شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۷ -  ۹ دسامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

کدام و چه وقت مردم باید اعتراض کنند؟
مجیــد مشیــدی

مجيد مشيدي

آن قدر در این سی و یک سال گذشته شنیده ایم که رشیدترین فرزندان ایران به دست رژیم جنایتکار اسلامی اعدام شده اند و تحلیل دادیم که رژیم در شرایط بحرانی  قرار دارد و با  صدور حکم اعدام و ایجاد خشونت دست به رعب و وحشت در سطح جامعه زده است، تا توده های مردم را مجاب کند ! حالا کاربرد این واژه در توصیف کنونی معنای خود را از دست داده است. باید تحلیل ها ، ماهیت علمی  از لحاظ جامعه شناسی ، علوم انسانی و سیاسی داشته باشد. پدران و مادران فراموش کردند که دهه شصت چگونه به فرمان خمینی و حمایت سرمایه داری جهانی در سی خرداد شریف ترین فرزندان خلق در خیابان ها به گلوله بسته شدند و سپس در تابستان 1367 قتل عام در زندان ها آغاز شد و این فاجعه ملی در سینه تاریخ مبارزات مردم ایران به ثبت رسید ، کشتار  زندانیان سیاسی به فرمان خمینی یکی از لکه های  سیاه بر کارنامه سراسر جنایت رژیم اسلامی است . سئوالی مطرح است که چرا جامعه در آن زمان به اعمال شنیع و فاجعه آور نظام اعتراض نکرد ؟ بعضی تحلیل گران متعقدند که  جامعه آن دوران اطلاع کافی از عمل کرده نظام نداشت ، دوما ،جامعه مسخ شده بود و در پی  تبلیغات نظام لابد آنان را مستحق این مجازات می دانستند و  رژیم اسلامی بر طبل آنان برای بیگانگان فعالیت می کردند! را می کوبید.  باید گفت در جامعه ای که نخبگان را گشته اند مردم عکس العملی نشان ندادند و به خیابان ها نریختند یعنی جامعه حالت بی تفاوتی و حتی بی اعتنائی دارد.  تا به امروز اعتراض نکردیم که شاهد اعدام دیگر فرزندان خلق هستیم ! امروز که نمی توانیم دیگر بار از مسخ بودن جامعه تحت ایدئولوژی اسلام سخن بگوئیم . اگر می بینیم که فرهیختگان بیشتر به طرف آزادی کشیده می شوند و از دل آزادی، عدالت اجتماعی را می خواهند ، بیرون بکشند این با خواسته توده ها و تصوری که آنها از عدالت اجتماعی دارند وفق پیدا نمی کند. مشکل کجا است ؟ کدام وقت و در چه شرایطی توده های مردم باید اعتراض کنند؟

باید گفت که شرایط امروز ایران بسیار شکننده تر و نامطمئن تر از سال های گذشته است. سئوالاتی  این جا مطرح است که چرا مردم شاهد این همه جنایت از طرف نظام اسلامی هستند و هیچ اعتراض نمی کنند ؟ چرا به حکم اعدام ها متعرض نیستند؟ چرا در همین اردبیهشت ماه  از اعتصاب مردم کردستان حمایت نکردند ؟ چرا اعتصاب مردم غیور کردستان سراسری نشد؟ آیا ترس و وحشت به حدی بالاست که جامعه را در شرایط تردید قرار داده است. من فكر نمی‌كنم كه جامعه آماده يك جنبش اجتماعی فوری عظيم باشد و از آن طرف به هيچ‌وجه اعتقاد ندارم كه جامعه منفعل شده و زمام امور اجتماعی را رها كرده است. در شرايط كنونی ، جامعه در شرايطی است كه در مطالعات جنبش‌های اجتماعی به آن ترديد می‌گويند. يعنی دوران ترديد و گمانه‌زنی، تخمين كه شرايطی دو حالتی پديد می‌آورد. چون نشانه‌هايی را می‌بينيد كه گواهی می‌دهند كه جامعه زنده وفعال است و منفعل نشده است. از آن طرف علايمی را مشاهده می کنید كه جامعه خسته است و از سوی ديگر نكته اساسی اين است كه چارچوب‌های غالب مانع و مقابل جنبش‌های اجتماعی است. جامعه ای که از زندگی روزمره خسته است، بحران های داخلی و خارجی برآمده از ساختار و سیاست های غلط دولت، سرنوشت شان را با مخاطرات جدی رو به رو کرده است.

بعضی از تحليل‌گران سیاسی به ناكامی و شكست جنبش مردم در خرداد ماه گذشته ، تأكيد می‌کنند و يكی از دلايل عمده ناكامی آن را پيوند نخوردن با يك جنبش اجتماعی  و عدم حمایت از سوی جنبش های اجتماعی می دانند . در هر حال نمی‌توانيم براساس شرايطی كه می‌بينيم حكم به شكست يا پيروزی يك جنبش بدهيم. شكست و پيروزی يك جنبش يك امر نسبی است و به متغيرهای متعدد و تحليل آن متغيرها وابسته است. برخی معتقدند استفاده از كلمه جنبش‌های اجتماعی برای بسياری از تحولات جوامعی كه در آنها حق شهروندی معنی ندارد ـ مانند ایرا ن ـ ، درست نيست، پس،  اصطلاح جنبش‌های اجتماعی را در مورد اين جوامع به كار نمی‌برند. صاحب نظران سیاسی متعقدند که مردم فداكارانه وارد ميدان می‌شوند، جانفشانی می‌كنند، اما متأسفانه در بزنگاه پيروزی، الگوهای سنتی بازتوليد می‌شود و اين چرخه معيوب يكی از بارزترين ويژگی‌های تاريخ ايران از گذشته‌های بسيار دور است. بررسی دلايل وجودی اين چرخه در جنبش‌های اجتماعی ايران اتفاق می‌افتد. جنبش 22 خرداد پارسال، ساختارشكن بود. جنبش ، پيشگامی را به كسانی محول كرد كه در وابستگی و تعهدشان نسبت به نظام  عقیدتی و سياسی  ترديدی نبود. كسانی بودند كه سنوات قبل بخشی از  بدنه نظام  بودند و با عوام فریبی یک شب رهبریت سی سال مبارزه اپوزیسیون را به یغما بردند ، برای اپوزیسیون که از وقایع 22 خرداد شگفت زده و  غاقل گیر شده بود،  برخورد با آنان ـ موسوی و کروبی ـ به سادگی امکان پذیر نبود ، چونکه اپوزیسیون به هیچ وجه از تمام لحاظ، آماده نبود ـ اکنون هم در به همین پاشنه می چرخد ـ تا از این فرصت به نفع توده های زحمتکش استفاده کند و رهبری و مدیریت جنبش را بدست بگیرد.

 

جنبش اجتماعی به کمک اپوزیسیون بايد از جريانات پيش از خودش درس‌آموزی كند. يعنی فعالین سياسی و محققان غيرسياسی در كنار هم و دستگاه‌های مطالعاتی و تحقيقاتی، دائماً تجربه را به يكديگر مبادل کنند تا جنبش اجتماعی‌ كه سركوب شده در مقطعی كه دو مرتبه زنده می‌شود، در مرحله بالاتر، پالايش‌يافته‌تر و ارتقايافته‌تری‌ شكل بگيرد و از اشتباهات، خطاها و شرايط قبلی خودش درس بگيرد. متأسفانه در جوامعی مانند ایران تحت حاکمیت فاشیسم مذهبی كه با جنبش‌های اجتماعی حتی غيرساختارشكن به‌شدت برخورد می‌شود و اجازه شكل‌گرفتن يك جريان اجتماعی را نمی‌دهند، جنبش‌های اجتماعی، به‌اصطلاح جوانمرگ می‌شوند و نمی‌توانند به دوران بلوغ و پختگی خودشان برسند. وقتی گذشته ايران را بررسی می‌كنيم، فعالین سياسی هم كمتر به سنين بالا می‌رسند. نکته دیگر آنست که جنبش های اجتماعی در ایران فاقد استراتژی وبرنامه عمل هستند. در مراحل مختلف دارای برنامه روشنی نیستند. در حالی که جنبش های اجتماعی برای موفقیّت باید استراتژی بلند مدّتی را طراحی کنند و برای آموزش و آگاه سازی مردم، نیروهای خود را بسیج نمایند.

  

اما دردمندانه باید گفت که به نظر نمی رسد این وقایع دهشتناک اخیر ـ اعدام رشیدترین فرزندان خلق ـ جز ابراز تأسف برای نیروهای اپوزیسیون حساسیت و نگرانی دیگری را برانگیزد. ناکارآمدی نیروهای اپوزیسیون در ایجاد همبستگی ، بارها از سوی محافل سیاسی هشدار داده شده است که باید در خصوص برخی مسئولیت ها، تجدید نظر صورت گیرد، اما رهبران اپوزیسیون نمی خواهند چشمان خود را به سوی واقعیت ها بگشایند. و روشن نیست که سرانجام فریاد دادخواهی مردم ما از کدامین حنجره بر می خیزد؟ باید خیلی زودتر از این ها در خصوص تغییر ساختار و شکل گیری  اپوزیسیون سرنگونی طلب هر چه عاجل تر یک وحدت و اراده ملی برای خروج اضطراری از این بحران ها صورت می گرفت.

 

 

 

مجیــد مشیــدی

 21 مه 2010

madjidmoshayedi@gmail.com

www.m-moshayedi.com

 

"یادداشت‌های  روز "، ویژه سایت دیدگاه نوشته می‌شوند. در صورت تمایل به بازتکثیر متن، لطفا منبع را "یادداشت‌های روز سایت دیدگاه" قید کنید   .

 

 

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
مجيد مشيدي:



[تاریخ ارسال: 22 May 2010]  [ارسال‌کننده: کر لر بی دا]  [  ]  
همراهان و همزنجیران در راه سخت مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی که حاصل اتحاد شوم سرمایه و ارتجاع است را در این روزها ببیتید و قضاوت کنیم تفرقه مبارزان از مجاهد گرفته تا کمونیست در مقابل اتحاد ننگین دشمنان خلقهای ستمدیده ایران
امروز چه شوري دارد هتل استقلال تهران؛ آن‌جا که مادراني سفر کرده از آن سوي آبها، خسته از رنج سفر فرزندان خود را که به يمن آمريكايي بودن در سلولهاي کلاس بالاي اوين محبوسند در آغوش ميگيرند.
غلغلهاي است در شهر…. کلوتيلد هنوز پايش به پاريس نرسيده که فرودگاه امام خميني شاهد گلهاي رنگارنگي است که به گردن قاتل بختيار آويخته ميشود… ساعتي نگذشته سه مادر، با دلهايي که از فراق فرزندانش مي تپد…. حجاب بر تن کردهاند و آمدهاند تا از نزديک بگويند که فرزندانشان بيگناه است.
چه روزهايي است اين خرداد… نزديکش هم که ميشوي پر خاطره است…. ميخواهند همه رافت و مهرباني و انسانيت را تا به خرداد نرسيدهايم براي دنيا تمام کنند. رسانههاي از همه عالم جمع شدهاند تا به تصوير کشند اين صحنه ديدار را.
هنوز يک روز مانده به خرداد برسيم، مادران در کنار فرزندانشان در حلقهاي از گلهاي سرخ و سفيد کام خود به غذاهاي رنگين ايراني آشنا کردهاند و بر اين همه رافت و انسانيت حاکمان اسلامي آفرين گفتهاند.
از روزي که خبر صدور ويزا براي اين سه مادر را اعلام کردهاند، خدا خدا ميکنم که مادر سهراب ديگر پيگير خبرها نباشد و مادر ندا اصلا چشمش به سيما نيفتد نکند که ببيند ساراي جوان با چشمان نگرانش چگونه از تنهاييهاي اوين مي نالد در حالي که سر به شانه مادر دارد. چه کسي يادش ميرود مادر ندا را که حتي حق اشک ريختن بر مزار دخترش را نداشت. او که ميگفت نميتواند چشمان باز ندا را فراموش کند. آيا کسي خواهد توانست چشمان باز دختر جواني را فراموش کند که رفته بود رايش را پس بگيرد در خيابانهاي اين شهر که امروز ميزبان مادران آمريكايي است. مادر سهراب که هر روز از يک بازداشتگاه به يک بيمارستان ميرفت تا سهراب سبزش را بيابد؛ او را ديد ولي چه دير بود…. سهراب نميتوانست با مادر نجوا کند و از درد نفيري بگويد که قلبش را شکافته بود. .... مادري با استقبال و کبکبه به ديدار فرزندي ميرود که متهم به جاسوسي است و آن سوي ديگر اين شهر پر ماجرا، مادري محکوم به اعدام است چون رفته بود به قرارگاه اشرف با تنها فرزندش ديدار تازه کند. رحماء بينهم… چه معنا دارد در اين شهر که رحمت از آن رخت بربسته ماههاست…».
از مادر تا مادر- جرس 31/2/89
  

[تاریخ ارسال: 21 May 2010]  [ارسال‌کننده: جواد ر یا حی]  [  ]  
با درود بر شما که این نیاز حیا تی دوران را باز خو انی کردید ولی باز هم فاقد هر گونه انالیز وراهکار بود البته من اصلا قصد ایر اد گرفتن ندارم و باید خودم یک مقاله جداگانه بنو یسم که در کا منت بسیار مختصر دوستان ورفقا نظر خود را بد هند از شما علی نا ظر در خو است دارم در ار تبا ط با فرستا دن مقاله به من را هنمایی لا زم را بنما ید چون من نمی دانم به جه صو رت با ید با کد لازم وارد شد و مقا له را نو شت و اما اینکه بخو اهیم هر پد ید ه ای را آنالیز کنیم ودر سطح اجتما عی بر رسی کنیم با ید از بن ر یشه و اعما ق بررسی شود.

ما به لحاظ ساختار اجتماعی یک جامعه بسیار ناهمگون هستیم یعنی به این صو رت که بافت شهری با بافت رو ستایی به هیچ عنوان همخوانی ندارد واز دیگر سو با توجه به اینکه ایران یک کشور مذ هبی است ودر عین حا ل از یک سابقه تاریخی شکو همند نیز بر خو ر دار است به پیچیدگی مو ضو ع می افز اید و بخصوص از زمان شا ه که با انقلاب سفید یعنی تقسیم ار اضی صو رت گرفته هیچ چیز از ثبا ت نسبی بر خور دار نبو ده است از شکل گیری احز اب سیاسی و مشی چر یکی و یا جنبش روشنفکری و در عین حال سرکوب و حشتناک ساواک و نیز نقش و نفو ذ بیگا نگان در امر د اخلی و هز اران دلیل که هر کد ام بصو رتهای مختلف بحث شد ه است ولی مشکل اصلی در بعد از 30 خرداد و در خا رج کشور است به عنو ان مثال تحلیل مجا هدین این بود که در تجربه سال 50 و ضر به به مرکزیت سازمان حفظ ر هبری از اهم وا جبات است وخوب در خارج کشور نه تنها نتو انستند با یکد یگر نزدیک شوند وائتلا ف سیا سی بوجود بیا ورند بلکه شروع به ساز مخالف زدن نمودند ودر در تمام احزاب مصداق دارد و در عین یک جنگ خارجی ارتجاعی رفتن به عراق بزرگترین سازمان ایدئلوژیک سیاسی تشکیلاتی خاور میانه را از وجهه انداخت واخرین تیر خلاص اجتماعی در افکار عمومی با رفتن به عر اق بدست ر هبری سازمان شلیک شد و سازمان سیاسی دیگر چریکهای فدایی خلق هم که از ابتدا بزرگتر ین انشقاق را در بد و و جود انقلاب از خود بروز داد واز طرف دیگر بی سابقه تر ین کشتار و سرکو ب تاریخ توسط کسیکه مشر و عیت مرجع تقلید بودن و رهبری انقلاب و فرمانده کل قو ا...
خوب باز این جامعه چقدر باید تاوان بدهد به که باید اعتماد کند وبه چه کسی تکیه کند؟ باز این ایران است که در عرصه اجتماعی در جنگ و گریز است و همه هم نظریه پر داز ...
اما در یغ از یک نشست و گفتگو در بین افکار مختلف.
پس اگر قبول داشته باشیم که حرکت خود بخودی فاقد قانونمندهای اجتماعی است چرا باید جامعه ما به نتیجه برسد و تا زمانی که این مهم حاصل نشود واتحاد نسبی بو جود نیاید در بر همین پا شنه خو اهد چر خید.
  

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.