شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

انتقام اورتگا، ضربه ای کوبنده به آمریکا
نیکاراگوئه، در میان یک دوست جدید و یک دشمن کهن!

علي فياض

توضیح کوتاه:

این مقاله از مجله سوئدی تمپوس(1) شماره 3، تاریخ 18 تا 24 ژانویه بر گرفته شده که آن نیز به نوبه خود از فاینانشال تایمز(2) به سوئدی برگردانده است.

__________________________________

خوزه بنیتو سِونیو، در یکی از حاشیه های شهر ماناگوا، در یک زاغه نشین با یازده فرزندش تا زمانی که می توان به یاد آورد زندگی کرده است. یک لامپ آویخته از یک سیم لت و پار لرزان برق از سقف، و یک گنجه بزرگ، اتاق نشیمن را از اتاق خواب جدا می سازد. استرادا و دیگر همسایه گانش، از شورشی های قدیمی ساندینیست می باشند که به خاطر انقلاب دهه 70 میلادی به مبارزه برخاستند. اکنون، او هم پیر و هم فقیر می باشد. وی از سال 1990 که ساندینیست ها و اورتگا قدرت را از دست دادند، تقریبا هیچ منبع درآمد ثابتی نداشته است. او مقصر این وضعیت را دولت میانه روی بورژوا می داند که از آن زمان به بعد قدرت را در اختیار داشته است.

"این دولت های لیبرال جدید، اوضاع را برای ما سخت تر ساخته اند". اینها را مرد کوتاهِ قدِ تیره رنگِ سبیل بزرگ ِ زلف خاکستری به ما می گوید. "ساندینیست ها از ما فقرا دفاع کردند و ما مدت زمان درازی است که منتظر بازگشت آنها به قدرت بوده ایم".

 

انتظار آنها به پایان رسیده است. هفته پیش، دانیل اورتگا، مثل 17 سال پیش، پس از سه بار تلاش پیاپی ناکام - اما همچنان در موضع رهبری ساندینیست ها -  به عنوان رییس جمهور ادای سوگند نمود. این یکی از قابل توجه ترین انتقام های سیاسی در عصر مدرن بود.

دستگاه دولتی و اداری آمریکا، تلاش کرده است تا نومیدی خود را از این وضعیت نشان ندهد؛ هنگامی که معاون وزارت امور خارجه، تام شانون، در زمانی که از ماناگوا دیدار کرد، گفت: "ما باید به ماناگوا نزدیک شویم".

اما مخفی نگهداشتن این که پیروزی ساندینیست ها یک ضربه جدی علیه سیاست آمریکا در منطقه بود، کار آسانی نیست. واشنگتن پیش از این در دهه هشتاد میلادی هنگامی که دستگاه اداری ریگان کنتراها - گروه های ضد انقلابی نیکاراگوئه در جنگ های داخلی خونین را از جنبه مالی پشتیبانی می کرد، تلاش کرد تا رژیم اورتگا را واژگون سازد، و پس از آن نیز سعی نمود تا مانع از قدرت گیری مجدد او شود.

"پیروزی فرمانده اورتگا یک شکست غیر قابل انکار برای سیاست های بوش می باشد"، این را میگل گومز، سفیر ونزوئلا در ماناگوا می گوید.

آنچه آمریکا را نگران می سازد این است که اورتگا رابطه مستحکمی با هوگو چاوز، رییس جمهور چپ گرای ضد امپریالیستی ونزوئلا برقرار سازد. اگر چنین اتفاقی روی دهد، شانس به چاوز روی می کند تا او پوپولیسم خاص خود را به آمریکای مرکزی صادر کند. اینکه چاوز موفقیت های اورتگا را با علاقه بسیاری دنبال کرده است، موضوع محرمانه ای نیست. سال گذشته هنگام مبارزات انتخاباتی، رهبر ونزوئلا، با اعلام ارائه نفت ارزان به نیکاراگوئه،  حضور خود را در آنجا نشان داد. او حتی اورتگا را به برنامه تلویزیونی هفته گی خود "الو پرزیدنت"، دعوت نمود.

"دانیل، من فکر نمی کنم که بگویم امیدوارم که تو برنده شوی، چرا که بعدها مرا به دخالت در مسائل داخلی نیکاراگوئه محکوم خواهند کرد"، او اینها را گفت و سپس اضافه کرد که "با این حال من خواهان آنم که تو برنده شوی!".

یک هفته پیش، باز هم برای آمریکا ایجاد نگرانی شد، هنگامی که گومز[سفیر ونزوئلا در نیکاراگوئه] در یک مصاحبه از کمک های گسترده اقتصادی  و اجتماعی کاراکاس به نیکاراگوئه خبر داد. سرمایه گذاری ها و کمک های دست و دل بازانه و نفتی ونزوئلا  به دیگر کشورها، هم اکنون موقعیت و پرستیژ این کشور را در کوبا و بولیوی تقویت کرده است.

گومز می افزاید که "نیکاراگوئه، طی پنج سال آینده نتیجه یک همکاری صادقانه را که بر پایه همبستگی، و نه سود و منافع موقتی استوار است، خواهد چشید. ما می خواهیم تمام آمریکای جنوبی را با مدل خود، هماهنگ سازیم".

هیچ تردیدی وجود ندارد که اورتگا می پذیرد و سپاسگزار خواهد بود. علیرغم پیشرفت نسبی اقتصادی، نیکاراگوئه با جمعیت 5،2 میلیونی نیکاراگوئه جزو فقیر ترین کشورهای آمریکای لاتین به شمار می رود. حدود 40 درصد از این جمعیت به طور کامل از کمبود آب سالم و موارد بهداشتی رنج می برند.

یک نگرانی دیگر برای واشنگتن، به رییس جمهور تازه انتخاب شده نیکاراگوئه به عنوان یک انسان و سیاستمدار مربوط می شود. آیا او هنوز یک انقلابی غیر قابل کنترلی است که دیکتاتوری خون آشام ژنرال آناستاسیو سوموزا را  در سال 1979 با شعارهایی چون "ما علیه یانکی های دشمن بشریت مبارزه می کنیم"، واژگون ساخت؟ یا او یک پوپولیست متعادل خداترس است که هنگام مبارزات انتخاباتی از سازش ملی سخن گفت و قول داد که به مالکیت خصوصی احترام بگذارد و شرکت های خصوصی را بپذیرد؟

سرجیو رامیرز، معاون پیشین رییس جمهور اورتگا، بر این باور است که این رهبر یک اقتصاد سیاسی متعادل را  به پیش خواهد برد. اما او معتقد است که اورتگا جهان را با همان نگاهی می نگرد که چاوز و فیدل کاسترو می نگرند. او اضافه می کند که "دانیل در یک تار عنکبوتی ایدئولوژیک اسیر است و در یک چنین شرایط سنی، رهایی از آن کار آسانی نیست".

تصمیم اورتگا مبنی بر انتخاب آرتورو  کروز، که کاملا در جناح راست قرار دارد، به عنوان سفیر در آمریکا،  "حداقل حکایت از آن دارد که او خواهان روابط خوبی با واشنگتن می باشد"، این نظر کارلوس فرناندو چامورو، متخصص امور سیاسی و دولتی است.

سفیر قبلی نیکاراگوئه در آمریکا، آلدو دیاز، تاکید می کند که بازگشت اورتگا، در هر حال یک شکست برای واشنگتن تلقی می شود. "بازگشت او شکست هژمونی آمریکا در منطقه را بازتاب می دهد، و این چیزی است که واشنگتن باید به آن عادت کند.

 

 

http://www.fayyaz.blogspot.com/

 

__________________

  Tempus(1

 Financial Times(2

منبع: Financial Times/ Tempus




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علي فياض:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.