شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۶ - ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

«بهار عربی» به آمریکا هم رسید!
بهرام رحمانی

بهرام رحماني

«بهار عربی»، به تحولات انقلابی محرومان و ستم دیدگان کشورهای شاخ آفریقا و کشورهای عربی علیه دیکتاتورها نامیده می شود که مدت ها پیش از تونس آغاز شده است. اما این تحولات به سرعت در حال گسترش است و کمابیش تمام کشورهای عربی را فراگرفته است. اکنون بهار عربی به آمریکا هم رسیده است!

در چنین شرایطی، هر انسان آگاهی این سئوال را دارد که آیا این تحولات و هم چنین بحران سرمایه داری جهانی، کدام افق و چشم انداز و استراتژی را دنبال خواهد کرد؟ قرار است این تحولات به نفع کدام طبقه اجتماعی تغییر پیدا کند؟ پیشروی این تحولات انقلابی در گرو جواب گویی به کدام موانع نظری و عملی است؟ گره گاه ها و موانع آن کدامند؟

از سوی دیگر، تاکنون جامعه جهانی شاهد بهار عربی که نخست از تونس آغاز شد و سپس به سرعت مرزهای مختلف کشورها را شکافت و به مصر، لیبی، سوریه، بحرین، اردن و حتی در سطح کوچکی نیز به عربستان سعودی رسیده است، هنوز به سرانجام نرسیده است و تحولات این کشور به اشکال مختلف ادامه دارد. در این میان، دیگر کشورهای منطقه پرتلاطم خاورمیانه چون اسرائیل، ایران و به درجاتی ترکیه نیز از این تحولات مصون نیستند و در لیست های بعدی قرار دارند. بنابراین، بهار عربی مختص کشورهای عربی نبوده و همه کشورهای جهان یکی پس از دیگری درنمی نورد و هم اکنون نیز در آمریکا با شعار «وال استریت را تسخیر کنید!»، در جریان است. وال استریت، بزرگ ترین بازار بورس نیویورک است.

جنبش «وال ‌استریت را تسخیر کنید!»، ۱۷ سپتامبر 2001 برابر با ۲۶ شهریور 1390، در منطقه مالی شهر نیویورک با هدف اعتراض به مسائلی هم چون فقر، بی کاری، قدرت و نفوذ شرکت های بزرگ، نابرابری های اقتصادی، اجتماعی، فساد اقتصادی، جنگ های خاورمیانه، بدهی دانش جویان، پاداش های زیاد برای مجریان وال استریت و... آغاز شد.

این در حالی است که هم زمان با اعتراضات مردمی «تسخیر وال استریت» و «تسخیر لس آنجلس»، معترضان جنبش «تسخیر واشنگتن» در روز شنبه ۷ اکتبر برابر با ۱۶ مهر، برای سومین روز متوالی در فریدم پلازا تظاهرات کردند.

اعتراضات سراسری هم سو با جنبش «وال استریت را تسخیر کنید!»، روبروز گسترده تر و قوی تر شده و تجمعات اعتراضی علیه استثمار و فساد در آمریکا به ۸۴۷ شهر گسترش یافته است.

جنبش «وال استریت را تسخیر کنید!» از جمله به سوداندوزی شرکت‌ ها و بنگاه‌ های مالی و به طور کلی به سیستم سرمایه داری در آمریکا اعتراض دارد، می ‌گوید که از حقوق ۹۹ درصد از مردم آمریکا در برابر یک درصد از طبقه مرفه و ثروت مند دفاع می ‌کند.

رابرت کامیسو، یکی از معترضین به بی‌ بی‌ سی، گفته است: «اعتراض ما علیه پلیس نیویورک نیست. اعتراض ۹۹ درصد از مردم به یک درصدی است که قدرتی بیش از حد در اختیار دارند.»

او، می گوید: «ما هرج ‌و مرج‌ طلب نیستیم. ما شرور نیستیم. من یک مرد ۴۸ ساله هستم. تنها یک درصد از طبقه بالادستی، ۵۰ درصد از ثروت آمریکا را در اختیار دارد.»

هنری جیمز فری، یکی دیگر از معترضین گفته است: «این منصفانه نیست که دولت ما به جای مردم از شرکت‌ های بزرگ حمایت می ‌کند.»

تظاهرکنندگان، هم چنین به اخراج ۷۰۰ نفر از کسانی که در مدارس نیویورک کار می ‌کردند معترض بودند. این عده به خاطر کمبود بودجه و توسط شهرداری نیویورک از کارشان کنار اخراج شده اند. معترضان می ‌گویند که این تصمیم دولت منجر به پایین آمدن کیفیت آموزش در شهر می ‌شود و البته به «صف طولانی بی کاران در آمریکا می ‌افزاید.»

اتحادیه ‌های کارگری در آمریکا هم با اعتراض های وال‌ استریت اعلام همبستگی کرده ‌اند. از سویی، جان ساموئلسون، رییس اتحادیه کارگران حمل و نقل نیویورک در جدیدترین اظهارنظر خود اعلام کرده که صدای معترضین وال‌ استریت همان صدای خانواده ‌‌های کارگران است.

این در حالی است که بانک ‌ها اجرای قانون جدید اصلاحات بانکی موسوم به قانون «دادفرانک» را باعث بالارفتن هزینه‌ های خود و اجبار به دریافت هزینه برخی خدمات اعلام کرده ‌اند. معترضان به سیاست ‌های بانکی و عملیات جنگی آمریکا در افغانستان و عراق تنها دو دسته از بخش های این جنبش اعتراض متنوعی است که اکنون اطراف جنبش «وال‌ استریت را اشغال کنید»، حلقه زده اند.

بسیاری از تحصیل ‌کردگان بی کار، یکی دیگر از گروه های بزرگ حاضر در این جنبش اجتماعی و اعتراضی است. بسیاری از آنان به رسانه ها گفته اند با وجود هزاران دلار هزینه ‌ای که برای تحصیلات عالی کرده و بدهکاری قابل توجهی پیدا کرده ‌اند، اکنون نمی ‌توانند شغل متناسب با رشته تحصیلی خود بیابند و بعضا ناچارند تن به مشاغل پست بدهند.

شنبه ۹ مهر ماه، معترضان در اعتراض به برخورد خشن نیروهای امنیتی نیویورک، مقابل مرکز پلیس این شهر تظاهرات کردند. تشکیل جنبش «اشغال لس آنجلس» و اعلام همبستگی با جنبش «اشغال وال استریت» و آغاز تحصن خود از صبح شنبه گذشته. جنبش «اشغال شیکاگو» با اعلام شروع تحصن اعتراضی خود مقابل بانک «فدرال رزرو»، گفته اند: این جا «میدان التحریر» ماست و اگر لازم باشد ماه‌ ها در این جا خواهیم ماند. بنا به گزارش «نیویورک تایمز»، شش هزار زندانی زندان کالیفرنیا، از دوشنبه هفته گذشته در اعتراض به شرایط بد این زندان دست به اعتصاب غذا زده‌ اند.

پرس ‌تی ‌وی، نوشته است: پلیس آمریکا بیش از ۱۰۰۰ معترض را در ایالت ‌های مختلف این کشور دستگیر کرده است. «یورو نیوز»، نوشت، پلیس بی‌ دلیل به ضرب و شتم معترضان پرداخت و سیاه ‌پوستان هدف اول حملات خشن پلیس هستند.

روزنامه انگلیسی «میل آنلاین» نیز از کشیده شدن تظاهرات اعتراضی جنبش «اشغال وال استریت» به شهرهای بوستون، سیاتل، شیکاگو، لس ‌آنجلس و دنور آمریکا خبر داده است.

در هفته ‌های اخیر، مردم آمریکا با پیوستن به جنبش «وال‌ استریت را تسخیر کنید» و آمدن به خیابان های شهرهای مختلف این کشور، در اعتراض به نابرابری‌ هایی که دولت و شرکت و بنگاه های سرمایه داری مسئول آن هستند، شعار سر داده ‌اند.

ماریا آلوین، هماهنگ کننده جنبش اعتراضی «اکتبر ۲۰۱۱» به پرس تی وی گفته است شرکت های بزرگ و افراد ثروت مند کاملا دولت آمریکا را به اسارت خود در آورده ‌اند. آلوین افزود: این نظامی است که ما قصد داریم آن را تغییر دهیم، چرا که این نظام دیگر برای مردم عادی جواب نمی ‌دهد.

هم اکنون سران کاخ سفید و به طور کلی هیئت حاکمه ایالات متحده آمریکا در برابر تظاهرات های عظیم کارگران، بی خانمامان، بی کاران و آزادی خواهان آمریکایی، آن چنان به تکاپو افتاده اند که از یک سو، پلیس را سراغ تظاهرکنندگان فرستاده و صدها نفر را با ضرب و شتم دستگیر و زندانی کرده و از سوی دیگر، ریاکارانه با این جنبش اعلام همبستگی نموده اند.

در واقع قدرت و عظمت جنبش وال استریت را تسخیر کنید!، حتی حاکمان آمریکا را نیز وادار کرده است از یک طرف پلیس را سراغ آن ها بفرستند و از سوی دیگر، با تزویر و ریاکاری با آن ها، احساس همبستگی و هم دردی کنند.

گسترش بی سابقه این جنبش به شهرهای کوچک و بزرگ آمریکا سبب شده است تا سیاست مداران ناچار از موضع گیری در این باره شوند. سیاست مداران حزب دمکرات به‌ خصوص می‌ خواهند روی قطار جنبش اعتراضی بپرند و با جذب کردن آنان و شکل دادن به مطالبات‌ شان، از وال استریت را تسخیر کنید!، به‌ عنوان وزنه تعادل «تی ‌پارتی» که جناح راست تر حزب جمهوری خواه است، استفاده کنند. حتی اوباما نیز با این معترضان هم دردی کرد و اشک تمساح ریخته است. او، گفت ناراحتی این افراد در انتخابات سال ۲۰۱۲ بازتاب پیدا خواهد کرد؟! در همین روز نانسی پلوسی، هم‌ حزبی اوباما و رهبر اقلیت دمکرات در مجلس نمایندگان نیز از معترضان وال استریت در نیویورک و دیگر شهرهای آمریکا تجلیل کرد. او نیز گفت که خدا حافظ آنان باشد و اظهار امیدواری کرد که این جنبش موثر باشد. به گفته پلوسی، پیام مردم آمریکا این است که دیگر بی ‌احتیاطی عده‌ ای در وال استریت نباید باعث بی کاری گسترده در خیابان‌ های آمریکا شود.

مسلما، هیچ کس با چنین همبستگی های ریاکارانه سران کاخ سفید و دیگر نمایندگان بورزوازی و به خصوص دو حزب عمده سویال دمکرات و جمهوری خواه دچار توهم نمی شود. زیرا چنین توهمی، برای جنبش «وال استریت را تسخیر کنید!» بسیار مضر است و آن را از مسیر اصلی خود منحرف می سازد. البته چنین سیاستی یک خاصیت دیگری هم برای سران هیئت حاکمه آمریکا دارد و آن هم سیاست تفرقه انداختن بین فعالین و گروه های مختلف این جنبش است.

تاکنون در تظاهرات هایی که در مقابل وال استریت، این سنبل سرمایه داری جهانی برگزار شده و به دستگیری بیش از 1000 نفر انجامیده، این پیام شفاف را دارد که این جنبش «وال استریت را تسخیر کنید!»، یک جنبش عظیم و گسترده علیه کاپیتالیسم است که در آن، جنبش کارگری و دیگر جنبش های آزادی خواه و انسان دوستی چون جنبش ضدجنگ، جنبش محیط زیست، جنبش دانش جویی، جنبش زنان، بی کاران، بی خانمانان و به طور کلی محرومان و ستم دیدگان جامعه حضور پیگیر و فعالی دارند. از این رو، همان طور که در این جنبش، گروه های مختلفی با دیدگاه های مختلفی حضور دارند، شعارهای متفاوت و مختلفی را نیز سر داده می شود که همگی انعکاس دهنده دردها و رنج ها و خواست های اکثریت مردم آمریکا هستند. بنابراین، یک پیام روشن و شفاف این جنبش، این است که: کارگران و محرومان جوامع مختلف علیه کاپیتالیسم متحد شوید! در عین حال، یک تفاوت بزرگ بین بهار عربی و بهار آمریکایی وجود دارد. مبارزه مردم کشورهای عربی و منطقه بحرانی خاورمیانه، عمدتا علیه اختناق و سانسور دیکتاتورهاست. در حالی که جنبش «وال استریت را تسخیر کنید،»، یک جنبش ضدسرمایه داری است. از این رو، طبیعی است که مبارزه جنبش های جاری منطقه ما نیز نباید صرفا به برکناری دیکتاتورها محدود باشد. هر چند که خود این حرکت گامی به پیش است. اما در عین حال، باید در این تحولات دست به عمق روابط و مناسبات سرمایه داری برد و از مواضع طبقاتی، خواست های تاکتیکی و استراتژیکی طبقه کارگر و محرومان و ستم دیدگان جامعه مطرح کرد.

این پیام جنبش های سیاسی - اجتماعی، از آمریکا تا سوریه، از لیبی تا مصر، از تونس تا بحرین، از اسپانیا تا یونان و به طور کلی در سطح بین المللی همه حکومت های جهان، چه از نوع و مدل به اصطلاح دمکراتیک و چه نوع و مدل دیکتاتوری را به لرزه درآورده است.

هم اکنون جنبش اعتراضی در آمریکا که با شعار وال استریت را تسخیر کنید، آغاز شده و در این مدت کم تر از یک ماه نیز به بسیاری از شهرهای بزرگ و کوچک آمریکا رسیده است. هم زمان با ادامه این جنبش شخصیت های مطرح آمریکایی نیز حمایت خود را از این جنبش عظیم اعتراضی اعلام کرده اند.

دیوید پترسون، فرماندار سابق ایالت نیویورک با حضور در جمع معترضان، حمایت خود از این اعتراضات را اعلام کرد. مایکل مور، مستندساز معروف آمریکایی، ریشه‌ مشکلات، «سیستم سرمایه ‌داری» است که 2/46 میلیون نفر آمریکایی زیر خطر فقر را در قرن ۲۱ بر جای گذاشته است.

نوآم چامسکی، اندیشمند برجسته آمریکایی ضمن حمایت از جنبش «اشغال وال استریت»، گفته است «اگر شما در خیابان‌ های نیویورک قدم بزنید، فقر در همه جا قابل مشاهده بوده و زیرساخت‌ ها و نیز مدارس در حال سرنگونی است.»

در سومین هفته اعتراض به سیستم سرمایه‌ داری و سلطه بازار در سیاست آمریکا، شمار معترضان و حضور گسترده آن ها به‌ صورت کم ‌سابقه ‌ای در حال افزایش است.

در چندین شهر در سراسر آمریکا، از شهرهای کوچک چند هزار نفری تا شهرهای مهم و تاثیرگذاری چون نیویورک و واشنگتن، کارگران، دانش جویان، بی کاران و بی خانمان ها به خیابان ریخته و دست به اعتراض زده اند.

تظاهرات های بزرگ و کوچکی در شهرهايی هم چون فلوريدا، نيوجرسی، فيلادلفيا، نورفولك، ويرجينيا، شيكاگو، هيوستن، سن‌ آنتونيو، تنسه، پورتلند، سياتل و لس ‌آنجلس و... برپا شده است. معترضان در اين تظاهرات ‌ها، نسبت به افزايش فاصله طبقاتی ميان ثروت مندان و فقرا و هم چنين فساد مالی ميان سياست مداران، علیه جنگ و غیره شعارهايی سر داده اند. به گزارش رويترز، از زمان آغاز فعاليت جنبش «وال ‌استریت را تسخیر کنید!»، صدها تن فقط در نيويورك دستگير شده اند.

براساس اخبار و گزارشات رسانه های مختلف، معترضان در واشنگتن پلاكاردهایی علیه سرمايه ‌داری حمل می ‌كردند. در شهر لس‌ آنجلس، معترضان يكی از ساختمان‌ بانک های آمريكا را اشغال كردند و پس از مدتی اشغال کنندگان دستگير شدند. هم چنين صدها تن از ساكنان سانفرانسيسكو در حمايت از جنبش «وال استريت را تسخیر کنید!» در نيويورك دست به راه پيمايی زدند. معترضان در سانفرانسيسكو راه پيمايی خود را از بانك ذخائر فدرال آغاز كردند. ‌اما اين راه پيمايی به چندين خيابان در مناطق مركزی نيز كشيده شد.

بسياری از معترضان پلاكاردهايی كه بر روی برخی از آن ها نوشته شده بود: «جنگ با كارگران را متوقف كنيد»، در دست داشتند. «فيليپ اوجه» يكی از سازمان‌ دهندگان اين راه پيمايی به رسانه ها گفته است: «ما قصد داريم به آن ها نشان دهيم كه از اين همه فساد صورت گرفته كه ما با آن موافق نيستيم، نااميد و مايوس شده ‌ايم.»

وی، افزود: «نظر شخصی من اين است كه اين يك انقلاب مردمی است. من هر آن چه را كه در زندگی انسان ‌ها تغيير برای زندگی بهتر ايجاد كند، انجام می ‌دهم.» اين راه پيمايی كه توسط گروه «اشغال سانفرانسيسكو» سازمان دهی شده بود در وب سايت خود اعلام كرده كه اعضای اين گروه به ارزش ‌های اصلی جنبش «اشغال وال استريت» پايبند است.

اکنون با پیوستن بخش های دیگری به جنبش وال استریت را اشغال کنید، هم چون معترضان به جنگ و لشکرکشی آمریکا، ابعاد گسترده‌ تری یافته ‌است.

بخشی از معترضان، شنبه گذشته با نگهبانان بخش هوافضای موزه اسمیتسونین در واشنگتن درگیر شدند. این گروه از معترضان، مشخصا به استفاده از هواپیماهای بدون خلبان توسط ارتش آمریکا، معترضند.

بنا به گزارش الجزیره، نگهبانان موزه هوافضای واشنگتن، درهای آن جا را روی حدود ۱۰۰ نفر از معترضان بستند و برای متفرق ‌کردن آنان از گاز فلفل استفاده کردند. یک نفر هم در این حادثه بازداشت شد. موزه اسمیتسونین بزرگ ‌ترین موزه آمریکا محسوب می‌ شود که شامل ۷ موزه تخصصی از جمله هوا فضاست.

اکنون نه ‌تنها نشریات و رادیو تلویزیون‌ های سراسری آمریکا از برگزاری تجمع‌ های اعتراضی در شهرهای بزرگ از جمله واشنگتن، لس ‌آنجلس، شیکاگو، هیوستن، آتلانتا و سینسیناتی گزارش می‌ دهند، بسیاری از رسانه‌ های محلی آمریکا نیز خبر از برگزاری تجمع ‌های اعتراضی در مقیاس کوچک ‌تر می‌ دهند. در حالی ‌که هفته پیش نیویورک صحنه راهپیمایی ۵ هزار نفره بود، روزنامه محلی بیلینگز گازت خبر از برگزاری اعتراض ۵۰ نفره در شهر کوچک کاسپر در ایالت وایومینگ داده است. کارشناسان می ‌گویند شبکه ‌های اجتماعی یکی از عوامل گسترش این جنبش اعتراضی به سراسر آمریکا و حتی به شهرهای کوچک آن است.

 

شایان ذکر است که بحران اقتصادی سرمایه داری كه از سال 2008 آغاز شده است، دوره ‌های متفاوتی را تا زمانی كه اين بحران در اقتصاد آمريكا و اقتصاد جهانی، اوج بگیرد و به این روزها برسد، پشت ‌سر گذاشته است. پيش‌ بينی ‌ها بر اين مبنا بود كه در سال 2009 اوج مشكلات مربوط به بحران خواهد بود. در سال 2010، با ریختن پول های کلان به صندوق شرکت ها و بانک ها توسط دولت ها و فشار بر روی مزدبگیران و گرانی، این بحران تا حدودی کم تر شد. اما مجددا در سال 2011، این بحران اوج گرفت.

در واقع جلو بحران در سال 2010، با بدهی ‌های دولتی کمی گرفته شد. پول های هنگفتی که باید صرف رفاه عمومی و خدمات اجتماعی و اشتغال و غیره باید می شد به جیب سرمایه داران ریخته شد. اما این بار افزايش كسر بودجه دولت‌ ها نیز به بحران سرمایه داری اضافه گردید.

در شش ماه نخست سال 2011، آثار افزايش بدهی ‌هاي دولتی و كسری بودجه نمايان شد. دولت‌ های قدرت مند و پیشرفته ای  چون آمريكا و دولت‌ های اروپايی تلاش كردند تا با ارائه راه ‌حل‌ های جديدی بر اين بحران دوم كه بحران بدهی ‌ها بود، غلبه كنند.

در چنين شرايطی برای مقابله با بحران جدید، سیاست محدوديت‌ های اقتصادی و ریاضت کشی را به صحنه آوردند كه اين محدوديت ‌ها، بر بخش عمومی جوامع فشار بیش تری آورد. به عبارت ديگر، اين محدوديت‌ ها از طرفی بر دست مزدها، اشتغال و بر تامين اجتماعی و به‌ طور مستقيم بر اقشار كم ‌درآمد جامعه، فشار فزاینده ای وارد كرد.

طرح ‌های خروج از بحران كه در آمريكا نيز به‌ كار گرفتند، نه توجه به زیست و زندگی مزدبگیران و مردم محروم و رفاه عمومی، بلكه بيش ‌تر در جهت حمايت از شرکت ها، بانک ها و موسسات مالی بود تا بتوانند خود را از بحران نجات دهند. این اقدام دولت های غربی سبب شد که اکثریت مردم ناراضی شوند و دست به اعتراضات گسترده ای بزنند. اعتراضاتی که امروز در قلب سرمایه داری جهان، یعنی آمریکا خودش را به این شکل گسترده نشان داده است.

آمریکایی ها برای كنترل بحران خود، از جمله فروش اوراق خزانه در اين كشور را گسترش دادند كه از گذشته هم اين امر رایج بود. در این میان، كشورهای صادر‌كننده كالا به آمريكا كه بيش ‌تر كشورهای آسيايی هستند اين اوراق را خريداری كردند و دلاری كه از صادرات كالای خود به دست ‌آوردند دوباره در آمريكا سرمايه ‌گذاری ‌كردند. این سرمایه گذاری، از جمله يكی از راه ‌های مطمئن و سودآور، همين خريد ارواق خزانه آمريكا بوده است. بنابراین، سرمایه داران آمریکایی، تا حدودی منابع مالی را خارج از مرزهای کشوری تامین می کردند. در حالی که در این سه سال گذشته، فشار اقتصادی برای عموم مردم بیش تر و بیش تر شده و به انفجار اجتماعی امروزی منجر گردیده است.

در حقیقت بحران امروز سرمایه داری در هر کشوری، بلافاصله تاثیر خود را در اقتصاد کشورهای دیگر و منطقه و جهان می گذارد. به همین دلیل با بحران یورو، نگرانی سرمایه داران آمریکایی نیز شدیدتر شد. به عبارت دیگر، بحران یورو نگرانی سرمایه داری جهانی را دوچندان کرد به طوری که اوباما، ریيس ‌جمهوری آمريكا خواستار پايان هرچه سريع ‌تر بحران اقتصادی در منطقه يورو شد. باراك اوباما، با اشاره به اين ‌كه بحران منطقه يورو تهديدی برای اقتصاد جهانی محسوب می ‌شود، از اروپايی ‌ها خواست كه هرچه سريع تر به بحران اين منطقه پايان دهند. بنا به گزارش خبرگزاری آلمان، باراك اوباما، گفت: «بحران اروپا، رشد اقتصادی آمريكا را تحت تاثير قرار داده است و افزود كه اميدوار است اروپايی ‌ها با برنامه ‌های عملی خود در نشست «جی -‌20» هرچه سريع تر با اين بحران‌ مقابله كنند.»

نشست جی - 20 قرار است اوايل ماه نوامبر سال جاری در فرانسه برگزار شود. در همين حال وزير خزانه ‌داری آمريكا نيز نسبت به پيامدهاي بحران منطقه يورو برای آمريكا، هشدار داده است. او، گفته که: اروپايی ‌ها بايد پول بيش ‌تری را صرف حل مشكلات برخی كشورهای مقروض منطقه يورو كنند. وزير خزانه‌ داری امريكا افزود: اروپا، هم چنان و به گونه ‌ای تنگاتنگ با اقتصاد جهان و آمريكا در ارتباط است. اوباما كه در جمع نمايندگان كنگره سخن می ‌گفت از آن ها درخواست كرد كه از برنامه پيشنهادی وی برای احيای بازار كار اين كشور حمايت كنند.

برنامه اقتصادی پيشنهادی اوباما، اختصاص 450 ميليارد دلار را برای احيای بازار كار و ايجاد فرصت‌ های شغلی در اقتصاد آمريكا پيش بينی کرده است. اين در حالی است كه جمهوری خواهان مخالف اوباما، بارها با اين برنامه مخالفت كرده ‌اند. طبق اظهارات اوباما، رشد اقتصادی آمريكا نسبت به ابتدای سال جاری با رشد كم تری همراه بوده است. سنای آمريكا نيز طی روزهای آتی درباره طرح اقتصادی اوباما تصميم‌ گيری می كند.

در این میان، باراک اوباما اقرار کرده است که اقتصاد آمریکا، فرصت های شغلی کافی برای کسانی که در پی یافتن کار هستند ایجاد نکرده است.

مقام های آمریکایی، اعلام کرده اند از ماه مارس گذشته حدود چهار دهم درصد بر شمار بی کاران افزایش یافته است، اما در ماه ژوئن تغییر محسوسی در میزان بی کاری رخ نداده است.

اکثریت مردم آمریکا، با مشکلات عدیده ای دست و پنجه نرم می کنند. برای مثال، موسسه نظر سنجی گالوپ، در گزارشی نوشت که 81 درصد از مردم آمریکا از روشی که واشنگتن در اداره کشور اتخاذ کرده است، رضایت ندارند. از زمان آغاز نظرسنجی موسسه گالوپ، درباره میزان رضایت مردم آمریکا از روش اداره امور این کشور در چهل سال پیش، نظرسنجی اخیر بالاترین میزان نارضایتی را نشان می دهد. این نظرسنجی، هم چنین نشان می دهد 82 درصد مردم آمریکا از عملکرد کنگره این کشور ناخشنودند. البته نارضایتی عمومی در آمریکا به مقاماتی که از طریق انتخابات تعیین می شوند، محدود نمی شود بلکه 53 درصد شرکت کنندگان در این نظرسنجی به صاحبان مشاغل دولتی نیز بی اعتمادند یا اعتماد اندکی دارند.

جنبش «وال استریت را تسخیر کنید!»، متاثر از اوضاع اقتصادی و اجتماعی کنونی آمریکاست. اولین نشانه تولد این جنبش، به روز 17 سپتامبر 2011 باز می گردد. این روز هزاران نفر از فعالان جنبش های اجتماعی مختلف در برابر ساختمان بورس اوراق بهادار نیویورک در خیایان وال استریت تجمع کردند و اعلام کردند تا زمانی که به خواست هایشان رسیدگی نشود، به تجمع خود پایان نخواهند داد. این معترضان از دو هفته پیش با جمع شدن در نزدیکی وال استریت و دعوت از مردم برای پیوستن به آن ها، در تلاشند مطالبات خود را با قدرت متحدانه سیاسی، اجتماعی و طبقاتی خود به سرمایه داران و دولت تحمیل کنند.

خواست ‌های گوناگونی که از حل بی کاری، بیمه تامین اجتماعی تا پایان بخشیدن به جنگ ‌های آمریکا در جهان و ایجاد شغل برای جوانان را در برمی گیرد. آن چه که این خواست ‌های گوناگون را به هم گره زده، این است که این جمع ها بر این عقیده اند مدیران مالی در وال استریت و به طور کلی سیستم سرمایه داری، مسبب همه این مشکلات هستند.

در واقع این روزها بخش تغییر در آمریکا به مساله روز خانواده ها، به ویژه خانواده های محروم و کارگری تبدیل شده است. سئوال این است که آیا جنبشی که در وال استریت نیویورک متولد شد و قلب اش نیز در آن جا می زند آیا قادر خواهد بود رهبری واقعی سازش ناپذیر خود را پیدا کند؟

همه این وقایع نشان می دهند که که سیستم کاپیتالیسم بیش از این نمی تواند به سیاست های بردگی خود علیه کارگران و محرومان جوامع مختلف ادامه دهد. اما سئوال مهم تر آن است که آیا طبقه کارگر با استراتژی کمونیستی خود، قادر خواهد بود این وضعیت را به نفع طبقاتی خود و همه محرومان و ستم دیدگان تغییر دهد؟ یا این که هم چون تاریخ گذشته، محصول مبارزه و جان فشانی های این جنبش های سیاسی - اجتماعی حق طلب و عالانه و آزادی خواه علیه سیستم سرمایه داری بی رحم را باز هم گرایشات رنگارنگ بورژوازی لیبرال درو خواهند کرد؟!

بهرام رحمانی

bahram.rehmani@gmail.cpm

سه شنبه نوزدهم مهر 1390 - یازدهم اکتبر 2011

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بهرام رحماني:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.