شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

شنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۷ - ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

امروز، روز كارگر است؛ اما...

ایلنا

بر اساس خواست یک دوست و برای انجام وظیفه و نه از سر علاقه و انگیزه قلم بر کاغذ نهادم تا بازهم به بهانه (( روز مبارک کارگر )) سخنی گفته باشم. ولی آیا سخن گفتن در جامعه ای که حرف سیاست سازان وبرنامه ریزانش چیزی و عمل آنها چیز دیگریست و از زمین تا آسمان فاصله دارد؛ در جامعه‌ای که کمتر با گوش شنوائی مواجهیم و هیچ یک از این سیاست سازان و برنامه ریزان پاسخگوی نتایج عملکرد خود نیستند و در جامعه ای که عمل برخی از بزرگان آن اینگونه تداعی میکند که گویا آخرت و روز حساب داستانی است و آنهم برای دیگران، راه بجائی خواهد برد؟
در هرحال سالی گذشت و مسئولان کشور هریک به زبانی برای حمایت از کارگران و فضای کسب وکار سخن گفتند ولی سنوات گذشته اثبات نموده که این سخنان فقط برای پر کردن فضای امروز است و هرگز تاثیری در دم سرد برخی از سیاست سازان و برنامه نویسان و مجریان قوای سه گانه کشور نخواهد داشت. همانگونه که سالهاست چرخهای کشور بر همین منوال می‌چرخد.
در سال گذشته بازهم فضای کسب و کار کشور بسته‌تر گردید، افزایش ایجاد موانع بر سر راه تولید، افزایش انحراف و کاهش شفافیت با افزایش تصویب مقررات و آئین نامه های متضاد و مغایر، افزایش واردات و توسعه قاچاق و از همه بدتر تداوم تحمیل قانون غلط و ضد ملی بانکداری بدون ربا، تحمیل فشارهای مضاعف بر پیکره جامعه و تولید با افزایش دریافت انواع عوارض و مالیاتهای غیر علمی و غیرضروری و خلاف اصول رونق و توسعه پایدارو تضعیف روابط بین المللی و تشدید تحریم‌ها موجب گردید که توان جامعه هر روز بیشتر کاهش یابد و برای تامین نیازهای روزمره خود بیشتر به بیگانگان وابسته گردد که آمار واردات رسمی و انبوه کالاهای قاچاق موجود در جامعه موید آن است و بیکاری روز افزون حاصل آن.
هرچند مدیریت کلان کشور در گذشته به این نتیجه رسیده بود که انحصار و دولتی بودن مانع توسعه پایدار است و موضوع بندهای ذیل اصل 44، قانون کار شایسته، قانون خصوصی سازی، قانون رفع موانع تولید و بسیاری مطالب دیگر تصویب و اعلام شد تا شاید به تحقق سند چشم انداز نزدیک شویم، ولی در سال گذشته برخی از مسئولان اجرائی و تقنینی در خلاء موجود نظارت دقیق قضائی با چرخشی فاحش و با عزمی جدی تر بر کاهش نفوذ بخش خصوصی و تعاونی سعی نمودند و پرده حجب و حیا را به کناری نهادند و با قامتی برافراشته بر توسعه و تقویت اقتصاد شبه دولتی و شبه نظامی همت نمودند تا بیشتر کشور را گرفتار دور تسلسل نمایند و هرچه بیشتر از امیال سند چشم انداز فاصله بگیریم.
اعمال همین سیاست های غلط موجب گردیده که عملا بر اساس آمارهای بانک مرکزی شاخص هزینه تولید کننده در ایران حدود چهار برابر چین و کره جنوبی گردد و تولیدات داخلی عملا قدرت رقابت خود را در مقابل تولیدات دیگر کشورها از دست بدهد.
و بالاخره با ایجاد و گسترش این فضای غیررقابتی از یک سو و دادن یارانه به کارخانه های خارجی با ثابت نگه داشتن نرخ دلار از سوی دیگر، فرصت برای واردات و انگیزه قاچاق مهیا گردید تا دسترنج ملی را به جیب خود و کشورهای بیگانه سرازیر نمایند و بیشتر بر طبل تعطیلی و بیکاری بکوبند، حال چگونه میتوان شیب اجباری واردات و تعطیلی واحدهای تولیدی و بیکاری را مهار نمود؟ با شعار؟
بزرگترین چالش امروز بر سر راه فضای کسب وکار و حفظ اشتغال، وجود قوانین و مقررات غلط وضع شده طی سی سال گذشته است که نه تنها مبنای علمی ندارد و برخاسته از نیاز جامعه نبوده و نیست بلکه همه آنها ریشه در سیاست زدگی جامعه داشته است. اکنون نیز دولت قصد دارد با حفظ همین قوانین و مقررات به بهانه حذف یارانه‌ها منابع ملی را به نرخ بین المللی به صاحبان آن بفزوشد، آنهم بدون ارائه هرگونه برنامه ی مشخصی برای این گرانفروشی و حذف مزیت های ملی تا این لحظه.
حذف اینگونه یارانه ها وتوزیع پول حاصل از گرانفروشی دولتی و حذف مزیت های ملی در جامعه، نتیجه ای جز افزایش فقر و تنبلی و افزایش رکود و تورم و متعاقب آن افزایش بیکاری و ناهنجاریهای اجتماعی محتوم حاصل دیگری نخواهد داشت.
به هوش باشیم .
عباس وطن پرور
نماینده اسبق کارفرمایان ایران در اجلاس سازمان جهانی کار (
ILO)

منبع: ایلنا: 11 اردیبهشت 1389




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
ایلنا:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.