شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۶ - ۱۷ ژانویه ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

هراس از معترض نشسته بر ویلچیر

علی ناظر

امروز رسانه ها گزارش کردند که ابراهیم ابو ثریا، مردی فلسطینی که در حمله جت های اسرائیل در سال 2008، هر دوپای خود را از دست داده بود، امروز توسط ارتش اشغالگر اسرائیل به قتل رسیده است.
بنا به گزارش الجزیره، ابوثریا 29 ساله که پس از آن حمله وابسته به استفاده از ویلچیر شده بود، پیش از «قتل»ش گفته بود «پیامی به ارتش اشغالگر صهیونیست می دهم: این سرزمین سرزمین ماست. ما کوتاه نمی آییم. آمریکا باید از تصمیم اخیر خود عقب نشینی کند».
این روزها، آنچه اسرائیل بر مردم فلسطین روا می دارد نباید باعث تعجب شود. «جنایت» ارتش اشغالگر از چندین دهه پیش تاکنون، همیشه پابرجا بوده است. آنچه تعجب آور است، «سکوت» بسیاری از «آگاهان» است که سردرگریبان کرده، تا شاید این «موج» جنایت تمام شود، و اعتراض به «جنایت»، موقعیت این جماعت «ساکت» مسلک و کاسبکار را به خطر نیاندازد.
سخن در «مرگ بر اسرائیل»، و یا «محو اسرائیل» از نقشه و یا شعارهای توخالی از این جنس نیست. سخن از «یهود ستیزی» نیست. سخن از «سکوت» در برابر «جنایت» است. سخن از حمایت از جنبش حق طلبانه مردم فلسطین است که طی چندین دهه اخیر از آن حرف می زدیم. به راستی منتظز چه رویدادی هستیم تا «صدا»یمان در بیاید؟ تا «سایت»مان خبری، گزارشی، و یا حداقل «تشر»ی بزند؟  به خود و «اصول» خود بنگریم. «سکوت» چرا؟
می دانم که در عالم دیپلماتیک باید «حساب» شده عمل کرد، اما «حساب»ی که از جایگاه کاسبکارانه نباشد. متوهم نیستم که اگر من و تو او موضعی گرفتیم، همه دست و پایشان را جمع کرده و «حق» مردم فلسطین را به رسمیت می شناسند. موضوع ساده تر از این است. باید علیه «نقض حقوق بشر»، علیه «اشغال»، علیه «جنایت» موضع گرفت، مهم نیست نامش مجاهد است یا ابوثریا. مهم نیست که مسلمان است یا بی خدا. مهم نیست که «فارس» است یا «عرب». می دانم که روزی بخشی از مردم ایران شعار می دادند «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران». اما اینجا سخن از غزه و لبنان، حماس و حزب الله نیست. سخن از «جنایت» است و «سکوت»ی که «آگاهان» پیش گرفته اند.
بیهوده پشت «یهود ستیزی» سنگر نگیریم. یهود ستیزی و مخالفت با جنایات «ارتش صهیونیستی» یکی نیستند (مراجعه شود به «بر یهود چه گذشت» از همین قلم)؟ چنانکه «سکوت» بسیاری از روشنفکران و فرهیختگان در برابر «جنایت» توجیه پذیر نیست.
ارتش سرکوبگر از معترض نشسته بر ویلچیر هراس دارد. به راستی «ما» از چه می ترسیم؟ از اینکه به ما برچسب حمایت از حماس و حزب الله بزنند؟ از اینکه اسرائیل عقب نشینی کند و به نفع جمهوری اسلامی خاتمه بیابد؟ به راستی پذیرش «جنایت» بخاطر این «تحلیل»ها همان «اپیزمنت» بریتانیا در قبال نازیسم نیست؟
اگر جهانخواران و صهیونیسم بتوانند مردم فلسطین را به این حداقل قانع و یا مجاب کنند، بطور حتم جمهوری اسلامی پیروز شده است.
علی ناظر
25 آذر 1396
16 دسامبر 2017
 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
علی ناظر:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.