شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

جمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۷ - ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

خوشا آن که پاک آمد و پاک رفت

كوروش طاهري

دیدگاه سوم-دو موضوع را برای این شماره نوشته بودم که یکی مربوط به جام جهانی بود و دیگری در مورد ورزش بانوان. اما دیروز خبر آویزان کردن کفش های علی کریمی را شنیدم فکر کردم آن دو موضوع را برای شماره بعدی در نظر بگیرم چون تاریخ مصرف خاصی ندارد و به نامه خداحافظی علی کریمی اشاره کنم که می توان گفت وی  آخرین بازمانده از معدود بازیکنان دارای صفات اخلاقی و مردم داری در فوتبال ایران بود. اگر خیلی‌ها اهل رنگ عوض کردن هستند، او حتی در بدترین روزهایش هم خودش است؛ گفتن از درخشش او در رده ملی، پرسپولیس، الاهلی , بایر مونیخ  شالکه صفر چهار, تراکتور سازی  و سایر تیم‌هایی که در آنها بازی کرده، مثنوی هفتاد من است. فوتبالیست ارزنده ای که در سال 2004 مرد سال فوتبال آسیا شد. کریمی هر گاه خواسته است خوب بودن خودش را نشان دهد، بدون تلاش برای نقش بازی کردن، امور خیریه و کمک به اقشار محروم  را خیلی حفاظت‌شده‌تر از دریبل‌های دیوانه‌وارش انجام می‌دهد.کریمی نیز بسیاری از ورزشکاران لایق و مردمی ایران غریبانه رفت تا باند فاسد حاکم بر فوتبال کشور  از رفتن معترض همیشگی این باند چند صباح دیگری خوشحال باشند.
 
متن خداحافظی کریمی از فوتبال به‌شرح زیر است:
به نام خالق هستی
میخی بر دیوار کوبیدم و کفش‌ها را آویختم
خداحافظی همیشه تلخ و ناگوار است. جدایی از عشقی که تار و پود وجودت را در تصرف دارد، کار آسانی نیست. یک بار صرفاً تحت تأثیر خداحافظی غریبانه مهدوی‌کیا تصمیمی احساسی گرفتم و فضای اندوه‌بار آن‌همه بی‌اعتنایی مرا از فوتبال بیزار کرد و خود را در پایان دیدم. هرچند همین تصمیم احساسی و عجولانه باعث شد تا برخی‌ها همه‌چیز را تمام‌شده بدانند و مرا با دست خود به مسلخ ببرند. با توجه به شرایطی که در آن قرار دارم راهی جز ترک صحنه برایم نمانده. این تصمیم را در حالی که تمام وجودم را شک، تردید و اندوهی ناشناخته گرفته با مردم خوب و مهربان وطنم به اشتراک می‌گذارم... تصمیمی قطعی و برگشت‌ناپذیر.
از این پس هوادار متعصب برای تیم محبوبم پرسپولیس و تیم ملی کشورم خواهم بود. دوست دارم و این را وظیفه خود می‌دانم از تمامی سروران و مهرآفرینانی که مرا از یک فوتبال خیابانی به میادین جهانی همراهی و مساعدت نمودند تشکر کنم و البته تقاضا دارم تا اشتباهات و خطاهای این حقیر که در مقاطعی موجب آزردگی خاطر، نگرانی و رنجش احساسات پاکشان شده بخشیده و مورد عفو قرار دهند.
من، علی کریمی هرچه دارم بعد از خدا، از فوتبال و محبت مردم است که البته هرگز خود را شایسته این‌همه محبت و لطف نمی‌دانم چرا که در حقیقت قهرمان واقعی این مرز و بوم آنهایی هستند که به‌خاطر آرامش من و امثال من از آسایش و جان خود گذشتند تا این آرامش و آسایش نصیب ما شود. از همین رو درود و سپاس به شهدا و جانبازان راه وطن و آزادی. این عزیزان را شایسته و لایق بالاترین ستایش‌ها می‌دانم.
اما از اینکه نتوانستم با پیراهن تیم محبوبم پرسپولیس فوتبال را ترک کنم اصلاً ناراحت نیستم زیرا این اتفاق عجیبی نیست! هرگز تن به بازی خداحافظی که متأسفانه در فوتبال ما نوعی حرکت تشریفاتی، تبلیغاتی و بعضاً ریاکارانه است نخواهم داد. بسیاری از بزرگان فوتبال ما بی‌سروصدا خاموش شدند و به گورستان فراموشی رهسپار گردیدند...!
در خاتمه قلباً اعلام می‌دارم که با خداحافظی از فوتبال تمامی حوادث و حاشیه‌هایش را هم در همان زمین خاک کرده و آنچه را در این مسیر برایم پیش آمده تنها چالش‌ها‌، رقابت‌ها و احساسات منطقی می‌دانم.
و بالاخره کلام آخر باز با هواداران که همواره برایم اهمیت بالایی داشته و خواهند داشت: "شما همیشه در قلب من خواهید بود. از احترامی که طی این سال‌ها نسبت به من داشته‌اید لذت بردم و سپاسگزارم".
سرانجام باید از این خاک رفت ... خوشا آن که پاک آمد و پاک رفت
خاک پاک تمام ایرانیان علی کریمی
 
korosh_ims@yahoo.com
استفاده از این مطلب با ذکر منبع نشریه  دیدگاه سوم بلامانع است.
 

منبع: ماهنامه دیدگاه سوم، شماره 7

@ كپي رايت: اين مطلب ویژه ماهنامه دیدگاه سوم تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
كوروش طاهري:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.