شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۷ - ۱۷ دسامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

دو سخنرانی، یک پیام

مريم رجوي

پیام خانم مریم رجوی به شرکت‌کنندگان در تظاهرات نیویورک علیه حضور احمدی‌نژاد در سازمان ملل متحد

هموطنان عزیز، شخصیتهای عالی‌قدر
تظاهرات امروز شما مایه سربلندی مردم ایران و مردم تمام جهان است. زیرا در برابر نماینده رژیمی که دشمن بشریت است، ساکت ننشسته‌اید. زیرا به حضور نماینده بانکدار مرکزی تروریسم در اجلاس ملل‌متحد اعتراض می‌کنید. زیرا به جهانیان نشان می‌دهید که عطش مردم ایران برای آزادی، بیش از هر زمان دیگر اکنون به اوج رسیده است.
سؤال مردم ایران این است که پاسدار احمدی‌نژاد نماینده رژیمی که تنها
۱۲۰ هزار مجاهد و مبارز را اعدام کرده است، در سازمان ملل چه می‌کند؟ آنها که در هشت ماه گذشته، دست‌کم ۴۳۰ نفر را اعدام کرده‌اند.
این رژیم اکنون در پیشروی انقلاب‌های مردم خاورمیانه و شمال آفریقا و فرو ریختن متحدان خود می‌لرزد. جامعه ایران مترصد قیام است و آخوندها از آن شب و روز احساس خطر می‌کنند. و نزاع میان خامنه‌ای و احمدی‌نژاد رأس حکومت را از هم شکافته است. در حقیقت، آخوندها از هر طرف با بحران سرنگونی مواجه‌اند. هموطنان، دوستان عزیز
رژیم آخوندی برای مقابله با بحران سرنگونی، درصدد است با نابودی مجاهدان اشرف، به خیال خودش از اپوزیسیون قدرتمند و سازمان‌یافته خلاص شود. به همین خاطر تا‌کنون از طریق دولت دست‌نشانده‌اش در عراق
۴۷ تن از ساکنان اشرف را شهید، بیش از هزار تن را مجروح کرده و ۳۳ ماه است که آنها را تحت محاصره ضدانسانی قرار داده است. ۲۰ ماه است شکنجه روانی آنان با ۳۰۰ بلندگو بی‌وقفه ادامه دارد.
با این همه، اشرف بیش از همیشه به سمبل و انگیزه برای جوانان و زنان و عموم مردم ایران، تبدیل شده است.
امروز تردیدی نیست که آمریکا به‌وضوح به وظایف بین‌المللی‌اش در قبال اشرف پشت کرده است. اسناد به‌خوبی نشان می‌دهد که آمریکا کاملاً بر این حقیقت واقف بوده که با انتقال حفاظت اشرف به‌عراق، سرکوب و کشتار، قطعی خواهد بود. این نقض آشکار بسیاری از کنوانسیونهای بین‌المللی است. این مسئولیت، بعد از کشتارهای
۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ مضاعف شده است. علاوه بر این آمریکا با برچسب ناعادلانه تروریستی علیه مجاهدین، مهمترین بهانه را به دولت عراق برای سرکوب اشرف داده است.
در چنین شرایطی ملل‌متحد مسئولیت خطیری در قبال اشرف دارد. به‌خصوص که هفته گذشته، کمیساریای عالی پناهندگان ملل‌متحد رسماً اعلام کرد که ساکنان اشرف برطبق قانون بین‌الملل، پناهجو و برخوردار از حفاظت‌های پایه‌یی محسوب می‌شوند.
کمیساریا از دولت عراق خواسته است که ضرب الاجلش را برای بستن اشرف تمدید کند.
با این بیانیه، جامعه بین‌المللی استاتوی ساکنان اشرف را به‌رسمیت شناخته است. پس ضروری است دبیرکل ملل متحد، آن را به‌طور عملی تضمین کند. ضروری است که دبیرکل، اشرف را یک منطقه غیرنظامی و تحت نظارت دائمی ملل‌متحد اعلام کند. هم‌چنین دستور استقرار ناظران ملل‌متحد در اشرف را صادر کند.
جامعه بین‌المللی و به‌خصوص آمریکا باید امکانات و حفاظت لازم برای این مأموریت ملل‌متحد را فراهم‌ کنند. من بار دیگر اعلام می‌کنم: خانواده‌های مجاهدان اشرف و ایرانیان در سراسر جهان آماده‌اند هزینه‌های حفاظت ناظران ملل‌متحد را تأمین کنند.
من هشدار می‌دهم از این پس هرگونه آسیبی به ساکنان اشرف برسد، آمریکا و سازمان ملل تماماً در قبال آن مسئول هستند و خطاب به دولتهای غرب، به‌ویژه‌ایالات متحده آمریکا، می گویم: ما نیامده‌ایم برای آزادی مردممان تقاضای پول و یا سلاح از کسی بکنیم. ما می‌خواهیم بین مردم و رژیم ایران، بی‌طرف باشید و بیش از این با کمک به رژیم ایران و با برچسب نامشروع تروریستی در سرکوب مردم و مقاومت ایران سهیم نشوید و به جای آن علیه آخوندهای خون آشام، قاطعیت نشان دهید و غل و زنجیرهایی مانند لیست تروریستی را از دست و پای مقاومت ایران باز کنید. آن‌گاه مردم خود حسابشان را با این رژیم یکسره می‌کنند.
درحالی‌که رئیس‌جمهور این رژیم نامشروع، هر ساله از تریبون بالاترین مرجع جهانی، پیام مرگ و نفرت خودش را اشاعه می‌دهد، مقاومتی که
۱۲۰هزار تن از اعضای خود را فدیه راه آزادی کرده است، به‌خاطر خوش‌آمد همین رژیم، در لیست تروریستی قرار دارد.
مردم ایران می‌خواهند جامعه جهانی علیه این رژیم، قاطعیت نشان دهد و پرونده نقض حقوق‌بشر ایران باید به شورای امنیت ملل‌متحد ارجاع شود.
این رژیم باید از سازمان ملل اخراج شود. کرسی ایران باید به نمایندگان واقعی مردم ایران، یعنی مقاومت مردم ایران، واگذار شود.
تردیدی نیست که سرانجام مردم و مقاومت ایران‌ ، این رژیم را به زیر کشیده، آزادی و حاکمیت مردم را برقرار می‌کنند.
سلام بر آزادی
سلام بر مردم ایران.

31/6/1390

http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=95111

 

--------------------------

 

سخنرانی خانم مریم رجوی در کنفرانس مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو - پنج‌شنبه، ۳۱ شهریور ۱۳۹۰

حضار محترم، آقای رئیس
روز همگی به خیر
من امروز به مقر ملل‌متحد آمده‌ام؛ به خانه مشترک ملت‌های جهان. به جایی که همه برای حقوق‌بشر، صلح و دموکراسی و پیشگیری از کشتار، به آن امید بسته‌اند. جایی که فلسفه وجودی‌اش از روز تأسیس در
۶۶ سال پیش، پاسخ دادن به فریاد دردمند خلقهایی است که جان و امنیت و کرامتشان در خطر است و صدایشان شنیده نمی‌شود.
سؤال کلیدی این است که آیا در بهار عرب که مردم خاورمیانه و شمال آفریقا علیه دیکتاتوریها به‌پاخاسته‌اند، مسئولیت سازمان ملل بیشتر می‌شود یا کمتر؟ و راستی در این کشاکش بزرگ، جای آن کجاست؟
در این لحظه استثنایی از تاریخ منطقه و جهان، به نظر من، تعهدات ملل‌متحد و نهادهای آن صدچندان شده است.
این تعهدات به‌خصوص نسبت به مردم و مقاومت ایران بسیار مهم است. زیرا دیکتاتوری حاکم بر ایران بدترین نوع دیکتاتوری در جهان امروز است و می‌تواند دستاوردهای بهار عرب را به یغما ببرد. موضوع بحث من طرح این سؤال است که چرا سازمان ملل در ایفای مسئولیت اخلاقی و تاریخی خود تعلل‌ می‌کند و چرا اقدام‌هایش با کندی و تأخیر صورت می‌گیرد؟
اما ابتدا مایلم از سازمانهای غیردولتی برگزار کننده‌این اجلاس و توجه آنان به حقوق‌بشر ایران و مسأله اشرف سپاسگزاری کنم. هم‌چنین مایلم قدردانی خودم را از خانم میتران به‌عنوان مدافع بزرگ حقوق‌بشر که همواره پیشتاز دفاع از مردم و مقاومت ایران بوده است ابراز نمایم.
از حضور شخصیتهای مدافع حقوق‌بشر و آزادی ایران در این اجلاس خوشوقتم. به ویژه به آقایان دکتر آلخو ویدال کوادراس نائب رئیس پارلمان اروپا، استراون استیونسون و پائولو کازاکا که جنبش بین‌المللی دفاع از اشرف را شجاعانه رهبری کرده‌اند، درود می‌فرستم.
دموکراسی، حقوق‌بشر و صلح و حق پناهندگی که حفاظت از آن در کانون تعهدات سازمان ملل است، از احترام عمیقی نزد مقاومت ایران برخوردار است.
۱۲۰ هزار تن از اعضای این مقاومت برای همین آرمانها در پیکار با فاشیسم مذهبی جان باخته‌اند.
و من یک آرزو دارم که روزی ایران، سرزمین آزادی و دموکراسی و برابری و صلح و همزیستی و حقوق‌بشر و احترام به حقوق بین‌الملل گردد.
در این مبارزه سخت، مردم ایران همیشه انتظار دارند که سازمان ملل را در کنار خود ببینند. اما درست به عکس، در حالی که ملل‌متحد به بی‌عملی خود نسبت به اعدامها در ایران و سرکوب در اشرف ادامه می‌دهد، همزمان با همین جلسه، سازمان ملل رئیس‌جمهور جانی ملایان را در اجلاس مجمع عمومی در نیویورک پذیرفته است. این خلاف علت وجودی سازمان ملل است.
در ماه سپتامبر که هنوز به پایان نرسیده، ملاها
۲۳ نفر را تنها در یک روز اعدام کردند
از ابتدای امسال ـ ظرف هشت ماه ـ تعداد اعدام‌های علنی و غیرعلنی به
۴۹۰ نفر رسیده است. در ماه سپتامبر تقریباً هر هشت ساعت یک نفر اعدام می‌شود
اعتراضات به‌طور خشونت‌باری سرکوب می‌شوند. صدها نفر به‌خاطر شرکت در قیامهای مردم ارومیه و تبریز دستگیر شده‌اند. زندانیان، به ویژه زندانیان عضو مقاومت یا اعضای خانواده‌های ساکنان اشرف، تحت شرایط طاقت‌فرسایی هستند.
جای تأسف است که در اجلاس اخیر شورای حقوق‌بشر ملل متحد، کمیساریای عالی حقوق‌بشر اشاره‌یی به موضوع نقض حقوق‌بشر ایران نکرد.
اکنون، خامنه‌ای از سقوط قذافی و تزلزل دیکتاتور سوریه این درس را گرفته است که هر چه زودتر بمب اتمی به دست بیاورد، و موضع خود در عراق را محکم کند. البته پروژه اصلی او سرکوب جامعه ایران و در کانون آن اشرف است.
می‌بینید که پس از هر قیام در ایران، آنها به اشرف حمله می‌کنند. ماه گذشته پروفسور ژان‌زیگلر، نایب رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر ملل‌متحد در همینجا گفت اشرف کانون تشعشع ارزشهای دموکراتیک است و مستمراً مشروعیت رژیم ستمگر را از بین می‌برد.
بنابراین توطئه برای انهدام اشرف در ضدانسانی‌ترین شکل خود ادامه می‌یابد.
کمیساریای عالی پناهندگان ملل‌متحد با بیانیه
۱۳سپتامبر خود درباره استاتوی ساکنان اشرف، اولین قدم را در به‌رسمیت شناختن استاتوی قانونی و حقوق ساکنان اشرف برداشته است. این یک قدم بسیار لازم اما ناکافی است.

کمیساریای عالی پناهندگان ساکنان اشرف را برطبق قانون بین‌الملل، پناهجو اعلام کرده است. کمیساریا تصریح می‌کند «قانون بین‌الملل ایجاب می‌کند که آنها باید قادر باشند از حفاظت بنیادین امنیت و رفاه برخوردار باشند». به‌علاوه، از دولت عراق می‌خواهد که ضرب الاجلش را برای بستن اشرف تمدید کند.
با در نظر گرفتن عدم احترام به حقوق بین‌الملل توسط عراق در حال حاضر، مسئولیتهایی را که همین بیانیه متوجه طرفهای مختلف می‌کند خاطرنشان می‌کنم
نخست، ضروری است که دبیرکل ملل‌متحد و یونامی‌شناسایی بین‌المللی حفاظت اشرف را بر روی زمین و در صحنه عملی تضمین کنند. این با دستور دبیرکل امکان‌پذیر می‌شود. به این منظور، ضروری است دبیرکل اعلام کند که اشرف یک منطقه غیرنظامی و تحت نظارت دائمی ملل‌متحد است. هم‌چنین دستور استقرار ناظران ملل‌متحد در اشرف را صادر کند. اگر تیم ناظران ملل‌متحد پس از ژوئیه
۲۰۱۰ اشرف را ترک نکرده بود، قتل‌عام ۱۹ فروردین واقع نمی‌شد یا ابعاد آن بسیار محدود بود.
دوم، خود کمیساریا برای ممانعت از حملات رژیم و عوامل دست‌نشانده آن در عراق، موقعیت پناهندگی همه ساکنان اشرف را به‌طور کامل به‌رسمیت بشناسد.
سوم این‌که ایالات متحده باید در تأمین و تحقق حقوق و حفاظتهای تأکید شده در بیانیه کمیساریا مشارکت کند. مشخصاً آمریکا باید از نقض حقوق ساکنان اشرف توسط دولت عراق ممانعت کند.
این روشن است که ایالات متحده تا این تاریخ، در پاسخگویی به تعهدات خود نسبت به حفاظت ساکنان اشرف، اهمال کرده است. اما این، مسئولیت سازمان ملل در قبال ساکنان اشرف را بیشتر می‌کند، نه‌کم‌تر.
وانگهی، اگر ایالات متحده باز هم از تأمین حفاظت تیم ملل‌متحد در اشرف خودداری کند، مقاومت ایران آمادگی دارد هزینه حفاظت ناظران ملل‌متحد را تأمین کند.
هم‌چنین می‌خواهم به دولت سوئیس به‌عنوان ضامن کنوانسیونهای ژنو فراخوان بدهم تا به اقدامات عاجل جهت تضمین حفاظت ساکنان اشرف دست بزند.
سرانجام، کمیساریای عالی حقوق‌بشر را فرا می‌خوانیم که وظایفی را که در پنج ماه گذشته بر زمین مانده، ایفا کند.
اگر تحقیقات مربوط به کشتار
۸آوریل که ضرورت پیگیری آن توسط خانم پیلای نیز مورد تأکید قرار گرفته، انجام شده بود، بسیاری فشارهای ضدانسانی علیه ساکنان اشرف از جانب آخوندها و دست نشاندگان عراقی‌شان وارد نمی‌شد.
ـ آیا ادامه شکنجه روانی با
۳۰۰ بلندگو، یک فاکت عمده نقض حقوق‌بشر نیست؟
ـ آیا احداث ایستگاه شنود و پارازیت وزارت اطلاعات آخوندها در کنار اشرف، یک سرکوبگری آشکار نیست؟
ـ آیا محروم کردن آسیب دیدگان حمله
۸ آوریل و بیماران حاد، از دسترسی به پزشک و درمان، یک شکنجه نیست؟
ـ ضرب‌الاجل دولت عراق برای کشتار بعدی در پایان سال توسط کمیساریای حقوق‌بشر به سکوت برگزار می‌شود. حتی در گزارش خود به شورای حقوق‌بشر در ماه ژوئن و سپتامبر، هیچ اشاره‌یی به موارد نقض حقوق‌بشر علیه ساکنان اشرف نشده است.
ـ و وقتی که خانواده‌های ساکنان اشرف به سازمان ملل مراجعه می‌کنند آنها را به کشورهای عضو ارجاع می‌دهند و کشورهای عضو آنها را به سازمان ملل.
اکنون
۱۵۰ روز است که صدها تن از ایرانیان و اعضای خانواده‌های ساکنان اشرف در برابر نهادهای ملل‌متحد در ژنو تحصن کرده، بر حفاظت بین‌المللی ساکنان اشرف پافشاری می‌کنند.
ما ایالات متحده، اتحادیه اروپا و هم‌چنین دولت سوئیس را فرا می‌خوانیم که تا تحقق یک راه‌حل صلح‌آمیز و پایدار، حفاظت ساکنان اشرف را تأمین کنند.
ما بار دیگر سازمان ملل و یونامی را فرا می‌خوانیم که وظایف خود را برای جلوگیری از هرگونه حمله و اذیت و آزار به ساکنان اشرف به اجرا بگذارند.
و کمیساریای عالی حقوق‌بشر را به کنار گذاشتن سکوت خود نسبت به اعدامها و شکنجه زندانیان فرامی‌خوانیم. درخواست مشخص مقاومت ایران ارجاع پرونده نقض حقوق‌بشر ایران به شورای امنیت ملل‌متحد است.

از همه شما متشکرم.

31/6/1390

http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=95109

 

 

منبع: سایت مجاهدین، 31 شهریور 1390




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
مريم رجوي:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.