شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

شنبه ۳۱ شهريور ۱۳۹۷ - ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

قهرمانانِ پشت دیوار
علی ناظر

علی ناظر

وقتی تیم فوتبال ایران در برزیل گُل زد، و تیم به دور بعدی صعود کرد؛ وقتی غرور ملی تمام وجودمان را فرا گرفت، و از این پیروزی بغض در گلویمان داشت خفه مان می کرد، وقتی پرچم ایران با آرم الله را روی صفحه تلویزیون دیدیم، و همراه با خنده، شروع کردیم به گریه؛ در همانموقع و در اوج شادی برای بچه های گُل زن،وقتیکه تصویر اولین گُل در ذهنمان تکرار شد و از ته دل گفتیم "دمت گرم، توی دروازه، توی دروازه"، درست در همانموقع، تصویر بچه های خیابانی و دختران تن فروش راهم بخاطر بیاوریم. برای لحظه ای بین نیمه اول ودوم، که داریم چای دم می کنیم، و در باره گُل های زده شده حرف می زنیم، و از ایرانی بودن خودمان غرق در مسرت هستیم، وقتی آهنگ های شاد با چاشنی "ملی" و"ایران" از رسانه ها پخش شد، یاد گلوی بریده شاپور بختیار، و فروهرها، تن تیر خورده شرفکندی و نقدی و کاظم رجوی، هم بیفتیم. برای چند ثانیه، فقط چند ثانیه بگذاریم تصویر دگراندیشان که در قتل های سیاسی-زنجیره ای به قتل رسیدند، پیش چشممان پررنگتر شود.
وقتی گُلی زده شد و دختران و پسران جوان به خیابانها ریختند، و با رقص و شادی خواندند "ایران، ایران"، و ما از خود بیخود شده و برای "جوانان" شعر سرودیم و با آهنگهای "هپی" رقصیدیم، رقص فرزاد کمانگر و غلامرضا خسروی بر چوبه داررا هم به خاطر بیاوریم.
در آن روز، و در آن لحظه، که تیم فوتبال گُل زد، و یا گُل خورد. در آن لحظه که جوانان خوشحال به خیابان ها ریختند و یا از شکست تیم فوتبال دلسرد شدند، به خود یادآوری کنیم که این تناقض ها، این تضادهای روانی، تنها با سرنگونی نظام اسلامی می تواند از روح و روان جامعه رخت ببندد. آری، سرنگونی.

سرنگونی، نه با کمک داعشی ها. سرنگونی نه به همت آمریکا و عربستان و اسرائیل؛ سرنگونی به دست توانمند خلق ایران، و فرزندان مجاهد و مبارزش.
"هپی"، و "یواشکی" خوبست، یک نوع "اعتراض" است؛ اما سرنگون نمی کند. لخت و عریان به اعدام و فقر و جهانخواری اعتراض کردن خوبست، یک نوع "اعتراض" است، اما آنچه سرنگون می کند، "اتحاد" بین نیروهای سرنگونی طلب است. آنچه سرنگون می کند، داشتن برنامه ای منسجم و روبه جلوست. برنامه ای که روی نیروهای خودی حساب باز کرده، و به همت مردم و جنبش های"ساختار شکن" اجتماعی، ساماندهی شود.

نمی توان انتظار داشت که امشب در اعتراض به 35 سال جنایت،به اعدام ها، و ظلمی که بر زنان روا می شود، بخاطر میلیون ها بیکار، هزاران هزار معتاد، بخاطر زندانی سیاسی، و یا تنها بخاطر "انسانیت"، تیم فوتبال ایران "صدای ملتی ستمدیده" را نه چندان یواشکی فریاد بزند، و فقط برای یکبار "تیم ملی" فوتبال بشود.اما می توان از یاران انتظار داشت که پس از هر گُلی که زدند یا خوردند، به یاد تمام جانباختگان خلق قهرمان ایران، و به یاد تمام زندانیان سیاسی و برای استواری و پایداری آنها بر تخت شکنجه، همه با هم "هورا" بکشیم، آنقدر بلند که "قهرمانان پشت دیوار رفیع زندان" صدای ما را بشنوند.

علی ناظر
26 خرداد 1393

irancrises@gmail.com

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.