری از شرکت کنندگان و تشکل های برگزار کننده آن گفتگو کردند.

 زنان در آسیا خواستار حقوق برابر شدند

خلیج تایمز،پنج مارچ 2006

هزاران زن از روستاها و شهرهای پاکستان همزمان با گرامیداشت روز جهانی زن،جهت پایان قوانین تبعیض آمیز،برای آزادی و برابری گرد هم آمدند. پنج هزار زن در شهر مولتان،واقع در شرق ناحیه پنجاب فریاد زدند «زنان خواستار آزادی هستند»،«زنان خواهان حقوق خود می باشند». در میان تظاهرکنندگان زنی که  در سال 2002 توسط شورای پنجاب بدلیل اینکه برادرش با دختری از قبیله دیگری ارتباط برقرار کرده بود  به مجازات محکوم شده بود،وجود داشت. مجازات وی این بود که توسط مردان آن قبیله بصورت دست جمعی مورد تجاوز جنسی قرار بگیرد. این زن که مایی نام دارد با صحبت کردن پیرامون آنچه بر وی گذشته است،توجه مجامع جهانی را به خود جلب کرد. وی می گوید«من زندگیم را وقف زنان کردم،هر جا که بر زنی ستم می رود به آنجا رفته و از او دفاع می کنم». هزارن زن که بیشتر آنان دختران جوان و دانشجویان دانشگاه بودند با برگزرای تحصن در مقابل مجلس این کشور در اسلام آباد خواهان لغو قوانینی شدند که در مسیر مجازات تجاوزکنندگان مانع ایجاد می کند. سیصد زن در کراچی در حالیکه پرچم هایی که بر روی آن نوشته شده بود «ما همه قوانین تبعیض آمیز علیه زنان را رد می کنیم» را حمل می کردند خواستار لغو  قوانین تبعیض آمیز شدند.

آنان ابراز داشتند که تحت لوای قانون «حدود» برای پیگیری پرونده تجاوزگر،شهادت چهار زن لازم است و این مسیله پیگیری پرونده را منتفی می سازد زیرا این اعمال وحشیانه بصورت نادر در ملاعام انجام می گیرد.

هر ساله هزاران مورد خشونت بر علیه زنان مانند قتل ناموسی در پاکستان گزارش می شود.

 هزاران زن نیز در بنگلادش با برپایی تظاهرات خواستار پایان حمله با اسید که هر ساله صدها زن را بدنما می کند،شدند. این تظاهرات توسط زنان و مردان بنگلادشی در سی شهر بنگلادش برگزار شد. بر روی پرچم هایی که آنان حمل می کردند نوشته شده بود «حمله اسیدی به زنان را متوقف کنید»،«سرمایه حمایت از زنانی که توسط اسید مورد حمله قرار گرفته اند را بیشتر کنید». یکی از برگزارکنندگان راهپیمایی ابراز داشت که ما هیچ راه دیگری بجز اعتراض کردن نداریم،بیشتر قربانیان این عمل وحشیانه زن هستند اما اخیرا مردان و کودکان نیز در طی مشاجره خانوادگی پیرامون مسایلی مانند دارایی با پاشیدن اسید مورد حمله قرار گرفته اند. یکی از ستاره های سینمای این کشور اعلام کرد «ما امروز اینجا هستیم تا قول دهیم که تروریست های اسید به دست را متوقف خواهیم کرد»،«ما باید به تروریسم اسیدی به هر قیمتی،پایان دهیم».

در قسمت آسه واقع در سونامی نیز هزاران زن بر علیه رفتار تبعیض آمیز تحت لوای قوانین اسلام،با برپایی راهپیمایی اعتراض کردند. ایالت آسه تنها محل در اندونزی می باشد که با اعمال قوانین اسلامی زنان را به حفظ حجاب و مردان را به انجام پنج بار اقامه نماز وادار می کند اما زنان شکایت می کنند که فقط زنان هستند که توسط پلیس های مسلح مذهبی مورد آزار و اذیت قرار می گیرند. ریحان یکی از برگزارکنندگان راهپیمایی اعلام می دارد که برخی از دوستان من فقط به خاطر پوشیدن شلوار جین توسط پلیس های مذهبی بازداشت شده اند. زنان از پارلمان ایالتی می خواهند که به آنان آزادی بیشتری در انتخاب پوشش بدهد. یکی از رهبران راهپیمایی ابراز داشت« زنانی که لباس تنگ می پوشند نه دارای روحی شیطانی هستند و نه اینکه فاسد هستند».

 صدها زن در جاکارتا،پایتخت اندونزی با برگزاری راهپیمایی به طرحی که همزمان با ممنوع کردن برهنگی در هنر، نمایان بودن پا و شانه زنان در ملا عام را جرم به حساب می آورد،اعتراض کردند. همچنین بر اساس این طرح جرم بوسه زدن در ملاعام پرداخت صدهزار دلار و یا ده سال حبس در زندان می باشد. یکی از راهپیمایی کنندگان که مانند دیگران حاظر به اعلام اسم فامیل خود نشد در این رابطه ابراز داشت که این طرح نوع دیگری از تبعیض است،ما باید بر علیه این بیداد به پاخیزیم. اندونزی دارای یک حکومت سکولار است و اقوام مسلمان که جمعیتی نزدیک به 190 میلیون نفر دارند،نسبت به اقوام مسلمان دیگر ساکن خاورمیانه و آسیای جنوبی کمتر ریاضت می کشند. اما تعداد زیادی از احزاب مسلمان برای تصویب طرح مذبور جهت جلوگیری از آنچه آنان تباهی اخلاقی عنوان می کنند،به دولت فشار می آورند. در ناحیه کیالا که بیشترین جمعیت آن را مسلمانان میانه رو تشکیل می دهند،در طی یک نشست پیرامون مسایل زنان اعلام شد که با اینکه زنان برای رعایت و دستیابی به حقوق خود بی وقفه تلاش می کنند اما هنوز راهی طولانی برای رسیدن به برابری جنسیتی وجود دارد. آنان همچنین اعلام کردند که فقط ده درصد از زنان مالزی در نهادهای قانونگذاری شرکت های محلی به همکاری مشغولند. پایین بودن میزان وجود زنان در نهادهای قانونگذاری می تواند مانعی برای رعایت کامل حقوق آنان هنگام تدوین قوانین باشد.

 بر اساس گزارش اسوشیتدپرس بیش از دوازده هزار زن فلیپینی با برپایی راهپیمایی خواستار اخراج گلوریا ماکاپاگال ارویو،رییس جمهور این کشور که بر اساس گفته های  آنان از قدرت خود سواستفاده می کند،شدند.

راهپیمایی زنان کارگر در برزیل

اسوشیتدپرس،هشت مارچ 2006

زنان جنبش کارگری دهقانان بدون زمین با برگزاری راهپیمایی همزمان با روز جهانی زن در مزرعه ای واقع در سی و هفت مایلی برزیل،این روز را گرامی داشتند. بیش از پانصد زن کارگر با اشغال این مزرعه خواستار اصلاحات و دارایی برای همه زنان شدند.

زنان در کشور تانزانیا با برگزاری تظاهراتی روز هشت مارس را جشن گرفتند و بر خواست های خود مبنی بر برابری و حذف تبعیض علیه زنان تاکید کردند.

زنان فلسطینی و اسراییلی با شرکت در راهپیمایی مشترک در روستایی واقع در ساحل غربی رود اردن،هشت مارس را جشن گرفتند.

زنان کارگر در کره جنوبی با برگزاری راهپیمایی علیه دولت همزمان با روز جهانی زن خواستار حقوق بیشتری برای کارگران و اصلاح شرایط کار در سیول شدند.

رشد خشونت علیه زنان در عراق

آلرت نت،دوازده مارچ 2006

تشکل غیردولتی «آزادی زنان» در بغداد همزمان با روز جهانی زن در رابطه با افزایش خشونت علیه زنان عراقی از زمان حمله آمریکا و سرنگونی دولت صدام حسین،هشدار داد. سنار محمد مسیول این تشکل ابراز می دارد که بر اساس اخبار و گزارشات تشکل های مدافع حقوق بشر در طی سه سال گذشته، خشونت بر علیه زنان که شامل آزار و اذیت های جنسی و فیزیکی،مجبور کردن زنان به تن فروشی،آدم ربایی و قتل ناموسی می باشد،افزایش یافته است. وی ادامه می دهد که از دست دادن حقوقی که زنان قبلا از آن برخوردار بودند بسیار تکان دهنده و اسفناک است. بر اساس این گزارش آدم ربایی برجسته ترین معضل به شمار می رود. در بسیاری موارد زنانی که ربوده می شوند به اجبار مجبور به تن فروشی شده و مورد انواع شکنجه ها از جمله شکنجه های جنسی قرار می گیرند در حالیکه این مساله در زمان حکومت صدام حسین مساله ای کاملا غیرمحسوس و بسیار نادر بود. بیشتر از دو هزار زن از آپریل سال 2003 از عراق ربوده شده اند. محمد می گوید«پول ارزشی بیشتر از انسان پیدا کرده و ربودن زنان بعنوان غنیمت،کوتاه ترین راه پول در آوردن به نظر می رسد».

بسیاری از زنان عراقی برای بهره کشی جنسی توسط قاچاقچیان انسان به کشورهای دیگر  از جمله سوریه،یمن،اردن و مناطق خلیج فروخته شده اند. قربانیان این عمل غیرانسانی معمولا توسط قاچاقچیان در رابطه با زندگی بهتر فریب داده می شوند. زن جوانی با نام مستعار سمیرا داستان غم انگیز خود را اینچنین اغاز می کند که آنان به مادر من گفتند که من بسیار زیبا هستم و به سادگی می توانم با کار بعنوان مدل به شهرت زیادی برسم،ما پدر و برادر خود را در جنگ از دست داده بودیم و از نظر مالی شدیدا در مضیقه قرار داشتیم  بدین ترتیب مادرم با آنان موافقت کرد. زمانی که مرا به کویت انتقال دادند متوجه شدم که همه قول و قرارهای آنان یک دروغ بود. آنان مرا مجبور به ارتباط جنسی با مردان کردند. مرا به ازای پول زیادی به مرد شصت و هفت ساله ای برای یک هفته کرایه دادند و این اولین تجربه جنسی من بود.(داستان زندگی سمیرا بسیار اسفناک است).

این گزارش همچنان به تعداد زیادی از زنان که در زندان ها تحت لوای نیروهای آمریکایی و انگلیسی مانند زندان ابوقریب و الکدیمیا به سر می برند، اشاره می کند. بر اساس این گزارش بیش از سیصد و پنجاه زن عراقی تنها در این دو زندان به سر می برند و در معرض شکنجه های متفاوت و آزار و اذیت های جنسی قرار دارند. وزرای داخلی عراق شکنجه زنان بازداشت شده را انکار می کنند اما اضافه می کنند که اطلاعات در رابطه با وضعیت زنان زندانی محرمانه است.

زنانی که از زندان رها شده اند در رابطه با این مسیله بدلیل ترس سکوت می کنند اما بعضی از آنان مانند سورا ابدو که مدت دو ماه در زندان به سر برده است اعلام می دارد که توسط ماموران دزدیده شده و مورد آزار و اذیت های جنسی قرار گرفته است. وی ادامه می دهد وقتی که آزاد شدم این مساله را به پلیس گزارش دادم اما آنان بعد از بازجویی و آزار و اذیت، من را به همکاری با دیگر زندانی ها و توطیه کردن متهم کردند. وی ادامه می دهد آیا این آن دموکراسی و امنیتی بود که بعد از سقوط دولت صدام حسین به ما قول داده شد؟؟!!

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
الف.آناهیتا:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.