شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۳۰ آوریل ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

گسترش مبارزه مردم حق¬طلب کردستان ترکیه!

بهرام رحماني

نیروهای سرکوبگر ترکیه، اعتراضات مردم آزادی­حواه کردستان را بار دیگر به خاک و خون کشیدند. نیروهای امنتی ترکیه، در طول سه روز تطاهرات مردم شهرهای کردستان و استانبول، حتی کودکان زیر ده سال را نیز به گلوله بستند.

در وقایع روزهای 28 تا 31 مارس، در اثر تیراندازی نیروهای امنیتی به تظاهرکنندگان، 15 نفر جان باختند و 360 نفر نیز زخمی شدند که  199 نفر آن­ها از نیروهای امنیتی است. همچنین از 546 نفر دستگیرشده، 445 نفر زندانی شدند که تعدادی از آن­ها کودک هستند.

احتمالا فرصت مناسبی که بحران منطقه به بار آورده است، دست دولت ترکیه را برای سرکوب وحشیانه مردم کردستان مساعد کرده است. مقامات سیاسی - نظامی اتحادیه اروپا و آمریکا، به این دلیل که در رابطه با احتمال محاصره اقتصادی و حمله نظامی به ایران در حال مذاکره و بند و بست با دولت ترکیه هستند، عملا اعتراض جدی به وحشی­گری ارتش و نیروهای امنیتی ترکیه که این چنین عنان گسیخته و وحشیانه مردم کردستان را کشتار می­کند و حالت فوق­العاده نظامی مجدد در شهرهای کردستان حاکم کرده است، نمی­کنند.

از سوی دیگر احتمالا نیروهای سیاسی مخالف دولت ترکیه در کردستان، به ویژه «پ­.­ک.­ک» به این نتیجه رسیده است که دولت ترکیه، درخواست­های مکرر آنان را مبنی بر مذاکره و عفو عمومی برای پ­.ک­.ک و عبدالله اوجالان رهبر سابق آن را بی­جواب گذاشته است، دوباره مبارزه مسلحانه را از سر بگیرند.

 عبدالله اوجالان، رهبر حزب کارگران کردستان ترکيه در سال 1999، طی یک توطئه بین­المللی، توسط ماموران امنيتی ترکيه در «کنيا» دستگير شد و به اين کشور انتقال يافت. وی پس از محاکمه به اتهام جنگ مسلحانه عليه دولت و دست داشتن در «قتل هزاران نفر در جريان شورش مسلحانه کردهای ترکيه»، در همان سال به اعدام محکوم شد، اما حکم اعدام در باره وی به اجرا در نيامد و وی دوره حبس ابد را می گذراند. اوجالان، در یک جزیره زندانی و کاملا ایزوله است.

پ.­ک.­ک، بعد از دستگیری عبدالله اوجالان، اعلام آتش­بس یک جانبه کرد به امید آن­که مقامات ترکیه به این آتش­بس پاسخ مثبت بدهند. پ.­ک.­ک، سرانجام از دو سال پیش آتش­بس یک جانبه را لغو کرد و دوباره وارد جنگ مسلحانه با حکومت ترکیه شد. مقام­های ترکیه می­گویند بیش از 35000 نفر از نیروهای طرفین از سال 1984 تاکنون جان خود را از دست داده­اند.

پ.­ک­.­ک، تغییرات پایه­ای ایئولوژیکی را در جهت سازشکاری با دولت، در برنامه و اهداف خود به وجود آورد، حتی نام خود را نیز تغییر داد.

حزب کنفرانس برای دمکراتیک و آزادی کردستان ترکیه­(کادک) تصمیم گرفت، خواستار مذاکره با مقامات ترکیه شود. حزب کادک و یا به عبارت دیگر حزب کارگران کردستان ترکیه پ.­ک.­ک،  دراطلاعیه­ای اعلام کرد: «این حزب نام خود را به «کنفرانس مردم کردستان»(کنگراگل) تغییر می­دهد.

دراطلاعیه جدید این حزب آمده است، هدف «کنفرانس مردم کردستان» تقسیم شدن و یا جدایی­طلبی از دولت ترکیه نیست، بلکه برعکس هدفش ایجاد وحدت در عصر حاضر و دستیابی به دمکراسی مورد احترام دولت است... ما از مقامات ترکیه می­خواهیم از سیاست­های شکست­خورده، کناره­گیری کند و مذاکره با «مسئولان کنفرانس مردم کردستان­(کنگراگل)» را آغاز نماید... به اعتقاد حزب کادک این نزدیکی باعث می­شود نیازهای حیاتی کردها و کشورهای مجاور برآورده شود... دو ملت کرد و ترک  دمکراسی را مورد تایید قرار می­دهند.

حزب کادک، در این اطلاعیه تاکید کرده بود: کنفرانس ملت کردستان به آغازمذاکره با دولت ترکیه احترام می­گذارد و از دولت  می­خواهد آمادگی خود را برای مذاکره اعلام نماید.

با این حال، رهبری این حزب اعلام کرده بود تا زمانی که تمام مشکلات کردستان حل نشود، سلاح­مان را برزمین نخواهیم گذاشت.

با وجود این تغییرات مهم در ساختارهای پ­.ک­.­ک، دولت­ ترکیه، هم­چنان به فشارهای میلیتاریستی خود بر مردم کردستان ادامه داد. اساسا در طول تاریخ جمهوریی ترکیه به رهبری مصطفی کمال پاشا­(آتاتورک)، به طور مداوم مردم کردستان را سرکوب کرده است و یا با هدف پاک­سازی قومی میلیون­ها نفر از جمعیت کردستان را به زور نقاط دیگر کشور کوچ داده است.

دولت، به دلیل این که آگاهانه بودجه ناچیزی به منطقه کردنشین اختصاص می­دهد و در این منطقه سرمایه­گذاری زیربنایی نمی­کند فقر و فلاکت و بیکاری در آن­جا حد و مرزی ندارد. علاوه براین نیروهای امنیتی ترکیه، ناآرامی­ها را در منطقه دامن می­زنند، چرا که در قاچاق اسلحه و مواد مخدر دست دارند و سودهای کلانی به جیب می­زنند. مواد مخدر از افغانستان و ایران وارد این منطقه می­شود و از آن­جا به اروپا ارسال می­گردد، یکی از راه­های مهم قاچاق اسلحه و مواد مخدر است.

مردم محروم و تحت ستم و آزادی­خواه کرد در منطقه خارومیانه تاریخ طولانی مبارزه در راه رسیدن به حق تعیین سرنوشت خویش دارند. از سویی اگر آرشیوهای دولت­های منطقه خارومیانه که مردم کرد نیز در این کشورها زندگی می­کنند، به روی افکار عمومی باز شود، قطعا مردم با طرح و نقشه­های هولناک دولت­ها در سرکوب و کشتار مردم کرد آشنا خواهند شد. درد و رنج و محرومیت­هایی که بر مردم آزدی­خواه کرد تحمیل شده است شاید بتوان وضعیت آن­ها را با وضعیت مردم فلسطین مقایسه کرد. هر چند که فلسطین توسط دولت اشغالکر و سرکوبگر اسرائیل اشغال شده است، ظاهرا شرایط مردم کردستان متفاوت است، اما حکومت­های مرکزی رفتار بسیار خصمانه­ و وحشیانه­ای با مردم کرد دارند. بعلاوه اگر مردم فلسطین و مردم کرد به حق تعیین سرنوشت واقعی خویش نرسند، به دشواری می­توان از برقراری صلح و آرامش ماندگار در منطقه بحرانی خاورمیانه سخن گفت.

تا آن­جا که به وضعیت مردم کردستان ترکیه برمی­گردد دولت­های مرکزی تا این اواخر حتی وجود بیش از 18 میلیون شهروند کرد در این کشور را انکار می­کردند و اصطلاح تحقیرآمیز «ترک­های کوهی» را به کار می­بردند. مردم مبارزه و آزادی­خواه کردستان ترکیه، در دوره اخیر مبارزه خود حداقل بیش از دو دهه است که در راستای رفع ستم ملی و دست­یابی به دیگر مطالبات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مبارزه می­کنند، شدیدترین سرکوب­ها و ستم­ها را متحمل شده­اند.

این توهم برای بسیاری از جریانات چپ ترکیه و کردستان آن کشور، پیش آمده بود که عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا سبب خواهد شد قوانین تغییر یابد و مردم کردستان نیز به حق خود برسند. اما واقعیت روزهای اخیر کردستان و عملکرد وحشیانه نیروهای امنیتی نشان داد که دولت ترکیه، هم­چنان سیاست­های «کمالیست»، یعنی ناسیونالیسم ترک را دنبال می­کنند و با مردم کردستان به عنوان دشمن برخورد می­نمایند. بنابراین کارگران ترکیه و کارگران و مردم محروم کردستان، باید به همبستگی و مبارزه متحد خود اتکا کنند.

رجب طيب اردوغان، نخست وزير ترکيه، بی­شرمانه به ارتش و نیروهای امنیتی اختیار تام داده است که حتی عليه زنان و کودکانی که به گفته وی به عنوان ابزار تروريسم مورد استفاده قرار می­گيرند، آتش بگشایند.

با این تهدید علنی نخست وزیر ترکیه، که در رسانه­های داخلی آن کشور و رسانه­های بین­المللی از جمله سایت­های بی­بی­سی و ایران فردا نیز انعکاس یافته است، با اعتراض جدی اتحادیه اروپا و به اصطلاح دولت­های متمدن رویرو نشد. بنابراین نیروهای امنیتی با خیال راحت به روی مردم کرد آتش گشودند. از جمله کودکان 9، 7 و 3 ساله در میان گشته­شدگانی قرار دارند که در جريان درگيری ميان مردم آزادی­خواه و نيروهای امنيـتی ترکيه در شهرهای عمدتا کردنشين «دياربکر» و «بتمن» جان باخته­اند.

اردوغان، خطاب به والدين کرد گفته است، نبايد اجازه دهند کودکانشان در اعتراض­های خيابانی دخالت داده شوند.

اتحاديه اروپا و سازمان ملل متحد در مورد اين خشونت دولتی، تنها به اظهار نگرانی بسنده کرده­اند و خواستار رعايت حقوق فرهنگی و فرصت­های اقتصادی بيش­تر برای اقليت کرد ترکيه شده­اند.

دور تازه اعتراضات مردم آزادی­خواه کردستان، به دنبال عمليات ارتش ترکيه که در جريان آن ۱۴ نفر که احتمال می­دهند از پیشمرگان پ.­ک.­ک، باشند کشته شدند. همچنین تجمعات توده­ای به مناسبت عید نوروز نیز دلیل دیگر اوج­گیری اعتراضات مردم کردستان بود.

ارتش تركيه از روز پنجشنبه 8 دسامبر يك عمليات نظامی عليه شورشيان كرد «پ.ك.ك» را استان سيرناك آغاز كرده است.

مقامات ارتش ترکیه روز شنبه 25 مارس، اعلام کرده بودند که در جریان درگیری­های سنگین میان سربازان ترک و پیشمرگان حزب کارگران کردستان ترکیه «پ.ک.ک» 14 شورشی کرد به قتل رسیدند.
به گزارش رادیو بین­المللی فرانسه، مقامات ارتش ترکیه گفتند: نبردهای سنگینی در روزهای جمعه و شنبه در نزدیکی شهر «سنیالا» در شهرستان «موش» در جنوب شرقی ترکیه میان سربازان ارتش ترکیه و شورشیان کرد «پ.ک.ک» رخ داد.

این اعتراضات از روز سه‌شنبه گذشته در شهرهای دیاربكر، سییرت و آدانا آغاز شد، روز چهارشنبه به شهر وان و در روز پنجشنبه به شهر باتمان نیز کشیده شد.

در تظاهرات و درگیری­های روز سه‌شنبه، بیش از ۵۰ ساختمان دولتی از جمله ساختمان شهربانی و ساختمان حزب «حركت ملی» ترکیه(حزب فاشیستی) در شهر دیاربكر مورد حمله قرار گرفت.

روز جمعه در شهر «یوكسك اوا» چندین ساختمان دولتی و مركز تجاری با حمله تظاهركنندگان تخریب گردید.

در جریان سه روز تظاهرات توده­ای پی­در­پی در شهر دیاربکر تاکنون 5 نفر از تظاهرکنندگان از جمله یک کودک 6 ساله بر اثر یورش نیروهای امنیتی کشته شده­اند و بازار این شهر نیز به حالت تعطیل درآمده است.

درگيری در روز پنجشنبه حتی به شهر مجاور «بتمن» نيز کشيده شد و صدها جوان در آن­جا با ماموران پليس درگير شدند.

گزارش­ها حاکی از آن است که در جریان سرکوب این اعتراضات تاکنون 250 نفر از مردم، ۱۳۰ مامور امنیتی و 20 خبرنگار نیز زخمی شده­اند. همچنین بیش از 300 نفر هم به وسیله نیروهای امنیتی  دستگیر شده­اند.

موج گسترده تظاهرات و اعتراضات مردمی در  شهرهای كردنشین ترکیه روز دوشنبه سوم مارس، به شهرهای «آغری» و «شانلی عرفا» در شرق این كشور هم كشیده شد و میان مردم معترض و نیروهای امنیتی درگیری شدیدی روی داد.

در شهر آغری، به دنبال یورش گسترده پلیس و نیروهای امنیتی به تظاهرکنندگان، مردم خشمگین چندین ساختمان دولتی و مركز تجاری را مورد حمله قرار دادند و به ساختمان حزب حاكم عدالت و توسعه نیز حمله کردند.

در جریان سرکوب این حرکت اعتراضی شماری از تظاهرکنندگان و نیروهای پلیس زخمی شدند و شماری از مردم نیز دستگیر گردیدند.

تظاهرات و اعتراضات توده­ای از روز سه‌شنبه 28 مارس، از شهرهای دیاربكر، سییرت و آدانا آغاز شده و طی روزهای گذشته شهرهای وان، باتمان، آغ تپه، استانبول، آغری و شانلی عرفا را در برگرفت.

 

 

 

«تیراندازی مستقیم مامورین انتظامی به مردم معترض در شهر دیابکر؛ برگرفته از سایت بی­بی­سی»

 

اعتراضات پس از یک هفته درگیری­های شدید بین مردم حق­طلب و نیروهای سرکوبگر امنیتی در شهرهای کردستان، به استانبول رسید. تظاهرکنندگان در مقابل یورش مامورین امنیتی و ضدشورش، با پرتاب سنگ و بطری مقاومت کردند. پليس ضد شورش برای متفرق کردن تظاهرکنندگان از باتون و اسپری فلفل استفاده کرد.

هم­چنين روز جمعه 31 مارس، بر اثر انفجار بمبی در يكی از ايستگاه­های اتوبوس استانبول كه در يك سطل زباله جاسازی شده بود، يك دستفروش كشته و ۱۳ تن ديگر زخمی شدند.

بنا به گزارش آسوشيتدپرس، يک گروه کردی مسئوليت بمب­گذاری در یک ایستگاه اتوبوس در استانبول را به عهده گرفت. اسم این گروه به نام «شاهين­های آزادی کردستان» برای اولین بار شنیده می­شود. شایان ذکر است که اسناد زیادی از نیروهای امنیتی ترکیه وجود دارد که بمب­گذاری­ها را به نام سازمان سیاسی کرد انجام می­دهند تا بدین طریق افکار عمومی را منحرف سازند و سرکوب وحشیانه دولتی را توجیه نمایند.

به گفته سارا رينزفورد، خبرنگار بی­بی­سی در استانبول، با این که نيروهای امنيتی در روز جمعه هم­چنان در حال گشت­زنی در خيابان­ها بودند، مغازه­ها به تدريج باز شدند و عمليات بزرگی برای نظافت شهر آغاز شد.

در حال حاضر نیروهای امنیتی و ارتش ترکیه مجهز به انواع سلاح­ها از جمله تانک در شهرهای مختلف کردستان ترکیه مستقر هستند و در حال آماده­باش بسر می­برند.

درگيری‌ها ميان مردم‌ معترض‌ كردستان و نيروهای امنيتی‌ تركيه،‌ در نزديكی‌ مرز سوريه‌ به‌ وقوع‌ پيوست‌. تظاهر­كنندگان‌ دو شعبه‌ از بانك‌های‌ اصلی‌ تركيه‌ و ساختمان‌ مورد استفاده‌ حزب اسلامی‌ توسعه‌ و عدالت‌، حزب‌ حاكم‌ تركيه‌ را به‌ آتش‌ كشيدند.

از سوی دیگر، در یورش گسترده ارتش ترکیه به مناطق کردنشین و درگیری با پیشمرگان «پ.ك.ك» در روز جمعه هفت نفر دیگر از پیشمرگان پ.ك.ك، جان خود را از دست دادند. این درگیری در مناطق كوهستانی استان «شیرناك» در جنوب شرق تركیه روی داد.

نیروهای ارتش روز جمعه 31 مارس، به یکی از مقرهای پ.ك.ك، در ارتفاعات «جودی» حمله کرد که با مقاومت چریک­های پ.ك.ك، روبرو شد.

درگیری­های مسلحانه بین نیروهای ارتش تركیه و پیشمرگان «پ.ك.ك» در منطقه مذکور هم­چنان ادامه دارد. این حملات در حالی انجام می­گیرد که طی چهار روز گذشته شهرهای دیاربكر، باتمان، وان، سییرت و چندین شهر دیگر در کردستان ترکیه شاهد اعتراضات گسترده توده­ای بود.

روز یکشنبه دوم آپریل، در جریان تظاهرات مردم شهر «ماردین» که در محکومیت کشتار مردم دیگر شهرهای کردنشین برگزار شد، نیروهای امنیتی به سوی تظاهرکنندگان تیراندازی کردند.

به گفته فرماندار شهر «ماردين»(جنوب شرقی تركيه)، درگيری­ها كه از اين منطقه آغاز و به «استانبول» كشيده شده و تنها در «ماردين» دو تظاهركننده كشته و 26 تن ديگر مجروح شده­اند كه 18 تن از آن­ها از نيروهای امنيتی هستند. اين در حالی است كه درگيری­های پراكنده هنوز هم در «قزل تپه» و «نصيبين»، دو شهر كوچك واقع در مرز سوريه، ادامه دارد و تاكنون 58 تن بازداشت شده­اند.

بنا به خبرگزاری فرانسه، تعداد كشته­ها در درگيری­های شديد ميان تظاهركنندگان كرد و نيروهای امنيتی در جنوب شرقی تركيه و «استانبول» به 15 نفر رسيد.

اين شدیدترین درگيری­های 10 سال گذشته در اين منطقه است كه از ژوئن 2004 كه حزب کارگران کردستان «پ.­ك.ك»، به آتش­بس يك­جانبه خود پايان داد، بوده است.

در حال حاضر اعتراضات و تظاهرات در اکثر شهرهای کردستان ترکیه ادامه دارد و دولت نیز در این مناطق حالت فوق­العاده نظامی اعلام کرده است.

رجب اردوغان، نخست وزیر تركیه، پس از اجلاس اضطراری روز جمعه  31 مارس،اعضای حزب حاكم و سازمان عالی مبارزه با ترور بار دیگر خاطرنشان كرد كه با تظاهركنندگان برخورد خواهد شد، زیرا آن­ها تروریست هستند.

وی افزود: نیروهای امنیتی ما وارد عمل می‌شوند و با زن یا كودك یا هر فرد دیگری كه تحت لوای ترور وارد عمل می‌شود، برخورد می‌كنند و اقدامات لازم را به كار می‌بندند.

اردوغان گفت: می‌خواهم این را بدانید ما كشور خود را بر اساس این اصول اداره می‌كنیم و به هیچ كسی اجازه نمی‌دهیم تا این بخش از كشور را برای عملیات عليه تركيه به كار گیرد.

هم­زمان دولت تركیه، اعلام كرد كه برخی قوانین مبارزه با ترور از جمله قوانین مربوط به بازداشت تظاهركنندگان و برخورد با ناآرامی‌ها را سخت‌تركرد. بنابراین دولت دولت ترکیه، به دنبال تظاهرات توده­ای در کردستان تركیه، قوانین سخت گیرانه‌ای را وضع نمود.

روز جمعه 31 مارس، اتحاديه اروپا دولت ترکيه را ترغيب کرد که حقوق فرهنگی کردها در منطقه را بهبود بخشد و يک فرستاده حقوق بشر سازمان ملل نيز گفت که بايد برای کاهش تنش بر سر مشکلات اجتماعی-اقتصادی کارهای بيش­تری انجام شود.

مارتين شاينين، گزارشگر ويژه حقوق بشر و مبارزه با تروريسم سازمان ملل، ماه گذشته از منطقه بازديد کرده بود. البته آقای شاينين از بسياری از اصلاحات معرفی شده توسط آنکارا در سال­های اخير برای بهبود حقوق بشر، از جمله لغو کامل مجازات اعدام، معرفی يک سياست عدم شکنجه و بهبود شرايط در مکان­هايی مثل بازداشتگاه­ها ستايش به عمل آورد...

با اين حال وی اظهار نظر کرد که لازم است برای کاهش تنش­ها پيشرفت بيش­تری صورت گيرد تا اجرای موثر اصلاحات دولت به شکلی پايدار فراهم شود.

وی بر اهميت رسيدگی به نابرابری­های فاحش اجتماعی و اقتصادی ميان شرق و جنوب شرق ترکيه با ساير بخش­های آن کشور در زمينه بيکاری، دسترسی به آموزش، مسکن و امکانات بهداشتی تاکيد کرد.

لازم به یادآوری است که رجب اردوغان، در ماه اوت سال گذشته، طی يکی از سخنرانی­هايش قول داده بود که مسئله کردها را با دادن دموکراسی بيش­تر حل کند، اما هنوز حاضر نشده است به درخواست کسانی که خواهان اعطای عفو عمومی به اعضای حزب کارگران کرد هستند، تن بدهد.

یورش نیروهای امنیتی تركيه، به تظاهركنندگان شهرهای كردنشین و استانبول، احتمالا موضع احزاب و دولت­های اروپایی مخالف عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا را تقویت خواهد کرد و روند عضویت آن کشور در اتحادیه اروپا را سخت­تر خواهد نمود. برای مثال، روزنامه اتريشى «استاندارد» با ابراز نگرانى از وقوع درگيرى­ها بين نيروهاى امنیتی و مردم کردستان نوشت: «در سال­هاى اخير مناطق كردنشين تركيه نسبتا آرام شده بود اما اتفاقاتى كه در روزهاى اخير افتاد همه چيز را به حالت اول بازگرداند. خشونت­هاى روزهاى اخير براى كشورى كه قصد دارد به اتحاديه اروپا بپيوندد و خود را كشورى اروپايى مى­داند بسيار زيان­بار است.»

روزنامه آلمانى «تاگس سايتونگ» نيز شرايط اقتصادى و فرهنگى جنوب شرق تركيه را عامل بروز اين ناآرامی­ها توصیف کرد و با اشاره به دشوارى­هاى حل این معضل توسط دولت تركيه نوشت: «دولت آينده بايد اصلاحاتى پايه­اى در زمينه رعايت حقوق بشر در تركيه را به اجرا درآورد. اقداماتى كه دولت فعلى تركيه انجام داده است چندان كافى نيست.»

از مهم­ترین تابوهای ناسیونایسم ترکیه، این است که واقعیت­های تاریخی مطرح نشود، زیرا حداقل دولت ترکیه دو بار دست به قتل عام زده است: یک بار در اواخر امپراتوری عثمانی در جنگ اول جهانی است که ارامنه را قتل­عام کرد و بار دیگر کشتار ده­هار هزار شهروند کردستان در سه دهه اخیر است. هر کس از این وقایع تاریخی سخن به میان آورد با تهدید و ترور و زندان روبرو می­شود. برای مثال جمعه نهم دسامبر 2005، دادگاه امنیتی استانبول، اورهان پاموک، نويسنده سرشناس اين کشور را به محاکمه کشيد. او «متهم» بود که به تاريخ «ملی» ترکيه توهين کرده است.

اما اين بار دادگستری ترکيه به دو دليل واکنش تندتری نشان داد. چرا که این بار يکی از نامی­ترين نويسنده ترکيه که تیراژ ترجمه کتاب­هایش در اروپا از مرز دو میلیون گذشته و جوایز زیاد فرهنگی نیز دریافت کرده است، سخن از قتل­عام ارامنه و کردها به میان آورده است و ديگر آن که اين سخنان زمانی در افکار عمومی مطرح می­شود که ترکيه خود را برای عضویت در اتحاديه اروپا آماده می­کند.

اورهان پاموک، که به ويژه با تازه­ترين رمان خود به نام «برف»، توجه زيادی در محافل ادبی جهان برانگيخته است. او، در مصاحبه­ای با اشاره به «قتل عام» ارامنه در سال 1915، در دوران ترکيه عثمانی، و کشتار «30 هزار» شهروند کرد ترکيه در دهه­های اخير، از مردم ترکیه خواسته است، با صداقت و شجاعت بيش­تری به تاريخ کشور خود بنگرند و گذشته را بکاوند.

پاموک، در مصاحبه­اش از جمله گفته است: «آنچه در سال ۱۹۱۵ بر سر ارمنی­های ترکيه عثمانی آمد، فاجعه عظيمی بود که از ملت ترک مخفی نگاه داشته شده است. اما وظيفه ماست که از گذشته حرف بزنيم.»

گرایش پان ترکیسم از دولت، مجلس، ارتش و پلیس تا گروه­های فاشیستی ترکيه، که «پرافتخار» را بر واقعيات تاریخی ترجيح می­دهند، طرح تاریخ واقعی گذشته این کشور را کار دشمنان ملت ترک معرفی می­کنند. از این رو همین­ها اورهان پاموک را به اتهام توهين به «ملت ترک» به دادگاه کشاندند. پاموک، از حساسيت اين موضوع مطلع بود، زیرا از واکنش دادگستری تعجب نکرد: «من اصلا تعجب نکردم زيرا صحبت درباره قتل عام يک ميليون ارمنی دوران عثمانی هنوز در اين کشور تابو به شمار می­رود و کسی حق ندارد آن را به زبان بياورد. اما زمان پيش می­رود و مردم کم­کم شروع کرده­اند به صحبت درباره آن.»

در قوانين جاری ترکيه يک ماده قانونی توهين به «مليت ترک» را منع می­کند و آن را قابل تعقيب می­داند. بنابراین پاموک، بر موضوع بسیار حساسی انگشت گذاشت. ترکيه که خود را برای عضویت در اروپا آماده می­کند، باید قوانین خود را با قوانین اتحادیه اروپا منطبق سازد. براین اساس، نمايندگانی از سازمان­های مدافع حقوق بشر، هيئتی از پارلمان اروپا به ترکيه رفتند و بر درستی و قانونمندی محاکمه اورهان پاموک نظارت کردند.

آنچه اورهان پاموک، آشکارا به زبان آورده، مسئله­ای است که هر از چند گاهی برخی از روشنفکران و نويسندگان پیشرو ترکیه مانند عزیز نسین و یاشار کمال و...، بيان کرده­اند و گاهی نیز به خاطر آن تبعید و زندانی شده­اند.

اما دادگاه امنیتی استانبول، که برای اورهان پاموک، سه سال زندان درخواست کرده بود، سرانجام دادگاه بعدی رای به منع تعقیب او داد. زیرا دادگستری ترکیه، اعلام کرد که این قانون ملغی شده است. منع تعقیب اورهان پاموک، که در اثر فشار افکار عمومی ترکیه و اروپا و تهادهای مدافع آزادی بیان و حقوق بشر و همچنین فشار اتحادیه اروپا به دادگستری ترکیه تحمیل گردید، یک دستاورد بزرگ برای شکستن تابوهای ترکیه و آزادی بیان محسوب می­شود.

شکی نیست که عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا، یک اتحاد بورژوازی است، اما به دلیل این که میلیون­ها کارگر ترکیه در کشورهای اروپایی کار و زندگی می­کنند و فقط در آلمان بیش از سه میلیون شهروند ترکیه - آلمانی زندگی می­کنند، این امکان و توانایی را دارند که در همبستگی با کارگران ترکیه  و کارگران و مردم آزادی­خواه کردستان آن کشور، نقش موثری در تعمیق و گسترش آزادی­های فردی و اجتماعی و از جمله در راستای دست­یابی مردم کرد حق تعیین سرنوشت خویش ایفاء کنند و همبستگی طبقاتی کارگران داخل و خارج ترکیه را بر علیه سیستم سرمایه­داری رشد و گسترش دهند. بنابراین جنبش کارگری کمونیستی ترکیه و مردم آزادی­خواه کردستان تجربه طولانی در مبارزه رهایی­بخش خود دارند، به همین دلیل نباید همه امیدها و آرزوهای خود را به عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا پیوند بزنند، برعکس باید به نیروی طبقاتی و مبارزه خود علیه سیستم سرمایه­داری خود اتکا کنند.

مسلما این وحشی­گری دولت و نیروهای امنیتی ترکیه را شدیدا محکوم کرد و از هر طریق ممکن از مبارزات عادلانه و بر حق کارگران و مردم آزادی­خواه کردستان برای رسیدن به حق تعیین سرنوشت خویش حمایت و پشتیبانی به عمل آورد.

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بهرام رحماني:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.