شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

نمرود

فرزاد پائيز

نمرود می گفت:
«مرگ سزاست
                    بتان را بهتان!
زیرا آنکه تبر بر دوش ِ بت ِ بزرگ می نهاد
بر سنگ ْمغزی او واقف بود
                                      و به قصاوت ِ دل ِاو»

نمرود می گفت:
«بندیان را بیفکنید
                        خوراک ِ لاجوردیْ شیران
تا بدرانند پوست را برایشان
                                     به سرْپنجه تازیانه خویش.»

وسپس گفت:
«منم خدای!
              که می میرانم و
                                  زنده می گردانم!»

نمرود می گفت:
«خون ِ شما بر من نعمت است
زیرا هرآنچه از شما بیش قربان شوند
پای های ِ بتان را سخت تر کنند
و پایه های تخت ِمن
                         خدای ِخدایان!»

منجمان گفتند: 
«از پس ِکسوف
ستاره ای آمد خواهد
که بتان را
              سخت
                      دشمن است
و تو را
          تخت
                 بیفکند به وحدت
تا زمین ْآئین بگرداند به دیگر
وهرآنجا که پای بر نهد
آتش ِپلشتی سرد گردد.»

پس گفت:
«- هلاک کنید همه
                         زیبا ْفرزندان ِاین خاک را!
- جدا سازید مردان و زنان را!
- قراول گمارید بر هر دَه
                                یک تن را!»

و اهریمن بوسید دو کتفش را
تا مارانش
              انقراض ِنسل ِخوبریان باشند.

تا مگر بگرداند خدنگ ِ قضا را ز خود
به کشته ها
               در خون
                           بشست تن ِ خود.

پس گفت:
«شما که درنگریده اید رخ ِ مرا
                                         به هیئت ِ نَخشب ِ ماه
پُشتی کنید مرا
                    و بتان را 
                                 تا آسیب نرسد
                                                    شما را 
نصرت کنید
               خدایان ِ خویش را
                                      اگر کاری خواهید کرد.»

پس گفت:
«منم نمرود!
                 پور ِ کنعان
                                پادشاه  ِ زمین!
نخواهم آتش ِمعمول!
تنور ِ موحش ِ موعود!!
                               حیرتْ آورْ دوزخ ِنمرود!!
که پیش ِمن
               به بیم ْآری
نساخته چون او
                    هیچ دیّاری!

بتان را بهتان
                   سزا مرگ است
                                       ای ابراهیمیان!»

پس گفت:
«درسوزافکنید
                   به آذر
                            تلخ
محکوم ِ قفس را
                      به پرتابه منجنیق! 
تا نیفکند تزلزَل
                    به رکون ِ قدسی ِ دین!»

و تپش ِاَلُو
             تا سه فرسنگ
                                بریانی ِعبور ِ مرغی بود.

و حق نمود:
«در دوزخ ِنمرود
ای نار
          بر ابراهیمیان
                            سرد و سلامت باش!»

و زندانی
            به شعله های آتش
                                   سلام کرد
وسوزایی
             طفره رفت
و گلخن
           غنچه های ارغوان گشت!

پس حق پشه ناچیز را گفت:
«بساز به جمجه اش بارگاهی!
حریم ِ خوروسوری پادشاهی!»

تا زهرْنیش و درد
آنقدر مغزش را پژمرد
تا به خواری ْشکنج
                         به بستر بمرد.

که آزمون ِقادر
به او پادشاهی
                   چون عطا کرد
بر خلق
           بد جفا کرد!

[]

فسوس
         که عبرت نیست
تاریخ ِ بی تدبیر!
                     بعدی کیست؟

 

فرزاد پاییز
۱ مرداد ۱۳۶۸
۷ دی ۱۳۷۴

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
فرزاد پائيز:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.