شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۷ - ۱۷ دسامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

مرگ فرمانده

علی ناظر

IRA فرمانده خود را به خاک می سپارد. 
خبر مرگ مارتین مک گینس، برای بسیاری که مورد حملات پی در پی و بی امان IRA قرار گرفته بودند و عزیزی را از دست داده و یا شاهد به آتش کشانده شدن بخشی از مال و خانه خود توسط آی آر ای بوده اند،  تسلی بخش است. نورمن تبیت (Norman Tebbit) که در زمان انفجار بمب در هتلی که همراه مارگارت تاچر و دیگر اعضای بلندپایه محافظه کاران اقامت داشت، و همسرش در این انفجار مجروح و معلول شد(1984) ، در مصاحبه ای با بی بی سی، مارتین مک گینس را ترسو و بزدل خطاب کرد. حال آنکه تونی بلر او را مردی با اراده ای آهنین توصیف کرده و گفت همانطور که در زمان عملیات مسلحانه بی امان بود، به هنگام صلح هم با اراده ای پولادین مشکلات را به کناری زده، و صلح در ایرلند شمالی را امکان پذیر کرد.
واقعیت اینست که ارتش بریتانیا در برابر خواست های کاتولیک ها که سالها تحت سیطره پروتستانها قرار گرفته بودند، با خشونت برخورد کرده و دولت مرکزی با دسیسه سعی در تشدید تنش میان ساکنان ایرلند شمالی می شد. ارتش آزادیبخش ایرلند (آی آر ای) هرچند قدمتی طولانی داشت، و تبدیل آن از یک نهاد نظامی باورمند به مبارزه مسلحانه، به نهادی کاملا سیاسی، کاری شاق بود و به راستی مستلزم اراده ای پولادین، اما نگاه آی آر ای به مقوله «صلح»، و رو به جلو، مخصوصا نقش آفرینی فرمانده مارتین، در متقاعد کردن اعضای آن نهاد به خط و استراتژی جدید، غیرقابل انکار است.
پرسیده می شود که اگر چنین صلحی در ایرلند شمالی ممکن است، چرا نمی توان از آن برای ایران کپی برداری کرده و مذاکره از جنس «برجام»، بین سرنگونی طلبان و جمهوری اسلامی، آغاز شود؟
پیش از این نوشته ام که شخصا نامه نگاری های آقای مسعود رجوی به سران جمهوری اسلامی را گامی مثبت و در همین راستا ارزیابی می کنم. لازم به یادآوریست که سالها پیش (اسفند 1374) آقای مسعود رجوی به جمهوری اسلامی اعلام کردند «رژیم آخوندی می تواند برای آزمون رای مردم ایران، برگزاری یک انتخابات آزاد موسسان را با تضمین های ضروری، زیر نظر ملل متحد پذیرا شود»». همزمان، نشریه نبرد خلق  مقاله «تضمین ضروری» از این قلم را منتشر کرد ( 129، ص11).
از آن زمان تاکنون، بیش از دو دهه گذشته است؛ شاید زمان آن دوباره فرارسیده که  فعالین سیاسی، بخصوص سازمانهای سرنگونی طلب باورمند به مبارزه مسلحانه رادیکال، احتمال ورود به چنین پروژه ای را ارزیابی کنند. هرچند شخصا از هر اقدام صلح جویانه که اصول آزادیخواهان را نادیده نگیرد، و در راستای تغییر کامل نظام اسلامی باشد، حمایت می کنم، اما چنین پروژه ای را به دلایلی که در «تضمین ضروری» اشاره کرده ام، عملی نمی بینم؛ چرا که ایران، ایرلند شمالی نیست؛ جمهوری اسلامی دولت تونی بلر نیست؛ و خاورمیانه هم اروپای غربی نیست.
اما اولین پیش شرط ورود به این پروژه، باید آزادی تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی باشد.
علی ناظر
1 فروردین 1396
 

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.