شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷ - ۱۲ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

جبهه وسیع (بخش دوم) «جبهه مردم» یا «جبهه همبستگی ملی»؟

علی ناظر

قاعدتا باید کوتاه نوشت تا خواننده کسل نشود. متاسفانه، به علت فقر قلم، کوتاه نوشتن هایم گاهی ایجاد کج فهمی کرده است. بخاطر طولانی شدن این بخش پوزش می خواهم.

 

سخنی در پاسخ به چند نظر

پیش از هر سخنی، مایلم از خوانندگانی که زحمت کشیده و بخش اول را مطالعه کرده و انتقادهای خود را در ستون نظرات سایت دیدگاه، به ثبت رسانده اند، صمیمانه تشکر کنم. تبادل افکار همیشه سازنده و راهگشا بوده است. امید است که چند خط زیر پاسخگو باشد.

من نوشته ها و گفته های سران نظام، و رهبران اپوزیسیون را بصورتی «جدی» و ریز مطالعه می کنم. سخنان آقا و خانم رجوی را جدی می گیرم، و این سخنان را نه بعنوان گفته ها، پیامی درونی، و موضعگیری های پراکنده و منفک از یکدیگر، بلکه بعنوان یک «خط»، یک «رهنمود» و یک «راهکار» حساب شده، و به هم پیوسته ارزیابی می کنم. همیشه بر این باور بوده ام که با نیروی جدی، باید جدی برخورد کرد.
به این دلیل و به باور من، حرف های خانم رجوی در (مثلا) 20 سال پیش در ارتباط مستقیم با سخنان ایشان در (مثلا) دو روز پیش است. نمی توان و نباید سخنان (و کلمه) را ناچیز شمرد (من نمی شمارم). اگر خانم رجوی و یا آقای رجوی و یا... سخنی گفته که امروز دیگر به آن اعتقادی ندارند (و یا فکر می کنند که دیگر با شرایط روز منطبق نیست)، از ایشان انتظار دارم (بخاطر ماهیت انقلابیشان) که حرف گذشته خود را نقد کرده و سخن تازه را به شفافی بیان کنند. اگر مجاهدین (نه بعنوان مجاهد، بلکه بعنوان بخش مهمی از بدنه بسیار تنومند آزادیخواهان سرنگونی طلب) بر این باورند که خیزش کنونی و آینده بدون «رهبر» و بدون «رهبری مسعود» به جایی نمی رسد، از آنها انتظار دارم که آن را به روشنی (و نه ضمنی، و یا فقط درپیامی جهت توجه هواداران و ساکنین اشرف، بلکه برای همه «مردم») بیان کنند. و اگر بر این «بایست» (رهبری) پافشاری دارند، از آنها انتظار دارم که دلیلهای خود را ارائه بدهند. این انتظاری است که از هر نیروی مترقی و انقلابی باید داشت. این انتظار تنها بخاطر این است که آنها را جدی می گیرم (و خیلی های دیگر آنها را جدی می گیرند و به همین خاطر بر روی مواضع آنها نکته سنجی و ریزبینی می کنند).

به باور من، اکثر دنبال کنندگان (و یا منتقدین به) پیامها و مواضع مجاهدین، به دنبال «سربریدن مجاهدین» نیستند. (بقول مجاهدین) «اضداد» فقط بخش کوچکی از جامعه را تشکیل می دهد؛ که این هم امری طبیعی است. هر مبارزی، حتما تعدادی مخالف قسم خورده دارد (مگر همین دیدگاه ندارد؟). بنابراین، بخشی از هواداران مجاهدین چاره ای ندارند بجز اینکه عاقبت به این باور برسند که منتقد، نکته سنج، مخالف و یا هر ترم دیگری که مناسب بخش اعظمی از «مردم» است، نه به دنبال سر بریدن مجاهدین است، نه «خصومتی» با آنها دارد، و نه می خواهد که مجاهدین در مسیر مبارزه شکست بخورند. فقط به دنبال شفاف شدن مواضع، و استراتژی هستند، تا تکلیف خودشان را بدانند؛ و این «حق» هر انسان و هر ایرانی میهن پرست است که بداند و بخواهد که بداند.

به نظر من، پذیرش «رهبری مسعود رجوی» تاکنون «پیش شرط» همسویی و پیوستن به «جبهه» نبوده است، و البته نباید هم باشد. اما سخنان خانم رجوی که در بخش اول نقل شد، به این امر «کلیدی» اشاره (ضمنی) داشت. بنابراین و چون این اشاره در حاشیه بیان شده است، نمی توان از آن به سادگی گذشت.

 

جناح راست «سبز» اخیرا رهنمود می داد که در تظاهرات (22 بهمن) شعار ساختار شکن داده نشود، سنگ پرانی نشود، و عکس خمینی و خامنه ای لگدمال و سوزانده نگردد، و ... تا تظاهرات از ریل خارج نشود و آتو دست جناح غالب نیفتد. بنا به این رهنمود، «شرایط در صحنه» برای عمل ساختار شکنانه مساعد نیست. در همین چارچوب، برخی به من انتقاد دارند که در این مقطع که موضوع «جبهه» در دستور کار قرار گرفته، و هنوز کسی رغبت به پیوستن نشان نداده، نباید به مسائل جانبی پرداخت. باید صبر کرد تا اول استخوان بندی «جبهه» شکل بگیرد. بعد از آن می توان به دیگر مسائل اشاره کرد. من همانطور که با آن «رهنمود» راست ها در «سبز» مخالفم، با این پیشنهاد هم مخالفم. به نظر من، درست در همین شروع کار، باید قواعد و قوانین، و تعاریف را روشن و مشخص بیان کرد. در باره آنها پرس و جو کرد و از رهبران پیشنهاد دهنده (و نه هواداران و پیروان) انتظار پاسخگویی داشت. شاید این یکی از نقاط تمایز من با برخی از منتقدین نوشتارم باشد.

آنچه من در این سلسله نوشتار ارائه می کنم و خواهم کرد، بیان نکاتی است که گاهی از اوقات روشن و شفاف عرضه نمی شوند. این، متعاقبا می تواند به علت ایجاد «ابهامات» که گاهی بی اساس و در مواقعی بسیار درست هستند، سدی بر سر راه تشکیل «جبهه (وسیع) مردم» قرار دهند. هدف این سلسله نوشتار رفع «ابهامات» است.

با اجازه می خواهم یادآوری کنم که دیدگاه از روز تأسیس (11 سال پیش و قبل از پیشنهاد «طرح جبهه همبستگی ملی» از سوی شورا) بر تشکیل «جبهه وسیع» مصر بوده و هنوز هم هست؛ و نه تنها خواهان روزیست که مجاهدین و دیگر نیروهای سرنگونی طلب «متحد» شوند، بلکه دائما بر این طبل کوبیده و خواهد کوبید،  حتی اگر لازم به نور افکندن به گوشه های تاریک «تعاریف» و «مواضع» باشد. «نور افکندن» بخشی از کار و استراتژی سایت دیدگاه بوده است - نمی دانم تا چند روز، هفته و یا ماه دیگر بر سر پا خواهد ماند، اما تا آنروز بر این شعار پافشاری می کند که «نیروهای سرنگونی طلب متحد شوید».

برخی می پرسند که مجاهدین با چه کسی متحد بشوند؟ سوال درست این است که اگر کسی برای متحد شدن نیست، پس چه اصراری به پیشنهاد و تصویب طرح همبستگی، و هر چند وقت یکبار آن را آنتی کردن و بر طبل آن کوبیدن؟ از سوی دیگر، اگر نیرویی در جرگه اپوزیسیون وجود دارد، چه اصراری به بیان این سوال اهانت آمیز که «با کی؟» برای من هر کس که به اندازه درمی، یا قدمی و یا قلمی برای سرنگونی این نظام فعالیت می کند «کس» است. چه منفرد مستقل باشد، چه سازمان کوچک و چند نفره، و چه تنومندی چون مجاهدین. زمان آن رسیده که از تحقیر و اهانت دوری کنیم و به «اصول» بپردازیم.

 

در پایان، و پیش از پرداختن به بخش دوم این نوشتار، کمی از باور خودم، که 6 ماه پیش، در رابطه با «جنبش سبز سیدی» نوشته بودم، را دو باره نقل می کنم:

 

« برای آنهایی که مهلت مطالعه تمام این متن را ندارند. سالها نوشته و باز هم می نویسم که چتر حفاظتی مسلح برای دفاع از جنبش سرنگونی طلب لازم است، اما کافی نیست. نیروی سرنگونی طلب باید بیاموزد که با مردم باشد، برای مردم باشد، و بتواند به زبان مردم سخن بگوید. از خودمحوری و هژمونی طلبی دست بردارد. همه را از خود بداند، و خود را برای همه، و برای جبهه وسیع ملی تلاش ورزد. به جز این، نیروی سرنگونی طلب تبدیل می شود به "دنباله رویی" که برای ادامه حیات خود، مجبور است از جنبش خودجوش و بی هدف تغذیه کند. چگونه می شود از جنبشی که نه رهبری رادیکال دارد، نه استراتژی براندازی دارد، نه سازمانیافته است، نه شعار محوری مشخص دارد، و نه از چتر حفاظتی مسلح برخوردار است، دفاع کرد، و ندانست که دشمن می خواهد جنبش را به مسلخ گاه بفرستد؟ » (دیدگاه سوم – بخش دوم – 12 تیر 1388)

 

بگذریم. در بخش نخست، کمی به نقش «رسانه» بعنوان «ابزار تبلیغاتی»، و بخصوص کارکرد سایت «جبهه همبستگی ملی» بعنوان این «ابزار» پرداختم. در آینده به نقش کلیدی «رسانه» و «تبلیغات» باز خواهم گشت. در اینجا و فعلا، به این کفایت می کنم که «رسانه»ی مبلغ «آزادی اندیشه» موظف به ترویج اندیشه و باور دگراندیشان است، و نه فقط «خودی» ها. به این نکته، و تعریف «رکن چهارم» باز خواهم گشت.

 

ضرورت و هزینه

 

در اینکه ضرورت تأسیس جبهه وسیع برای سرنگونی نظام جمهوری اسلامی خود را بر اکثر نیروها تحمیل کرده، و یا خواهد کرد، شک نکنیم. در اینکه این ضرورت هر روز در شکلی پویاتر و شفاف تر خود را بروز می دهد هم شک نکنیم. اما ضرورت یک مساله است، و بها دادن، تن دادن و عملی کردن این ضرورت امر دیگری است.

 

یکی از تکیه کلامهای آقای مسعود رجوی این است که حرف زدن خشک و خالی هزینه ندارد (نقل به مضمون). باید فدا و ایثار کرد و جان و مال داد. در این گفته نباید شک کرد. حرفی است بغایت صحیح و پر معنا. در همین چارچوب، تأسیس «جبهه مردم» (جبهه وسیع) هم تنها با بیان چند جمله زیبا و تصویب چند طرح و شعار، نمی تواند به پروژه ای عملی تبدیل شود. باید خواست و بها داد.

طرح «جبهه همبستگی ملی» در سال 1381 به تصویب شورا رسید. از آن روز تاکنون هیچ گام عملی، در راستای تشکیل جدی آن از سوی هیچ نیرویی – نه شورا (پیشنهاد دهندگان «طرح») و نه نیروهای خارج از شورا برداشته نشده است. دلیل آنهم کاملا مشخص و ساده است. برای آن باید «هزینه» کرد. نه مجاهدین و شورا آماده پرداخت این هزینه بوده اند، و نه جریانهای خارج از شورا. البته هرکدام باید هزینه بخصوصی را متقبل می شدند. پیشنهاد دهنده «طرح» مجاهدین و شورا بودند، چرا که به ضرورت کار «جبهه»ای پی برده بودند. بنابراین، این وظیفه آنها است که به این ضرورت جامه عمل بپوشانند، و تمام گامهای لازم برای عملی شدن آن را بردارند.

 

نیروهای خارج از شورا می بایست بپذیرند که «هم جبهه» شدن با مجاهدین و شورا، برابر است با پذیرفتن برخی از ویژگیهای مجاهدین و شورا. بطور مثال، مجاهدین و شورا به لحاظ کمّی دست بالا را دارند، کارکرد مجاهدین و شورا در صحنه داخل کشور و بیرون از آن دینامیک و چشمگیر است، حاضر به پرداخت هزینه و عملی کردن هر پروژه (مورد علاقه شان) هستند، دستگاه تبلیغاتی/رسانه ای آنها قوی است، و مهمتر از همه سازماندهی آنها منسجم، و پابندی شان به «رهبری» نهادینه شده است. ظاهرا، این «امکانات» برای به چالش کشاندن نظام اسلامی، می بایست به شایسته ترین نحو مورد استقبال دیگر جریانها قرار بگیرد؛ اما هرکدام از این خصوصیات به تنهایی و یا در کل، می توانند بالفعل و یا بالقوه، سایه بر ماهیت و موجودیت دیگر جریانهای (عضو مفروض جبهه) بیندازد؛ و این خود به صورت استراتژیک می تواند برای هر جریان و نهاد سیاسی و فعالی از زهر هلاهل کشنده تر باشد. پس گامی که باید برداشته شود، هراس زدایی است. و این کار تنها از عهده «رسانه» بر می آید.

برای زدودن چنین «تهدید»ی (بجا و یا بی جا)، و ترغیب دیگران به پیوستن، مجاهدین و شورا می بایست «هزینه» های لازم، از جمله «هراس زدایی» را بپردازند. اولین آن، روشن کردن این امر است که عضویت در این جبهه مشروط به پذیرفتن «رهبری مسعود رجوی» نیست (توجه داشته باشیم که در باره رهبری مجاهدین صحبت نمی کنیم. هدف بی سر کردن و جداکردن سر از بدنه نیست. در این نوشتار صحبت فقط در باره «جبهه مردم» است). این نکته باید به روشنی و هر چه شفاف تر بیان شود. این ابهام، توانسته به تنهایی (به درستی و یا به اشتباه) مانع بزرگی برای پیوستن بشود. دومین و شاید به همان درجه از اهمیت، تعریف روش مبارزه است. آقای رجوی بارها مشخص کرده است که «اتحاد» تنها زمانی معنی دارد که روش سرنگونی بعنوان پیش شرط «اتحاد» مشخص شده باشد (به مسعود رجوی – اصولی کیست مراجعه شود). بنا به دو تعریفی که ایشان از «اصولی» بودن ارائه داده است، تنها جریانها و نیروهایی می توانند اصولی باشند که به دو اصل مبارزه مسلحانه انقلابی و اتحاد بین نیروها باورمند باشند (به درست یا غلط بودن تعریف ایشان از این دو اصل نمی پردازیم).

از سوی دیگر، تعاریف و بازنگری های اخیر آقای رجوی (سلسله آموزشها) شایان تأمل، بحث و تحلیل است، و تا رابطه این تعاریف و بازنگریها و رابطه آن با «جبهه» مشخص و شفاف باز نشود، همبستگی به معنی واقعی امکان پذیر نخواهد بود. بنابراین، هزینه ای که مجاهدین و شورا باید بپردازند، تعریف روشن و شفاف از شرایط، مواضع و نگرش شان پیرامون «هم جبهه»گی است.

 

دو تعریف، یک هدف

 

از خودم شروع می کنم. در اینجا به بخشی از آنچه در 12 تیر 1388 (6 ماه پیش)، زمانی که بسیاری در چنبره «سبز» دست و پا می زدند و از این «سید» ها معجزه انتظار داشتند، اشاره می کنم: (دیدگاه سوم - بخش دوم)

 

« حال به سه دیدگاه متفاوت در مورد آنچه در صحنه، پس از انتخابات پیش آمد دقت کنیم:

دیدگاه اول:  با حمایت کامل از جنبش سبز به رهبری موسوی و کروبی تغییر را به نظام جمهوری اسلامی با حداقل هزینه تحمیل کرده، و استحاله نظام امکان پذیر می شود.

دیدگاه دوم: نیروی رادیکال با مشارکت در جنبش به رهبری موسوی و کروبی، و استفاده از شکافهای موجود، به بسیج و سازماندهی نیرو در صحنه مبادرت کرده و یارگیری می کند.

دیدگاه سوم: با توجه به دو پارامتر واقعی:

الف_ موسوی و کروبی نمی توانند جنبشی رادیکال را مدیریت کنند، و نتیجتا جنبش به انحراف کشیده می شود.

ب- نیروی رادیکال در صحنه نیست، و آنچه که بعنوان هسته های رادیکال (سرنگونی طلب) در صحنه وجود دارند، به لحاظ کمّی قابل ملاحظه نیستند.

نتیجه می گیریم که تنها در زمانی باید به  رادیکالیزه کردن جنبش "مسالمت جو" اقدام کرد که پیش زمینه های لازم و کافی مهیا، و برنامه مشخصی برای سرنگونی ارائه شده باشد، از جمله:

1-            رهبری جنبش مشخص شده و اکثر نیروهای سرنگونی طلب آن را پذیرفته باشند.

2-            نیروی رهبری کننده رادیکال در محور جنبش قرار داشته باشد.

3-            نیروی رهبری کننده می بایست توان بسیج و سازماندهی جنبش را داشته باشد.

4-            نیروی رهبری کننده می بایست از چنان مقبولیتی برخوردار باشد که در پیچ های تند و موقت شکست، بتواند دلسردی و رخوت را از جنبش بزداید.

5-            نیروی رهبری کننده می بایست توان بسیج نیروی مسلح (انقلابی) که ایفا کننده نقش چتر حفاظتی جنبش است را داشته باشد.

6-            نیروی رهبری کننده می بایست فراسازمانی بیندیشد، فراسازمانی عمل کند، و فراسازمانی پیام دهنده باشد.

 

بنا به این دیدگاه، حمایت از جنبشی که واجد چنین شرایط و اهرمهای اجرایی لازم نیست، نتیجه ای به جز دلسردی، تشدید خفقان، انسداد کلیه کانالهایی که نیروهای رادیکال در 30 سال اخیر در راستای ایجاد آن تلاش کرده اند، نخواهد داشت.

نگارنده به دیدگاه سوم باور دارد. در دو دیدگاه اول و دوم، نیروی رادیکال ناچارا صف خود و نیروهای طرفدار استحاله و رفورم مذهبی را یکی کرده و بی شک بر اهمیت و نقش آفرینی موسوی و کروبی در تعیین راهکار تأکید دارد. حال آنکه در دیدگاه سوم، جنبش، نه از جایگاه فعالیت های با ارزش تبعیدیان در خارج کشور، بلکه از منظر آنچه در صحنه واقعیت، در داخل کشور رخ می دهد، بررسی می شود. در دو دیدگاه اول و دوم، نیروی رادیکال تابعی از متغیر (استراتژی موسوی و کروبی در مدیریت صحنه و پلیسی-نظامی شدن صحنه) است. زمانی که متغیر ها (وابسته به رهبری مسالمت جو) ارزش (درجه و توان کاربردی) خود را از دست بدهند، و مردم در صحنه به بازنگری خیزش خود بخودی بپردازند، نیروهای رادیکال حاضر در صحنه (که تابع این متغیر های بوده اند) مجبور به اتخاذ دو عکس العمل هستند (می نویسم عکس العمل چون این خیزش سازمانیافته از سوی نیروهای رادیکال نبوده - نیروی رادیکال به این صحنه کشانده شده است – مردم خیزش کرده اند، رهبران دنباله روی می کنند). به هر روی، نیروی رادیکال مجبور می شود یا با پرداخت بهای بسیار بالا (در زمانی که جنبش هنوز به بلوغ نرسیده است)، تمامی توان هسته های مقاومت را بکار بگیرد (کانال های خود را می سوزاند)، و یا اینکه دست به عقب نشینی تاکتیکی بزند. در هر دو صورت، نظام پلیسی بر جنبش چیره شده و با استفاده از ابزار های اطلاعاتی برخی از هسته ها را متلاشی می کند. در چنین حالتی، امکان یار گیری پایین آمده و پروسه سرنگونی (که باید سرانجام این جنبش بشود) با مانع روبرو می شود. دیدگاه سوم همراه با فرض چهارم (در بالا) بررسی شده است.»

 

در همانجا به نقش رهبری چنین اشاره کردم:

 

« رهبری جنبش

... جنبش سرنگونی طلب به دو عنصر وابسته است. رهبر سرنگونی طلب در صحنه، و نیروی سرنگونی خواه در صحنه. اگر یکی از این دو عنصر، مسالمت جو باشد (بشود)، بی شک، عنصر دومی را به دنبال خود خواهد کشید، و جنبش به انحراف کشیده خواهد شد. به مقوله رهبری (فردی و جمعی) بعدا می پردازم. فعلا به آنچه که در صحنه است نگاهی گذرا داشته باشیم.

 

يکي از مسائلي که مستمرا مردم را نسبت به مقام رهبر، شاخص يک جنبش، و خلاصه نوک تيز و بُرّاي پيکان تيز مبارزه، آزار مي دهد تجربه مردم از گذشته است. تنها یک رهبر همیشه با مردم بود – محمد مصدق.

شايد زمان آن رسيده باشد که لحظه اي با خود خلوت کنيم و از خود بپرسيم، آيا براي پُست رهبري کسي را مي شناسيم؟ آيا حاضريم آينده و پروسه سرنگوني رژيم را يکبار ديگر به دست فقط يک نفربسپاريم؟ و اگر فکر مي کنيم که آن فرد خودمان هستيم، از خود بپرسيم که آيا حاضريم، پیش از هر چيز، براي اشتباهات پيشين از خود انتقاد کنيم؟ و يا آنکه، ما بالکل با نقش رهبر بعنوان يک فرد مخالفيم، و معتقديم که تمرکز برروي يک فرد نطفه ي فرديت و کيش شخصيت را بارور مي کند، و تنها راه برای رهبري مبارزه، تشکيل شوراي رهبري است؛ که در اينصورت بايستي پرسيد آيا جريان هاي سياسي شناسنامه دار آماده هستند که در تشکيل اين شورا هماهنگي کنند؟ آیا تمایل به ایجاد جبهه وسیع ملی در میان نیروهای سرنگونی طلب مشاهده می شود؟

به نظر نگارنده خود لغت رهبر چندان اشکال آفرين نيست، مشکل بار و وزني است که رهبر، مخصوصا در فرهنگ ايران (و شرق، بنا به تاثيرات مختلف رويداد هاي تاريخي)، با خود حمل مي کند. در کشور های غربی رهبری دائم العمر نیست، و در صورت کم کاری، و یا اشتباهات فاحش و مستمر، از آن مقام برکنار می شود. مردم ایران در بزنگاه هاي مختلف شاهد راندمان برخي از سياستمداران و رجال سياسي بوده اند، مثلا: کارکرد کيانوري را ديده اند، خميني را با پوست و جان لمس کرده اند، کمرنگي رهبران جبهه ملي در دوران 1342 و 1357 را به تلخي مشاهده کرده اند، و پس از 1357 رهبران سازمان فداييان را براي انحرافات متعدد و همسويي با خميني با چشماني تعجب زده ومملو از انزجار طرد کرده اند.

از ميان شخصيتهايي که در اوائل سالهاي 60 مورد احترام بسياري بود، مي توان از مسعود رجوي- مسوول مجاهدين نام برد. ولي چهره ي رجوي در چند بزنگاه تاريخي، با تبليغات مکرر و سيستماتيک رژيم و مخالفان خط مبارزه قهرآميز، و سخنان و موضعگیری های خود مجاهدین خدشه دار شد.

مجاهدين با معرفي مبحث انقلاب ايدئولوژيک دروني باعث شدند تا بخشی از مردم که درک ايدئولوژيکي رهبران مجاهدين را نداشتند (و یا به اندیشه مجاهدین باور نداشتند) اين مبحث را از نقطه نظرگاه فرديت و تنظيم رابطه شخصي رجوي با مسائل مبرم روز بررسي کنند. در مقابل، مجاهدين بجاي پرداختن به اين مقوله و پاسخ به اين برداشت گامي فراتر برداشته و اعلام کردند که اگرکسي به ماهيت انقلاب دروني پي نبرد تا ده سال ديگر حتما پي خواهد برد، و فراموش کردند که هفته در عالم سياست بسيار طولاني است چه رسد به ده سال (از آن تاریخ دو دهه گذشته اما این مقوله برای خیلی ها روشن نشده است). ولي اين جداسازي خود از ديگران به همين نقطه خاتمه نيافت. مجاهدين با بيان علني اين واقعيت که مسعود رجوي رهبر عقيدتي آنها هم هست (واقعيتي که در تفکر شيعي حرف جديدي نيست) باعث شدند که مردم به این باور برسند که مسعود رجوي همچون خميني رهبر خاص الخاص بوده و سرانجام عملي تفکر مجاهدين استحکام ولايت فقيه، از نوعي متفاوت، خواهد بود (زهر همان زهر است، و فقط جام زهر تغییر کرده است). مسوولين تبليغاتي سازمان، مسعود رجوي را هر روز درنقطه اي بالاتر از دسترس مردم عادي و نقطه وصل مردم (از اقشار مختلف با اندیشه های متفاوت) به رهبر سياسي قراردادند (مثلا  شعار ايران-رجوي، رجوي-ايران، و بعد مریم مهر تابان...). مخالفان آنها از اين ساده نگري در حد کمال بهره جويي کردند. در "اصولی کیست؟" [بخش 1 تا 4] به اندیشه مجاهدین اشاره شده، و در آینده به مواضع سیاسی و اجتماعیی آنها اشاره خواهد شد.

در ميان شخصيت هاي سياسي (غير تشکيلاتي) مي توان از ابوالحسن بني صدر و هدايت الله متين دفتري نام برد. ابوالحسن بنی صدر که واقعا در سطح يک نشريه و تماس هاي شخصي با عناصر درون نظام گامي فراتر بر نداشته است. بازده پايين تأثیرگذاری ابوالحسن بني صدر در زماني است که منسجم کردن نيروهاي مخالف نظام جمهوري اسلامي يک بايست بوده و وي مي توانست بعنوان يک رهبرملي-مذهبي با استفاده از شانس هاي متعددي که در 30 سال اخير پيش آمد گام هايي سازنده بردارد. ولي کمرنگ بودن توانايي وي باعث شده است که ملي-مذهبي ها بيشتر بدنبال سخنگو در داخل کشور باشند تا در ميان مخالفان رژيم جمهوري اسلامي ساکن غرب. هدايت متين دفتري با بازدهي کمتر، با آنکه مي توانست از توانايي خود در شناخت از حقوق بشر و احترامي که در اين زمينه داراست استفاده کرده و تجارب سياسي چند دهه خود را بکار گيرد. وی فقط در سطح نشر چند دفتر و کتاب و سخنرانی به فعاليت ادامه مي دهد.

نا گفته روشن است که رضا پهلوي در هماهنگ کردن نيروهاي با تجربه، و سختي مبارزه کشيده ناتوان است. واقعيت اين است که وي در مبارزات مردمي شرکت نکرده، و بیش از 30 سال است که در خارج از کشور زندگی می کند. اين کمبود اساسي باعث مي شود که وي در ميان نقش آفرينان سیاسی از احترامی که لازمه يک رهبر سياسي است، برخوردار نباشد. کاریسماتیک است، ولي نه فقر مردم را از نزديک حس کرده است و نه مي تواند درد کمبود آزادي را التيام ببخشد . وي بعنوان يک اشراف زاده که به خواستهاي طبقاتي اش هم پشت نکرده و در راستاي احياي سيستم اشرافيت منطبق با فهم قرن بيست و يکم فعاليت مي کند شناخته مي شود. شايد يکي از دلايلي که سلطنت طلبان خواهان همسويي سياسي با جبهه ملي شده اند درک اين کمبود و نقطه ضعف رضا پهلوي باشد. آنها اميد دارند که اين خلأ را با کارکشتگان کهنه کار جبهه ملي پر کنند. در اينصورت، نقش رضا پهلوي بعنوان مدير صحنه در معادله بحساب نخواهد آمد، و کارکشتگان کهنه کار مي توانند از وي بعنوان عروسک خيمه شب بازي براي پيشبرد اهداف خود استفاده کنند، نقشي که وي، بعنوان مدعي تاج و تخت، به آن تن نخواهد داد.

از سوي ديگر، در عرض 30 سال اخير نهاد هاي مختلف با معرفي منشور ها و طرحهاي مختلف چارچوب هاي لازم براي تشکيل يک جبهه فراگير را ارائه داده اند. شکي نيست که وجود اين همه جبهه در اين مقطع از زمان بيان کننده علاقه همه به اتحاد است، البته نزديک شدن برخي از اين جبهه ها به يکديگر و ادغام با يکديگر در آينده اي نزديک، امري است قابل پيش بيني، محتمل و لازم. قابل تامل اينکه اين تشکل ها هيچ کدام از يک رهبر کاريسماتيک که بتواند پيام مبارزه عليه رژيم را در سطوح مختلف داخلي و بين المللي عرضه کند برخوردار نيستند. بیان اين واقعيت را نبايستي بعنوان نقدي به اعتقادات و روند مبارزاتي برخي از اين شخصيتها دانست، آنها بعنوان افراد مستقل و منفرد در حد توان خود در افشاي رژيم گامهاي مثبتي برداشته اند، اما بايد در عين حال اين سوال را برجسته کرد که آيا مردم حاضرند به پيام اين اشخاص به خيابان ها ريخته و تظاهرات بکنند؟ آيا اين افراد توانايي هماهنگي و مديريت رهبران نهاد هاي سياسي ديگر را دارند؟ اگر نه، چه کسي را براي اينکار پيشنهاد مي کنند؟ ناگفته روشن است که نگارنده نمي خواهد به محتواي اين منشور ها و طرح ها بپردازد، بلکه فقط از نقطه نظر پراتيک و عملي و در چارچوب مبحث مديريت صحنه به مقوله نظاره مي کند.

در داخل وضع به مراتب بدتر است. مخالفین نمي خواهند اين رژيم در تماميت اش سرنگون شده و نظام جمهوري اسلامي طرد شود. اکثرا بدنبال حداقل رفورم با حد اقل خدشه به چهره امام خميني هستند (بالای سایت قلم، وابسته به طرفداران موسوی را عکس خمینی مزین کرده است). هيچکدام هنوز مشخص و شفاف خميني و خط وي را به نقد نکشيده اند و چهره واقعي وي را به مردم عرضه نکرده اند، و نخواهند کرد – آنها نقش سوپاپ بخاري را ايفا مي کنند که بايد از انفجار جامعه جلوگيري کنند، و بس. البته شايد سختي زندان و شکنجه، واقعيت دفاع از خط امام خميني را به آنها هم نشان داده باشد، که در اينصورت، از آنها انتطار مي رود که در وهله اول به تمام زندانيان و جانباختگان راه آزادي (که زماني منکر حقانيت حرف و عمل آنها بودند) درود بفرستند.

اين ها واقعيات امروز هستند. پس يکبار ديگر از خود سوال کنيم که آيا پروسه ي سرنگوني نظام جمهوري اسلامي مي تواند بدون رهبر انجام بپذيرد، و آيا مبارزه مردم حتما و بايستي در يک فرد خود را نشان دهد؟

با توجه به بحث فوق، به چند نکته توجه داشته باشيم:

1- بدنبال مصدق دوم که بتواند جاي او را پر کند نبايد بگرديم. زمان مصدق ها در رئال پليتيک گذشته است. غم انگيز است، اما واقعيت دارد. به همين خاطر بايستي با پيش بردن يک بحث منطقي، دور از احساسات رقيق و شخصي و در عالم نسبيات مردم به اين امر بپردازند که نزديکترين فرد شناخته شده و شناسنامه دار به فرد ايدآل شان کيست؟ و چرا؟

2- براي اين انتخاب بايد به چند نکته توجه کنيم، رهبر مورد نظر بايستي واجد شرايط زير

باشد:

الف- به مفاد اعلاميه جهاني حقوق بشراحترام گذاشته و عملا به آن پايبند باشد؛

ب- از تجربه کافي و لازم براي طرح و انسجام استراتژي براندازي و مراحل مختلف بهره مند باشد؛

پ – در امر مبارزه براي آزادي شرکت فعال داشته و عملا دست در آتش مبارزاتی داشته باشد؛

ت – مرز بندي با نظام جمهوري اسلامي داشته و تز استحاله و اصلاحات از درون رژيم را مردود بداند؛

ث- در نظام شاهنشاهي نقش ضد مردمي ايفا نکرده باشد- دستش بخون مردم آغشته نباشد؛

ث – در انسجام نيرو ها توانايي نشان داده باشد و بتواند بعنوان مدير صحنه نقش خود را ايفا کند؛

 3- زمان همنوايي اکثريت مردم در پشت يک فرد مشخص و تام الاختيار (مانند بهمن 57) گذشته است. مردم با کوله باري مملو از تجارب تلخ و آموزنده بيشتر بدنبال مدير صحنه هستند، تا رهبر انقلاب.

 4- از جمله وظايف مدير صحنه انجام چند مسووليت است:

الف – فراسازماني عمل کند

ب- جنبش ها و تحرکات اجتماعي و نظامي را هماهنگ کرده و مستمرا نقش پل ارتباطي بين تمام جريانهاي شرکت کننده در پروسه سرنگوني را ايفا کند. بايد بتواند با همه کار کند.

پ- ايران و ايراني در صدر الويت هايش قرار داشته باشد.

ت- اگر نمي تواند مصدق شود، راه وي را ادامه دهد.

ث- با منافع ملي و مردم سياست بازي نکند.

ج- هميشه بياد داشته باشد که مردم مي فهمند، و دير يا زود دستش براي مردم رو خواهد شد، و اگر خميني صفت بشود به همان ذلت خواهد افتاد، و اگر در راه مصدق تلاش کند، از همان احترام برخوردار خواهد بود.»

 

بار دیگر، می خواهم تأکید داشته باشم که آنچه در 12 تیر 88 – 3 هفته پس از نمایش انتخاباتی نوشتم، برآمده از نگاهم به تاریخ مبارزاتی مردم ستمدیده ایران، و البته جهان بود. خیلی های دیگر هم در آنزمان همین صحبتها را (کم و بیش) می کردند، و خیلی های دیگر که خیلی هم ادعا داشتند، به «راست» گرایش پیدا کرده بودند. برخی دیگر از طولانی شدن مبارزه، در نبود استراتژی و برنامه مشخص و روشن، خسته شده بودند، و نه از خود «مبارزه». نه اینکه با نظام جمهوری اسلامی محشور شده بودند، و نه اینکه برای سرنگونی کم گذاشته باشند – آنها، از بسیاری از مدعیان و تازه به دوران رسیده ها، بسا بیشتر و بیشتر مبارزه کرده و از رژیم و همین «سید» های بی پشم و پشمی، زخمهای عمیق دیده اند، که آثار آن بر کسی پنهان نیست، و می بایست همیشه از آنها به نیکی یاد کرد. همیشه. اما متاسفانه نتوانستند (به لحاظ علمی) پارامترهای استراتژیک را از پارامترهای تاکتیک مجزا کنند. حال آنکه، به سادگی می توان (حتی پیش از وقوع 22 خرداد) به ماهیت موسوی، جنبش سبز سیدی، خط امام هفت خط، و کمبودهای خیزش کنونی پی برد.
می دانیم که مبارزه خود یک علم است، و باید با آن بعنوان یک «علم» با انواع و اقسام داده ها، و معادلات ریاضی و منطق (مبارزاتی) برخورد کرد. باید ماهیت دشمن را شناخت. دشمن همیشه دشمن است (به این نباید شک کرد). باید تاکتیکهای مبارزه را بنا به شرایط صحنه تغییر داد، اما هدف تغییر ناپذیر است. اشتباه و خطا و انحراف در تاکتیک بخشودنی است، اما لغزش در هدف مرگ آور است و به نابودی و عقیم شدن پروژه براندازی می انجامد. اینها قوانین ساده و منطقی مبارزه اند. لازم هم نیست که اسلحه به کمر داشته باشیم تا این قواعد را بشناسیم. لازم نیست زندان رفته باشیم، و یا در صحنه باشیم، بلکه فقط باید مبارزه را «علمی» ارزیابی کنیم و سیستم شناسی را آموخته باشیم. باید بدون افتادن در تله «شور»، و بدون تأکید بیش از حد بر «شعور»، شرایط را ارزیابی کرد. نباید نسبت به توان، آرمان، و جایگاه اجتماعی خود و دشمن، دچار توهم بشویم.

اما تحلیل و تفسیر و پیش بینی آنچه رخ خواهد داد، و فورموله کردن آنچه باید رخ بدهد، دو موضوع کاملا متفاوت است. برای اولی، علم (آکادمیک) کافیست، اما برای دومی علم و تجربه باید رهنمون شوند. و اینجاست که ضرورت رهبری جنبش خود را بر جنبش تحمیل می کند، و جریانهایی که می خواهند در این جنبش و البته در این «جبهه وسیع» (مردم ایران/خلق...) دخالت داشته باشند را در مقابل این سوال قرار می دهد که چه کسی شایسته ی این منصب است. می خواهم تأکید داشته باشم که من به «مدیر صحنه» باور دارم و نه رهبر جنبش. مدیر صحنه، بنا به تعریف «مدیر»، بیشتر از «رهبر»، پاسخگوی کردار، گفتار و رفتار خود است و «دائمی» و خط دهنده «ایدئولوژی» نیست. «مدیر صحنه» ایدئولوژی و باورهای ایدئولوژیکی شخصی اش را برای خودش نگاه می دارد. حال آنکه «رهبر» هژمونی طلب و خود محور است. به مائو، استالین، آیزنهاور، دوگل، چرچیل، هیتلر، خمینی، ... نگاه کنید تا منظورم روشن تر بشود.

حال اگر به برنامه شورای ملی مقاومت (فصل اول - 1363) توجه کنیم می خوانیم که:

 

«... 8 - مسئولیت اینجانب (مسعود رجوی) نیز، چه به عنوان مسئول و سخنگوی رسمی شورا و چه در مقام تشکیل دهنده دولت موقت جمهوری دموکراتیک اسلامی ایران، صرفا موقتی است»...

 

در اینجا صحبتی از «رهبر» بودن نیست، بلکه و به درستی، به «مسئول» بودن و «سخنگو» بودن شورا تأکید شده است.

 

به هر روی، واژه و منصب «رهبر»، یا «مدیر صحنه» و یا «مسئول» جبهه وسیع (مردم، خلق...) تنها زمانی موضوعیت پیدا می کند، و باید تنها زمانی بیان شود که «جبهه» ای تشکیل شده باشد (خواننده را به بخش اول و سخنان خانم رجوی مراجعه می دهم). در غیر اینصورت، و پیش از هر گامی و بیان موضعی جمعی (از سوی اعضای مفروض جبهه)، بیان آن (خواسته و یا ناخواسته) بعنوان «پیش شرط» تداعی می شود. حال آنکه، کارکرد و راندمان آن «رهبر» محدود به همان سازمانی باید باشد که رهبرش است. بنابراین، پذیرش «رهبری مسعود رجوی» در طرح «جبهه همبستگی ملی»، «پیش شرط» عضویت در «جبهه» نبوده است، و البته نباید هم باشد.

 

همانطور که «رهبر» یک مبحث آکادمیک و یا شعار سیاسی برای پیشبرد اهداف کوتاه مدت، و رفع و رجوع مشکلات یک سازمان نیست، «جبهه» هم نمی تواند بدون تعریف مشخص و روشن شکل بگیرد. پیش از هر تعریفی می بایست به این باور برسیم که «هدف» از تشکیل جبهه، هیچ نیست به جز سرنگونی نظام جمهوری اسلامی، و آزاد سازی ایران.

 

 

«تعاریف علمی»، «رهبری»، «جبهه مردم»، «ضد مردم»

 

حال به بخشی از سخنان آقای رجوی در 23 بهمن 1388، پیرامون «رهبری»توجه کنیم (تجربه 22 بهمن):

 

 

«موضوع كانونى كه بيرون زده است، موضوع رهبرى است.
حالا قيام رسيده به اين درجه از عمق، راديكاليزاسيون، تعميق. حرفش چيست؟ مى
 گويد: مرگ بر اصل ولايتفقيه. عكس خامنهاى را مى گذارد وسط لگدمال مىكند و آتش مىزند. مىگويد مرگ بر ديكتاتور، مرگ بر خامنهاى. مثل زمان شاه، ديگر دعوا با نمىدونم نخستوزير هويدا نيست!
موضوع رهبرى يعنى چى؟ يعنى آقا به كدام سمت مى
خواهى ببرى؟
فرض كنيد شما راننده يك ماشين هستيد. در كدام جاده مى
خواهى بروى؟ كدوم مسير؟ آدرست كجاست؟ آدرس بده ببينم. كجا مىخواهى بروى؟
نتيجه! موضوع جدى
يى كه سر برداشته موضوع رهبرى است كه به كدام سمت مىخواهى ببرى؟ مىخواهى بروى بگويى كه هدف اينست كه موسوى بشود رئيسجمهور
آقا هدف اينست؟ يا هدف جمع كردن اين رژيم و سرنگونى است؟
ملاحظه مى
كنيد كه موضوع رهبرى قيام شعله مىكشد.

[...]

گفتم راه و مسير، جمع كردن بساط اين رژيم است، نه ساخت و پاخت با آن، نه كنار آمدن باآن، نه امتياز گرفتن ازآن. اين است نقش كانون استراتژيكى نبرد. اين است كانون الهام و اميد و راه نشان دادند.

[...]

اين است نقش پيشتاز. اين است نقش عنصر رهبرى كننده كه بايد يك گام كيفى جلوتر باشد، نه عقبتر.
حالا در قدمهاى بعد، خواهيد ديد كه اين تضاد، تضاد اصلى و تضاد شماره يك جنبش است، يعنى تضاد رهبرى. منظورم از رهبرى يعنى اين كه آقا چه مسيرى؟ چه هدفى؟ كجا مى
خواهى بروى؟ ببين! مىخواهى اين رژيم را نگهدارى؟ اصلاحش كنى؟ مىخواهى رئيسجمهورش را عوض كنى؟ مىخواهى از خامنهاى امتياز بگيرى؟ چه مىخواهى؟ اول اين را بگو ببينم.

[...]

در مجموع، دو سمت بيشتر وجود ندارد. يا حفظ و اصلاح همين رژيم، مثلاًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًًً استحالهاش، يا خطى كه شما طى سه دهه رفتهايد (27آذر88).»

 

برای تسریع و سهولت به بخشی از سلسله آموزشهای اخیر آقای رجوی اشاره می کنم (استراتژى قيام و سرنگونى اشرف كانون استراتژيكى نبرد - بخش 8):

 

« خواست مقدم و عاجل مردم ايران، آزادى و حاكميت مردم است و اين جز از طريق سرنگونى رژيم ولايت‌فقيه به‌دست نمىآيد. نفى كامل رژيم ولايتفقيه، مرز متمايز وخط قرمز پيكار آزادى مردم ايران، معيار تشخيص دوست از دشمن، مبناى تنظيم‌رابطه با همه افراد و جريانهاى سياسى، و شاخص جذب و دفع نيروهاست. هويت سياسى ايرانيان ميهن‌دوست و آزادىخواه بر همين اساس تعريف و مشخص مى‌شود.
بنابراين «جبهه خلق» يا «جبهه مردم ايران»، بهمعنى علمى دربرگيرنده تمام طبقات و اقشار و جريانها و نيروها و افراد ايرانى است كه خواستار تغيير و سرنگونى ديكتاتورى ولايتفقيه و برقرارى دموكراسى، و در يك كلام، خواستار حاكميت جمهور مردم ايران هستند.
«جبهه خلق» يا «جبهه مردم ايران»، دربرگيرنده مجموعه نيروهايى است كه مشتركاً تحت ستم و سركوب رژيم ضدبشرى ولايتفقيه قرار دارند و به همين خاطر مىتوانند به‌طور مشترك و همبسته و متحد در سرنگونى اين رژيم شركت و آن را محقق كنند.

معيار عمده براى شناخت و تعيين اعضا و اجزاى «جبهه خلق» يا «جبهه مردم ايران» در برابر رژيم ولايتفقيه، منافع مشخص عينى آنها پيشرفت جامعه و توانايى آنها براى شركت در به انجام رساندن وظيفه سرنگونى است.
سرنگونى اين رژيم، وظيفه هر ايرانى آزادىخواه و ميهن پرست و هويت سياسى هر نيروى ملى و انقلابى و مردمى است.
»

[...]

« كلمات ضدخلق و ضدخلقى، ضدمردم و ضدمردمى، از همين جا و در تضاد با آزادى و حاكميت مردم معنا و مفهوم پيدا مى‌كند. »

[...]

 

همانطور که مشاهده می شود، «خط قرمز» و «هویت سیاسی»، در « نفى كامل رژيم ولايتفقيه» تعریف می شود. البته آقای رجوی گامی فراتر می گذارند و «ضد مردم» را هم، چنین تعریف می کند:

 

« همه خيانتكارانى كه به‌جاى سرنگونى اين رژيم درصدد سربريدن و نابودى و متلاشى كردن اشرف و مجاهدين هستند، هر كس و در هر كجا و تحت هر عنوان و پوششى كه باشد، ادامه و امتداد همين رژيم در داخل يا خارج كشور است.»

 

به نظر نگارنده، یکی از ویژگیهای مهم تعریف «جبهه»، تنگ، و یا گشاد بودن دروازه آن است. چه کسی می تواند از این دروازه عبور کند و عضو آن بشود، و چه کسی نمی تواند؟ من با تعاریف فوق الذکر آقای رجوی موافقم. این جملات را برای روشن شدن دوباره بیان کرده و واژه های عمده آن را برجسته می کنم:

 

«جبهه خلق» يا «جبهه مردم ايران»، دربرگيرنده مجموعه نيروهايى است كه مشتركاً تحت ستم و سركوب رژيم ضدبشرى ولايتفقيه قرار دارند و به همين خاطر مىتوانند به‌طور مشترك و همبسته و متحد در سرنگونى اين رژيم شركت و آن را محقق كنند.

معيار عمده براى شناخت و تعيين اعضا و اجزاى «جبهه خلق» يا «جبهه مردم ايران» در برابر رژيم ولايتفقيه، منافع مشخص عينى آنها پيشرفت جامعه و توانايى آنها براى شركت در به انجام رساندن وظيفه سرنگونى است.
سرنگونى اين رژيم، وظيفه هر ايرانى آزادىخواه و ميهن پرست و هويت سياسى هر نيروى ملى و انقلابى و مردمى است.
»

 

این تعاریف ِ ساده اما شفاف و گویا را دوباره نویسی کرده و چنین باز خوانی می کنم: هر «نیرو» که بخشی از مردم را که « تحت ستم و سركوب رژيم ضدبشرى ولايتفقيه قرار دارند» نمایندگی می کند، و می تواند با اتحاد و عضویت در این «جبهه» « در سرنگونى اين رژيم شركت و آن را محقق» كند، و این شراکت که خواست عاجل این دوران است، « وظيفه هر ايرانى آزادىخواه و ميهن پرست و هويت سياسى هر نيروى ملى و انقلابى و مردمى است»؛ چرا که ««جبهه مردم ايران»، بهمعنى علمى دربرگيرنده تمام طبقات و اقشار و جريانها و نيروها و افراد ايرانى است كه خواستار تغيير و سرنگونى ديكتاتورى ولايتفقيه و برقرارى دموكراسى، و در يك كلام، خواستار حاكميت جمهور مردم ايران هستند.»

 

همانطور که ملاحظه می شود، در این تعریف و تفسیر (با هر انشائی)، از باور سیاسی آن «نیرو»، از ایدئولوژی آن «نیرو»، و یا از خواست های استراتژیک آن «نیرو»، صحبتی نشده است. تنها «معیار» و هدف این «نیرو» باید «سرنگونى اين رژيم» باشد، چرا که این «وظيفه هر ايرانى آزادىخواه و ميهن پرست» است. برای ورود نباید پرسید که باور سیاسی تو چیست (البته اگر خواهان سرنگونی تمامیت نظام باشی). برای ورود نباید پرسید که به چه باور داری - مسلمانی یا یهودی، کمونیستی یا آته ایست، بهایی هستی یا هفت امامی، سنی هستی یا شیعه، و بالاخره سلطنت طلب هستی یا جمهوری خواه. برای اینکه ابهامی پیش نیاید، تکرار می کنم – سلطنت طلب هستی یا جمهوری خواه؟ شرط این است:  سرنگونی طلب باش، و به جمهور مردم (رأی مردم) باورمند باش.

 

از سوی دیگر، به بخشی از طرح «جبهه همبستگی ملی» که در بخش نخست این سلسله نوشتار آمده، اشاره می کنم.

«۲‌ـ جبههٌ همبستگی ملی، نیروهای جمهوریخواهی را که با التزام به نفی کامل نظام ولایت‌فقیه و همهٌ جناحها و دسته بندیهای درونی آن، برای استقرار یک نظام سیاسی دموکراتیک و مستقل و مبتنی بر جدایی دین از دولت مبارزه می‌کنند، دربر می‌گیرد.»

 

حال، به تفاوت اساسی بین «جبهه مردم» مورد توجه آقای رجوی، که خانم رجوی هم آن را چند بار تکرار کرده اند، و بند 2 «طرح جبهه همبستگی ملی» دقت کنیم. در این طرح، تأکید بر روی «جمهوری خواه» بودن «عضو» است، حال آنکه در «جبهه مردم» تأکید بر روی «سرنگونی طلب» بودن «عضو». (آقای رجوی در پیامی که مخاطب آن آقای رضا پهلوی است، شروطی را برای همگامی مشخص کرده اند. اما آن یک برخورد سیاسی است، و بی شک منظور شخصی ایشان هم، دقیقا آن بوده است. اما، منظور شخصی با تعریف علمی متفاوت است. در این نوشتار، ما به یک «تعریف علمی» می پردازیم، و نه نظرات شخصی ِ حتی آقای رجوی - بقول خود آقای رجوی به «اصل»، به «قانون» و «قاعده» برای تعریف یک پدیده می پردازیم؛ و این دو - اصل و قانون، را همیشه باید از موضعگیری سیاسی متمایز کنیم، والّا به خطا خواهیم رفت).

 

حال، با توجه به تعریف آقای رجوی از «جبهه مردم»، به چند نقل قول از آقای رضا پهلوی دقت کنیم (این نقل قولها از پیامهای رادیویی به نوشتاری تبدیل شده و اگر خطایی و ناهمخوانی در آن دیده می شود، تقصیر از این نگارنده است):

 

«انتظار دارم که دولت عراق اجازه ندهد اعضای مجاهدین ساکن اردوگاه اشرف ناخواسته به رژیم جمهوری اسلامی تحویل داده شوند» (بمناسبت حمله به اشرف – 7 امرداد 1388)

 

 

« درحالی که خواسته های تظاهرکنندگان در روزهای نخست بیشتر پیرامون تقلب گسترده در نتایج انتخابات دور می زد، اما اکنون کاملا آشکار است که برخلاف کوشش هایی که از سوی موسوی، کروبی و رفسنجانی به عمل می آید تا خواسته های تظاهرکنندگان را در چهارچوب جمهوری اسلامی محدود کنند، نیروی محرک «جنبش سبز»، آنگونه که از صدای میلیون ها ایرانی محروم مانده از حقوقشان، بر می آید، گویای این واقعیت است که آنان به چیزی کمتر از یک دموکراسی سکولار که به عمر حکومت مذهبی کنونی پایان دهد، رضایت نخواهند داد.» (سخنرانی در یونیورسیتی کلاب - 7 بهمن 1388)

 

«امروز، مردم ایران در اکثریت به این نتیجه رسیده اند که این نظام به هیچ وجه قابل اصلاح نیست [...] من به دنبال یک نظام هستم که در غالب یک نظام دموکراتیک پارلمانی [..] منکر این نیستم که شرایطی پیش بیاید که رهبری درون کشور دستشان بسته باشد و از این لحاظ نباید یتیم قرار بگیرد [...] تنها وظیفه و  رسالتی که برای خودم قائل هستم رساندن این مبارزه تا آنروزی است که هم میهنمانم بتوانند بدهند به صندوق رأی و آزادانه برای تعیین نوع نظام و آینده خودشان بتوانند انتخاب آزاد خودشانرا انجام بدهند. و تا آنروز وظیفه منهست که حرکت را به آن مرحله برسانیم و در آنروز هست که خواهد بود که تنها وظیفه سیاسی و ملی میهنی خودم به پایان خواهد رسید و از آن تاریخ به بعد است که آینده مشخص خواهد کرد که هر کداممان چه نقشی می توانیم در بازسازی کشورمان داشته باشیم» (گفتگو با رادیو اسرائیل – 8 فوریه 2010)

 

 «هدف آنان [مردم] کمتر از پی ریزی یک ساختار سیاسی دموکراتیک براساس همۀ موازین و اصول پذیرفته شدۀ منشور حقوق بشر نیست. ساختاری که در آن هیچ مذهب و مسلکی، و بهیچ عنوان و دست آویزی نتواند مانع تحقق و تامین هیچیک از آزادی ها و حقوق مسلم و برابر شهروندان شود؛ ساختاری که در آن قوانین مُلهم از ارادۀ اکثریت و پاسدار حقوق اساسی اقلیت است؛ ساختاری که در آن حکومت تابع ملت است و نه ملت مطیع ولی؛ ساختاری که در آن آزادی عقیده و بیان، آزادی رسانه های جمعی و احزاب، شهروندان را به انتخاب آزادانۀ نمایندگان دلخواهشان توانا می کند.» (بمناسبت 22 بهمن)

«شعار محوری و بنیادی امروز می رساند ما را به زیر سوال بردن اساس نظام و نهایتا خواسته جمعی حداکثر مردم ایران که در ارتباط هست با انتخابات آزاد و فکر می کنم در غالب رفرداندوم، تعیین نوع نظام در آینده کشور. بر این اساس فکر می کنم که این حرکت مسلما اعتراضش خیلی فراتر از صرفا نتیجه انتخابات تابستان است، این یک چالشی است و یک مبارزه ای است برای فرو ریختن کل این نظام و به امید پروردگار و همت مردم ایران جایگزینی اش با یک نظام عرفی یک نظام دموکراسی و سکولار و این هدفی است که فکر می کنم بیشتر نیروهای آزادیخواه خواه و طرفدار حقوق بشر در ایران خواستارش هستند و تنها چیزیست که باعث سربلندی و ترقی و بازیافتن راه پیشرفت و آزادی مملکت مان باشد در آینده» (گفتگو با رادیو زمانه – 13 فوریه 2010)

 

حال، با توجه به این موضعگیری های آقای رضای پهلوی، و تعریف «علمی» آقای رجوی از «جبهه مردم» (و نه طرح «جبهه همبستگی ملی»)، و تعریف ایشان از «ضد مردم» آیا می توان انتظار همبستگی و اتحاد بین مجاهدین و رضا پهلوی را داشت؟ رضا پهلوی به نظامی سکولار، و پارلمانتری که بگونه ای تعریف کننده «جمهور مردم» هم است، باورمند است، اما لزوما جمهوریخواه نیست. آیا می توان رضا پهلوی را از عضویت در «جبهه مردم» باز داشت؟ بی شک می توان او را (بنا به بند دوم طرح) از عضویت در «جبهه همبستگی ملی» باز داشت. اما صحبت دیگر بر سر جبهه همبستگی ملی نیست، صحبت از «جبهه مردم» با تعریفی که آقای رجوی بیان کرده اند، است. ظاهرا، و بنا به تعاریف ارائه شده، «جبهه مردم» کاملا بازتر و همه گیرتر است.


به نظر نگارنده، باید به این نکته، هر چه دقیق تر توجه کرد، و هر چه شفاف تر یا طرح جبهه همبستگی ملی را باز نویسی نمود، و یا تعریف علمی دیگری از «جبهه مردم» ارائه داد. و یا شاید باید گامی جدی بسوی پذیرش «جبهه وسیع» برداشت.

 

ابزار تبلیغاتی

 

 

حال که ویژگیها و اهداف «جبهه مردم» و نقاط مبهم آن مشخص شد، باز می گردیم به نکته ای که در بخش اول اشاره کرده بودم. هر نهاد سیاسی و جبهه ای، ضرورتا، به ابزار تبلیغاتی خود هم وابسته است. خلاصه بنویسم. از آنجایی که «سایت جبهه همبستگی ملی» سایت وابسته به مجاهدین است، نمی تواند سایت و رسانه مشخص این «جبهه» هم بشود، چرا که نقض غرض خواهد بود. رسانه «جبهه مردم» (خلق، ملت، ملی، وسیع...) باید مستقل از مجاهدین، شورا و یا هر عضو دیگری که موسس این جبهه است، باشد، ولی در عین حال بیان کننده، پیشبرنده ی راهکارها، دستاوردها، و برنامه ها و خطوط سیاسی و استراتژیک آن «جبهه» بشود. بطور مثال، سایت دیدگاه هم نمی تواند «رسانه» این جبهه بشود، چون بنا به تعریف، سایت دیدگاه فراسازمانی بوده است و خواهد ماند.

یکی از کارهای ضروری این «رسانه» معرفی صحیح، مدرن و قرن بیست و یکمی مدیر صحنه («رهبر») است. نمی توان با فرهنگ، ابزار و روشهای دهه 40 شمسی و 60 میلادی، به نسل جوان که در قرن بیست و یکم و با ابزار های پیشرفته تکنولوژی، علیه نظام خمینی و خلافت خامنه ای بپاخاسته، «رهبر» معرفی کرد. نمی توان به جامعه ای که 30 سال از مرگ و  پاسدار«شهید» و جانباز و... شنیده، توقع داشت که به واژگانی مشابه در ضرورت مبارزه قهرآمیز، «منطقا» گوش فرا بدهد. نمی توان با توسل به «اسلام» علیه «اسلام» فضا شکست. این «رسانه» به لحاظ ماهیت و فرهنگ باید ساختار شکن باشد. ساختار تمام رسوم تبلیغاتی ای که تا بحال بر فرهنگ مبارزاتی اپوزیسیون هژمونی داشته اند. باید تعریفی علمی از «رسانه» بعنوان «ابزار سرنگونی» ارائه داد، همانگونه که از «رهبر»، «جبهه» و «مبارزه» ارائه می شود.

به این مهم خواهم پرداخت.

 

ادامه دارد

علی ناظر – 3 اسفند 1388

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



[تاریخ ارسال: 27 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: farhad]  [  ]  
آقای ناظر میتوانم بپرسم چرا جوابیه مرا به آقای سیامک قهرمانی منتشر نکردید؟؟ آیا من به کسی‌ توهین کرده بودم؟؟ فکر نمیکنم از آقای سیامک قهرمانی بدتر نوشته باشم؟؟ بهر حال کار بسیار زشتی کردید، خواهشا ادعای مبارزه با رژیم را نکنید چون آنها هم خط قرمز دارند شما هم دارید، پس فرق شما با آنها در چیست؟؟ آنها در قدرتند و مملکت در دست آنان است و اعمال زور میکنند و شما هم در همین محیطی‌ که قدرت دارید اعمال زور می‌کنید!! جالب است نه؟؟؟   

[تاریخ ارسال: 26 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: مش قاسم]  [  ]  
آقای محمد عزیز ،
وقتی خاطره ای از مرحوم کاک صالح ( مرحوم مجاهد خلق ابراهیم زاکری) گفتم، بدانید حتما با مجاهدین آنقدر نزدیک بودم که خوشوقتی دیدار با چنین کسانی را داشته ام.۱۵ سال به طورمنفرد با سازمان همکاری مستمر داشته ام. شاید از معدود کسانی بودم که با دوستی و احترام متقابل از همکاری با یکدیگر صرف نظر کردیم. علت آن هم فقط در یک چیز بود احترام متقابل. همانطور که بارها نوشتم این حق مجاهدین است که راه خود را بروند و خواهان جمهوری دمکراتیک اسلامی باشند ولی فکر میکنم شاید کارساز باشد اگر به عدم موفقیت خود در بسیج عمده ایرانی یان حداقل در خارج از کشور نیز نگرشی داشته باشند. جای این باز نگری همیشه در محاسبات مجاهدین خلق خالی است و با جملاتی نظیر مبارزه سخت است و یا اینکه دشمنی بیمار گونه با مجاهدین موجود است پاسخ گفته میشود. حال آنکه اگر به جمع هواداران سازمان بنگرید، میبیند که همه مسلمان یا آنگونه که مجاهدین مسلمان هستند نمیباشند. من دلیلی برای تعدیل نظرات مجاهدین نمیبینم، چرا که باید با مجاهدین همکاری کرد نه این که آنها را تغیر داد. مجاهدین در صورت تغییر که دیگر مجاهد نیستند. مگر در ایران مسلمان بودن رژیم مشکل ملت است، خیر سرکوب و استبداد مشکل اساسی است. یعنی اگر همان خمینی فضای ۶ ماه اول انقلاب را حفظ کرده بود. اگر هنوز هم در مقابل دانشگاه تهران همان فضای گفتگو به صورت آزاد برقرار مانده بود، اگر احزاب اجازه فعالیت داشتند، کسی مشکلی با اسلام یا مسلمان بودن مردم نداشت. من شخصا برای اسلام مجاهدین خلق احترام قایلم ولی حاضر نیستم سرنوشت خود را در اختیار این نگرش قرار دهم. بسیاری نیز همین عقیده را دارند. در پاریس هم حضور خانم رجوی خدمت ایشان گفتم که شما باید رئیس جمهور همه ملت ایران باشید نه فقط مجاهدین خلق و برای آن رفتار دیگری باید داشت( مساله روسری نبود در ادامه یک صحبت ۱۲ ساعته ). این رفتار مدافعانه در مقابل رژیم بله اما نه در مقابل نیرو های سیاسی.جبهه همبستگی با جبهه گیری در مقابل یکدیگرشکل نخواهد گرفت.
  

[تاریخ ارسال: 26 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: سیامک دهقانی]  [  ]  
ببخشید! منظور من از از نوشتۀ پایین؛حزب دمکرات مسیحی آلمان است که به اشتباه نوشته بودم سوسیال دمکرات!   

[تاریخ ارسال: 26 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: سیامک دهقانی]  [  ]  
آقای فرهاد,چون شما با تمام وجود از سازمان مجاهدین خلق نفرت دارید و از ته دل نیز خواهان محوآنها,بویژه ساکنان اشرف در عراق هستید, بنابراین مشخص است که نظرات مرا هم بدون پیشداوری نمی خوانی! من هم به عبارت جمهوری دمکراتیک اسلامی چه موقت و چه دائم اعتقاد ندارم, همانطور که بعنوان یک کمونیست به جمهوری سوسیالیستی ایمان و اعتقاد ندارم. ولی در عین حال اینرا حق شورای ملی مقاومت و نیروهای و سازمانهای چپ و کمونیست می دانم که از دید سازمان و جریان خود, خواهان شکل این یا آن حکومت باشند! حال می خواهد بقول شما شتر گاو پلنگی باشد یا بوقلمون رنگی!! بحث من اینست که در یک دولت دمکراتیک و انقلابی همین نظرات و برنامه ها حق دارند در کنگرۀ خلق یا مجلس سرتاسری و ملی و در چارچوب یک نظام سکولاریست یعنی جدایی دین از دولت, فعالیت و تلاش کنند, چون بهه هرحال نمایندۀ بخشهایی از مردم هستند! آیا شما حزبی شتر گاو پلنگی تر از حزب سوسیال مسیحی آلمان سراغ دارید که در حال حاضر در رأس دولت آلمان نشسته است. آخر دمکراسی را با مسیحیت چکار؟ ولی شرایط تاریخی آلمان طوریست که همین حزب مذهبی و خداجو بوسیلۀ یک زن(خانم مرکل) اداره می شود. خب،پس مجاهدین هم حق دارد از دید و منظر خودش میان اسلام و دمکراسی یک نقبی بزند و شعار خویش را دولت دمکراتیک اسلامی قرار دهد. البته بعنوان یک سازمان و نه یک دولت! به هرحال, سازمان مجاهدین خلق هم بخشی از جامعۀ ستمدیدۀ ایران است و در حال مبارزه با دشمن مشترک تمامی خلقهای ایران! فرهاد کنجکاو! فرق من با تو اینست که من خودم را دشمن مجاهدین نمی دانم, با اینکه از آلترناتیو آنها خوشم نمی آید؛ولی تو با تمام وجود از آنها نفرت داری؛بدون اینکه نظرات و انتقادات خودت را در رابطه با آنها بیان کنی!   

[تاریخ ارسال: 25 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: محمد]  [  ]  
مش قاسم؛
شما اگر اینقدر خواه جبهه همسبستگی استید چرا با مجاهدین همکاری نمیکنید . باور کنید که با همکاری شما و کسان دیگر همسال شما این جبهه درست میشود و به شکل دلخواه میرسد نه با کنار گود بودند
به نظر من شما بعد ازهمکاری با چنین جبهه است که انتقادات به مجاهدین در حرکت انها و حتی افکارشان اثر خواهد گذشت و جنبش و جامعه و شما و ما به جلو خواهیم رفت وگرنه همینطور که در چند دهه گذشته شاهد بودیم چیزی تغییر نمیکند.
اگر شما برخیزید اگر ما برخیزیم چه کسی برخیزد.
با تشکر

  

[تاریخ ارسال: 25 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: مش قاسم]  [  ]  
آقای محمد با سلام،
از طرف خودم میگویم اصلا این طور نیست.من نمیخواهم آقای رجوی توبه کند، از چه؟ من فکر میکنم آقای رجوی باید از سوی مخالف نگاه کند. به غیر از رژیم، آنچه را ببیند که دیگران میبینند یا حد اقل آنچه که تجسم میکنند. ما ۳ راه داریم ۱- رژیم بماند که ما نمیخواهم، همگی . ۲- همبستگی ایجاد شود. ۳- مجاهدین به تنها ئی پیروز شوند . راه سوم نیز ممکن نیست.
اجازه دهید خاطره ای بگویم. مرحوم کاک صالح ( مجاهد ابراهیم ذاکری ) گفت :پیروان علی گفتند چرا جنگ نکنیم؟ آنزمان هر کس به جنگ میرفت باید سر میتراشید ، جمعه بعد از نماز ۳ نفر با سر تراشیده حاضر بودند ، علی گفت با ۳ نفر نمیشود به جنگ رفت. مجاهدین چرا همه را به کمک برای اشرف فرا میخوانند، چون میدانند در این جنگ فنا خواهند شد. نه فدا.
  

[تاریخ ارسال: 25 Feb 2010]  [ارسال‌کننده:  محمد]  [  ]  
من احساس میکنم که بسیاری ازکسانی که بهانه آدم همدری با موجهین را دارند از مجاهدین انتظار دارند که مجاهدین از افکار و ایدولوگی خود دست بردارند وبه راه راست آنان تسلیم شده و به عبارتی توبه کنند . از انجا که امکان چنین برخوردی از طرف مجاهدین نیست به آنان انتقا د میکنند که چرا تسلیم نمیشوند و توبه نمیکنند. به عبارتی به جای اینکه جایگاه خود را بدانند و با حفظ افکار و نظرات خود دست همکاری به سوی مجاهدین دراز کنند از آنان انتقاد میکنند و بهانه میگیرند.   

[تاریخ ارسال: 25 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: مش قاسم]  [  ]  
آقای محمود با سلام،
فرمایش آقای رجوی کاملا صحیح بود، توجه فرماید صحیح بود. حال باید دید که در حال حاضر ملت ایران آیا اساسا مذهب را به دید سابق نگاه میکند؟ عاشورا برای بنده که هیچ اعتقاد مذهبی ندارم، زمانی برای احترام به هم میهنانم مهم بود، امروزه من تعجب میکنم که جوانان شب عاشورا، پس از زدن دمی به خمره سر دیگ خورشت میروند و خورشت امام حسین را هم میزنند.( این را شنیدم از دوستان که شب عاشورا تلفنی با آنها صحبت کردم) سوء تفاهم نشود من چنین رفتاری را هم صحیح نمیدانم ولی جای سوال است. اگر ما ادعا داریم رژیم جمهوری اسلامی مورد تنفر ملت است، اگر ادعا داریم زنان ایران خسته از حجاب و قوانین ضد زن رژیم هستند، چگونه میتوان برای همین ملت یک آلترناتیو اسلامی گیرم با پیشوند دمکراتیک مطرح کرد؟ اگر ملت امام حسین را میخواهد که دارد، عاشورا بخواهد که دارد، پس دعوا بر سر چیز دیگری است. ملت آزادی میخواهد، که ندارد. قضاوت کنید که ملت خواهان آزادی اینبار باید اسلام دمکراتیک را بپذیرد.باز هم میگویم من ادعا نمیکنم که محتوای اسلام دمکراتیک مورد نظر آقای رجوی چیست. شاید واقعا ملت به این نتیجه رسیده باشد که مذهب امری فردی است نه حکومتی و دولتی. ارائه جمهوری دمکراتیک اسلامی به ملت ایران در حال حاظر به نظر من کارساز نیست. ارائه رئیس جمهور با روسری در حالی که زنان ایران از حجاب متنفرند، کارساز نیست . اما در مورد همبستگی همه مخالفین رژیم ، مجاهدین میتوانند، بخشی را نمایندگی کنند که به مذهب، حجاب، شریعت و امثال آن اهمیت میدهند. مگر اینکه قبول کنیم اسلام هنوز در ایران قبل از همه چیز قرار دارد، نه آزادی و مدنیت.
  

[تاریخ ارسال: 25 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: farhad]  [  ]  
جناب آقای سیامک دهقانی، شما از کمون پاریس، از مارکس و هوادارناش در قرن ۱۹ میلادی، از لنین در اوایل قرن بیستم و...... بسیار چیز‌های دیگر گفتید و من هم از شما ممنون و سپاسگزارم که اطلاعات مرا در این زمینه‌ها زیاد کردید. ولی‌ دوست گرامی‌ شما که از هر دری سخنی گفتید چرا لطف نکرده و منّت سر من نگذاشتید و پاسخ پرسش ساده مرا ندادید ؟؟؟!!! باز هم سوالم را تکرار می‌کنم به این امید که در جوابم از اشرف دهقانی و بهروز دهقانی و خسرو گلسرخی صحبت به میان نیاید!!!!

سوالات که البته میتوانیم بگوییم یک سئوال است که برای روشن کردن زوایای تاریک به چند بخش تقسیم می‌کنم : جمهوری دمکراتیک اسلامی شتر گاو پلنگ هست یا نیست؟؟ با تعریف مشخص و دقیق از دولت سکولار در تناقض هست یا نیست؟؟ این چه حکومت سکولار هست که نام یک دین را به یدک می‌کشد ؟؟ و ریاست جمهور این دولت در سایهٔ هم روسری که نماد جهل و اسارت و عامل برده بودن زن است را بر سر دارد چگونه توضیح میدهید؟؟؟!!!
  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: محمود]  [  ]  
ضمن درود و خسته نباشی به اقای ناظر
من هم دغدغه هر روزم همبستگی می باشد و می دانم رژیم از شکل گیری آن بسیار وحشت دارد و به هر طریق ممکن موجب عدم شکل گیری آن میشود . و در این راه از هیچ چیزی دریغ نمی کند .
مجاهدین یا بهتر بتوان گفت رهبر مقاومت از موضع شورا طرح همبستگی ملی را دادند . و میدانیم که جزی اولین مصوبات شورا جدایی دین از دولت می باسد . در اسفند 57 برادر مسعود در سخنرانی خود گفتند : این همه نگویید انقلاب اسلامی ، خود انقلاب مسئولیت های سنگین بر دوش ما می گذارد چه برسد از تراز اسلامی آن ( نقل به مضمون) . و در یکی از برنامه های ارتباط مستقیم یکی از بینندگان همین سیوال را کرد که چرا جمهوری دموکراتیک اسلامی ، که مهمان برنامه به نقل از برادر گفتند: ما در برابر رژیمی داریم مبارزه می کنیم که اسلامیست و از هر ابزاری برای سرکوب مخافلفانش استفاده می کند و تیاییم با دست خودمان این حربه به آن بدهیم که به مردم بگوید مخالفین ما می خواهند که شما اسلام نداشته باشید و اسلام را از شما می خواهند بگیرند . و برای همین در مصوبه شورا جمهوری دموکراتیک اسلامی آمده است ( نزدیک به این مضمون). این از اسلامی بودن که آن موقع که اکثر گروه ها مست ضد امپریالیسم بودن رژِم بودن مجاهدین به شعار یا روسری یا تو سری و ولایت فقیه مخالف بودن و در این راه فشار های زیادی به آنها وارد شد . برای اینکه طولانی نشود من از دوستان یکسوال دارم شورا طرح جبهه همبستگی ملی را مطرح کرد و یک سایت هم برای آن در نظر گرفت . شما چکار کردید ؟ آیا به آن پیوستید ؟ تا با این پیوستن،شورا یا به قول خودتان مجاهدین را بتوانید به چالش بکشانید تا صحت حرفهایتان معلوم شود ؟ دوستان به جای این ایراد ها و بهانه های بنی اسرائیلی گرفتند بیایید در کنار هم قرار گیرید تا مردم ایران را از چنگال رژیم آخوندی برهانیم.
  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: احمد]  [  ]  
به عنوان یک هموطن که درک عینی از موازنه وتوان عینی نیروها ی برانداز درخارج از کشور ندارد پرسشی را با آقای ناظر مطرح می کنم و پرسشم درارتباط مشخص با موضوع"اتحاد با چه کسانی" است :چند سازمان یا جریان سیاسی را می توان در خارج از کشور سراغ گرفت که بتوان به آن نام جریان زنده را نهاد , وزن این جریانات در خارج از کشور که بیم پلیس و دستگیری حداقل به اندازه ایران نیست چقدراست یعنی به لحاظ کمی و کیفی کدام نیروها می توانند درجریان سرنگونی طلب طرف گفت وگو باشند اگر برایتان مقدور است با رعایت ملاحظات امنیتی که بیش از من بر ضرورت رعایت آن واقفید لطفا شمایی از آرایش نیروهای سیاسی در خارج از کشور و حدود تاثیر گذاری جریانات را(البته از منظر خودتان) ارایه فرمایید هرچند فکر می کنم ارایه چنین شمایی راه بر مشاجره وسیعی را در میان گروه ها باز خواهد کرد . هرچند که این مشاجره در هر مرحله از فرایند تشکیل جبهه نیز می تواند رخ دهد . ممنون   

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: مش قاسم]  [  ]  
آقای تبریزی با سلام،
بله من هم با اینکه مجاهدین و شورا در پروسه جنبش ایران دارای اهمیت هستند موافق میباشم. ولی با شما در مورد مثال تان و مقایسه یک جبهه همبستگی با عروسی لازم است بدانید، در عروسی همه چیز را میزبان آماده میکند و به قول ما قیاس آبادی ها میهمان خر صاحب خانه است. اما همبستگی تا آنجا که من میدانم یک پروژه مشترک است همانطور که ایران یک سرزمین مشترک است و همانطور که دمکراسی یک فرم سیاسی بر اساس اشتراک همه در تصمیمگیری است. شاید همین دید گاه دلیل این است که مجاهدین همه چیز را خود آماده کرده اند و فقط دعوت میکنند . ما هم که قیاس آبادی هستیم مهمانی نمیروم چون ..... نیستیم. به خودمان گفتیم کسی ناراحت نشود.
  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: مش قاسم]  [  ]  
آقای فراهانی عزیز
با تشکر از تعدیل نسبی کلامتان.
اگرتبصره ماده ۳ را خواندید. اجازه بدهید برداشت خودم را بگویم. مسایل امنیتی برای اجرای این جلسه مهمترین مطلب است که لزومی به اشاره ندارد. اما با توجه به تجربیات گذشته باید بگویم نکته ظریفی نیز وجود دارد. در تاریخچه شورا هر کس که به دلیل هر گونه مخالفتی تصمیم به ترک جلسات نموده، از سوی آقای رجوی با ظرافت به ترک مقاومت متهم شده، همانطور که با ظرافت در اطلاعیه ۲۲ بهمن حرکت جوانان در تهران را به اشرف وصل کرده اند. حال اگر در این جلسه همبستگی هر شرکت کننده به دلیلی موافق نظریات میزبان نباشد و جلسه را ترک کند، اینبار متهم به ترک جبهه همبستگی میشود. من بهیچ وجه ادعا نمیکنم که افرادی نظیر بنی صدر و تعدادی از افراد سازمان مانند فراستی به دامن رژیم نیفتاده اند ولی اینکه هر کس مخالف نظر مجاهدین است اتوماتیک رژیمی است را قبول ندارم. وانگهی شورا به عنوان یک مجموعه سیاسی خود همه نهاد های خود را دارد. دولت سایه ( کمیسیون ها ) قوانین (مصوبات شورا ) بال نظامی (ارتش ) . همبستگی برای مجاهدین به نظر من کسب اعضای بیشتر برای نمایش وسعت خود و مشروعیت مردمی میباشد. اینکه مینویسم مشروعیت سوء تفاهم نشود. مشروعیت مجاهدین بر اساس حضور در جنگ موجود است و کسی نیز شکی در آن ندارد. مشروعیت مردمی زمانی کسب میشود که حد اقل در خارج از کشور بیش از ۵۰ % ایرانی یان زیر پرچم همبستگی باشند.طبیعی است آقای مسعود رجوی با زحماتی که مجاهدین خلق در ۳۰ سال گذشته به جان خریده اند مایل است پرچم دار جبهه همبستگی باشند.اما شخص من به عنوان یک ایرانی ضمن احترام به ایشان با نظریات مسلکی و روش هایش در مقابل دیگر مخالفان رژیم ملایان مخالفم. اما باز هم میگویم هم فرزندان ملت در اشرف و هم شورا و رهبران مجاهدین از سرمایه های مهم کشور ما هستند.
  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: علیرضا تبریزی]  [  ]  
قابل توجه آقای فرهاد و شرکاء
حقیقتا از این همه انتقادهای بجا و بیجا به مجاهدین فقط یک نتیجه میشود گرفت! که مجاهدین همچنان نبض حیات سیاسی ایران هستند، مجاهدین هستند، وجود دارند، صحنه مبارزه را میچرخانند، چه از آنها خوشمان بیاید، چه نیاید.اگر نبودند چه می خواستیم بنویسیم؟ چه داشتیم بنویسیم؟ سایت دیدگاه درصد بیشتر مقالاتش مستقیم و غیر مستقیم در دو جبهه فعال است، پرداختن به مسائل دشمن یعنی رژیم، و دشمن اصلی رژیم، یعنی مجاهدین. بنابر این نظراتی مانند نظرات آقای فرهاد مشخص می کند که ایشان در رابطه با مجاهدین چه خطوطی را دنبال می کنند، و یاآقای سیامک دهقانی چه هدفی را دنبال می کنند، که خط شان کاملا با آقای فرهاد 180 درجه تفاوت دارد. من پیشتر از این از آقای فرهاد با آن انتقادات تند و تیزشان چند سئوال بسیار ساده کردم که ایشان تاکنون آنها را بی پاسخ گذاشته اند.ایشان را مجددا به همان مقاله ارجاع میدهم، اگر حقیقتا ایشان ریگی به کفششان نیست جواب دهند( چه شد که زن حلالشان را حرامشان کردند؟ کد مقاله: 19883
ارسال‌کننده: علیرضا تبریزی کد نظر: 12156 27 Jan 2010 )
اماایجاد طرح همبستگی ملی پروسه پیچده تر از خود مبارزه با رژیم آخوندی است، که مجاهدین چندین سال است برایش تلاش می کنند که همانطور همه میدانند هنوز نهالی که کاشته اند ببار ننشسته است، والله تا حالا نشینیده بودیم که اگر کسی و یا کسانی را دعوت به مهمانی و یا مجلس عروسی کرده باشند، اگر مهمان دعوت شده به جشن و یا مهمانی به هر علتی نتواند حضور برساند، آن وقت میزبان کسی یا کسانی را بفرستد پی مدعوین که تو را خدا چرا به مهمانی ما تشریف نمی آورید. محض نمونه چند نفر و چند گروه را می شناسید که از بدو طرح همبستگی به این دعوت پاسخ داده باشند تا بعد بروند ببینند که آیا نظرات و پیشنهادات شان پذیرفته می شود یا نه؟ به عروسی نرفته که نمی شود قضاوت کرد خانواده عروس و یا داماد تحویل مان گرفتند یا نگرفتند!
این مثال بغایت ساده شاید دریچه چشممان را کمی بیشتر به هدف بزرگتری که در پیش رو است بیشتر باز کند تا از درون خانه خود و پشت کامپیوتر و نت و اینترنت به تیتر " جمهوری دمکراتیک اسلامی" و مقوله رهبری گیر ندهیم بلکه عقایدمان را در محل جلساتی که برگزار می شود مطرح کنیم تا شاید در عمل به گشایشی دست یابیم.
شاد و پیروز باشید.

  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: جمال فراهانی]  [  ]  
آقای مشهدی قاسم، شما حرف مرا اشتباه فهميده ايد. منظور من تشکيل جسله برای "جبهه همبستگی" توسط آقای ناظر نبود.منظورم اين است که ايشان با دعوت از تمام کسانی که به ضرورت تشکيل اين جبهه واقفند،(وتکرار ميکنم تنها کسانی که خواهان اين همبستگی ميباشند)، در سايت ديدگاه و ارائه نقطه نظراتشان راجع به برای مثال ،طرح جبهه همبستگی ملی شورای ملی مقاومت،قدمی عملی و مثبت در اين زمينه بردارند.وگرنه همانطور که گفتم قلم زدن در باره ضرورت همبستگی از يک طرف و به روی خط آوردن افراد ی که هنوز هم با وقاحت رفسنجانی گونه ای بر عليه مجاهدين و اشرفيان و درخواست آزاد کردن اشرفيان از دست مجاهدين ، عقده گشائی ميکنند ،ره به جائی نميبريم و به دور باطل تکرار گرفتار آمده ايم.   

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: علی]  [  ]  
من این نوشته های آقای ناظر رو باعلاقه زیاد دنبال میکنم، اما با عرض معذرت باید بگم که یک کمی آسمون و ریسمون کردن در این در مقاله هست. بهر صورت هر کس باید از خودش سئوال کنه که دلیل حمایت نکردنش از مجاهدین و شورای ملی مقاومت یا جبهه همبستگی چی هست. آیامدل تشکیلات و رهبری مجاهدین برای کسی که عضو یا هوادار تشکیلاتی مجاهدین نیست میتواند دلیلی برای عدم پشتیبانی از مبارزه مجاهدین علیه رژیم باشد؟ آیااشتباهات تاکتیکی یا استراتژیکی مجاهدین میتواند دلیلی برای محکوم نکردن حمله به اشرف باشد؟من از دو سال پیش در حد توانم که محدود هست به اندکی کمک مالی و امضاکردن طومار اعتراض به محاصره اشرف از مجاهدین و شورا پشتیبانی کرده ام، آیامنطقی هست که من برای این کمک جزئی شرط بگذارم که رهبر جبهه همبستگی که باشد یا که نباشد؟ دلیل رشد نکردن شورا و یا جبهه در وحله اول متوجه مجاهدین نیست، بلکه متوجه اون افراد و اشخاص صادقی هست که واقعا طالب سرنگونی جمهوری اسلامی هستند ولی برای کوچکترین و کمترین کار و کمک در جهت همبستگی هزار تا شرط و شروط میگذارند. سالها پیش در سوئد خبرنگاری از رهبر حزب سوسیال دمکرات، اینگوار کارسون، پرسید که آیا اینکه حزب سوسیال دمکرات اینقدر بزرگ هست و سالهاست دولت را در دست دارد خطری برای دمکراسی نیست؟ اینگوار کارلسون جواب داد که شاید اینطور باشد ولی راه حل این مسئله این نیست که سوسیال دمکراتها سعی کنند که کوچک بشوند راه حل این هست که احزاب دست راستی سعی کنند بزرگتر بشوند و بتوانند قدرت را در دست بگیرند.   

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: سیامک دهقانی]  [  ]  
در آغاز باید برای آقای فرهاد اعتراف کنم که من مجاهد نیستم و با سازمان مجاهدین خلق کار نمی کنم. اگر مجاهد بودم حتما با افتخار اعلام می کردم.این از این! اگر کسی تاریخچۀ کمون پاریس در سال 1871 را خوانده باشد,متوجه می شود که به هنگام کسب قدرت سیاسی توسط کارگران و دیگر ستمدیدگان پاریسی؛ بجای سردادن شعار جمهوری کمونیستی یا سوسیالیستی, شعار زنده با جمهوری را با محتوی آزادی,برابری, حکومت کارگری سر دادند. در آن موقع آنارشیستها, سندیکالیستها, اقلیتی از طرفداران مارکس و غیره پیشقراولان کمون بودند و در تدوین و تصویب قوانین آن مثل جدایی دین از دولت, جدایی مذهب و قوانین کلیسایی از آموزش و پرورش, لغو حکم اعدام, برابری زن و مرد و... دخالت داشتند کسی هم سعی نکرد شکل جمهوری حکومت را با چسباندن ایدئولوژی خود بدان به ابزار سرکوب و جنایت بر علیه دیگران تبدیل نماید. زیرا, آنها دولت را بعنوان ابزاری در دست یک طبقه و نه یک حزب و ایدئولوژی؛ برای سرکوب اقدامات ارتجاعی طبقۀ دیگر می دانستند. با زدن یک مثال دیگر منظورم را روشنتر بیان کنم! در آمریکا, فرانسه و آمریکا بطور واقعی دیکتاتوری بورژوازی برقرار است و نظام سرمایه داری از طریق دستگاه دولت و اجرای قوانین خود اعمال حاکمیت می کند. اما در هیچکدام از این کشورها شکل حکومتی جمهوری با یک ایدئولوژی مشخص مثلا مسیحایی؛ مورمونی، لیبرالیستی, ناسیونالیستی آلوده نشده است. زیرا, اگر چنین شود در آنصورت دیگر احزاب و جریاناتی که دارای ایدئولوژیهای دیگری باشند,اجازۀ فعالیت نخواهند داشت! چرا؟ به این دلیل ساده که ایدئولوژی دولت حاکم تحت این بهانه که بر حق و خواست اکثریت است بقیۀ نظرات را درب و داغان می کند. مثلا اگر جمهوری فرانسه یک پیشوند یا پسوند مسیحایی داشت؛ به خودش حق می داد ایدئولوژی کمونیستی را به بهانۀ ضد خدا بودن,دشمنی با نظام سرمایه داری و انقلاب قهر آمیز ممنوع و محدود کند. اما چون دولت در این کشورها با ایدئولوژی مشخصی, تعیین نشده است, دیگران نیز از حق بودن و نفس کشیدن برخودارند. مثلا در این کشورها, تعداد فراوانی از کمونیستها و چپهای ایرانی مقیم هستند و از طریق سایتهای اینترنتی و بجثهای پالتاکی سرگرم مبارزه با نظام سرمایه داری جهانی و به تبع آن جمهوری اسلامی هستند,بدون اینکه از دستگیری و زندانی شدن بترسند. در حالیکه در بعضی از کشورهای غربی احزاب دمکرات مسیحی در رأس دولت هستند. مثلا در آلمان اکثریت نمایندگان رایشتاگ در اختیار حزب دمکرات مسیحی خانم آنجلا مرکل ضد کمونیست است. خب, در رابطه با ایران هم باید چنین باشد! دوباره می نویسم! این حق سازمان مجاهدین خلق, سازمان فداییان(اقلیت), سربداران, توفان, شاخه های حزب کمونیست کارگری, کومله,چریکهای اشرف و... است که دارای ایدئولوژیهای تند و تیز و شسته و رفته ای باشند و آنرا بهترین های دنیا بدانند. اما اگر به آزادی و رهایی انسانیت از قید جامعۀ طبقاتی تلاش و فعالیت می کنند باید یکبار برای همیشه از گذاشتن صفت سوسیالیستی, کمونیستی و اسلامی برای آن دست بردارند. برسمیت شناختن شکل حکومتی جمهوری دمکراتیک خلق بهترین وسیله برای نزدیکی و همکاری نیروها و جریانات خواهان آزادی و دمکراسی در ایران چند ملیتی است. وگرنه اگر حزب یا جریانی بخواهد؛ بعد از تجربۀ شوروی, چین]کرۀ شمالی و کوبا و کلا بلوک شرق از هم پاشیده, حزب و گروه خود را بجای دستگاه دولتی بنشاند, از هم اکنون باید فاتحۀ برقراری دمکراسی و حاکمیت ستمدیدگان در ایران را خواند. حتی اگر گویندگان و سرایندگان برقراری دولتهای ایدئولوژی چه مذهبی چه غیر مذهبی, دارای حسن نیت و صداقت هزار درصدی هم باشد؛ مکانیزمها و ساختارهای یک دولت ایدئولوژی طوری است که در نهایت از سرکوب و ستم و کشتار سر در خواهد آورد. حال, از من گفتن از بعضی ها نشنیدن!   

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: مش قاسم]  [  ]  
آقای سیامک دهقانی با سلام،
من با شما به میزان قابل توجهی موافق هستم. دوستی دارم در باکو، از ایشان سوال کردم با توجه به علاقه شما به ایران و حضور نیرو های مسلمان امکان استقرار یک حکومت اسلامی را در آذربایجان احتمال میدهید. گفت مگر ما دیوانه هستیم، زنان ما حجاب نمیخواهند، ملت ما آزادی را دوست دارد، ما قانون قصاص نمیخواهم . تجربه ایران انسانهای خردمند را از تلاش برای رسیدن به جمهوری اسلامی باز داشته است. بلائی که بر سر ملت ما آمد درس عبرتی برای دیگران شد. همان تجربیات چین، شوروی، کامبوج و غیره به همراه عملکرد حزب توده در ایران درسی برای ملت ما شد. قطعا نمیتوان گفت که چپ های ما حتما آن عملکرد را خواهند داشت ولی نگرانی مردم را هم نباید دست کم گرفت. به همین دلیل با شما موافق هستم. یک جمهوری بدون پیشداده های مسلکی. روابط درون تشکیلاتی نیز البته جای خود را دارد که باز صحبتی تئوریکی است. با این همه نوشته جات در مورد استالین و سرکوبش فکر میکنید دل کسی به حال تروتسکی میسوزد؟اصلا هم برایشان مهم نیست که کارگران یا کمونیست ها خود قربانی شدند، مردم نمیخواهند دچار چنین سرکوبی شوند. یا به قول آن دوستمان فشنگ رهبری باشند. بله باید بر سر یک پلاتفرم سیاسی که آزادیهای عمومی تصریح شده در منشور حقوق بشر را تامین میکند توافق نمود و در ضمن نهادی ایجاد کرد که دولت به عنوان ابزار پیشبرد اهداف مسلکی توسط سازمان های سیاسی مورد سوء استفاده قرار نگیرد. یا باید نهادی در کار باشد یا عدم تمرکز قدرت در سیستم که آنهم بحثی اداری است. مگر اینکه ملت آنرا بپذیردو خود خواهان یک حکومت مسلکی باشد.
  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: وفا]  [  ]  
جناب ناظر متاسف هستم که از درج نوشته من خودداری کرده اید . انتظار من از شما این نبود که به سانسور رو بیاورید . این نشانی از ا زادگی ندارد ونشان میدهد که ادعاها برای همبستگی و غیره در حد حرف است وگرنه مطمئنا دیگران انتقادات شدیدتری خواهند کرد و بی جهت نیست که این همبستگی در نزد مجاهدین هم در حد همان چند مقاله از اعضای شورایشان در همان همبتگی قرار میگیرد ولی این ظرف هممبستگی شما هم در همان چهارچوب فهم مجاهدین است با مقداری شاید انعطاف بیشتر ! ولی با این تفکر صد سال دیگر هم میتوانید در این هاون همبستگی وهمه باهم خود آب بکوبید مثل سی سال گذشته ومثل هفت ساله گذشته
خوش باشید
  

[تاریخ ارسال: 24 Feb 2010]  [ارسال‌کننده: farhad]  [  ]  
قای سیامک دهقانی، میشه از شما سئوال کنم که جمهوری دمکراتیک اسلامی یا جمهوری اسلامی دمکراتیک چه صیغه ائی است و نشاندهنده چه دیدگاهی است و چه ربطی‌ به حکومت سکولار دارد که میخواهد دین را از دولت جدا کند؟؟!!!! لطفا توضیح دهید تا همه مخاطبان شما بفهمند. آخه اینجور که نمیشه یک عده‌ای ۲۰ و اندی سال پیش نشستند ( مرد هم که حرفش یکی‌ است و هیچوقت عوض نمیشه برای همین بعد از گذشت ۲۰ سال و اندی هنوز هم پای حرفشان ایستاده اند) و برای خودشان بریدند و دوختند و حاصلش شد شتر گاو پلنگ ( جمهوری دمکراتیک اسلامی)!!! و در این مدت هر کسی‌ هم سئوال کرد که دوستان این شتر گاو پلنگ چیست و به کدام شبیه است زود پاسخ دادند که تو مزدوری و مامور وزارت اطلاعاتی‌ و هزاران خزعبلات دیگر!! حالا شما بیا و اقایی کن و برای من ایرانی که قرار است شما و سازمانتان برای من حتئ به زور هم که شده آزادی و دمکراسی را به ارمغان بیاوری توضیح بده که این شتر گاو پلنگ چه ربطی‌ به دولت سکولار داره!!؟؟   

تعداد نظرهای ثبت شده در پیوند با این مقاله بیش از ۲۰ نظر است. برای مطالعه بقیه‌ی نظرها اینجا را کلیک کنید.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.