شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

يكشنبه ۱۹ آذر ۱۳۹۶ - ۱۰ دسامبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

كره شمالي در آستانه دوراني جديد

ایرنا

گروه تحقيق و تفسير خبر- در حالي كه مراسم شصت و پنجمين سالگرد تاسيس حزب حاكم كارگر در پيونگ يانگ در حال برگزاري است، تحولاتي در ساختار حاكميت كره شمالي در جريان است كه دوراني تازه را در سياست و روابط خارجي اين كشور رقم خواهد زد.

 

«يونهاپ نيوز» خبرگزاري رسمي كره جنوبي در روز چهارم مهرماه اعلام كرد كه به دنبال نشست حزب حاكم كره شمالي، مانور عظيمي با حضور ده هزار نفر از نيروهاي نظامي پيونگ يانگ در مراسم شصت و پنجمين سالگرد تشكيل حزب كارگر در دهم اكتبر (18 مهرماه) برگزار خواهد شد.

** تحولات داخلي اخير و ايجاد زمينه هاي تغيير
.....................................................................
آژانس اخبار مركزي كره شمالي (كا.سي.ان.اي)* در اوايل ماه جاري اعلام كرد كه هزاران نماينده ي حزب كارگر كره (دبيليو.پي.كا)** براي شركت در بزرگترين نشست سياسي 30 سال اخير اين كشور گرد خواهند آمد. اين نشست بزرگ كه از سال 1345 خورشيدي تاكنون سه بار برگزار شده است، بزرگترين گردهمايي و نشست تمام عيار حزب كارگر كره محسوب مي شود كه در آن سياست هاي اصلي و خط مشي اين حزب تعيين و براي آينده ي دولت كره شمالي طرح هايي ترسيم مي شود.
در روز ششم مهرماه نشست حزب كارگر برگزار شد و در اين گردهمايي عمومي «كيم جونگ ايل» رهبر كره شمالي براي بار ديگر به عنوان دبيركل حزب انتخاب شد اما نكته ي مهم تر ارتقاي كوچكترين فرزند رهبر كره به بالاترين مقام نظامي اين كشور بود.
كيم جونگ ايل تنها چند ساعت پيش از برگزاري نخستين دور از گردهمايي فوق العاده ي حزب حاكم، «كيم جونگ اون» را كه كوچكترين پسر وي بوده و تنها 27 سال سن دارد با درجه ي ژنرالي به عنوان رييس كميسيون دفاعي كره شمالي منصوب كرد.
تحليل گران معتقدند كه در وضعيت كنوني كه رهبر كره از موقعيت مستحكم و مشروعيت بالايي در ساختار نظام سياسي اين كشور برخوردار است قصد دارد تا از نفوذ و محبوبيت نسبي خود در روند انتقال قدرت بهره جويي نمايد تا جانشين وي با كمترين مشكلات ممكن روبرو گردد.
به گمان اين تحليل گران كيم جونگ اون در آينده به مقام دبيركلي حزب كارگر منصوب خواهد شد چنانكه پدر وي نيز نزديك به سي سال پيش به عنوان دبير كميته ي مركزي حزب كمونيست كارگر برگزيده شد تا روند قدرت يابي وي تسهيل گردد و در نهايت نيز پس از «كيم ايل سونگ» يعني اولين رهبر كره شمالي به رهبري برسد.
بنابر گمانه زني ها، زمينه سازي شتاب زده براي انتقال قدرت به كيم جونگ اون به دليل وخامت اوضاع رهبر كنوني صورت مي پذيرد.
اگرچه كيم جونگ اون براي تصدي يك سمت ارشد در كادر رهبري در كره هيچ تجربه اي ندارد اما به نظر مي رسد كه مولفه ي وفاداري ها و اطمينان شخصي در حوزه قدرت موجب برگزيده شدن او به اين سمت شده است.
قرار است در آينده اي نزديك سومين پسر كيم جونگ ايل در شرايطي در راس حزب جانشين پدر شود كه قدرت واقعي همچنان در دست رهبر فعلي تا زمان مرگ باقي بماند و اين امر اهميت وفاداري ها و روابط شخصي در مساله جانشيني را بيش از پيش هويدا مي سازد.
به واسطه وجود سيستم كنترلي و امنيتي پشتيبان راس هرم حكومت كه در كسب و جابجايي قدرت، اطمينان خاطر كيم جونگ ايل از حفظ موقعيت خود را به اصلي ترين متغير تبديل كرده، رهبر كره شمالي خواهر 64 ساله ي خود را نيز به مقام ژنرالي ارتش منصوب كرده تا در صورت مرگ نا به هنگام مقام رهبري، بر روند انتقال قدرت نظارت داشته و نقش هماهنگ كننده را براي تضمين اين روند ايفا كند.
از سوي ديگر پيونگ يانگ كه در انزواي جهاني به سر مي برد و تنها پكن را به عنوان شريك راهبردي و به اصطلاح برادر بزرگتر در كنار خود دارد به دنبال كسب حمايت چين از رهبر نو ظهور است. بنا بر گزارش خبرگزاري روسي «ريانووستي» در هشتم مهرماه رييس جمهور چين ضمن تبريك انتخاب مجدد كيم جونگ ايل به رياست حزب كارگر كمونيست و رهبري كره شمالي در خصوص پابرجايي دوستي بين دو كشور به مقامات پيونگ يانگ اطمينان داده است.
«هو جين تائو» اظهار داشته است كه چين و كره شمالي با دوستي عميق، روابط تنگاتنگ و منافع مشترك در زمينه هاي گوناگون با هم ارتباط دارند و تقويت و توسعه ي دوستي و همكاري بين پكن و پيونگ يانگ خط مشي بدون تغيير حزب كمونيست چين و دولت اين كشور خواهد بود.
گفته مي شود اين اعلان حمايت پكن پاسخي به سفر اخير كيم جونگ ايل در اوايل شهريور ماه به چين است كه در پوشش اعلان آمادگي پيونگ يانگ براي از سرگيري مذاكرات شش جانبه بر سر برنامه ي هسته اي كره شمالي صورت گرفت، اما دربردارنده ي رايزني هايي در خصوص تحولات اخير مربوط به انتقال قدرت بوده است.
اگرچه اطلاعات چنداني از رهبر در حال ظهور پيونگ يانگ در اختيار نيست اما بر اساس گمانه زني ها، كيم جونگ اون كه تحصيل كرده ي سوييس است از مدافعان اصلاحات اقتصادي محسوب مي شود.
اگرچه مساله اصلاحات به هيچ وجه در فضا و ساختار كنوني سياسي و اجتماعي كره شمالي داراي موضوعيت نبوده و هيچ بستري حتي براي كوچكترين تغييرات در اين زمينه ها مهيا نيست، اما كوچكترين دگرگوني ها در ابعاد اقتصادي مي تواند نمودي از اصلاحات باشد و اجازه ي تنفس و فعاليت براي برخي بنگاه هاي اقتصادي- تجاري خصوصي مساله اي است كه گفته مي شود براي برون رفت از شرايط حاضر اقتصادي، رهبران جديد پيونگ يانگ آن را مورد توجه قرار خواهند داد.
در ابعاد بين المللي اما فشارهاي وارد آمده بر پيونگ يانگ باعث شده تا با ابراز تمايل اخير دولت اين كشور به از سرگيري مذاكرات شش جانبه شاهد تغيير رويكردهاي كره شمالي باشيم. تغيير مقامات مذاكره كننده بر سر پرونده ي هسته اي اين كشور نيز تاييد كننده ي رويكردي است كه مذاكره و گفت وگو را جايگزين مواضع تند اعلاني مي سازد. هرچند گروهي از صاحب نظران مسائل شرق آسيا اعلان تمايل براي آغاز مذاكرات را سياستي براي بازي با كشورهاي مذاكره كننده و اتلاف زمان معرفي مي كنند.

**مدل كره اي تقابل در شرق آسيا
....................................................
با پايان جنگ جهاني دوم كره ي شمالي و جنوبي به صورت عملي از هم جدا شدند اما تقسيم شبه جزيره كره در سال 1948 ميلادي و سه سال پس از پايان جنگ صورت گرفت و مدار 38 درجه جغرافيايي نيز به عنوان مرز دو كشور تعيين گرديد.
به موازات نبرد نيروهاي دو سوي مدار 38 درجه، در فاصله ي زماني سال هاي 1950 تا 1953 ميلادي (1332-1329 شمسي)، شبه جزيره كره به عرصه هماوردي نظاميان آمريكايي و متحدان غربي اش در چارچوب نيروهاي سازمان ملل از يك سو و سربازان چيني از سوي ديگر تبديل شده بود كه سرانجام اين درگيري ها با پيمان آتش بس به پايان رسيد.
مرز بين دو كشور كه الگوهاي متقابل نظام كمونيستي و سرمايه داري را از هم جدا مي ساخت همچنان بر مدار 38 درجه استوار ماند، اما بسياري از تاسيسات و شهرها ويران شد و با كشته، زخمي و آواره شدن بيش از سه ميليون نفر، اين جنگ سه ساله محور اساسي، نقطه عطف و بستر تنش هاي فزاينده را در رويارويي دو كشور فراهم ساخت.
در طول سال هاي اخير سئول بارها پيشنهاد اتحاد با همسايه شمالي خود را مطرح كرده، اما به دليل حضور نيروهاي آمريكايي در كره جنوبي، پيونگ يانگ پيشنهاد براي مذاكرات را رد كرده است.
وجود شكاف هاي عميق ميان دو كشور در شرايط كنوني بيش از پيش به چشم مي خورد، چرا كه كره جنوبي طي 60سال گذشته زير چتر حمايتي آمريكا توجه خود را به افزايش توان اقتصادي معطوف كرد در حالي كه كره شمالي ابتدا با حمايت اتحاد جماهير شوروي و سپس با گرايش كامل به سمت چين به قدرت اتمي و موشكي در منطقه تبديل شد.
بسياري از صاحب نظران شكاف ميان دو كره را مدلي به جا مانده و تقليل يافته از جنگ سرد ميان قدرت هاي شرقي و غربي قلمداد مي كنند كه تعارض منافع راهبردي قدرت هاي موجود در منطقه را نمايش مي دهد. در زمان حاضر تنش ها و اختلافات بين سئول و پونگ يانگ به جز تقابلي ايدئولوژيك و رويارويي قطب هاي نظامي و اقتصادي منطقه، نقطه ي تلاقي خواست ها و منافع متعارض كشورهايي مانند آمريكا، ژاپن و كشورهاي غربي از يك سو و چين و روسيه از سوي ديگر است.
آمريكا و ژاپن، كره شمالي و برنامه هاي هسته اي و موشكي اين كشور را بزرگترين چالش امنيتي شرق آسيا معرفي مي كنند و خواهان تمكين پيونگ يانگ از قوانين و رژيم هاي خلع سلاح بين المللي هستند.
آمريكا به عنوان كشوري كه خود را قدرت مسلط جهاني و گستراننده چتر امنيتي بر فراز شرق آسيا تصور مي كند، در تلاش است تا به ژاپن اطمينان دهد كه دولت واشنگتن از مواضع و سياست هاي توكيو در برابر كره شمالي حمايت مي كند.
اين در حالي است كه برد موشك هاي كره شمالي، تمام كشور ژاپن را در بر مي گيرد و خطر حمله ي هسته اي همواره اين كشور را تهديد مي كند. از سوي ديگر ادعاي توكيو مبني بر اسارت يا ربايش شماري از اتباع ژاپني از سوي پيونگ يانگ در سال هاي گذشته افكار عمومي ژاپن و ديگر كشورهاي منطقه را نسبت به خطر كره شمالي حساس تر كرده است.
علاوه بر ژاپن، كره جنوبي نيز در تقابل با همسايه ي شمالي خود و تهديد بالقوه ي آن مناسبات سياسي، امنيتي و نظامي گسترده اي را با واشنگتن برقرار ساخته است. در مقابل شرايط ژئوپليتيكي كره جنوبي و نزديكي به چين نيز وزن سئول را براي واشنگتن بيشتر كرده است. از اواخر دهه ي 80 ميلادي برنامه ي استقرار نظاميان آمريكايي در خاك كره جنوبي شدت بيشتري گرفت به طوري كه در زمان حاضر 38 هزار و پانصد نيروي نظامي آمريكا در كره جنوبي مستقر هستند.
حمايت پكن از مواضع پيونگ يانگ و همسويي نسبي مسكو با پكن در اين زمينه تقابلي نيابتي محسوب مي شود كه هدف تضعيف موقعيت آمريكا در آسياي شرقي و جنوب شرقي را دنبال مي كند. افزايش تنش ها در شبه جزيره كره در ماه هاي اخير اين تصور را به وجود مي آورد كه گويي سئول و پيونگ يانگ قصد ندارند با فرونهادن تنش ها و بحران ها در برابر همديگر پا پس بكشند.
تنش هاي اخير در روابط دو كره زماني اوج گرفت كه در ارديبهشت ماه سال جاري ناو جنگي كره جنوبي موسوم به «چه اونان» غرق و 46 تن از ملوانان آن كشته شدند. مقامات سئول ادعا مي كنند كه عامل غرق شدن اين ناو رزمي اژدري بوده كه از سوي كره شمالي شليك شده است. از سوي ديگر در ماه هاي گذشته دو رزمايش نظامي مشترك بين آمريكا و كره جنوبي برگزار شد كه بر تنش هاي موجود افزود.
پيونگ يانگ با تشبيه مانورهاي مشترك به «ديپلماسي كشتي هاي توپدار قرن نوزدهم»، تهديد كره شمالي را تهديد همه منطقه و جهان دانست و در اوايل مرداد ماه اعلان كرد كه هرگاه ضرورت ايجاب كند آماده است تا «نبردي مقدس» را عليه كره جنوبي و آمريكا آغاز كند.

** مذاكرات شش جانبه: ادامه ي تقابل يا آغاز تعامل؟
.............................................................................
مذاكرات شش جانبه ي پكن، رژيم يا سازوكاري است كه در مرداد ماه سال 1382 با هدف رسيدن به توافقي با ثبات بر سر برنامه ي هسته اي كره شمالي ايجاد شد. مذاكره كنندگان هسته اي شامل شش كشور آمريكا، چين، روسيه، ژاپن و دو كره در طول هفت سال گذشته بارها در پكن گرد آمده اند تا مذاكرات را به مقصد مشخصي برسانند، اما تجربه به همراه شواهد كنوني نشان مي دهد كه پيونگ يانگ حاضر به دست كشيدن از منافع هسته اي خود نيست.
اين مذاكرات كه به دنبال اقدام كره شمالي نسبت به پرتاب يك ماهواره نظامي به فضا و آزمايشات موشكي اين كشور و نيز واكنش شديد شوراي امنيت به تعليق درآمد، هدف چشم پوشي پيونگ يانگ از برنامه هاي هسته اي در برابر وعده ي كمك هاي اقتصادي را دنبال مي كرد. در زمان حاضر اين گونه به نظر مي رسد كه نه تنها كره شمالي حاضر به چشم پوشي از اهداف اتمي خود نيست بلكه سعي در تقويت توان موشكي و هسته اي خود دارد و از سوي ديگر تحريم هاي اقتصادي كشورهايي مانند آمريكا، كره جنوبي و ژاپن تمديد و تشديد مي شود.
در كش و قوس مذاكرات در سال 1385 پيونگ يانگ اقدام به آزمايش هسته اي نمود كه نفي كننده ي تعهدات مربوط به مذاكرات شهريور ماه سال 1384 اين كشور بود. از سوي ديگر كره شمالي بنا بر توافقات پيشين در تيرماه 1387 برج خنك كننده ي نيروگاه اتمي «يانگ بيونگـ » را منهدم كرد، اما آمريكا و ديگر كشورهاي همسو با واشنگتن به تعهدات خود مبني بر اعطاي كمك هاي اقتصادي و ارسال نفت به كره شمالي عمل نكردند.
از ديگر موضوعات تاثيرگذار بر مذاكرات اين مساله است كه آمريكا از هفت سال گذشته تاكنون در حالي كه مردم كره شمالي با مشكلاتي مانند قحطي، فقر، تنگدستي و بيماري هاي همه گير روبرو هستند، اين كشور را با تحريم هاي سخت اقتصادي و تهديدهاي نظامي زير فشار قرار داده است. اين در حالي است كه ادامه عمليات جاسوسي و اقدامات تهديد كننده و تحريك آميز نظامي مغاير با اهداف اعلاني واشنگتن در زمينه ي حل و فصل مساله هسته اي كره از راه مذاكره بوده است.
با توجه به آنچه گفته شد مذاكرات معلق شش جانبه هيچ دستاوردي براي مذاكره كنندگان نداشته و نگاه ها و خواست هاي به شدت متفاوت و متعارض به مسائل كره در نزد شش كشور مذاكره كننده تاكنون به جاي رسيدن به نقطه ي توافق، مسير ادامه تقابل را دنبال كرده است.

** تهديدات منطقه اي و جهاني پيونگ يانگ
................................................................
در خصوص تهديدات كره شمالي براي هژموني آمريكا بايد گفت كه تهديدهاي نظامي و امنيتي پيونگ يانگ موجب استقرار هزاران آمريكايي در مدار 38 درجه شده است اما مساله ي اصلي براي اين نيروها به جز ويژگي بازدارندگي نسبي اتمي كره شمالي، توان انگيزشي و مشروعيت سازي براي هرگونه اقدام نظامي است. قدرت ترغيب كنندگي و هراس برانگيزي نيروهاي آمريكايي نسبت به گذشته به شدت كاهش يافته است و ويژگي هاي عملياتي شدن نيروهاي نظامي آمريكا در اين منطقه در عمل از بين رفته است.
از ديگر سو بايد به اين نكته اشاره كرد كه كاهش كنترل آمريكا بر رويدادهاي منطقه كه پي در پي در حال وقوع هستند، واشنگتن را به تدريج در موضع انفعالي و سياست هاي واكنشي قرار داده است.
كاهش امكان مانور آمريكا پيرامون قدرت نظامي در راستاي تاثير بر رفتار دولت هاي رقيب و معارض مانند كره شمالي در دوران رياست جمهوري اوباما نمود بيشتري يافته است.
اختلافات ماهيتي يا شعاري اوباما با رييس جمهور پيشين باعث مي شود تا اثربخشي توان نظامي آمريكا و تهديد به استفاده از آن در روند دست يابي به اهداف و خواست هاي اين كشور به كمترين ميزان در سال هاي گذشته برسد. به ويژه پس از جنگ هاي فرسايشي ماشين نظامي آمريكا در عراق و افغانستان تصميم گيرندگان ارشد كاخ سفيد حتي در استفاده از تهديدهاي نظامي نيز نسبت به پيشينيان خود محتاط تر عمل مي كنند.
در زمان حاضر متغيرهاي مربوط به مولفه هاي چهارگانه ي ابرقدرتي ايالات متحده ي آمريكا قابليت هاي اعمال فشار بر پيونگ يانگ را تا حد زيادي از دست داده است.
در زمينه ي فرهنگي تاثير بر فضاي جامعه ي بسته ي كره شمالي و رسوخ فرهنگي ناممكن به نظر مي رسد. در شرايطي كه تحريم هاي اقتصادي به شدت اين كشور را در تنگنا قرار داده و مذاكرات و فعاليت هاي ديپلماتيك به بن بست رسيده، كاهش ميزان اثربخشي توان نظامي و تهديدات امنيتي، دست واشنگتن را تا حد زيادي در تغيير كنش هاي پيونگ يانگ بسته است.
علاوه بر آنچه گفته شد، افزايش تعاملات راهبردي چين و آمريكا، گسترش و تعميق مشاركت راهبردي پكن-مسكو در مناطقي مانند شرق آسيا و ارتقاي جايگاه و منزلت پكن در ساختارهاي قدرت منطقه اي و جهاني، مولفه هايي است كه در مورد موضوعات مربوط به شبه جزيره كره از ديدگاه مقامات آمريكايي دور نمانده است و اهميت يافتن نقطه نظرات چين به عنوان پشتيبان اصلي ديپلماتيك و امنيتي پيونگ يانگ بر پيچيدگي موضوع افزوده است و گره كره شمالي را در سياست خارجي آمريكا كورتر از پيش كرده است. از اين رو پيونگ يانگ با هراس كمتري با تهديدهاي نظامي آمريكا به رويارويي مي پردازد.

** كره شمالي در آستانه ي دوراني جديد
.............................................................
در حالي كه كره جنوبي تمايل كره شمالي به آغاز مذاكرات را تلاشي براي خريد زمان معرفي مي كند و از چين تقاضاي اعمال فشار به منظور توقف برنامه هاي موشكي و اتمي پيونگ يانگ را دارد، كره شمالي با پافشاري بر مواضع خود سخن از جنگ مقدس به ميان مي آورد. در نگاه نخست به نظر مي رسد مساله شبه جزيره كره و تقابل ديدگاه كشورهاي آمريكا، كره جنوبي و ژاپن با كره شمالي و حاميانش به نقطه غيرقابل بازگشتي رسيده است اما عواملي وجود دارد كه موجب بازگشت طرفين به پاي ميز مذاكره خواهد شد.
همانگونه كه گفته شد تحولات داخلي كره شمالي و تغيير در كادر رهبري به احتمال زياد سياست هاي پيونگ يانگ را به مرحله ي پوست اندازي خواهد رساند. تحريم هاي شديد مالي و تجاري كه ساختار آسيب پذير و ضعيف اقتصادي اين كشور را با فشار مضاعف روبرو ساخته و حتي بر ادامه ي برنامه هاي نظامي آن تاثير گذاشته، دولت حاكم پيونگ يانگ را ناگزير از جستجوي مفري از اين فشارها ساخته است.
شبكه الجزيره در روز 17 مهرماه اعلام كرد كه براي نخستين بار رسانه هاي خارجي مي توانند وارد كره شمالي شوند. بنا بر اعلان مقامات حاكم پيونگ يانگ تمامي رسانه هاي خارجي براي پوشش شصت و پنجمين سالگرد تاسيس نظام كمونيستي، اجازه پوشش خبري و تصويري اين مراسم را خواهند داشت.
اين اعلان بي سابقه در كنار دگرگوني نسبي كارگزاران سياست گذاري خارجي نشانه هايي از آغاز دوراني جديد در اين كشور است و به احتمال زياد نوعي تغيير را در ديدگاه مقامات حاكم نسبت به مسائل خارجي و دنياي بيرون به دنبال خواهد داشت. اين تغييرات هرچند در ابتدا اندك باشد اما نسبت به روند هاي مكانيكي چند دهه ي گذشته تحولي بزرگ به شمار مي رود كه مي تواند در آينده زمينه ساز تحولات گسترده و عميق تري باشد.
از سوي ديگر روزنامه «نيويورك تايمز» در اوايل مهرماه در گزارشي آورده است كه آمريكا در تلاش براي ايجاد راه نفوذ ديپلماتيك در شبه جزيره كره، بررسي يك تلاش تازه براي تعامل با پيونگ يانگ را آغاز كرده است. دولت باراك اوباما به اين نتيجه رسيده است كه اعمال فشار به تنهايي نمي تواند بر تغيير رفتار كره شمالي و تحريك رهبر اين كشور موثر باشد. در اين گزارش آمده است كه وزير امور خارجه آمريكا به تازگي از سياست هاي جاري بر پايه تحريم هاي اقتصادي شديدتر و رزمايش مشترك با سئول انتقاد كرده است.
در حالي كه «استيون بوسورت» فرستاده ي ويژه آمريكا در امور كره شمالي به دنبال ايجاد ارتباطي تازه به اين كشور سفر كرده است، سخنگوي وزارت امور خارجه آمريكا به تازگي اعلام كرد كه تحولات پيونگ يانگ را به دقت زير نظر خواهد داشت.
اينك بايد به انتظار نشست كه انتقال تدريجي قدرت در چارچوب كادر رهبري كره شمالي در فضاي بسته ي كنوني اين كشور چه زماني و تا چه حد با اثر گذاري در نگاه رهبران جديد به حوزه كنش هاي خارجي تسري خواهد يافت.
Korean Central News Agency(K.C.N.A)*
W.P.K**
تحقيق**م.م.ك**1358

منبع: ایرنا، 18 مهر 1389




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
ایرنا:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.