شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷ - ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

ما و هفت «مفقود»

علی ناظر

تقریبا سه ماه پیش، پس از ارتکاب قتل عمد در ملأ عام، که منجر به جانباختن 52 پناهجوی ساکن در اشرف و گروگانگیری 7 تن دیگر از ساکنین شد، یاران دیدگاه طی اطلاعیه ای این حمله وحشیانه را محکوم کردند (اطلاعیه مشترک در محکومیت کشتار در اشرف – متن کامل در زیر آمده است).
 
یاران دیدگاه تأکید داشتند که « در همین ارتباط، خبرگزاری بی بی سی فارسی به نقل از مقامات عراقی گزارش می کند که نیروهای عراقی در این امر دخالتی نداشته اند «آقای موسوی افزوده که این افراد در نتیجه درگیری در بین ساکنان این اردوگاه کشته شدند و نیروهای عراقی در کشتن این افراد دخالتی نداشته اند». به باور ما امضا کنندگان، تنها مسوول این جنایت دهشتناک دولت عراق و نیروهای وابسته به آن و رژیم جمهوری اسلامی است، و انتشار «درگیری در بین ساکنان این اردوگاه» دروغی بزرگ برای انحراف افکار عمومی و رفع تقصیر از این جنایت جنگی است.»
 
هفته پیش، رادیو فردا، سه ماه بعد از قتل 52 پناهجو، درباره نتیجه تحقیقات دولت عراق پیرامون این کشتار، گزارشی منتشر کرد (متن کامل در زیر آمده است - دولت عراق: موفق به شناسایی مهاجمان اردوگاه اشرف نشدیم، 6 آذر 1392).
نکته شایان توجه در این گزارش، این بخش از خبر است « حیدر عقیلی، عضو این کمیته، که از مقام‌های وزارت حقوق بشر عراق است در گفت‌وگو با رویترز این احتمال را مطرح کرد که درگیری از داخل اردوگاه اشرف آغاز شده و حمله‌کنندگان از داخل اردوگاه آمده‌ باشند. وی سناریوی دیگری را نیز مطرح کرد مبنی بر این‌ که «حمله به اشرف ممکن است توسط هفت نفری که مفقود شده‌اند انجام شده‌باشد».
 
گویی رادیو فردا، ره صد ساله را می خواهد یک شبه طی کند، و در همان مسیر حرکت کند که بی بی سی سه ماه پیش پیمود، با این تفاوت که اینبار گامی فراتر برداشته و این «7 نفر مفقود شده» را مسوول قتل آن 52 نفر تعیین کرده است. رادیو فردا یک نکته را سهوا و یا عمدا نادیده گرفته که اگر این 7 نفر قاتل آن 52 نفر هستند، و توانسته اند از این مخمصه، پس از زدن چنان ضربه ای به بدنه تشکیلات مجاهدین، جان سالم به در ببرند، و عقل سالم هم حکم می کند که آن حمله حتما به خواست رژیم بوده است، چرا پس از سه ماه هنوز ظاهر نشده و اعلام نمی کنند که آنها اسیر کسی نیستند، به گروگان گرفته نشده اند.  حتی اگر نمی خواهند به نقش خود در این کشتار اعتراف کنند، چرا نمی گویند که از مجاهدین جدا شده اند؟ یک ژورنالیست که با شرایط منطقه و اخلاق و رفتار مجاهدین آشنا باشد، می داند که اگر چنین بود و آنچه حیدر عقیلی می گوید به واقعیت نزدیک بود، خیلی از مسائل تاکنون رو شده بود، و احتیاج به این قبیل گمانه زنی ها نمی بود.
حتی اگر فرض بگیریم که آنچه حیدر عقیلی گفته صحت دارد، و این کشتار توسط آن 7 نفر انجام شده و بقول بی بی سی «درگیری در بین ساکنان » بوده است. این سوال برجسته می شود که درگیری درونی در چه راستایی؟ مگر «درگیری درونی» در سال 54 توانست تشکیلات را در طولانی مدت متلاشی کند، که این هفت نفر دست به این جنایت شنیع زده اند؟ اگر پاسخ منفی است، این فرض هم مردود می شود.
 
دلیل هرچه باشد و در هر سناریویی که گمانه زنی شود، یک نکته مشخص شده است که آن 7 نفر وجود خارجی دارند و هماکنون «مفقود» هستند، و از آنجاییکه مسوولیت حفاظت ساکنین اشرف با عراق بوده، مسوولیت قتل آن 52 نفر و ناپدید شدن آن 7 نفر هم متوجه دولت عراق می شود. اما گویی رسانه ها «حب سکوت» خورده اند.
 
حساب رسانه های وابسته و هدف دار، همیشه مشخص بوده است. اما موقعیت مجاهدین، و سکوت در قبال این 7 گروگان، درمیان ما سرنگونی طلبان، موضوعی کاملا متفاوت است.
 
بنا به اطلاعیه شورای ملی مقاومت، خانم مریم رجوی در سنای بلژیک می گویند « نمايندگان پارلمان و سناي بلژيك را به دفاع از حقوق و آزادي اعضاي مقاومت در ليبرتي فراخواند و از دولت بلژيك خواست در سطح اتحادية اروپا براي واداشتن دولت عراق به آزادي بلادرنگ 7 گروگان عضو مقاومت و تأمين امنيت ليبرتي دست به اقدام بزند» (مريم رجوي در سناي بلژيك خواستار اقدام دولت بلژيك براي نجات هفت گروگان شد – 12 آذر 1392).
هرچند که به عملکرد دیپلماتیک نمی توانم ایرادی داشته باشم، اما پیش از این بارها نوشته ام که من به این اجانب «شریف» و نا«شریف» امیدی ندارم، در بهمن 1391 نوشتم «من نه حرفهای این حضرت اجل و دروغهای سیاست بازان را باور می کنم، نه وعده و وعید های صلیب سرخ و یونامی را. حرف هیچ کدام از این اراذل و اجانب، که در این کنفرانس بین المللی و در حضور خانم رجوی مثلا دارند از حقوق قانونی ساکنین لیبرتی دفاع می کنند را باور نمی کنم. همه اینها دروغ می گویند، و اگر عدالتی در این جهان پلشت وجود داشت، که ندارد، همه این حضرات باید به دادگاه احضار می شدند. اینها، گرگهای میش نمایی هستند که یک خلق و فرزندان آنها را به گروگان گرفته اند و با آنها و منافع انسانی و حقوقی آنها بعنوان ژتون بازی می کنند، و با هزینه جان فرزندان خلق، با رژیم جانی اسلامی مذاکره هسته ای و اقتصادی و تجاری و سوری، لبنانی و ... می کنند. اینها دلالان انسان هستند.» (علی ناظر: آدرس عوضی یا نوشدارو پس از...). نه آن شخصیتهایی که خانم رجوی «شریف» خطابشان می کرده اند، و نه این سناتورهای بلژیکی، هیچکدام نمی خواهند گام مثبی در این مورد بردارند. بی عملی و «خودزنی»های صدتا صنار این حضرات آنقدر بارز شده که صدای آقای منوچهر هزارخانی را هم درآورده اند « پيشنهاد من اين است: از اين پس وقتي مدافعان آمريكايي مقاومت ايران خواستند به حقانيت اين مقاومت و منطقي بودن خواستهاي انساني حداقلش شهادت بدهند، بهتر است به جاي ”خودزني“هايي كه خيلي زود عادي و رايج مي شوند (مثلا ”شرم بر ما كه تعهداتمان را زير پا گذاشتيم و امكان ارتكاب جنايت عليه بشريت را در اشرف فراهم آورديم“ و الخ ... ) رك و راست درجة درگير بودن سياست رسمي دولتشان را تعيين كننند و بگويند كه آيا در اين مورد هم سياست گذاران كشورشان با ”اونا“ بوده اند (يا هستند) يا نه؟ و اگر جوابشان منفي است. پشتوانة اين قضاوتشان چيست؟ يا، طبق ترجيع بندي كه خودشان در بكار بردنش استادند، ”چگونه اطمينان حاصل كرده اند“ كه دولتشان به تمامي الزامهاي حقوقي و اخلاقي يك ابرقدرت بي رقيب، وفادار مانده است؟» (منوچهر هزارخاني: گرفتاري هاي ”ابرقدرت“ بودن).
 
به اصل مطلب و آن «هفت مفقود شده» بر می گردم. با رفتار و اخلاق اخیر مجاهدین بسیار مخالفم (چرا که این اخلاق، برازنده یک نیروی رادیکال سرنگونی طلب نیست)، اما ساکنین لیبرتی و آن 7 گروگان («مفقود شده») فرزندان خلق هستند. تکرار می کنم، «فرزندان خلق» هستند. باید در راستای آزادسازی آن «هفت مفقود شده» تلاش کرد. بنابراین، در این مقطع از زمان، و در این دوران پلشت که برخوردهای شخصی بر اصول پایه سایه افکنده، و جهانخواران در روز روشن با رژیم در زیر لحاف گردوبازی می کنند و لاس می زنند، نباید مجاهدین، ساکنین لیبرتی و 7 عضو «مفقود شده» را تنها گذاشت. تضعیف مجاهدین، تضعیف پروسه سرنگونی است.
 
 
علی ناظر
13 آذر 1392
 
«
امروز صبح مطلع شدیم که در حمله ای وحشیانه به پناهجویان اشرف در عراق، تعداد بسیاری – تاکنون 34 نفر – کشته، تعدادی مجروح و تعدادی به گروگان گرفته شده اند. ما  امضا کنندگان زیر این کشتار سبعانه را شدیدا محکوم کرده و از مقامات ملل متحد، صلیب سرخ، و کمیسیون پناهندگان می خواهیم که عاجلانه در پایان دادن به این قتلعام در انظار عمومی، جلوگیری کرده، و در رساندن دارو جهت درمان فوری مجروحان اقدام به عمل آورند.
در همین ارتباط، خبرگزاری بی بی سی فارسی به نقل از مقامات عراقی گزارش می کند که نیروهای عراقی در این امر دخالتی نداشته اند «آقای موسوی افزوده که این افراد در نتیجه درگیری در بین ساکنان این اردوگاه کشته شدند و نیروهای عراقی در کشتن این افراد دخالتی نداشته اند». به باور ما امضا کنندگان، تنها مسوول این جنایت دهشتناک دولت عراق و نیروهای وابسته به آن و رژیم جمهوری اسلامی است، و انتشار «درگیری در بین ساکنان این اردوگاه» دروغی بزرگ برای انحراف افکار عمومی و رفع تقصیر از این جنایت جنگی است.
باری دیگر بر اتحاد هر چه سریعتر نیروهای سرنگونی طلب در راستای براندازی نظام جمهوری اسلامی، و استقرار حاکمیت مردم بر مردم اصرار می ورزیم، و تضعیف این جبهه وسیع را به نفع رژیم ارزیابی می کنیم.
امضاء
داریوش افشار، سعید اطلس، کورش طاهری، علی فیاض، مجید مشیدی، علی ناظر
10 شهریور 1392
برای ثبت و اعلام حمایت خود از متن فوق با آدرس زیر تماس بگیرید (لطفا بنویسید حمایت می کنم)
اسامی به ترتیب ساعت و تاریخ دریافت
فریبا راد، جمال فراهانی، علیرضا محسنی، حمید مشهدی، اسداله باقری، الهه طباخ ماهر، سیاوش منصوری، وریا محمدی، حشمت ورداسبی، فریبا رها، مارک هیل (م.افق)، نادر ثانی، بهار فرامرز، میلاد مختوم، اسماعیل مرادی، بهرام ناظم، علیرضا وحید دستگردی، زهره ریاحی، علی مزرعه کار، علی فراهانی، محمد خادمی، محسن غفاری زاد، صفدر صادقی، رضا آزاد، مریم افشاری، رضا سهرابی، کمیته بین المللی نجات ایرانیان IranSOS، محمد هُشی، فریده سهرابی، محبوبه غفاری زاد، رسا افشار، نسترن اداره چی، عزیز فولادوند، محمود مقدس، سینا علوی نسب، محمد مزرعه کار، نوید زرگری، فرزاد قائم، سعید رضا راد، شیوا حسینی، محمدرضا پورکاشف، مهدی محمدی، علی رسایی، مریم مرادی، بهاره راد،
 
+++++++++++++++++++++++++
دولت عراق: موفق به شناسایی مهاجمان اردوگاه اشرف نشدیم
بیشتر بخوانید
دولت عراق می‌گوید که در یافتن کسانی که مرتکب حمله خونین دهم شهریور سال جاری به اردوگاه اشرف شده‌اند موفق نبوده و در عین حال بار دیگر دست داشتن نیروهای امنیتی خود در این حمله را نیز تکذیب کرد. روز دهم شهریور در پی حمله افراد مسلح به اردوگاه اشرف در عراق بیش از ۵۰ نفر از اعضا و کادرهای ارشد سازمان مجاهدین خلق کشته شدند که این تعداد حدود نیمی از ساکنان این اردوگاه را شامل می‌شد. خبرگزاری رویترز روز سه‌شنبه، پنجم آذر، خبر داد که حیدر عقیلی، از اعضای عراقی کمیته دولتی ناظر بر تحقیقات حمله به اردوگاه اشرف، گفته‌ است: «موضوع اصلی که تحقیقات روشن ساخته این است که نیروهای امنیتی عراق در این حمله دست نداشته‌اند و این حمله کار یک گروه مسلح نامعلوم بوده‌ است.» کمیته دولتی تحقیقات این حمله به درخواست سازمان ملل تشکیل شده و ریاست این کمیته را رئیس امنیت ملی عراق برعهده دارد. کمیته مزبور شامل نمایندگانی از وزارتخانه‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی عراق و نمایندگانی از سازمان ملل می‌شود. حیدر عقیلی، عضو این کمیته، که از مقام‌های وزارت حقوق بشر عراق است در گفت‌وگو با رویترز این احتمال را مطرح کرد که درگیری از داخل اردوگاه اشرف آغاز شده و حمله‌کنندگان از داخل اردوگاه آمده‌ باشند. وی سناریوی دیگری را نیز مطرح کرد مبنی بر این‌ که «حمله به اشرف ممکن است توسط هفت نفری که مفقود شده‌اند انجام شده‌باشد». اشاره او به هفت نفری است که به گفته سازمان مجاهدین خلق در جریان حمله به اردوگاه اشرف، توسط نیروهای عراقی گروگان گرفته شده و پس از انتقال به استان عماره عراق به جمهوری اسلامی ایران تحویل داده شده‌اند. حیدر عقیلی در گفت‌وگو با رویترز با تکذیب دست داشتن نیروهای دولتی عراق در مفقود شدن این هفته نفر اظهار داشت که «تصاویر افرادی که گفته می‌شود مفقود شده‌اند را در فرودگاه‌ها و ایست‌بازرسی‌ها پخش کرده‌ایم و هیچ خبری در این مورد دریافت نکردیم.» شاهین قبادی، سخنگوی مجاهدین خلق که در پاریس ساکن است، در واکنش به اظهارات روز سه‌شنبه حیدر عقیلی این اظهارات را «کاملاً غیر قابل باور» دانست و گفت که «در هیچ جای جهان مجرم و متهم را مسئول تحقیقات جرمی که انجام شده قرار نمی‌دهند». وی بار دیگر خواستار انجام تحقیقات مستقل بین‌المللی توسط سازمان ملل متحد شد. حیدر عقیلی، عضو کمیته کنونی تحقیقات این حمله، روز سه‌شنبه در ادامه سخنانش گفت که از تحقیقات چنین برمی‌آید که حمله‌کنندگان زمان زیادی برای اعدام و قتل ساکنان داشته‌اند و فرصت کافی داشته‌اند تا بمب‌هایی را در خودروها و ساختمان‌ها کار گذشته و آنها را از فاصله منفجر کنند. وی با ذکر این‌ که این عملیات «دقیق، پیچیده، و بزرگ» بوده‌ است گفت که «اعضای مجاهدین خلق که حمله را دیده‌اند به طور جدی از همکاری با مسئولان تحقیقات خودداری می‌کنند». شاهین قبادی در واکنش، این اظهارات آقای غقیلی را «بخش دیگری از لیست دروغ‌های وی» نامید. به گفته عقیلی، تعداد نفرات عضو سازمان مجاهدین خلق در عراق تا سال ۲۰۰۳ میلادی ۴٬۱۷۴ نفر بود و سازمان ملل موفق شده هزار نفر از آنها را برای اسکان مجدد جابه‌جا کند، اما ۱۶۰۰ نفر از مجاهدین خلق نیز در این ارتباط با مقام‌ها همکاری نکرده‌اند. وی در مورد تعداد قربانیان حمله دهم شهوریور به اردوگاه اشرف نیز گفت که جز ۵۲ نفری که بنا بر گزارش سازمان ملل متحد در این حمله کشته شده‌اند، یک نفر دیگر نیز به تعداد مقتولان این حمله اضافه شده که به خاطر سوخته شدن چهره‌اش در ابتدا به عنوان یکی از ساکنان اشرف شناسایی نشده‌ بود. قتل بیش از ۵۰ نفر در اردوگاه اشرف شادی مقامات جمهوری اسلامی ایران را به دنبال داشته و دولت جمهوری اسلامی با ابراز خرسندی از این رویداد با صدور بیانیه‌ای از آن چه «تلاش‌های صادقانه دولت عراق در رابطه با تعطیلی اردوگاه اشرف» خواندند، قدردانی کرده‌ است.
 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.