شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

جمعه ۲۶ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۷ اوت ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

توان بیکران مردم
میلاد مختوم

میلاد مختوم

پیش بینی رخدادهای آینده در توان هیچ انسانی نیست. هیچکدام از ما تصور نمی کرد که روز یازدهم فوریه 2011، درست در سی و دومین سالگرد سرنگونی نظام ستمشاهی در ایران، روز کناره گیری حسنی مبارک از قدرت، پس از سی سال حکومت جابرانه در مصر باشد. دیکتاتور مصر پس از عقب نشینی های قطره ای و مانورهای مزورانه بسیار طی هیجده روز اخیر برای حفظ و تداوم حکومت ضد مردمی اش، بالاخره در برابر مبارزه پیگیر و پایداری و عزم جزم مردم تحت ستم مصر به زانو درآمد. این همزمانی سقوط دیکتاتور مصر با سی و دومین سالگرد بر چیده شدن نظام پوسیده سلطنتی در ایران را باید به فال نیک گرفت. مبارزه مردم مصر به مردم ایران و سایر ملت های تحت ستم برای چندمین بار نشان داد که هیچ ستمگری در برابر قدرت لایزال توده های مردم، آنگاه که خشم شان شعله ور شود، تاب مقاومت نخواهد داشت. این درس بزرگی است که فراسوی شادی و شور بی پایانی که پیروزی مردم مصر در دل های همه آزادیخواهان جهان بر انگیخته است، ما ایرانیان را به اندیشیدن و تأمل در مورد دلایل عدم به بار نشستن مبارزات مردم ایران برای رهایی از ستم نظام جمهوری اسلامی در طی سی سال گذشته وا می دارد.

 

هر چند نقطه شروع جنبش های توده ای و روند شکل گیری و پیشروی آنها را نمی توان با قاطعیت تعیین کرد، اما به خوبی می توان دید که در جوامع ستمزده ای مثل ایران تحت حاکمیت حکومت آخوندی، که نارضایتی شدید نسبت به وضع موجود به طور گسترده در میان اقشار مختلف مردم وجود دارد، شعله ور شدن خشم مردم و به حرکت در آمدن چرخ های جنبش هر لحظه ممکن است. گاه یک حرکت نمادین فردی و گاه یک نوشتار روشنگرانه جرقه ای می شود برای انفجار غیر قابل کنترل جامعه یا نقطه آغاز سیلی بنیان برانداز که بساط ظلم ستمگران را جارو می کند. یک نگاه گذرا به سال های سیاه حکومت ملایان جنایتکار نشان می دهد که در هیچ زمانی شعله اعتراضات مردم به کلی خاموش نبوده است و مردم ایران به رغم سرکوب وحشیانه، موج جنایات و اعدام های گسترده و سایر مجازات های قرون وسطایی، در هر فرصتی صدای اعتراض خود را در حرکت ها و جنبش های کوچک و بزرگ به گوش مردم جهان رسانده اند.

 

مردم ایران در طی سال های سیاه حکومت آخوندی از ابتدایی ترین حقوق و آزادی های فردی محروم بوده اند. فقر، گرانی و بیکاری در کنار اعتیاد، رشوه خواری و فساد بیداد می کنند. به بیان دیگر، شرایط عینی برای شکل گیری یک جنبش توده ای در ایران امروز، شاید بیشتر از هر زمان دیگری، مهیا هستند. از سوی دیگر رژیم جمهوری اسلامی، هم از درون دچار شقه و گسست و درگیری های جناحی باندهای مختلف ضد بشری خود است و هم از بیرون، البته پیش از هر چیز دیگری به دلیل یاغی گری ها و جاه طلبی ها در زمینه دستیابی به تسلیحات هسته ای، با یک انزوای بی سابقه در جامعه جهانی و تحریم هایی هر چند نیم بند روبرو است. با وجود تمام این واقعیات باید از خودمان بپرسیم که چرا هنوز نتوانسته ایم میهن عزیز را از شر رژیم ضد بشری جمهوری اسلامی برهانیم.

      

اگر مردم امید داشته باشند که پشت در خانه شان پیروزی و موفقیت در انتظار نشسته است، برای رسیدن به آن دست به کار می شوند. در نبود امید، پراکندگی و خودخواهی و سردرگمی رشد می کند. حتی درد مشترک و رنج همگانی هم بدون وجود امید، وحدت و همبستگی بوجود نمی آورند. نارضایتی شدید اجتماعی نسبت به وضع موجود تنها در صورتی که توده های مردم به توان بیکران خویش باور داشته باشند و در سایه همبستگی نیروهای اجتماعی و کنش های جمعی هدفمند و سازماندهی شده، چشم انداز آینده ای روشن و در دسترس را در برابر خود ببینند، می تواند در شکل گیری جنبش نقشی ایفا کند؛ در غیر این صورت تبدیل به عادتی ویران ساز می شود که افراد را به کنج تنهایی خودشان فرو می غلتاند و جز به صورت نق زدن های بی خاصیت پراکنده، جلوه ای از آن دیده نخواهد شد.

 

بر روشنفکران جامعه است که در چنین شرایطی از طریق روشنگری و به تمسخر گرفتن مرام و مسلک رژیم ستمگر و رسوا کردن پیگیرانه مناسبات ظالمانه حاکم بر جامعه، راه گریز از ترس و از بین بردن حس عقیم بودن و پوچی و بیهودگی را به مردم نشان دهند و آینده ای بهتر و قابل دسترس را برای آنها ترسیم کنند. شرط لازم برای پیوستن به یک جنبش اجتماعی و پذیرش ریسک شرکت در کار جمعی و پایداری و ایستادگی تا رسیدن به هدف، از خود گذشتگی است، چیزی که بدون داشتن امید به یک فردای روشن و بهتر محال است.

 

گاه چشیدن و تجربه کردن یک رخداد خوش آیند، حس شورش را در مردم بر می انگیزد. به امید اینکه تجربه ارزشمند مردم تونس و مصر، امید مردم ایران برای رسیدن به آزادی، دموکراسی و رفاه اجتماعی را بارور سازد و باور آنان را به توان بیکران مردم بیش از پیش شکوفا سازد.

 

میلاد مختوم

12 فوریه 2011

 

"یادداشت های روز"، ویژه سایت دیدگاه نوشته می شوند. در صورت تمایل به باز تکثیر متن، لطفاً منبع را "یادداشت های روز سایت دیدگاه" قید کنید.

 

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
میلاد مختوم:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.