شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۱ آذر ۱۳۹۶ - ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

«خیانت سکوت» - بخش سوم

علی ناظر

لینک به بخش 1، 2 ، حاشیه، 

 امروز یک سری «خداپرور» سایت دیدگاه را دستکاری کردند. کمی انرژی گرفت تا راه افتاد، ولی دوباره خراب شد. برخی از لینک ها کار نمی کند. البته داستان، همان داستان قدیمی است. دوکلام حرف حساب و یا بی حساب می زنم، و دیدگاه بهای آن را می پردازد. این اراذل و اجانب نمی فهمند که در دیدگاه را می شود بست، اما در «اندیشیدن» را که نمی شود. از این «آدم فهم تر»؟ به هر روی، در حال سرو کله زدن با سایت هستیم تا شاید راهش بیندازیم. اگر نشد یک سایت دیگر، اگر آنهم نشد، یک سایت دیگر. بالاخره مگر می شود در باره «خیانت سکوت» سکوت کرد؟ گویی سربازان گمنام از موضعگیری یک پارچه «نیروهای رادیکال» علیه جنگ،  سخت هراسان شده اند. «جنگ» برای این نظام «موهبت الهی» است، و «صلح» جام زهر. بگذریم!

 

در فارسی دو ضرب المثل جالب هست: «از ترس مرگ خودکشی کرد»، و «آنقدر عقب رفت که از آنطرف پشت بام افتاد».

درس اخلاقی این دو ضرب المثل ساده است: «اصول» را نباید نادیده گرفت. باید «درک مشخص از شرایط مشخص داشت» و....

بخاطر دارم که پس از رویداد تروریستی 9 سپتامبر در نیویورک، دستگاه های امنیتی کشورهای غربی مثل سگ هار به هر در و دیواری می زدند تا ریشه یابی کنند (به برخی از خانه هواداران این نهاد  و آن نهاد وارد شده و همه چیز را چک می کردنند). در آن دوران، و همچنین آنزمانی که نام مجاهدین در لیست تروریستی گنجانده شده بود تا جمهوری اسلامی خشنود شود، برخی رابطه و هواداری خود را با نیروهای انقلابی به حداقل و یا صفر رسانده بودند. آنقدر عقب عقب رفتند تا از آنطرف افتادند. از ترس اینکه کسی به آنها «انگی» نزند، همه آنچه که باور داشتند را کتمان کردند؛ از ترس مرگ خودکشی کردند. همه چیز را کشتند تا «خود» باقی بمانند؛ تا «حصار» اطراف آنها در «امن» بماند. آنچه در آن دوران روی می داد بخاطر فشار «خارج» بر «ما» بود. برخی از اوقات «فشار» از درون و از داخل وارد می شود، ولی عکس العمل همانیست که ر در بالا اشاره شد.

بخاطر اینکه کسی به ما «انگ» نزند که «رژیمی» شده ایم، و یا اینکه «خط رژیم» را دنبال می کنیم، و یا اینکه «ناسیونالیست» شده ایم و یا «لیبرال» و یا «روشنفکر» و یا.... «خواسته» و ناخواسته، به آنچه باور داشته ایم پشت می کردیم. از ترس «انگ» و «برچسب» خودکشی می کنیم. این یک عکس العمل ساده انسانی است. «خیانت» یک عکس العمل انسانی است. همه کسانیکه «خیانت» می کنند، آدمهای ساده و معمولی هستند. از دل مادر «خائن» به دنیا نیامده اند. بلکه در یک مقطع از زمان، با خود تنها می نشینند و خود فکر می کنند، اما مسائل را بنا به «اصول»ی که باور دارند محک نمی زنند، و به «خیانت» نزدیک می شوند.
تحت فشار از «درون» و یا از «بیرون» موضعی می گیریم که هیچ موقع خوابش را هم نمی دیدیم. حرفی می زنیم که هرگز فکر نمی کردیم. یک مرتبه به خود می آییم و می بینیم که مثلا به مجاهد خلق می گوییم «خائن» یا «مرتجع» و یا... آنطرف این سناریو هم درست است. فردی را که عمری با فلان سازمان همکاری می کرده، عضو بوده است را «خائن» می خوانیم. زیر فشار، «اصول» را به فراموشی می سپاریم تا «به بقای خود» ادامه دهیم.

اکثر کسانی که با نوشته های من آشنا هستند می دانند که نه مبارزم و نه ادعای آن را دارم. می دانند که هرچه آموخته ام از پیشکسوتان بوده (چه مسلمان و چه بی خدا) چرا که ضد استثمارگر بودند و «فدایی» استثمار شونده، و هرگز و تا آخرین لحظه این «وظیفه» را فدای وعده و وعیدهای زورمندان و زرپرستان نکردند. آنهایی که اصولی آمدند، و اصولی رفتند. همچون تندر در برابر آتش ایستادند. سوختند تا در دل خلق ستمدیده روشنایی بتابند، تا نگذارند «خیانت» به باورها و اصول، یک «نُرم» و «امری عادی» شود. نقطه مشترک فدایی و مجاهد، و مبارزین فرهیخته ای چون علی شریعتی و پاکنژاد و فاطمی در این بود که «توده ای» نشدند. برای هر «خیانت»ی یک دلیلی نتراشیدند. «تئوری» در «رد بقا» را با خون خود نوشتند. شاید به همین خاطر است که آرم سازمان چریکهای فدایی خلق و سازمان مجاهدین خلق به رنگ خون است. هر چه باشد، تا به امروز از «ترس از آنطرف نیفتاده اند».

سازمان مجاهدین خلق ایران، در جزوه (3) «آموزش و تشریح اطلاعیه تعیین مواضع....» (تیر1358، ص 27) خیانت را چنین تعریف می کند «هر نقض تعهدی چه بزرگ و چه کوچک، همینکه آگاهانه باشد خیانت است (آیه 27 انفال)» من زیاد در باره اسلام نمی دانم اما خوانده ام که شأن نزول آیه اینست « در جنگ بدر، بعضى از مسلمانان نامه‌اى به ابوسفيان (تضاد اصلی آن دوران) نوشتند و از نقشه‌ى محمد به او خبر دادند، ابوسفيان هم از مشركان مكّه درخواست كمك كرد كه هزار نفر براى جنگ بدر به راه افتادند». برخی این شأن نزول آیه را به طایفه یهودی بنی قریظه مرتبط می دانند.

سعدی می گوید: «تا مرد سخن نگفته باشد/عیب و هنرش نهفته باشد». در عالم سیاست یک واقعیت وجود دارد و اینکه هر سخن و حرفی که امروز بزنیم و هر موضعی که امروز بگیریم تا آخر عمرمان و حتی قرن ها پس از آن دامن مان را می گیرد. شاید بد نباشد به نشریات که در سالهای 58 -60 منتشر می شد سری بزنیم. موضعگیری و یا عدم موضعگیری غلط اگر جان میلیون ها نفر را به خطر نیندازد، بطور حتم آسب رسان است. لابالی گری بوریس جانسون به جمهوری اسلامی بهانه می دهد تا بر نارنین زاغری عرصه را تنگ تر کند.

آنسوی سکه موضع گرفتن، «موضع نگرفتن» است. در این سلسله نوشتار نمی خواهم اصرار کنم که «جنگ» رخ می دهد یا نه؛ قرار است فانتوم اف_35 به ایران حمله کند یا به قطر و لبنان؛ «جوّ زده» شدن نکته نیست. پیش از این نظرم را در باره امکان رخ دادن «جنگ» نوشته ام، آنچه در این سلسله نوشتار مهم است، «عدم موضعگیری»در قبال پدیده غیرانسانی و ضد ملی «جنگ» است، و اینکه آیا «سکوت» یک «خیانت» است یا نه. رسانه ها می خواهند القا کنند که صدای ناقوس «جنگ» را پشت دروازه ایران می شنوند. موضع «ما» در قبال «جنگ» چیست، آیا آن را محکوم می کنیم؟ در بخش پیشین به «آدم فهم» بودن یک موضع اشاره داشتم. اما هستند ایرانیانی که در قبال این پدیده محتمل «سکوت» کرده، و یا «جنگ» را همچون «طناب داری» بر گردن ولایت فقیه ارزیابی و من غیر مستقیم «جنگ» را مثبت تفسیر می کنند.

پشت این پاسخ پنهان نشویم که «جنگ»ی رخ نخواهد داد. بسیار خوب، رخ نخواهد داد. حال، موضع شما هوادار و عضو مجاهد و فدایی و حزب کمونیست و ..... در قبال «جنگ»ی در ابعاد جنگ ایران-عراق چیست؟ اگر موضع اینست که باید از مواضع کنونی ترامپ و عربستان و اسرائیل دفاع کرد، دیگر مهم نیست که «جنگ» می شود یا نه؟

بیشتر اخبار، گزارش و تحلیل ها حاکی از آنست که عربستان در حال برداشتن گام بسوی «جنگ» با ایران است، هرچند اروپا مخالف هر گونه درگیری در خلیج فارس است.

 

امانوئل ماکرون در مصاحبه ای با مجله «تایم» تأکید دارد

«گر بخواهی توافق اتمی با ایران را نقض کنی، یک کره شمالی جدید را به وجود خواهی آورد. ماکرون از ترامپ دوباره پرسش می کند که گزینه دیگرش در قبال ایران چیست؟ آیا گزینه اش جنگ علیه ایران است؟ ماکرون می گوید: به او گفتم حمله به ایران دیوانگی است.»

 

نامه عربستان به ملل متحد است. در بخش هایی از این نامه آمده :

«عربستان سعودی تأکید می‌کند مطابق با طبق منشور سازمان ملل و قوانین بین‌المللی، در حال انجام اقداماتی برای پاسخدهی به اقدامات خشونت‌بار شبه‌نظامیان حوثی و محافظت از امنیت و ایمنی خودش است...... عربستان سعودی از طریق انجام بررسی‌هایی بر روی بقایای موشک شلیک‌شده در تاریخ‌های ۴ نوامبر ۲۰۱۷ و ۲۲ جولای ۲۰۱۷ نقش ایران در ساخت این موشک‌ها را به تأیید رساند.»

 

جمهوری اسلامی در اعتراض نامه به ملل متحد بیان کرده:

«ایرنا: .....در نامه روز سه شنبه غلامعلی خوشرو، دولت جمهوری اسلامی ایران قویا ادعاها و اتهام های بی اساس و بی پایه مقام های سعودی علیه جمهوری اسلامی ایران را محکوم کرده و آن را اظهاراتی مخرب، تحریک آمیز و در تناقض آشکار با بند 4 ماده 2 منشور ملل متحد در ممنوعیت تهدید به توسل به زور دانسته است.... با اقدام اخیر ائتلاف به رهبری عربستان برای بستن تمامی مسیرهای هوایی، زمینی و دریایی به یمن بیش از پیش و به ویژه در پرتو شیوع وبا و قحطی، وضعیت فاجعه بار انسانی در این کشور وخیم تر شده است. جامعه جهانی باید عربستان سعودی را برای تمامی این جنایات مسئول بشناسد.....»

حوثی ها با صدور بیانیه ای تهدید می کنند:

«در واکنش به بسته شدن مرزهای یمن از سوی عربستان سعودی و متحدانش، بنادر و فرودگاه های عربستان و امارات را هدف قرار خواهند داد».

 

جواد ظریف در پیامی کوتاه یادآور می شود:

 «به هر اندازه که در پایان دادن به کابوس سوریه از طریق گفت‌و‌گویی فراگیر نزدیک ‌می‌شویم، همین کار را برای یمن هم باید انجام دهیم. نباید بحران‌ تازه‌ای به‌وسیله بمباران، تهدید و یا استعفا تحمیل شود. هیچ بحرانی نیست که با دیپلماسی قابل حل نباشد. ما یک بار آن را ثابت کردیم. هدف ایران تأمین و حفظ صلحی است که هیچ طرفی از آن محروم و مستثنی نشود.»

کاخ سفید بنزین روی آتش می ریزد:

«کاخ سفید روز چهارشنبه ۱۷ آبان با انتشار بیانیه‌ای حمایت خود را از عربستان سعودی در برابر آنچه آمریکا «ستیزه‌جویی» ایران می‌خواند، اعلام کرد.»

جامعه فردا، در مطلبی «نه به جنگ طلبان»، با طرح سوالی می خواهد به یک پاسخ برسد

«شاید سؤال امروز مردم آن باشد که اگر یک موشک به نفتکش‌های ایران در خلیج فارس اصابت کند یا اینکه به قول سعودی‌ها آتش جنگ به مرزهای ما برسد پاسخ ایران چه خواهد بود؟ »

و سپس جواب را چنین فورموله میکند:

«مسلما ایران با موشک پاسخ موشک‌های متجاوزین را خواهد داد، اما در زمانی که جنگ در صحنه دیپلماسی فعال است، آیا ایران توانسته است به خوبی نقش خود را ایفا کند؟پاسخ مثبت است. »

 

علی ناظر

19 آبان 1396

10 نوامبر 2017

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.