شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

سه شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷ - ۱۳ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

موانع و فرصتها و سیاست آمریکا

سایت مجاهدین

سمپوزیوم خاورمیانه – بهار ایران:
 در روز شنبه ۲۵تیرماه، ۱۶ ژوییه به‌مناسبت سالگرد حکم دادگاه استیناف واشنگتن مبنی بر نقض حقوق مجاهدین در لیست‌گذاری توسط وزارت‌خارجه و دستور دادگاه برای بازبینی جدید، مقامات ارشد نظامی، سیاسی و آکادمیک دولتهای اوباما، بوش و کلینتون در یک سمپوزیوم تحت عنوان «بهار خاورمیانه و ایران - موانع و فرصتها و سیاست آمریکا» سخنرانی کردند. سخنرانان بر ضرورت حذف نام مجاهدین از لیست وزارت‌خارجه آمریکا و مسئولیت ایالات متحده برای حفاظت از اشرف تأکید کردند.

سفیر میچل ریس - مدیر سیاست‌گذاری وزارت‌خارجه
۲۰۰۳ ـ ۲۰۰۵

روز به‌خیر. من میچل ریس هستم و رئیس کالج واشنگتن می‌باشم. عنوان برنامه امروز خاورمیانه، بهار ایران، موانع، فرصتها و سیاست آمریکا می‌باشد. امروز، ما بار دیگر جمع شده‌ایم که شهادت بدهیم و در دفاع از ساکنان اشرف و مبارزه مستمر آنها برای آزادی و شرف و عدالت صحبت کنیم.

ظرف چند ماه گذشته، ما شاهد افزایش نفوذ رژیم ایران در منطقه و در داخل عراق بوده‌ایم و ما هم‌چنین شاهد کاهش نفوذ آمریکا بر دولت مالکی در حالی که ایالات متحده نیروهای خودش را تا پایان دسامبر امسال بیرون می‌کشد، بوده‌ایم.

اما، ظرف چند ماه گذشته ما هم‌چنین شاهد تحولات امیدوار کننده‌یی نیز بوده‌ایم. تحولاتی که به ما اجازه می‌دهند این امید را در قبلمان زنده نگاه داریم که ساکنان اشرف به‌زودی آزادیها و کرامت و عدالتی را که شایسته آن هستند به‌دست خواهند آورد.

ما شاهد بوده‌ایم که کنگره آمریکا فعالتر و مستقیم‌تر درگیر این موضوع شده است. ما شاهد برگزاری جلسات استماع و تعهد تحقیقات ادامه یابنده در مورد رفتار خشونت‌بار با ساکنان اشرف توسط دولت عراق و نیز خروج نام مجاهدین از لیست تروریستی بوده‌ایم.

ما مشاهده کرده‌ایم که یک دادگاه اسپانیا توجهات را به مقامات عراقی که مسئول کشتار در اشرف در آوریل گذشته بوده‌اند، جلب کرده است. ما شاهد توجهات بیشتری توسط جامعه بین‌المللی به این موضوع بوده‌ایم که مذاکرات با رژیم ایران در مورد برنامه اتمی بیهوده هستند.

ما شاهد تمایل بیشتری از سوی برخی مقامات آمریکایی بوده‌ایم که مسئولیت مستقیم را متوجه رژیم ایران به‌خاطر عملکردهایش شناخته‌اند، از جمله اخیراً دریاسالار مایک مولن، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا گفت، «رژیم ایران به نحو بسیار مستقیمی درگیر حمایت گروههای شیعه افراطی است که سربازان ما را می‌کشند».

و بالاخره، همه ما این‌جا در این پنل و در این جمعیت، مصمم هستیم که نبرد را برای دفاع از ساکنان اشرف به پیش ببریم.

همان‌طور که من قبلاً گفته‌ام، این یک موضع حزب‌گرایانه نیست. ما در این پنل، که در برابر شما قرار دارند، یک گروه بی‌نظیری از مقامات متعهد را از تمامی طیفهای سیاسی و از تمامی‌بخشهای دولت آمریکا مشاهده می‌کنیم. تعلقات سیاسی ما هرچه که باشد، امروز هیچ تأثیری در مواضعمان ندارد زیرا ما همگی شانه به شانه در تلاشهایمان برای تصحیح این تصمیم غلط و پایان‌دادن به نامگذاری سازمان مجاهدین خلق ایران و کمک به ساکنان اشرف، متحد هستیم.

اولین سخنران ما، ژنرال هیو شلتون است. ژنرال شلتون چهاردهمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا در اکتبر
۱۹۹۷ می‌باشد و در سمت مشاور اصلی نظامی در ۲ دروه رؤسای جمهور کلینتون و بوش انجام وظیفه کرد.

ژنرال شلتون مدال طلای کنگره و هم‌چنین
۴ مدال خدمت ممتاز دفاع ملی دریافت کرده است، که ۲ مدال خدمت ارتش، مدال لژیون شایستگی و مدال ستاره برنز برای شجاعت و قلب بنفش می‌باشد.

علاوه بر آن، در سال
۲۰۰۱، الیزابت دوم ملکه انگلستان به او نشان شوالیه اعطا نمود.

خواهش می‌کنم به همراه من به ژنرال شلتون خوش‌آمد بگویید.

ژنرال شلتون رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا
۱۹۹۷-۲۰۰۱
بسیار متشکرم آقای سفیر و از استقبال شما هم متشکرم. واقعاً عالی است که امروز در کنار شما در واشنگتن و در کنار این گروه از همکاران برجسته خود هستم.

اجازه بدهید به ساکنان کمپ اشرف که ممکن است ما را چه به‌طور مستقیم و چه در آینده ببینند نیز درود بفرستم.

می‌دانید که از آخرین باری که با شما در اواخر ماه مه صحبت کردم برخی تغییرات اساسی در صحنه سیاسی و در چالشهایی که ساکنان کمپ اشرف با آنها مواجهند ایجاد شده است. اما در برخی از موارد هیچ چیزی تغییر نکرده است.

نخستین مورد تضمین آمریکا برای حفاظت از ساکنان کمپ اشرف است که چیزی در این زمینه تغییر نکرده است. این تعهدی است که ما به‌عنوان یک ملت اعلام کرده‌ایم و تعهدی است که باید به آن پایبند باشیم تا از اعتبار خود به‌عنوان یک ملت بزرگ و مورد اعتماد نسبت به تعهداتش حفاظت کنیم.

همان‌طور که می‌دانیم ساکنان کمپ اشرف افرادی هستند که در جریان جنگ با عراق و در مهمترین مقاطع زمانی، اطلاعات ذیقیمتی را افشا کرده‌اند. آنها افرادی هستند که نه تنها خود بلکه خانواده‌های خود را نیز در معرض ریسک بزرگی قرار داده‌اند و داوطلبانه تسلیحات خود را هنگامی‌که آمریکا تقاضا نمود تحویل دادند. در آن زمان آنها از تضمین حفاظت از طرف ما برخوردار بودند.

و باید به‌خاطر سپرده باشیم که به‌مثابه یک سازمان، آنها کسانی هستند که برای نخستین بار ما را از وجود برنامه هسته‌یی ملاها مطلع نمودند. و بنابراین چنان‌چه کمک آنها در میان نبود، چه بسا ملاها می‌توانستند همین امروز به چنین تسلیحاتی مجهز باشند.

دومین نکته‌یی که دستخوش تغییر نشده است این است که رژیم فعلی حاکم بر ایران هنوز بزرگترین صادرکننده تروریسم در دنیا و بزرگترین تهدید علیه صلح و ثبات در سراسر منطقه است.

رژیم حاکم بر ایران، همان‌طور که می‌دانیم، یک رژیم سرکوبگر است. رژیمی است که نظام استبداد مذهبی را با حکومت مطلقه و ایدئولوژی افراطی و سلطه‌جو ادغام نموده است. این رژیم هم‌چنان با جامعه بین‌المللی نیز مقابله‌جویی می‌کند.

نیت و قصد رژیم ایران محروم نمودن شهروندان از آزادیهایی است که آنها خواهان و مستحق آن هستند.

آمریکا طی هر عملیاتی که در طول
۲۵سال گذشته جریان داشته است عناصری از این رژیم را تشویق نموده است. این رژیمی است که نمی‌خواهد به کشور دیگری برای کسب آزادی کمک کند؛ بلکه می‌خواهد خواسته‌های خود را در هر کجا که می‌تواند اعمال نماید.

اخیراً وزیر دفاع «پانتا» در مورد دخالت رژیم ایران در دولت مالکی در عراق ابراز نگرانی نمود. بنابراین، به‌نظر من
۲ شخصیت در پنتاگون در هیأت دریاسالار «مایک مولن» و وزیر دفاع «لئون پانتا» وجود دارند که از تهدید رژیم ایران برای منطقه و منافع ایالات متحده درک کامل دارند.

سومین نکته ثابت، اعمال سرکوب و تبعیض زنان از سوی رژیم ایران است که تغییر نکرده و این رقت انگیز است. ما می‌دانیم که زنان خواهان برابری، احترام، و حق شراکت در کلیه پهنه‌های اجتماعی و اقتصادی می‌باشند. آنها شایسته برخورداری از یک زندگی مولد و شرافتمندانه هستند که متأسفانه در ایران امروز دارای چنین سرنوشتی نیستند.

استبداد مذهبی حاکم، زنان را از نظر فکری و جسمی در مقامی پایین‌تر از مردان می‌پندارد و این با حقوق و توقعات زنان متغایر است.

متأسفانه عامل دیگری که تغییر نکرده است حفظ نام بزرگترین و سازمان‌یافته‌ترین نیروی مقاومت ایران علیه رژیم، یعنی سازمان مجاهدین خلق ایران، در لیست سازمانهای تروریستی خارجی در آمریکاست.

متحد بزرگ ما کشور انگلستان در سال
۲۰۰۸ نام این سازمان را از لیست خود حذف کرد و اتحادیه اروپا نیز مدت کوتاهی بعد در سال ۲۰۰۹ همین کار را انجام داد. در آمریکا، سفیر دل دیلی، همکاری که به‌عنوان هماهنگ‌کننده بخش ضدتروریسم در وزارت امور خارجه و کسی که ستاد فرماندهی عملیات ویژه مشترک را فرماندهی می‌کرد و بیش از هر کس دیگری در وزارت امور خارجه در رابطه با تروریسم و سازمانهای مختلف اطلاعات دارد نیز قبلاً توصیه نمود که نام مجاهدین از لیست سازمانهای تروریستی حذف شود.

کنگره آمریکا قطعنامه‌ای را تصویب کرده است که از وزارت امور خارجه می‌خواهد تا نامگذاری مجاهدین را لغو کند. در این پروسه ما هم‌چنین شاهد بوده‌ایم که وزارت امور خارجه هنوز قادر نبوده، به‌رغم درخواستها، هیچ‌گونه اطلاعات محرمانه یا غیرمحرمانه‌ای ارائه دهد که توضیح دهد چرا اصلاً نام مجاهدین باید برای اولین بار در لیست گنجانده می‌شد.

آنها هم‌چنین مهلت
۱۸۰روزه‌ای که بنابر حکم دادگاه داشتند تا شواهدی را برای توجیه نامگذاری مجاهدین ارائه دهند از دست دادند.

من به وزارت امور خارجه می‌گویم از خواب بیدار شوید و نام مجاهدین را همین امروز از لیست تروریستی حذف کنید.

ما در آمریکا هنوز به تعهدات خود برای تضمین امنیت ساکنان اشرف گردن نگذاشته‌ایم. در پس این بهانه ضعیف پنهان شده‌ایم که حالا دیگر این موضوع به عراق مربوط است.

جیمز جفری، سفیر آمریکا در عراق ایده‌ای را مطرح کرد بدون تضمین و نگرانی و این‌که بگوید چرا این ایده خوبی است. او تنها به این بسنده کرد که آنها دورتر از مرز ایران و عراق خواهند بود. این ایده وحشت آوری است و این سؤال را در ذهن من متبادر می‌کند که آیا این شخص خیالاتی شده است؟

امروز نفوذ رژیم ایران در دولت مالکی به ما نشان داده است که دولت مالکی قادر به تأمین حفاظت از ساکنان اشرف نیست.

نشان داده است که دولت مالکی ساکنان اشرف را سرکوب می‌کند، چرا که ما شاهد رفتار ضدانسانی روزانه با ساکنان اشرف هستیم که شامل بلندگوهای قوی، جنگ روانی که ادامه دارد و هم‌چنین ممانعت از امکانات پزشکی مناسب برای ساکنان اشرف می‌شود.

و البته ما همه دیدیم که چگونه نیروهای تحت‌امر مالکی به ساکنان غیرمسلح کمپ اشرف یورش برده، آنها را کشته و مجروح کردند.

ما یا باید سفیر جدیدی به عراق بفرستیم که دارای شهامت اخلاقی باشد و تعهدات قبلی آمریکا را درک نماید، یا باید نظارت و هدایت بهتری از طرف واشنگتن نسبت به این سفیر صورت گیرد.

آن‌چه برای من به همان میزان وحشتناک است این حقیقت است که ما از ابزار قدرت ملی خود استفاده نکرده‌ایم تا اطمینان حاصل کنیم که ساکنان اشرف به امکانات پزشکی مناسب دسترسی دارند و این به‌غایت حیرت انگیز است.

نباید فراموش کنیم که سازمان مجاهدین سازمان‌یافته‌ترین و بزرگترین اپوزیسیون علیه رژیم فعلی ایران است. این سازمان در
۳۲سال گذشته مقابل بزرگترین دولت حامی تروریسم در جهان ایستاده است. به‌نظر من سازمان مجاهدین است که الهام‌بخش مردم ایران است. امیدی که می‌دهد بسیار بیشتر از چیزی است که ما در آمریکا یا متحدان ما می‌توانند از طریق یک مداخله مستقیم کوتاه ارائه دهند.

وقتی به برنامه حقوق‌بشر
۱۰‌ماده‌ای که توسط رئیس‌جمهور منتخب مقاومت، خانم رجوی منتشر شده است نظر بیفکنید، خواهید دید که قضیه بسیار روشن است. این برنامه همان آزادیهای مذهبی و جنسیتی را مورد تأکید قرار می‌دهد که وزارت امور خارجه روی آنها تأکید دارد و تبلیغ می‌کند.

سفیر جفری یا هر فرد دیگری تا چه حد می‌تواند ابله باشد که از این چنین سازمانی بخواهد که خود را متلاشی کند. درحالی‌که در سرتاسر جهان ما از گروههایی حمایت می‌کنیم که علیه دیکتاتورهای حاکم ایستاده‌اند، دیکتاتورهایی که تهدیدشان برای ایالات متحده بسیار کمتر از آن چیزی است که از رژیم ایران نشأت می‌گیرد و در در واقع دیکتاتورهایی که در مواردی هم به‌عنوان دوستان آمریکا شمرده می‌شدند.

چرا ما نخواهیم که وزن و قدرت کشور را پشت این سازمان بگذاریم که می‌دانیم مبلغ همان اصولی است که ما از آن حفاظت می‌کنیم و بهترین سازمان از نظر قدرت تشکیلاتی و رهبری است که با رژیم فعلی ایران مقابله می‌کند؟ اصلاً قابل‌فهم نیست.

توصیه من این است که اول- قبل از هرچیز نام مجاهدین از لیست حذف شود.

دوم - این‌که ما باید به‌یاد داشته باشیم که ساکنان اشرف بخشی از گروهی هستند که آمریکا به‌عنوان افراد حفاظت‌شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو آنها را به‌رسیمت شناخت و ما خود حفاظت آنها را به‌مدت
۶سال تأمین کردیم.

سوم - ما باید به دولت عراق فشار آوریم تا کلیه آزار و اذیتها و اعمال سرکوبگرانه علیه ساکنان اشرف را همین امروز خاتمه دهد.

چهارم - با توجه به این‌که ساکنان اشرف با نقل مکان به خارج عراق به‌عنوان یکی از گزینه‌ها موافقت کرده‌اند، ما باید بسیار صریح، یعنی از طریق آن‌چه من به‌عنوان «دیپلوماسی اجباری» تلقی می‌کنم، به دولت عراق اطلاع دهیم که جابجایی اجباری در داخل عراق کاملاً غیرقابل‌قبول است.

ما باید از ابزارهای قدرت ملی خود و به‌خصوص ابزارهای دیپلوماتیک و اقتصادی استفاده کنیم تا مطمئن شویم اگر خودمان این کار را انجام نمی‌دهیم اما دولت عراق به تعهداتی که ما در قبال ساکنان اشرف پذیرفته‌ایم پایبند خواهد بود.

پنجم - ما در آمریکا باید مسئولیتهای خود را انجام دهیم و تا زمانیکه ساکنان اشرف به کشورهای ثالث منتقل نشده‌اند از آنها به‌طور موقت حفاظت کنیم.

اجازه بدهید این‌طور خلاصه کنم که ما می‌دانیم که ایرانیان حس ملی‌گرایی بسیار قوی‌تر و متمرکزتری در مقایسه با سایر کشورهای خاورمیانه دارد. ما می‌دانیم که بسیاری از کشورهای خاورمیانه به رژیم ایران به‌عنوان یک تهدید نگاه می‌کنند و دلایل خوبی هم دارند.

ما هم‌چنین می‌دانیم که سازمان مجاهدین بهترین مسیر برای تغییر را ارائه می‌دهد و به همین دلیل هم رژیم ایران مجاهدین را به‌عنوان یک خطر جدی تلقی می‌کند.

من از وزیر کلینتون و وزیر پانتا دعوت می‌کنم که به تعهدات آمریکا، به وعده‌ها و قراردادی که ما با ساکنان اشرف در رابطه با ارائه حفاظت منعقد کردیم پایبند باشند. بیایید دیگر پشت این توجیه ضعیف موضع نگیریم که اکنون این یک موضوع عراقی است و این به ما اجازه می‌دهد که دخالت نکرده و فقط نظاره‌گر باشیم. این توجیه اصلاً قابل‌قبول نیست.

مجدداً می‌گویم که از ابزاری که اکنون موجود است استفاده کنید. ما از ابزار بسیار قوی اقتصادی برخورداریم و هم‌چنین ابزار دیپلوماتیک که می‌توانیم از آنها برای تغییر دیدگاه و عملکرد مالکی نسبت به ساکنان اشرف استفاده کنیم.

همان‌طور که قبلاً گفتم آمریکا ملت بزرگی دارد اما چنان‌چه به حرف خود عمل نکنیم و چنان‌چه به تعهدات و وعده‌های خود پایبند نباشیم دارای چنین جایگاهی در نظر سایر دنیا نخواهیم بود.

به نظر من این برای آمریکا مایه شرم است. اگر مالکی آن‌قدر ضعیف است که قادر به کنترل‌کردن نیروهای مسلح خود نیست یا از نیروهای مسلح خود برای یورش‌بردن و اذیت و آزار و کشتار ساکنان اشرف استفاده می‌کند، همان‌طور که در آوریل اتفاق افتاد، پس این دلیل روشنی است که او هیچ چیزی جز یک دست‌نشانده رژیم ایران نیست.

امروز روشن است که رژیم فعلی ایران باید تغییر کند و سازمان مجاهدین به‌یمن برنامه سیاسی برای حقوق‌بشر و برابری زن و مرد تنها چیزی است که وحشت آنها را برمی‌انگیزد.

ما باید به متحدان خود در انگلستان و اروپا بپیوندیم و نام سازمان مجاهدین را از لیست تروریستی حذف کنیم تا آنها بتوانند برای اعمال بیشترین میزان فشار به رژیم فعلی ایران، کمک کنند.

این امر، در کنار قدرت و شهامت آن دسته از افرادی که امروز در داخل ایران خواهان آزادی هستند، مخصوصاً زنان و جوانان آن کشور، بزرگترین فرصت را ارائه می‌دهد تا دولتی در ایران سر کار آید که پاسخگوی نیازهای مردم ایران باشد و بزرگترین فرصت برای تمام شهروندان ایرانی که از همان حقوق و آزادیهایی برخوردار باشند که سایر جهان آزاد از آنها برخوردار است. بسیار از شما متشکرم.

سارا سیوال عضو هیأت سیاست‌گذاری - وزارت دفاع
برای من یک افتخار است که این جا باشم و تا این حد در مورد موضوعات مورد نگرانی همه ما که در این سالن جمع شده‌ایم، بیاموزم.

در آغاز لازم می‌دانم به‌خاطر آن‌که قبلاً فرصت آن را نداشته‌ام، تسلیتهای خودم را به همه قربانیان تروریسم و خشونت رژیم ایران و به‌طور ویژه به قربانیان در قرارگاه اشرف و خانواده‌های آنها که این‌جا امروز حضور دارند، تقدیم کنم.

فکر می‌کنم به‌خاطر این‌که به مدت
۶سال به‌عنوان مشاور ارشد سیاست خارجی سناتور جرج میچل در سنای آمریکا کار کرده‌ام، درک خوبی از سیاست در امر چالشهای بین‌المللی دارم.

در مورد مسأله دموکراسی در ایران و حقوق‌بشر در ایران موضوعی که بسیار جالب است این است که در اغلب اوقات، در ایالات متحده، ما یک تعارض قابل ملاحظه‌ای در سیاست خارجی خودمان بین ارزشهایی که برای آمریکا بسیار گرامی هستند و در واقع آمریکا بر روی آنها بنا شده و بین منافع ایالات متحده درحالی‌که سیاست خارجی خود را ترسیم می‌کند و به اداره امور کشور می‌پردازد، مشاهده می‌کنیم.

چیزی که در مورد این دسته از موضوعات فوق‌العاده است این است که به نحو بسیار مهمی، ارزشها و منافع در یک چارچوب مشترک برای برخورد به سؤالات مربوط به ایران، دموکراسی و حقوق‌بشر، به هم پیوسته‌اند.

در نتیجه‌این تخاصم که من اغلب اوقات آن را در نحوه پیش‌بردن سیاست خارجی تدریس می‌کنم و در اغلب موارد منجر به تغییر موضع می‌شود و اتهام دورویی و نقاق را تولید می‌کند، در حقیقت فرصتی است تا بتوانیم این تعارض را در چارچوب موضوعات بحث امروزمان برطرف نماییم.

این به نحو زیادی، بزرگترین نقطه قوت این جمع است به این معنی که افرادی که این‌جا جمع شده‌اند به این خاطر گردهم آمده‌اند که می‌خواهند اقدامات را سرجمع کرده و توجهات را به چالشهای قابل ملاحظه در سیاست خارجی آمریکا جلب کنند. ولی این به آن معنی نیست که مسیر عملی الزاماً سهل و ساده است.

در این چارچوب، بسیار مهم است که به‌خاطر داشته باشیم وقتی در مورد موضوعاتی که به ما انگیزه می‌دهند صحبت می‌کنیم، ایالات متحده در دوره‌ای است که شروع به درون‌گرایی کرده است.

و لذا، کشورما به این بحثها از نقطه‌نظر شک و تردید نگاه می‌کند، به‌خصوص در مورد استدلالهای مربوط به تغییر رژیم، شک و تردید نسبت به استفاده از قدرت نظامی، شک و تردید نسبت به حمایت از متحدانش به‌خاطر این ترس ناچیز که این تعهد در طول زمان گسترش یابد. و ما باید نسبت به این مسائل در حالی که سعی می‌کنیم از ایالات متحده بخواهیم که کار درست را در این ظرف انجام دهد، آگاه باشیم.

لذا، در این راستا، من می‌خواهم در مورد دو موضوع عام صحبت کنم. ابتدا می‌خواهم در مورد مشکل ایران صحبت کنم و سپس می‌خواهم به چالش بشردوستانه در قرارگاه اشرف بپردازم.

همان‌طور که گفتم، در فرصت جالبی که ما داریم، زمین حاصلخیزی در مباحثات سیاسی آمریکا شکل گرفته است، به این معنی که هیچ اختلاف نظری در مورد ماهیت رژیم ایران وجود ندارد. ماهیت آن تنفربرانگیز است و نه تنها از نقطه‌نظر ارزشی تنفربرانگیز است، یعنی به‌خاطر نقض گسترده حقوق‌بشر و ماهیت سرکوبگرانه حاکمیت. بلکه یک تهدید جدی برای امنیت آمریکا محسوب می‌شود و یک تهدید برای امنیت بسیاری از دوستان ما و صلح و ثبات بین‌المللی.

لذا، یک توافق قوی در مورد این واقعیت وجود دارد. ولی بسیاری رژیمهای دیگر هم هستند که در چارچوب مشابهی از تنفر‌انگیز بودن و ایجاد تهدید برای صلح و امنیت بین‌المللی قرار دارند. و به صرف این‌که ما می‌توانیم یک رژیم را به‌عنوان یک مشکل شناسایی کنیم، به سادگی بیانگر این نیست که درست‌ترین و مؤثرترین راه‌حل برای این مشکل چیست.

لذا یکی از نکات ظریفی را که می‌خواهم توصیه کنم این است که وقتی درباره یک ایران آزاد، یک ایران دموکراتیک، صحبت می‌کنیم، وقتی شما از منظر تاریخی به تجربه آمریکا در مورد تغییر رژیم نگاه می‌کنید، ما الگوهای بسیار بسیار متفاوتی را داریم.

ما الگوی جنگ سرد را داریم که در آن آمریکا سیاست بازدارنده پیش گرفت و تصمیم گرفت تا به‌طور نیابتی عمل کند و مدتها به انتظار نشست.

اگر در رابطه با چارچوب سیاسی فکر کنید که سفیر ریس در ایرلند شمالی در آن کار می‌کرد، ما با یک اختلاف طولانی مدتی مواجه بودیم که دارای ابعاد سیاسی و نظامی بود که آمریکا، جامعه
ASPR، در آن نقش مهمی داشتند. این موضوع مدت زیادی به طول انجامید و سرانجام به یک راه‌حل از طریق مذاکره راه برد.

و در آخر، همان‌طور که اشاره کردم، در چارچوب تغییر رژیم به‌زور نتایج بسیار نامعلومی به‌دست می‌آید. فکر می‌کنم آمریکا هم در افغانستان و هم در عراق آموخته است که جنگ معمولاً دارای عواقب پیش‌بینی نشده است بنابراین یکی از چالشهای پیش روی این جمع و همه ما در آینده‌ این است که با خلاقیت در رابطه با راه‌حل سوم فکر کنیم.

پس یکی از چالشها ارائه توضیحات بیشتر در این مورد است که عواقب درجه دوم و سوم و خصوصیات و ویژگیهای دست‌یابی به این راه‌حل چیست، یعنی ساختار و زمینه‌ای برای پیشروی. این آلترناتیو بازگوکننده‌این است که واشنگتن امروز در چه مقطعی قرار دارد و آینده پراگماتیک و الهام بخشی را برای جنبش شما، اهداف شما و ایرانیانی که در این کشور و در سراسر جهان هستند ترسیم می‌کند.

نکته دوم این‌که من فکر می‌کنم مسائل انسان‌دوستانه موضوعاتی هستند که در آنها اتفاق‌نظر وسیع وجود دارد و مجدداً باید گفت که یک سری از راه‌حلهای ساده برای آنها وجود ندارد.

بنابراین شخصیت آکادمیک من که به‌دنبال تداوم است و می‌خواهد به منافع طولانی‌مدت نهفته در مسیرهای مختلف عملی نگاه کند، به ما هشدار می‌دهد که در رابطه با کمپ اشرف به پیچیدگیهایی که شما همواره با آنها مواجهید کم بها ندهیم، اما از اساس این موضوعات بسیار ساده هستند.

من فکر می‌کنم این مهمترین نکته برای پیشروی در این مقطع است، چرا که ما با خطر یک بحران فوق‌العاده انسانی تا اواخر امسال مواجه هستیم مگر این‌که بتوانیم جامعه بین‌المللی را بسیج کنیم تا دست به اقدام بزند.

آمریکا در این باره مسئولیت ویژه دارد. به نظر نمی‌رسد که ما بتوانیم صرفنظر از قانون، در پس استدلال حاکمیت عراق پنهان شویم تا از تعهدات اخلاقی که از تاریخچه ما با کمپ اشرف برمی‌آید فرار کنیم. این یک نگرانی عمده است.

کشتار افراد غیرمسلح کار نادرستی است، صرفنظر از این‌که در کجا اتفاق بیفتد و چه کسی مرتکب آن شود. به زبان ساده نادرست است. ضددموکراتیک، ضدآمریکایی و مغایر با قوانین بین‌المللی است. نادرست است. بنابراین این وجه از موضوع بسیار بسیار ساده است.

مقدار زیادی از فعالیتهای من بر روی ممانعت از کشتار جمعی متمرکز بوده است.

کشتار جمعی به قتل رساندن شهروندان غیرمسلح است. این چیزی است که در کمپ اشرف رخ داد و عمل نادرستی است.

من به شما پیشنهاد می‌کنم به کتاب کوچکی که در رابطه با عملیات واکنشی در برابر کشتار جمعی که من و برخی از همکارانم در انستیتوی حافظ صلح آمریکا آن را نوشته‌ایم مراجعه کنید. این کتاب در اینترنت نیز موجود است. این کتاب در رابطه با چالشهای پیش روی واکنش نسبت به کشتار جمعی است. در این‌جا ما باید آستینها را بالا زده و تحقیق کنیم.

این ابزار بسیار قدرتمندی برای متمرکز کردن توجهات و بسیج امکانات و تعهدات است. بحران محتمل کمپ اشرف در این‌جا نیازمند تحلیل است و از شما دعوت می‌کنم به‌طور بسیار واقعی و ملموس کمی وقت خود را صرف این فکر کنید که در نبود یک راه‌حل سیاسی قبلی چه کارهایی ضرورت خواهد یافت.

در انتها باید بگویم که من یک مسئولیت ویژه برای آمریکا می‌بینم تا امنیت ساکنان اشرف تا مشخص شدن وضعیت نهایی آنها را تضمین کند. واضح است که مشخص شدن وضعیت نهایی باید در اولویت قرار گیرد و ما باید نه تنها با متحدان سابق خود و دولت عراق که این جنایتها را مرتکب شده است، بلکه با دوستان اروپایی و جامعه بین‌المللی نیز کار کنیم.

اعمال حاکمیت یک ارزش مهم است اما تنها ارزش نیست. عملکرد سیاست خارجی سازش بین ارزشهای مختلف است. در این مورد مشخص، تا آن‌جا که به منافع و ارزشهای انسان‌دوستانه ما برمی‌گردد، بسیار روشن است که نیاز است اقدام کرده، توجهات را به این موضوع جلب نموده و این کار را همین حالا انجام دهیم.

اگر ارزشها و منافع در نقطه‌ای تلفیق شوند و قویترین فراخوان برای اقدام را شکل دهند، آن‌گاه شما روایت فوق‌العاده‌ای برای بازگو کردن خواهید داشت. باید طوری آن را باز کرد که شهر یا کشوری که با بسیاری از چالشهای دیگر دست و پنجه نرم می‌کند آن را بشنود. اما شما استدلالات انسان‌دوستانه در طرف خود دارید و آنها به اقدام در راستای منافع بسیار روشن آمریکا فراخوان می‌دهند یعنی در نهایت تغییر ماهیت رژیم ایران و ایجاد امکان رشد دموکراسی و آزادی برای مردم ایران.

بنابراین من از ادامه گفتگو با شما استقبال می‌کنم.
بسیار متشکرم.
 
لوئیس فری رئیس اداره تحقیقات فدرال
۱۹۹۳-۲۰۰۱
بسیار متشکرم. از میچل ریس بسیار متشکرم و از شما جامعه ایرانیان شمال کالیفرنیا نیز تشکر می‌کنم که این جلسه بسیار مهم را برگزار کردید.

من اخیراً در انگلستان بودم و مخفیگاه وینستون چرچیل در زمان جنگ را دیدم و مطمئنم که برخی از شما هم آن را دیده‌اید. او می‌گفت هرگز، هرگز، هرگز تسلیم نشوید.

و خانم رجوی من می‌خواهم از شما، همکارانتان و به‌خصوص ساکنان اشرف و شهیدان در اشرف، قدردانی کنم. شما مبارزه برای آزادی در ایران را رهبری می‌کنید.

شما در کانونهای بسیار دشوارتر و خطرناکتری به مبارزه خود ادامه می‌دهید و ما شجاعت شما را تحسین می‌کنیم. ما همدردی خود را نسبت به فداکاریهای همه شما ابراز می‌کنیم و هم‌چنین شما را در این راه تشویق می‌کنیم.

چرچیل هم‌چنین می‌گفت که می‌توان روی آمریکاییها اتکا کرد که بعد از این‌که تمام راههای ممکن را امتحان کردند در نهایت کار درست را انجام دهند. این موضوعی است که من می‌خواستم به‌طور مختصر با شما در مورد آن صحبت کنم.

آشنایی من با این موضوع به سال
۱۹۹۶ و بمب‌گذاری در برج خوبر برمی‌گردد، که شما به یاد دارید در ایالت شرقی عربستان سعودی صورت گرفت.

در آن زمان، نوعی تغییر سیاست در دولت آمریکا نمایان شد و آن این بود که رئیس‌جمهور جدید «مدره» در تهران روی کار آمده و آمریکا تلاش جدی خواهد نمود که روابط را بهبود بخشد.

ما در اف.بی.آی (اداره تحقیقات فدرال آمریکا) تدریجاً دستوراتی را در این زمینه دریافت کردیم که آنها را پذیرفتیم. برای مثال، روزی وزیر امور خارجه به من تلفن زد و شکایت کرد که چرا اف.بی.آی از کشتی‌گیران ایرانی که به آمریکا می‌آیند در بدو ورود عکسبرداری و انگشت نگاری می‌کند.

و بعد بمب‌گذاری در برج خوبر اتفاق افتاد.
۱۹ آمریکایی در آن کشته شدند. ژنرال شلتون و من پس از آن واقعه در جلسات مربوط به این موضوع در اطراف همین شهر حضور داشتیم. ما افسران پلیس و بازرس هستیم. سیاستمدار و دیپلومات نیستیم.

و بسیار زود پس از شروع تحقیقات روشن شد که اگر‌چه این عملیات توسط حزب‌الله در عربستان سعودی صورت گرفت اما توسط سپاه پاسداران سازماندهی، طراحی، تأمین مالی و اجرا شد. آنها پاسپورتهای خود را هم دریافت کرده بودند. آنها از پول نقد استفاده می‌کردند. ژنرال سپاه که مسئول این پروژه بود در سفارت رژیم در دمشق بود و این پاسپورتها را به آنها واگذار کرد.

بنابراین ما تمام این اطلاعات را گرفتیم ـ یعنی طی سالهای
۱۹۹۶ و بعد ۱۹۹۷ و به دولت آمریکا ارائه دادیم. من در حقیقت آن را در اختیار مشاور امنیت ملی قرار دادم. من در طول ۹سالی که رئیس اف.بی.آی بودم عکس‌العملهای زیادی را در واشنگتن دیده بودم اما عکس‌العمل او جالبترین آنها بود. وقتی به او گفتم که سپاه پاسداران و رژیم ایران ۱۹ آمریکایی را در انفجار خوبر به قتل رساندند، پاسخ او این بود که خب دیگر چه کسی از این اطلاعات باخبر است؟

و گفتم چند دوجین از مأموران آژانس اف.بی.آی و وزیر دادگستری آمریکا. من گفتم فکر می‌کنم ما باید به دفتر دادستان آمریکا برویم و کیفرخواستی را تهیه کنیم. این در کادر سیاست آمریکا نبود و من به آن تصمیم احترام گذاشتم. در آن ایام سیاست این بود که سعی شود روابط بهتری با این رژیم برقرار شود.

روشن است که این اتفاق نیفتاد و در سال
۱۹۹۷، نام سازمان مجاهدین خلق به درخواست رژیم ایران و جهت مماشات با آن، در لیست سازمانهای تروریستی خارجی گنجانده شد. این تصمیم اشتباه ۱۴سال است که ادامه یافته است.

من دوستان زیادی در هر دو دولت (دولت کلینتون و دولت بوش) دارم. در دولت بوش این پیشنهاد مجدداً به دولت آمریکا داده شد ولی مطرح شد که (در صورت استمرار لیست‌گذاری) رژیم ایران استفاده عملیاتی از بمبهای کنار جاده‌ای در عراق را کنترل خواهد کرد و سربازان و پرسنل زن و مرد آمریکایی امن خواهند بود. و این به نظر یک ایده واقعاً خوبی می‌رسید.

بنابراین ما نام آنها را تا چند سال دیگر در لیست نگه‌داشتیم.

این امتیاز نیز هیچ‌گاه مثمرثمر واقع نشد و همان‌طور که یکی از همکاران من گفت، تعداد بیشتری از آمریکاییها در ماه ژوئن امسال در عراق در مقایسه با سال گذشته به‌خاطر بمبهای کنار جاده‌ای که توسط رژیم ایران تهیه می‌شود کشته شدند.

بنابراین در این
۱۴سال معامله خوبی نصیب آمریکا نشده است. این گروه یک گروه تروریستی نیست. همان‌طور که همکاران من هم گفته‌اند، سازمان مجاهدین، هرگونه که بخواهید آن را توصیف کنید، یک گروه تروریستی نیست.

آیا می‌توانید لحظه‌ای فکر کنید که چنین افرادی که در این جلسه سخنرانی می‌کنند چنان‌چه حتی کوچکترین احتمالی وجود داشت که این سازمان یک سازمان تروریستی خارجی بود در این‌جا حضور پیدا می‌کردند؟ و ما همه هم‌چنان روابط خود با ارگانها و آژانسهایی که با آنها کار می‌کرده‌ایم را حفظ کرده‌ایم. هیچ کس به من یا هیچیک از همکاران من از جانب آژانسهای فعلی مراجعه نکرده است که بگوید شما نباید این کار را انجام دهید، یا این‌که این یک سازمان بدی است یا نیت و قابلیت تروریسم دارد. این اتفاق نیفتاده است.

تا آن‌جا که من می‌دانم، و همین‌طور همکارانم، به ما از طرف وزارت دادگستری اطلاع داده نشده که مشکوک به ارائه کمک به یک سازمان تروریستی خارجی هستیم.

دلیلش هم این است که این سازمان یک سازمان تروریستی خارجی نیست مگر به‌خاطر این تصمیم غلط که منجر به لیست‌گذاری آن شد و هم‌چنان ادامه دارد.

در رابطه با فوریت این موضوع، که دومین نکته مورد نظر من است، زمان به سرعت رو به اتمام است. من به پروسه وزارت امور خارجه اعتماد ندارم. در واقع من حتی نام «پروسه» را برای آن قائل نیستم و امیدوارم که افرادی که در وزارت امور خارجه روی این موضوع کار می‌کنند با توجه به این‌که «مشغول کار بودن» روی این موضوع بیان درستی نیست به عبارات وزیر دفاع کمی توجه کنند که گفت زود باشید و تصمیم بگیرید.

این یک موضوع پیچیده حقوقی یا حقیقی نیست. من تمام فاکتها را که وزارت امور خارجه حداقل قبول کرد که ارائه دهد بررسی کرده‌ام. دادگاه استیناف ناحیه کلمبیا دقیقاً
۱سال پیش حکم داد که وزارت امور خارجه حق دفاع قانونی سازمان مجاهدین را نقض کرده است چرا که آنها پروسه حقیقت‌یابی را آغاز کردند که نتوانست اعتبار منابع را تأیید کند و اطلاعات پرونده را به سازمان مجاهدین ارائه ندادند که آنها بتوانند پاسخ گویند. دادگاه این موضوع را به وزارت امور خارجه احاله داد و گفت این تصمیم را مجدداً بازبینی کند.

آن‌چه طی سال گذشته اتفاق افتاده است از نظر حقوقی کاملاً مایه شرم است. شرم مطلق حقوقی. من سابقاً به‌طور حرفه‌ای وکالت می‌کردم. و مدتی هم قاضی بودم.

دادگاه استیناف به‌طور مشخص به وزیر امور خارجه دستور داد که این تصمیم را بازبینی کند و مجدداً به دادگاه مراجعه نماید. آنها به‌طور کامل فراتر از هرچیزی که به پروسه عادی در آن بازبینی شباهت دارد رفته‌اند. و من فکر می‌کنم این بازبینی اکنون با نیت بدی صورت می‌گیرد. این نظر شخصی من است.

متأسفانه این موضوع در این لحظه پیش روی هیچ قاضی نیست چرا که قاضی دادگاه استیناف قاضی محاکمه نیست و موضوع را به آژانس اداری برای بررسی فرستاد. اگر این موضوع پیش روی یک قاضی بود، خانمها و آقایان، آن قاضی وزارت امور خارجه را به یک جلسه استماع می‌کشاند و سؤال می‌کرد که چرا نباید عملکرد و تأخیر وزارت امور خارجه بدون ارائه هرگونه توجیهی برای عدم تمکین به دستور دادگاه را برابر با توهین به دادگاه قلمداد نکند؟

من وقت زیادی را صرف فاکتها می‌کنم. اجازه بدهید به دو حقیقت اشاره کنم.

وزارت امور خارجه پروسه‌ای را در دستور کار قرار داده است، اما این یک پروسه نیست.

آن‌چه آنها اکنون انجام می‌دهند این است که یک مشت مدرک را در این‌جا، که
۱۰ مورد از آنها پیش روی من است اما من در این‌جا وقت، صرف توضیح در مورد آنها نمی‌کنم، کنار هم قرار می‌دهند و آن‌گاه به مجاهدین و وکلای آنها می‌دهند و می‌گویند در رابطه با اینها توضیح دهید. آنها هم همین کار را می‌کنند و وزارتخانه می‌گوید از پاسخ شما متشکریم اما حالا باید پاسخ شما را بررسی کنیم. اما آن‌چه حائز اهمیت است بی‌ربط بودن و مسخره بودن این مدارک است. برای مثال برخی از آنها اطلاعیه‌های مطبوعاتی است که از قضا وزارت امور خارجه آنها را به‌عنوان مدارک محرمانه طبقه‌بندی کرده بود. اطلاعیه مطبوعاتی!

و بعد آنها با تعدادی از افراد ایرانی که متقاضی ویزای آمریکا در کنسول‌گریهای آمریکایی در سراسر جهان بودند مصاحبه کرده و می‌پرسیدند در رابطه با مجاهدین چه نظری دارید؟ یعنی حین مصاحبه. البته مشخص است وزارت امور خارجه‌ای که با آن فرد مصاحبه می‌کند این سازمان را به‌عنوان یک سازمان تروریستی نامگذاری کرده است و او هم خواستار یک ویزا برای آمدن به آمریکا است. بنابراین خانمها و آقایان فکر می‌کنید آن فرد چه پاسخی خواهد داد؟

و بعد آنها این اطلاعات را جمع‌آوری و ارائه می‌کنند و خواستار پاسخ می‌شوند. و این پروسه همین‌طور ادامه پیدا می‌کند. متأسفانه قاضی نیست که بتواند آنها را به دادگاه بکشاند و آنها را مسئول عدم تمکین به دادگاه بداند و متأسفانه ما وقت را از دست می‌دهیم.

آخرین نکته‌یی که می‌خواهم مطرح کنم که هنوز در این‌جا مطرح نشده است اما بسیار مهم است این است که موضوع فقط عدم عملکرد و اتخاذ تصمیم توسط وزارت امور خارجه و دولت آمریکا نیست. بلکه ادامه نامگذاری این سازمان به‌طور نادرست و بدون هرگونه مبنای حقوقی یا حقیقی در لیست سازمانهای تروریستی خارجی، به رژیم ایران و مزدوران آن در عراق مجوز کشتار می‌دهد.

ما در ویدئوها مدارک روشن جنایت جنگی توسط رژیم عراق را دیدیم که از قضا از تسلیحات ساخت آمریکا استفاده می‌کردند و افسران پلیس عراق را دیدیم که چگونه با اتکا به ابزار و آموزشهایی که اداره تحقیقات فدرال آمریکا به آنها داده بود یورش برده و افراد بیگناه و جنگجویان غیرمسلح آزادی را مورد کشتار قرار می‌دادند. توجیه آنها این است که دولت آمریکا این افراد را به‌عنوان تروریست قلمداد می‌کند.

چند نماینده کنگره آمریکا اخیراً با مالکی ملاقات کردند و او با صراحت تمام یادآوری نمود که دولت شما این افراد را تروریست می‌نامد. همین‌طور در مورد دستگیریها در تهران. آنها به‌طور معمول افراد را دستگیر می‌کنند و توجیه بازداشت، محاکمه و اعدام این است که این افراد متعلق به این سازمان هستند.

بنابراین موضوع در این‌جا فقط عدم تصمیم‌گیری نیست. بلکه امکان دادن به این رژیم از طریق مزدورانش در بغداد است که متأسفانه به کشتار و قتل دست بزنند و ما سفیری در عراق داریم که از روی ساده‌لوحی می‌گوید این افراد باید محل را ترک کنند چرا که جایگاه آنها در کنار مرز ایران حامل تهدید است.

تنها چیزی که من می‌توانم در خاتمه صحبتهایم بگویم این است که من مدت زیادی است که با این موضوع آشنایی دارم و بسیار عصبانی هستم. هم از وزارت امور خارجه آمریکا و هم از دولت خود بسیار ناراحت هستم.

آمریکا مسئولیت اخلاقی و حقوقی دارد که در این رابطه اقدام کند. ساکنان اشرف افراد حفاظت‌شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو هستند. آمریکا به‌طور کتبی قول حفاظت از آنها را داده است و نباید موضوع را به مالکی و اربابان او در تهران که از این سازمان وحشت دارند واگذار کرد. چرا آنها از این سازمان وحشت دارند؟ چون تنها نیروی معتبر و مؤثر آزادی‌خواه است که تهدیدی برای رژیم است.

بنابراین ما از دولت خود می‌خواهیم که اقدام کند و این اقدام را هرچه سریع‌تر انجام دهد قبل از این‌که دیر شود. و هم‌چنین از دولت می‌خواهیم که از این مبارزان آزادی در چارچوب قانون و عدالت حمایت کند. متشکرم.

منبع: سایت مجاهدین، 27 تیر 1390




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
سایت مجاهدین:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.