شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

جمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۷ - ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

«نگاهی ديگر به انقلاب درونی مجاهدين ، اندکی از درون ، اندکی از برون»! - بخش بيستم: صليب !

بيژن نيابتي

 سال  69 ،  سال  انبساط  رژيم  " جمهوری اسلامی "  و  سال  انقباض   مجاهدين  است .  باند  رفسنجانی  که  سوار  بر  مرکب  قدرت  سياسی ــ امنيتی  و به  قصد  تصاحب  قدرت  مطلقه  اقتصادی   تاختن  آغاز  کرده  بود ،  ختم  انقلاب !   و  شروع  پروسه  سازندگی !  را اعلام  می کند .  ضرورت  موفقيت  اين  پروسه  ابتدا  به  ساکن  قلع  و قمع  نيروهای  متوهم  و خارج  از  باغ  " خط امام "  است .   با  مجلس  چهارم  " خط امام "  خانه نشين   و  با خمينی  خداحافظی  می شود .  در اين  رابطه  سياست  نزديکی  به  شياطين  بزرگ  و کوچک از  جمله  عربستان  سعودی نيز  برخلاف  شکرخوردنهای  امام  راحل  در  وصيتنامه  سياسی ــ عباديش  که  تاکيد  کرده  بود  از  صدام  می توان  گذشت  ولی  از  آل سعود  نه ، در پيش  گرفته  می شود .  بديهی  است  که  در اين  سياست ، نزديکی  به  دولت  عراق  جايگاه  ويژه ای  دارد .  شيخک  رذل  در  تعيين  تکليف  کردن  مجاهدين  با  استفاده  از  شرايط  موجود  ترديد  ندارد .  سالها  پيش  در زندانهای  سلف  خود  به  يکی  از  مجاهدين  گفته  بود  که  " آخرين  نفر  ما  آخرين  نفر  شما  را  خواهد  کشت "  ! 

 

تهديد  " وجه المصالحه "  شدن  ،  بمانند  جغدی  شوم  بر  بالای  سر  مجاهدين  به  پرواز  در می آيد .  از  يکسو  به  خواست  دولت عراق ،  فتيله  تبليغاتی  مجاهدين  پايين  کشيده   می شود   و  تعطيلی  نشريات  ارگان  مجاهدين  ،  علاوه  بر نشريات  نوشتاری  شامل  پخش  برنامه های  تلويزيونی  سيمای مقاومت  نيز  می گردد  و  از  سوی  ديگر  با  بازگشايی  دوباره  سفارتخانه های   دو طرف  ،  پای  ديپلمات  ــ  تروريستهای  دستگاه  رفسنجانی  نيز به  بغداد  و  حوالی   اماکن  استقرار  مجاهدين   باز  می گردد .  رفت  و آمد  مقامات  دو طرف  و نزديکی  عراق  به  رژيم  حاکم  بر  ايران ،  پيامهای  خوشی  را  برای  مجاهدين  به  ارمغان  ندارد .

 

در  اين  اوضاع  و احوال   با   تهاجم   به  کويت ،  که  با  چراغ  سبز  آمريکاييها  صورت  می گيرد ، رژيم  عراق  با  پای  خود  وارد  دام  آمريکا  می گردد .  در آستانه اشغال  کويت ،  نماينده  ايالات  متحده در  سازمان  ملل  متحد ،  در  مقابل  سئوآل  خبرنگاری  که  موضع  آمريکا  را  در رابطه  با  اختلافات  مرزی  ميان  کويت  و عراق  پرسيده  بود ، پاسخ  داده  بود  که  به  نظر  ما  اين  يک  " مسئله  داخلی"  است   و ما  تصميم  نداريم  دخالتی  در  آن  داشته  باشيم !  با  اشغال  کويت  ايزولاسيون عراق ،  نه  فقط  در  ميان  کشورهای  غربی  که  در  ميان  کشورهای  عربی  نيز شدت  می يابد . اين  ايزولاسيون  روزافزون  نياز  رژيم  " صدام حسين" را  به حمايت  دشمن  سابق خود  يعنی  رژيم " جمهوری اسلامی "  بيش از  پيش  افزايش  می دهد .  در  صدر  درخواستهای  طرف  مقابل  هم  يک  چيز  بيشتر  نيست :  مجاهدين   و  ارتش آزاديبخششان  .

 

نشست  صليب  !          

 

مدت  کوتاهی  پيش  از  شروع  جنگ ، ابتدا  نشست  شورای  مرکزی   و  متعاقب آن  نشست عمومی  " ارتش آزاديبخش ملی "  با حضور  رهبری  مجاهدين  در  قرارگاه  مرکزی  اشرف برگزار  می شود .  مسعود  رجوی  با  اشاره  به   احتمال  قريب  به  يقين  شروع  جنگ  عليه  عراق  ،  به  تشريح  موقعيت  ارتش آزاديبخش   و  تهديدات  بالقوه ای  که  متوجه  مجاهدين  است   می پردازد .

 

او با  اشاره  به  احتمال   وجه المصالحه  شدن  ارتش آزاديبخش ،  به  تعيين  تکليف  با   نيروهای  خود  می پردازد  و  با  اشاره  به   داستان   مسيح  می گويد  :

 

مرا  نکشيد  و  مرا  نفروشيد !

 

"  ممکن  است  که  تمامی  ما  را  از اينجا  تا  تهران   به   صليب   بکشند .  هر کس  که   می خواهد  برود ، آزاد  است .  ولی  هر کس  که  می ماند  بايد  صليب  خود  را  برداشته   و  بدنبال  من  روان  شود . " 

 

اين  نشست  به  اعتباری   يک  "  نقطه  عطف "  در  برخورد  با  نيروهای   خودی  است . در  دستگاه  عقيدتی  مجاهدين   حکم   پيش  از   تاسوعا   را  دارد .  آنگاه  که  حسين  چراغهای  خيمه   و  خرگاه   را   می گويد  که  خاموش  کنند  و  به  تعيين  تکليف  با  يارانش  می نشيند .  از  اينجا  به  بعد  فقط  کسانی  بايد  بمانند  که  جز  " فدای مطلق " هيچ  در سينه   و  جز  " خود  سپاری  محض "  هيچ  در  سر  ندارند .

 

از  اينجا  به  بعد  ديگر " عقل  و  منطق "  کارايی  ندارد . " عشق  و  ايمان "  است  که راه  می گشايد .  " عاشقان "  حسينند   که   می مانند   و  نه   اسلام  آورندگان   عقل مدار !      

 

و  مسعود  قلب  مجاهدين  را  طلب  می کند .  هر که  می خواهد  برود .  با همسر  و  فرزند . ولی  هر که  می ماند  بايد که  همه  چيز  خود  را  بدهد . اصلا  ديگر  چيزی  نمی ماند  که  مال  کسی  باشد .  هر  چه  هست  متعلق  به  رهبری  است .  آنان  که  فکر  می کنند  ، بروند  به  دنبال   خانه   و  خانمان   خود   و  آنان  که  می مانند   بايد  فقط  عشق   بورزند  ،  بی  خانه  و  خانمان  ،  بی  همسر  و  فرزند .  "  مجاهد  بلا اسکان "  است  که  می ماند .

 

هر که  می خواهد  برود .  چرا  که  بعد  از اين  ديگر   و  برای  آنانکه   به  نقش  و  جايگاه  عقيدتی  " مسعود  رجوی "  پی  برده اند  ،  رها  کردن   سازمان   تنها  بريدگی  از  مبارزه  نيست !   خيانت  است .  پيمان شکنی  است . رها کردن  مبارزه  صرف  سياسی  نيست ،  تنها  و  بی ياور  گذاشتن  " امام  عصر "  است .

 

هرکه  می خواهد  برود .  چه  تنها  و چه  با همسر  و فرزند . اما آنکه  می ماند  بايد که ابتدا  به  ساکن  از  همسر  و  قرزند  دل  بکند .  سينه  مجاهدين  ديگر  ميهمانسرای  هيچ  عشقی  جز عشق  به  رهبری عقيدتی   نخواهد  بود .

هر که  می خواهد  برود .  چرا  که  بعد از اين  ديگر  " سياست  درهای  باز  خروجی "   که  افتخار  ساليان   مجاهدين  بود  ،  بايد  که  به  پايان  برسد .

 

درهای   سازمان  مجاهدين  را همواره  به  دريچه های   لا نه  کفتری   تشبيه  می کردند  که  عاريت  گرفته  از  دريچه های  قلب  انسان  بود .   هر چه  که   درهای  ورود  به  سازمان  مجاهدين   تنگ  و  صعب العبور  بود ،  به  همان  اندازه   خروجيهای  آن  گشاده  و  سهل  الخروج !  بود .  بر اين  پاشنه  ديگر ، " آن  درها "  نخواهند  چرخيد !

 

مسعود ، مجاهدين  را  می خواهد  که  برای  " شق  سياه "  آماده  کند .  با  اين  حال  اضافه  می کند  که  البته  ، اوضاع  و  احوال  آنقدرها  هم  نگران کننده  نخواهد  بود .  پيش از اين  در  آخرين  ملاقاتی  که  با  صدام  حسين  داشته  ، " سيد الرئيس"  تاکيد  کرده  بود  که  هرگز  بر  سر  مجاهدين  معامله  نخواهد  کرد  و  بواقع  تا  آخرين  روز  هم  به  قول  و قرارش  وفادار  ماند .  در اين  ملاقات   مسعود  از  صدام  می خواهد  که  پيشنهاد  فرانسه   مبنی  بر  عقب نشينی  از  کويت  در  مقابل  الحاق  منطقه  بسيار  نفت خيز  بوبيان  به  عراق  را  که  همواره  موضوع  مورد  اختلاف  ميان  کويت  و عراق  بوده  است ،  بپذيرد  و  بدين  ترتيب  مانع  اجماع  جهانی   برای  حمله  نيروهای  ائتلاف  به  عراق  گردد .  پاسخ  صدام  البته  که  معلوم  است . 

 

مدتی  کوتاه  بدنبال  نشست  صليب ، نشست  ديگری  با  حضور  رهبری  مجاهدين  برگزار می شود  که  فقط  خاص  پدر  و  مادر هاست .  در  اين  نشست  تصميم  سازمان  برای  انتقال  کودکان   مجاهدين  به  اروپا  ، کانادا  و  آمريکا  به  بحث  گذاشته  می شود .  بسياری  خواهان  ماندن  بچه ها  هستند  با  اينحال  مسعود  بحث  را  آنقدر  ادامه  می دهد  که  در  پايان  ظاهرا  همه  را  به  اجماع  می رساند .  بديهی  است  که  تنها  آنهايی  در  نشست  شرکت  دارند  که  از  قبل  مشخص  شده بود  که  ماندنی  هستند .  آنهايی  که  خواهان  رفتن  بودند  قبلا  به  بغداد  منتقل   شده اند  .

 

در  اينجا  حماسه ای  کم نظير  در  کنار  يک  تراژدی  انسانی  شکل  می گيرد . از  يکسو  مردان   و  زنانی   را  می بينی  که  در  فراسوی  مرزهای  طاقت  انسانی  ، نه  پيکرهای  خود  که  تمامی  عواطف  انسانی  خود  را  در  طبق  اخلاص  می گذارند  و  به  دنبال  آرمان می روند .  بايد  تنها  پدر و مادر  بود  تا  عظمت  " فدای  اسماعيل "  را  فهم  کرد .  برای  رسيدن  به  چنين  ظرفيتی   بی ترديد  اول  می بايستی   که  " ابراهيم "  شده  باشی .  

 

ابراهيم  سمبل  انسان  آزادی  است  که  در  اوج   آگاهی   فدای  حداکثر  را  انتخاب  می کند . به  جز  اين  هيچ  انتخابی   پايدار  نيست .  هيچ  تغيری  تکاملی  نيست . هيچ  ابراهيمی   پا  به  عرصه  حيات  نمی گذارد ،  حتی  اگر  تيغ  را  در  گلوی  اسماعيل  فرو  نيز  کرده  باشد .

 

اينکه  فدای  آنروز  پدر  و  مادرهای  مجاهدين  تا  کجا  آگاهانه   و  آزادانه   و  يا  تا  کجا  مبتنی  بر عمل  به  ضرورت   و  بر  مبنای  ايمان   به  مسعود  و اعتماد  به  تشکيلات  بوده  است   را  نمی دانم .  نمی دانم  که  تاثير  فضای  حاکم ، نقش  مناسبات  تشکيلاتی ، تن  دادن به  قضا و قدر  و خلاصه  نقش " عنصر خارجی"  در يک  کلام  بر روی آنان  چگونه  بوده است ؟   با اينحال  هر  چه  بود  يک  پديده  نوين  در  تاريخ  معاصر ايران  بود  که  چه  ساده ،  چه  بسادگی  از  کنار  آن  گذشته ايم   بی  ْآنکه  لختی  به  تماشای  آن  بنشينيم . اينان  در هر حال  چه  پدر ، چه  مادر  و چه کودک  بازيگران  اصلی آن  حماسه  کم نظيرند .

 

از سوی ديگر  کودکانی  را  می بينی  که هيچ  گناهی  ندارند  جز آنکه  پدرها  و  مادرهايشان مبارزه  انقلابی   را  بر  عافيت  جويی   ترجيح  داده اند  بی آنکه  نظر  آنان  را  برای  فدای  حداکثر  پرسيده  باشند .  صدها  کودکی  که  در ميان  دريايی  طوفانی  ،  بی هيچ  چشم انداز  روشنی   تسليم  سرنوشتی   نه  چندان   دلپذير  خواهند  شد  .  بايد  کودک  بوده   و  چنين  سرنوشتی  را  تجربه  کرده  باشی   تا  عمق  اين  تراژدی  انسانی  را  فهم  کنی .  بايد  از  مادر  جدايت  کرده  و بدست  نامادری  سپرده  باشند  تا  درد  و  ترس  و  خشم  چنين  کودکانی  را  درک  کنی .  تا  اشک  و  آهت  را  تبديل  به  خنجری  کنی   و   خشمت  را  به  گلوله ای  که   قلب  و  مغز  دژخيمانی  را  نشانه  رود  که  مسببين  اصلی   تمامی  اين  فجايع  انسانی  هستند .  باشد  که  دمی   در  ضرورت  بی چون  و چرای  سرنگونی  قهرآميز   تام  و  تمام   رژيم  تازيانه  و  دار  ترديد  به  خود  راه  ندهی .     

 

آغاز  جنگ  !

 

با  پايان  زمان  اولتيماتوم  در   پانزدهم  ژانويه  1991  ، تهاجم  هوايی  گسترده  نيروهای  ائتلاف  به  عراق  ،  در ساعت  2  صبح  16  ژانويه  آغاز  می گردد  و  بدينترتيب  می رود تا يکی  از  مهيب ترين  بمبارانهای  تاريخ  ،  خاک  عراق  را  به  توبره  بکشد .

 

مدتی  پيش  از  شروع  جنگ ، يعنی  در  پاييز سال  69 ، بخش  ارکان  ارتش  آزاديبخش ، شامل  واحد های  مهندسی  رزمی  و  يکانهای  ترابری  و  حمل  و نقل ،  برای  آماده  سازی  محل  استقرار  لشکرهای  ارتش  به  منطقه  کفری  می رود  و  عمليات  بزرگ  ساختن  چادرهای  عظيم ،  کانالها   و  سنگرهای  مورد نياز  و  پناهگاه   و  محل  استتار  تانکها  و  نفربرها  و  تسليحات  سنگين   را  در دل  کوه ها  و  شيار  تپه ها  آغاز  می کند .

 

بدنبال  ارکان ، در زمستان  آنسال ، لشکرهای  ارتش  آزاديبخش  نيز  بترتيب  در محلهای  خود   مستقر  شده   و بالای  محل  استقرار  به  شکل  روستاهای  معمولی  استتار می شود . در  نزديکی  اين  منطقه  قرارگاه  بزرگ  حنيف   با  مساحت  تقريبی  1000  کيلومتر  مربع  و  در  60  کيلومتری   مرز  ايران   قرار  داشت   که  از  سال  66  برای  تمرينات  رزمی  ، مورد  استفاده  ارتش  آزاديبخش  بود .

 

تمامی  زمستان  69  را  ارتش  آزاديبخش  در  سنگرها  می گذراند .  شرح  اين  زندگی  سنگری  در  ميان  سوز  و  سرما   و  آماده باش  ممتد  و  در  زير  بارانهای  سيل آسايی  که  گاها  تمامی  سنگر  را  بر  سر  ساکنين  آن  آوار  می کرد ،  حکايتی  دگر  است .  تامين   آب   و  غذا   و  تداوم  آموزشهای  مستمر  نظامی   در  کنار   حفظ  و  نگهداری  و  تعميرات  زرهی ها  و  ساير  جنگ افزارها  در شرايط  استتار مطلق   و  حداقل  ارتباطات  بجای  خود .

 

حدود  چهل  روز  بمباران  مستمر  بی آنکه  صدمه ای  به ارتش آزاديبخش  وارد  شود  بپايان  می رسد .   عراق  تسليم  می شود  .

هرج   و مرج  سراسر  عراق  را  فرا  می گيرد .  دولت  در  آستانه  فروپاشی  است .  سربازان   معمولی  عراقی  در  حاليکه  سلاح های  خود  را  رها  کرده اند  در  همه  جا  ولو  هستند . از آن  سو  صدام  حسين  گارد  رياست  جمهوری  که  از  نيروهای  ويژه  وفادار  به  خود  تشکيل  شده  است  را  تماما  در  بغداد  و حومه  آن  مستقر  می کند .  صحنه  عراق  برای  ترکتازی  مخالفين  صدام  بويژه  کردها  و  شيعيان  طرفدار  رژيم  جمهوری  اسلامی  آماده  می شود .  در  بصره  و ديگر  شهرهای  جنوب عراق  شيعيان  با  حمايتهای  لجستيک  و  حضور  مستقيم  سپاه  بدر  که  در  ايران  مستقر  بودند  بر  همه  جا  مسلط  هستند .  در  کربلا  و  نجف  نيز کشتار  نظاميان  و اعضای  حزب  بعث  و  مخابرات  عراق  جريان  دارد .  در  شمال  عراق  وضع  از  اينهم  بدتر  است .  کردها  تا  کرکوک  را  هم  گرفته اند .

 

" جمهوری  اسلامی "  چنين  وضعی  را  به  خواب  نيز  نمی ديد .  ظاهرا  همه  چيز  برای  تحقق  شعارهای  استراتژيک  نظام  الهی  آماده است .  شعارهای  استراتژيک  حزب الله  را  يادتان  هست ؟  همان  " الله کبر  ــ  خمينی  رهبر  ــ  مرگ  بر  منافقين   و  صدام "  را  ؟  ايتها  فقط  شعر  و  شعار  نبودند !  حاکميت  خمينی   با  اين  شعارها ، استراتژی  خود  را  به  درون  و  برون  خود  اعلام  می کرد   و  آنقدر  آنها  را  در  هر جا  تکرار  می کرد  تا  ملکه  ذهن  نيروهای  خودی  گردد . 

 

حزب الله  با  "  الله  واکبر " ،  ايدئولوژی  خود  و  با  " خمينی  رهبر "  ،  رهبری  عقيدتی  و سياسی   خود   و  با  " مرگ  بر  منافقين  و  صدام "  دشمنان  استراتژيک  خود   و مهمتر  از همه  اولويت  يکی  بر  ديگری  يعنی   مجاهدين  بر  عراق  را  فرياد  می زد .

 

و  حالا  با  سپری  شدن  نزديک  به  دو  سال  از  به  درک  واصل  شدن  خمينی  ،  زمان  تحقق  شعارهای  نظام  مقدس  بيش  از  هر  زمان  ديگری  در  چشم انداز  قرار دارد .

 

بديهی  بود  که  برای  دولت  رفسنجانی  مفهوم  لشکر کشی  به عراق  به  لحاظ  بين المللی ،   آنهم  در  شرايطی  که  بيش  از  نيمی  از  آن  کشور  در  دست  نيروهای  ائتلاف  تحت  رهبری  آمريکا  بود  و همينطور عواقب  ناخوشايند  حضور علنی  نيروهای  نظاميش  در آن  کشور  مثل  روز  روشن  بود .  مفهوم  اينکار  نقض  صريح  قرارداد  آتش بس  و  به  معنی  شروع  دوباره  جنگ  بود .  جنگی  که  اينبار  طرف  متجاوز  نه  دولت  عراق  که  دولت  ايران  قلمداد  خواهد  شد .  بنابراين  خط  درست  بجای  تجاوز  مستقيم  نظامی  لشکرهای  ارتش  و  سپاه  به  خاک  عراق  ،  حمايت  گسترده  لجستيک  از آن  بخش  از  نيروهای  اپوزيسيون  وابسته  به  خود  در عراق   و تامين  مالی  ، اطلاعاتی   و  نيرويی  آنان   است .  برای  اين  منظور هم  دست  رژيم  ايران به اندازه  کافی  پر  بود .  يعنی  جدای  از  نيروهای  عراقی   شيعه  سازمانيافته  در  " سپاه  مزدور  بدر "  و  همينطور  نيروهای  وابسته  به  " مجلس  اعلای  انقلاب  اسلامی  عراق " ، در  کردستان  عراق  نيز  نيروهای  نظامی  قابل  توجهی  را در ميان  اکراد  در اختيار داشت  که  در  چارچوب  " اتحاديه  ميهنی کردستان " عراق   يا  ( يه کتی  نيشتمانی )  به  رهبری " جلال  طالبانی "   فعاليت  می کردند .

 

واقعيت  اين  بود  که  بدنبال  تيره  شدن  روابط  ميان  " يه کتی "  و  رژيم  عراق  در  سالهای 62  و 63  ،  جريان  " يه کتی "  که  مناطق  استقرار  نيروهای  آن  در  نواحی  هم مرز  با  کردستان  ايران   قرار  داشت ، در تقابل  با  رژيم  عراق  و در کادر  تعادل  قوای موجود ،  به  حمايت  گسترده  رژيم  " جمهوری اسلامی "  نياز  حياتی  داشت .  به همين  جهت  نيز  حرکت  چهار اسبه  خود  به  سمت  اين  رژيم  را آغاز  کرد .

 

يکی از  ويژگی های  جريانات ايدئولوژيک  مطلق گرا  اين  است  که  در  تنظيم  رابطه  با  نيروهای  غير خودی  نزديک  به  خود ، مقوله ای  بنام  استقلال  ديگری  را  به  رسميت  نمی شناسند .  يعنی  قانونمندی  حاکم  بر  تنظيم  رابطه  آنان  با  ديگران   ايجاب  می کند  که  نيروهای  سياسی  غير خودی   دو  گزينه   بيشتر  پيش  رو  نداشته  باشند .  يا  دنباله  روی  محض   و  يا  ضديت  کامل  !   راه  وسطی   نيست .

 

نمونه  بارز  اين  تفکر  را  مردم  ايران  و  نه  فقط  مردم  ايران  که  تمامی  نيروهای  خارجی  نيز  که  به  نحوی  از  انحاء  با  اين  تفکر  مجبور  به  تعامل  و نزديکی  بوده اند ،  در  سيمای  "  روح الله  خمينی "  ديده اند .  تفکری  که  اساسا   نه  در  سطح  داخلی  و  نه  در  سطح  منطقه ای  بدنبال  " دوست  و  همکار"  نبود .  امام  بود  و  بدنبال  ماموم  !  نه  يک  کلام  کمتر  نه  يک  کلام  بيشتر .      

 

امامی  که  سياست  " همه  با  من "  را  نه  فقط  در ايران  که  در  لبنان  و فلسطين  و  عراق  و  افغانستان  و ...  نيز  همواره  با  جديت  دنبال  کرده  بود .  جنبش  شيعه  امل  را که  در دوستی  و همراهيش  با  "جمهوری  اسلامی"  شکی  نبود ،  متلاشی  کرده  و  از  ميان  آن  جريان  تماما  وابسته  به  خود " حزب الله " را  بوجود  می اورد  که  رهبريش  را  تهران  تعيين  کند  و  سياستهايش  را  نيز ! 

 

بديهی  است  که  اين  قاعده  خدشه  ناپذير  شامل  آندسته از  نيروها  و جريانات اپوزيسيون عراقی  نيز  می شد  که  به  هر  دليلی  خواهان  نزديکی   به  " جمهوری اسلامی "  بودند .  خواه  اين  نيرو  نام  معارضين  شيعه  متشکل  در " مجلس  اعلای  انقلاب اسلامی  عراق "  را  بر خود  داشته  باشد  يا  " اتحاديه  ميهنی  کردستان  عراق " را  !  جمهوری  اسلامی  با  او  همان  تنظيمی  را  می کرد  که  در  زندانها  با  توابين  می کرد .  يعنی  جلب  اعتماد  رژيم  از طريق  شرکت مستقيم  در  زدن  تير خلاص  به  همرزم  ديروز  خود  جدای  از همکاريهای  اطلاعاتی  ،  جاسوسی  ،  خبرچينی  و  .....

 

مسلم  بود  که  جريان " يه کتی "  به  رهبری  جلال  طالبانی  نيز  از  اين  قاعده  مستثنی نمی توانست  باشد . شرط  حمايت  " جمهوری  اسلامی "  از  گروه  طالبانی  که  البته  برای  آنها  نيز  جنبه  حياتی  داشت ،  چيزی  جز  آوردن  سر  مجاهدين   نمی توانست  باشد .  آينده  نشان  داد  که  "  مام  جلال "  تا  چه  اندازه  به  قول  و  قرار های  خود   با  ام القراء  وفادار  ماند .  

پايان  بخش  بيستم ،  سی خرداد 84

bijanniabati@hotmail.com

 30 خرداد ماه  1384 

 

 

 

 

*****   برای  مطالعه   بخش های  پيشين  کتاب  بالا ، همچنين  مطالب  ديگر  نگارنده ، می توان   به  سايت  زير  مراجعه  کرد .                                    

                                                                                          www.niabati.tk

 

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بيژن نيابتي:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.