شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶ - ۲۲ اکتبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

حمایت از اعتصاب عمومی در کردستان!
بهرام رحمانی

بهرام رحماني

حکومت اسلامی ایران، سی و یک سال است که انسان های مبارز بسیاری را قتل عام و خانواده های بی شماری را داغدار کرده است. اعدام شنیع ترین قتل عمد است که توسط جانی ترین حکومت ها به کار گرفته می شود.

آفریدن فضاى رعب و وحشت، تشديد سركوب و خشونت علیه شهروندان معترض در جامعه، یکی از هدف هاى مهم و اصلی اعدام هاى سياسى در حکومت اسلامی است. اقدام غیرانسانی که ضعف و زبونی حکومت و ترس آن از گسترش خیزش های مردمی را به نمایش می گذارد. بنابراین، اعدام، نه نشانه قدرت و تثبيت ساختار حاكمیت، بلکه نشان دهنده ترس حكومت و بحران سیاسی و اقتصادی و اجتماعی حکومت است.سران حکومت اسلامی، برای برون رفت از بحران های سیاسی و اقتصادی و برای وقت خریدن به حکومت خود، به خشونت و سرکوب و اعدام روی می آورد تا زهر چشم از جامعه بگیرد.

از سوی دیگر، هراس حکومتیان نشان دهنده قدرت سیاسی و اتحاد و همبستگی فزاینده کارگران، زنان، دانش جویان، معلمان، دانش آموزان و همه مردم محروم و آزادی خواه ایران علیه حکومت متزلزل و جنایت کار را در معرض دید و قضاوت همگان قرار می دهد.

باین ترتیب، حکومت اسلامى در سى سال و یک گذشته، همواره جنایت پشت جنایت آفریده است تا با جنگ و کشتار، ترور و وحشت، سانسور و اختناق، شکنجه و اعدام، حکومت خود را سر پا نگاه دارد اما اکنون به آخر خط رسیده است و راهی جز اضمحلال و فروپاشی در افق و چشم انداز خود ندارد.

اکنون حکومت اسلامی ایران، با اعدام پنج زندانی سیاسی به نام های شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی و مهدی اسلامیان در سحرگاه روز ١٩ اردیبهشت 1389 در زندان اوین، بدون اطلاع خانواده ها و وکلایشان، بار دیگر نشان داد که جز ترور و سرکوب، شکنجه و اعدام راه دیگری نمی شناسد.

اکنون، این اعدام ها سبب شده است که بار دیگر اعتراضات نیروهای آزادی خواه و سرنگونی طلب در داخل و خارج کشور علیه حکومت اسلامی، اوج بگیرد.

براساس اخبار و گزارشات نیروهای انتظامی - امنیتی حکومت اسلامی در مقابل زندان اوین و دانشکاه تهران و خیابان های اطراف آن با هدف جلوگیری از اعتراضات مردمی به حال آماده باش درآمده اند.

اعتراضات پراکنده ای در پیرانشهر، کامیاران، سقز، مهاباد و سنندج برگزار شده که در برخی موارد به درگیری با نیروهای سرکوبگر انجامیده است. بدین ترتیب، شهرهای کردستان، به شدت ملتهب است و نیروهای سرکوبگر به حال آماده باش درآمده اند.

در خارج کشور نیز سفارت خانه های حکومت اسلامی، این مراکز جاسوسی و ترور در محاصره نیروهای آزادی خواه قرار گرفته است و هم چنین اپوزیسیون آزادی خواه ایرانی در میادین شهرهای کشورهای غربی، با برگزاری آکسیون هایی، توجه افکار عمومی مردم جهان را به جنایات حکومت اسلامی و محکومیت آن جلب کرده اند.

در چنین موقعیت حساسی، «کومه له - سازمان کردستان حزب کمونیست ایران»، اعتصاب عمومی در کردستان فراخوان داده است. در بخشی از فراخوان این سازمان می خوانیم: «... همه مردم کردستان را به یک اعتصاب عمومی در روز 5 شنبه 23 اردیبهشت ماه فرا می خوانیم. ما از همگان می خواهیم که  در این روز دست از کار بکشند. کارمندان ادارات دولتی و خصوصی بر سر کار نروند، کارگران کارگاه ها و کارخانجات دست از کار بکشند. دانش آموزان مدارس ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان ها و دانشگاه های کردستان از حضور در کلاس های درس خودداری ورزند، مغازه ها و بازارها همگی بسته شوند. بدین ترتیب یک اعتصاب عمومی و یک پارچه در همه کردستان به اجرا دربیاید و تنها آن مکان هایی باز باشند که نیازهای عاجل و تعطیل ناپذیر مردم را تامین می کنند.»

بی شک این فراخوان، هم چون گذشته با استقبال عمومی مردم کردستان و با همبستگی کارگران و مردم محروم سراسر ایران روبرو خواهد شد و طبیعی ست که هر فرد انسان دوست و چپ و مخالف جدی حکومت اسلامی، از این اعتصاب عمومی مردم کردستان و در همبستگی با مبارزات بر حق این مردم آزادی خواه، از هر طریق ممکن حمایت و پشتیبانی فعالی به عمل آورند. اعتصاب عمومی مردم کردستان، گام بزرگی در جهت اعتلای مبارزه عادلانه و بر حق مردم کردستان و هم چنین تقویت مبارزه کارگران و مردم آزاده سراسر ایران در راستای سرنگونی حکومت اسلامی است. باید شرایطی فراهم آورد که اعتصاب عمومی سراسر ایران را فرا بگیرد و به کردستان محدود نگردد. باید عرصه را در داخل و خارج کشور برای حکومت اسلامی تنگ و تنگ تر کرد. بی تفاوتی سیاسی و نظاره گر بودن و یا ادامه سیاست های سکتاریستی بیش از این جایز نیست و به مبارزات کارگران و مردم آزاده لطمه می زند.

من هم متاثر از این جنایت های وحشیانه حکومت اسلامی، با خانواده های اعدام شدگان، چون همه مردم آزاده ایران، فعالین سیاسی، روشنفکران متعهد جامعه مان، عمیقا احساس هم دردی و همبستگی می کنم و با امید این که با مبارزه پیگیر طبقاتی و همه جانبه خودمان بتوانیم هر چه زودتر این حکومت جهل و جنایت، سانسور و اختناق را راهی همان گورستانی کنیم که سی و یک سال پیش حکومت سلطنتی را روانه کردیم. اما این بار برخلاف سی و یک سال پیش، باید سرنوشت خود و جامعه مان را مستقیما به دست خودمان رقم بزنیم و به هیچ شخصیت و جریانی سیاسی اجازه ندهیم، هم چنان انتقام جویی و خشونت و هم چنین سیاست جهل و جنایت، ترور و اعدام را در جامعه مان بازتولید نماید. جامعه ای بسازیم که در آن، احترام به حرمت و موجودیت و آزادی واقعی انسان، بالاتر از هر منفعت و مصلحت حکومت، به طور برجسته و شایسته ای مورد توجه قرار گیرد. حکومتی بر سر کار بیاوریم که نه مافوق مردم، بلکه خدمت گزار مردم و در کنترل جامعه باشد.

در این راه، اعتصاب عمومی مردم کردستان نقطه امیدی ست که‌ باید قاطعانه از آن پشتیبانی کنیم و مبارزه سراسری کارگران، زنان، دانش جویان، روشنفکران و همه مردم آزاده را در راه رهایی از بند و اسارت سرمایه داری و حکومت اسلامی حامی سرمایه، بیش از پیش تقویت نماییم!

من هم به نوبه خودم، با این امید و آرزو از اعتصاب مردم مبارز و آزادی خواه و عدالت جوی کردستان حمایت می کنم که سرآغاز مبارزه نوینی در این مرحله از پیکارهای جامعه ما در سراسر ایران باشد.

به امید برپایی جامعه ای عاری از جهل و جنایت، شکنجه و اعدام، سانسور و اختناق، فقر و  استثمار در جامعه مان!

 

بهرام رحمانی

بیست و سوم اردیبهشت 1389 - یازدهم می 2010

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بهرام رحماني:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.