شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

سه شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۷ - ۱۸ دسامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

چرا آمريکا نمي تواند مدافع دموکراسي باشد؟ (چه کساني در عراق به قتل مي رسند؟)

علي فياض

بنا به گفته منابع مختلف تا کنون نزديک به ۱۴ تا ۱۵ هزار غير نظامي در عراق به قتل رسيده اند. غير نظامياني که عموما زن و کودک هستند؛ و نه صرفا نيروهاي مخالفي، که آمريکاييان آنها را وابسته به صدام حسين و يا القاعده معرفي مي نمايند. اينکه اين قربانيان بي گناه توسط ارتش آمريکا و يا نيروهاي مخالف آنها به قتل مي رسند، هيچ تغييري در مسئوليتي که متوجه گردانندگان پنتاگون و طرح ريزان سياست هاي ميليتاريستي و سرکوب گرانه دولت آمريکاست، ايجاد نمي کند. واقعيت اين است که شرايطي که اکنون در عراق حاکم است، نتيجه "منطقي" رفتارهاي سياسي جورج بوش و شرکا مي باشد. و در اين هيچ ترديدي وجود ندارد که نقش دولت و ارتش آمريکا که با ادعاي انهدام سلاح هاي کشتار جمعي! و ايجاد دموکراسي در عراق، آن کشور را به اشغال خود درآورده است، بسيار تعيين کننده مي باشد. هرج و مرجي نيز که هم اينک در عراق حاکم است و با کشتار غير نظاميان تداوم مي يابد، تنها عدم پاي بندي سردمداران کاخ سفيد به حقوق بشر و قوانين بين المللي را فرياد مي کشد. و اينکه جان مردم بي گناه براي آنان هيچ ارزشي ندارد. تلويزيون سراسري سوئد چندي پيش در گزارش خبري خود، در بيمارستاني که داوطلبان ايتاليايي آن را اداره مي کردند تعدادي از زخمي هاي بمباران هاي هوايي اخير آمريکا را به نمايش گذاشت. کودک چهار ساله يي به نام علي يکي از زخمي شدگان بود. او پاي راست خود را تا بالاي زانو به طور کامل از دست داده بود. به عبارتي پاي راستش قطع شده بود. همينطور دست چپش نيز که تا مچ از بين رفته بود. نگاه معصومانه اش دل هر بيننده اي را به درد مي آورد. پدر وي، رو به گزارشگر تلويزيون گفت؛ "آمريکا با وعده آزادي و دموکراسي به اينجا آمد. آيا اين است دموکراسي و آزادي وعده داده شده؟" به راستي تا کنون چند هزار زن و کودک کشته، زخمي، افليج و زمينگير شده اند؟ چند صد خانواده بي سرپرست مانده اند؟ چند هزار کودک بي پدر و مادر، و چند هزار پدر و مادر جگرگوشه گان خويش را از دست داده اند؟ چند هزار علي و عباس و جاسم و قاسم و ... بي دست و پا شده و بي هيچ اميدي به آينده، هر روز مرگ خويش را به چشم مي بينند؟ استفاده آمريکايي ها و انگليسي ها از اورانيوم ضعيف شده، علاوه بر گسترش بيماري سرطان در بين حتي کودکان، حکايت از اين امر دارد که آنان نه براي محيط زيست و نه براي جان انسان هاي بي گناه عراقي، ارزشي قائل هستند. فرو ريختن انواع و اقسام بمب ها توسط هواپيماهاي آمريکايي و انگليسي بر سر مردم بي دفاع، اين مدعيان رهايي بخشي را ماهيتا به "علي شيميايي" شبيه مي سازد، بدون اينکه انعکاس گسترده اي بيابد! بهاي "آزادي" و "دموکراسي"؟ براي کساني که در اين جنگ، فرزندي يا فرزنداني، خواهري يا خواهراني، برادري يا برادراني، پدري و يا مادري را از دست نداده اند، بسيار ساده است تا از اين نوع کشتارها به مثابه بهاي "آزادي" و "دموکراسي"، و راحت شدن از شر يک ديکتاتور ياد کنند. اين جنگ اما براي کساني که عزيزترين کسان خود را – حتي پس از پايان رژيم بعث – از دست داده و مي دهند، به جز فاجعه اي کابوس مانند، مفهوم ديگري در بر ندارد. و درست در همين رابطه است که مي توان از مقاومت هاي مردمي نيز ياد کرد. اينکه چند عضو القاعده و يا طرفداران "مرحوم"! صدام، قادر باشند طي بيش از يک سال، هر روز دست به عمليات گوناگون بزنند، تنها به شوخي ها و دروغ هايي مي ماند که براي فريفتن افکار عمومي به کار مي آيد. وگرنه چه کسي مي تواند خشم و نفرتي را که اينک در جان مردم سرکوب و تحقير شده عراق ريشه دوانده است، درک نکند؟ به راستي بقاياي خانواده هايي که عزيزان خود را توسط نيروهاي آمريکايي و شرکا، هر روز در خون غرق مي بينند، چه احساسي نسبت به سربازان آمريکايي خواهند داشت؟ آيا خشم و نفرت موجود در روح و جان مردمي که شاهد تحقير روزانه در شکل هجوم به خانه ها، دستبند زدن به مردان و کودکان در خانه ها و جلوي چشم همسران و مادران، و شکنجه هاي زندان ابوغريب بوده اند، حد و مرزي مي شناسد؟ آيا مي توان ميزان نفرت پدري که کودکش را از دست داده است، برادري که برادر و يا خواهرش را، و يا زني که همسرش را، نسبت به نيروهاي اشغالگر اندازه گيري نمود؟ چرا بايد تنها از طرفداران صدام حسين و اعضاي القاعده در عراق ياد کرد، در حالي که بر اساس گزارش هاي گوناگون خبرگزاري هاي مختلف، بخش عظيمي از قربانيان کشتارهاي عراق را زنان و کودکان تشکيل مي دهند؟ البته مي توان مدعي شد که؛ "اينان همان! فديه هايي هستند که بايد براي آزادي و دموکراسي پرداخت شوند؟ جنگ است و بالاخره قرباني مي دهد و در جنگ با گناه و بي گناه کشته مي شوند"! حتي اگر چنين نگاهي به جنگ و پيامدهاي آن را بپذيريم، هرگز نمي توان به سادگي از کنار اين امر گذشت که حتي کودکان بي گناه و بي دفاع نيز؟ به راستي چه کسي تصميم مي گيرد و يا مي تواند بپذيرد که کودکان نيز بايد فديه رهايي بزرگسالان باشند؟ آيا اين کودکان بي گناه و معصوم که هيچ نقشي در ساخت و سازهاي سياسي موجود نداشته و ندارند، بايد تاوان خرابکاري هاي بزرگسالان را بپردازند؟ اگر نسل ما فاقد سيستمي دموکراتيک و مردمي است و آزادي ندارد، اين امر به کودکان چه ربطي دارد؟ حتي اگر بگوييم که استقرار آزادي و دموکراسي آينده آنان را تضمين مي کند، باز هم بايد گفت که آنچه هست ما ساخته ايم. و براي بازسازي آن و تحويل آن به نسل بعدي خودمان بايد تلاش کنيم و از خودمان مايه گذاري کنيم؛ به علاوه چه کسي مي تواند مدعي شود که آنها خود تا رسيدن به سن قانوني، سرنوشت خويش را آن چنان که خود مي خواهند، رقم نزنند؟ دولت هاي تماشاگر! جالب توجه است که کشتار کودکان چنان فجيع است و چنان بي رحمانه انجام مي گيرد که مدعيان دموکراسي سرمايه داري، کم ترين اشاره اي به آن نمي کنند. به راستي کدام دولت تا کنون کشتار زنان و کودکان بي گناه را محکوم کرده است؟ کدام دولت – و نه توده هاي مردم و مخالفان جنگ – نسبت به اين جنايات واکنشي در خور بشريت نشان داده است؟ سربازان، فرماندهان و سياستمداران آمريکايي با افتخار از در هم کوبيدن" دشمن" سخن مي گويند! سربازان ترسوي فاتح، از تعداد کم کشته شدن نيروهاي خودي و کشته شدن بي شمار نيروهاي "دشمن" ياد مي کنند. آمارگيري هاي موجود، اما حکايت از اين دارد که بيشترين قربانيان درگيري هاي کنوني در عراق را نه نيروهاي مسلح، که زنان و کودکان تشکيل مي دهند. براي نمونه در درگيري هاي چندي پيش فلوجه – و البته اکنون نيز - خبرگزاري ها به نقل از فرماندهان ارتش از کشته شدن تعداد ناچيز سربازان آمريکايي در برابر ۷۰۰ عراقي سخن گفتند. و البته آن هم به نوعي که گويي همه آن ۷۰۰ نفر از جنگجويان عراقي بوده اند! حال آنکه تصاوير تلويزيوني و گزارش هاي خبري حکايت از کشتار زنان و کودکان دارد. و ما براي اينکه متهم به گرفتن چنين خبرهايي از منابع "چپ" و يا "بنيادگرا"! نشويم، جملات خبري زير را مستقيما از سايت فارسي بي بي سي متعلق به دولت انگلستان مي آوريم، تا شما خود حديث مفصل بخوانيد از اين مجمل! "آمريکا مي گويد که در ماه جاري دست کم ۸۷ سرباز آمريکايي در اثناي نبرد کشته شده اند. آژانس هاي کمک رساني نيز تنها در هفته گذشته اجساد ۴۷۰ عراقي را در شهر فلوجه شمارش کرده اند که ۲۴۳ زن و ۲۰۰ کودک نيز در ميان آنها بوده است." يعني از اين ۴۷۰ نفر، تنها حدود ۲۷ تن مرد بوده اند. و از اين تعداد نيز هيچ معلوم نيست چند تن به جنگجويان مخالف اشغالگران تعلق داشته و چند تن افراد معمولي و رهگذر بوده اند. و البته اين آمار "رسمي"، تنها مشتي نمونه خروار است!

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علي فياض:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.