شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۲۸ شهريور ۱۳۹۷ - ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

علاقه «حزب حکمتيست» به جدال تئوريک ! بخش دوم

بيژن نيابتي

 

پيش از ورود به بحث اصلی يادآوری چند نکته در رابطه با مجموعه نظرات  اعلام  شده  حول اين  بحث  را  مفيد  می دانم .

 

ابتدا  در رابطه  با ضرورت  اين  بحث  و اينکه  آيا  اينگونه  بحثها  فضای اپوزيسيون  راديکال  رژيم  جمهوری  اسلامی  را  تيره  و تار  و نيروهای  آنرا  از هم  دور نمی کند ؟

 

پاسخ  من  يک  نه  قاطع  است .   البته  به شرطی  که  اين  بحثها  هرگز در ادبيات  اپوزيسيون   وجه غالب  را تشکيل  ندهد .  مگر  می توان  بدون بحث  و روشنگری  حرکت  سياسی کرد ؟  حتی  نزديک  شدن  نيروها  به يکديگر هم  اگر ضرورت  داشته  باشد  که  دارد، بدون  طرح نقاط اشتراک و  بحث  تند  و  تيز  روی  نقاط  افتراق ، اصلا امکان پذير  نيست . غير از  اين  حتی  تشخيص   صحت  و سقم  نقطه نظرات  افراد  و جريانات  سياسی برای  آدمهای  عادی  ، کاری است  کارستان ! چرا که  تا  آنجا  که به  بيان  صرف  تئوريها  و اهداف  و  آرمانها  برمی گردد ، کمتر می توان  اثری از کژی  و کاستی  در آنان  سراغ  کرد. در برخورد  عقايد و آرا  است  که آن کژيها  و کاستی ها  رو  می شوند . اصلا  مگر خود " شناخت" هم  حاصل  چيزی  به غير از " تضاد "  و  تلاش  در  جهت  حل آن  هست ؟

 

با  اينحال  بسيارند  آدمهايی  که  سخت  به  نظريه " همه  با هم"  وفادارند. به  اعتقاد  اينها  مشکل  ماندگاری  رژيم  آدمخوار حاکم  فقط  و  فقط به اين  دليل  ساده  است  که  اجزای  اپوزيسيون  آن  متفرقند !  به  همين  خاطر  هم  هست  که  تا  بحثی  در می گيرد ، چارستون  بدنشان  به لرزه  می افتد و کورسوی اميدی را هم که  به احتمال  رفتن  رژيم داشتند  رو به خاموشی می بينند. اينجاست که " درد دل" ها  آغاز می شوند و فريادهای " بس کنيد" و " جلويش  را بگيريد "  بلند می شود .  انگار که  دنبال کنندگان اين  بحثها  خود  قدرت  تشخيص ندارند و برای  جلوگيری از انحرافشان  در " راستای  سرنگونی  رژيم " !  حتما بايد " اداره  مميزی"  بوجود  آورد .

واما اشاره ای کوتاه  به " سبک برخورد"  مورد استفاده  دربخش اول بحثم !

شيوه ای  نا آشنا  با  " سبک برخورد " های  خود من !  نه اينکه  در ادبيات سياسی  معمول  تازگی  داشته  باشد.  نگاهی  به  ادبيات  سياسی  معمول همين  " حزب کمونيست کارگری "  از هر دو جناح  آن  نه فقط  با  ديگران که با  خودشان  هم بياندازيد ، اين  " سبک برخورد "  را  بوفور در همه جا می توان يافت .  اينها  که  جای  خود  دارند ،  به  ادبيات  بکار رفته  توسط  خود " لنين " هم  در  برخورد  به " ديگران " اعم  از  دشمنان  و  يا رقبای سياسيش  اگر مراجعه  کنيد ، از اين  گونه  " بی تربيتی " ! ها  بسيار خواهيد يافت !  " سبک برخورد "  همين  سازمان  مجاهدين  با  نيروهای  " خودی "  و " غير خوديش "  هم  که  بجای  خود !

 

با  اينحال  اين  " سبک  برخورد "  من  نبود !  شيوه ای  نا آشنا  با  ادبيات مورد استفاده من  درهمه جا .  ولی تصادفی  نبود !  می خواستم  پنبه سياسی  يک " خط "  نا صادقانه را  در گير و دار پرهياهوی  " جنگ آلترناتيوها " بزنم !  " خطی "  را  که  پيشتر ،  با  راه انداختن  گرد  و خاک فراوان  پيرامون سرنوشت " جدا شدگان از مجاهدين " و برگزاری  آکسيون  برای آنان ( انگار که اين موضوع  تازه بگوش هردو جناح " حزب مربوطه " رسيده است ) آنهم بطور کاملا تصادفی ! متعاقب انتشار گزارش  سرا پا سياسی"سازمان ديده بان حقوق بشر"، آغاز گرديده بود و اينک می خواست  تا با  استفاده  بزعم  خود از موضع گيری من  در قبال " عمليات انتحاری" ، بعنوان  باصطلاح " تئوريسين  مجاهدين " ! برگه " دفاع  از تروريسم "  را  هم  در کنار  برگه " نقض  حقوق بشر"  و در راستای   جلوگيری  از  بيرون  آمدن  نام  " سازمان  مجاهدين  خلق "  از ليست  تروريستی  وزارت امور خارجه  آمريکا ، وارد  پرونده  قطور  " سازمان  مربوطه " !  من  نمايد .  می بينيد  جناب  کمانگر ! اينکه  گفتم  " دير آمده ايد "  ،  منظورم  اين  بود که  پيش از آنکه  شما  وارد  شويد من  " خط "  را  گرفته  بودم ! ابدا قصد اهانت  به  شما را در ارتباط  با سن  و سال و موی  سياهتان  نداشتم !  استعلام  قبليم هم از رفيق " محمود قزوينی" مبنی  براينکه آيا اين  تمايل حزب   برای  ورود  به  بحث است يا  ابراز نظر شخصی  برای  اطمينان  حاصل  کردن  از " خطی "  بودن  مقاله  بود به غير از آن ،  اصلا  وارد  برخورد  شخصی  با  شما  نمی شدم . مثل  بسياری از موارد ديگر که مطالب  راجع  به  خودم  را  می خوانم  و سری  تکان  می دهم  و  می گذرم !  نه از موضع  بقول  شما  " بزرگ  منشی " !

( که البته  نمی دانم  از کی  صفت  بدی  شده است ! )   بلکه  بيشتر  بخاطر ارزان  بودنشان !  اينرا هم  که گفتم  بهتر  بود " از چهار نفر بزرگتر" در حزب  ، کسب  اطلاع  می کرديد ، نه  برای  اجازه گرفتن  از آنها  برای  اظهار نظر   بعنوان  يک  شخصيت حقيقی  بود ! که  بند سوم  اصول  سازمانی  حزبتان  را يادآوری  کرده ايد !  بلکه  بخاطر اين  بود  که  تصور  می کردم   و  می کنم  که  آنها  از  جمله  ليدر حزبتان   قاعدتا  از ماهيت  رابطه  تشکيلاتی  من  با " سازمان  مجاهدين خلق "  که  بارها  از  زبان  خودم  شنيده اند ، آگاهی  دارند  و  در آن  صورت  لزومی  نبود  که در مقاله تان  جا بجا  و حتما  بطور کاملا تصادفی از" سازمان مربوطه " من ، " جنبش من "  در سال  57  و خلاصه  آرمان " جامعه بی طبقه توحيدی " من  ياد  کنيد !  انصافا  آقای  کمانگر ،  " خط "  را  درست گرفته ام ؟  يا اينکه  دوباره " دايی  جان  ناپلئون "  وار  در باغ  " تئوری  توطئه "  قدم می زنم ؟ راستی اگر وقت  کرديد  کمی هم  راجع  به اين " تئوری توطئه " توضيح  دهيد .  ثوابش !  بيشتر از دراز کردن  " سازمان مربوطه " است ! آخر از هر ده  نفری  که  از اين   دو واژه  استفاده  می کند ،  معنی  آنرا  بپرسيد ،  نه  نفر آن  درکش  و  اطلاعاتش  بيشتر از  نويسنده  کتاب  خواندنی  " دايی جان  ناپلئون "  نيست !  

 

گفتم  " خط  نا صادقانه " !  نمی دانم  چرا هر وقت  صحبت  صداقت  پيش  می آيد  بی اختيار ياد حزب  شما  می افتم !  چند سال  پيش  در ملاقاتی  که با  يکی از اعضای   دفتر سياسی  حزبتان  ( پيش  و  پس  از انشعاب ) داشتم ،  وقتی  به  مناسبتی  صحبت  از " صداقت  انقلابی "  کردم ، خطاب به  من  گفت :  "  تو چرا  مسائل  سياسی  را  اخلاقی  می کنی ؟ "  و  من  می گويم :

 

صداقت  را  اگر از يک  سازمان  انقلابی  بگيريد ، هيچ   بر جای  نمی ماند الا  يک  تشکيلات  عريض  و  طويل   بوروکراتيو  و  ديگر  هيچ !

 

و اما  کلام  آخر در مورد  آن  هوادار مجاهدينی  که  تيزی  کلامم  پر او را نيز گرفت .  باز هم  بديهی است که  آنجا  نيز برخورد من  نه با  " شخص" نويسنده  که  هنوز هم  نمی دانم  کيست  بلکه  با  يک " تيپ " ازآدمهايی است که هميشه  در حول  و حوش   مجاهدين ،  نقش  دايه های مهربانتر از مادر  را  بازی  می کنند .

برخی  از  اين " تيپ "  آدمها هيچگاه  در مناسبات  بيرونی  مجاهدين  هم وارد نشده اند  اما  در رابطه  با  مناسبات  درونی  مجاهدين  نه  تنها  اظهار نظر که  بحثهای  اقناعی !  نيز می کنند.  بسيار  کم  از مجاهدين  می دانند و  بسيار تيز با هر آنکس  که  شائبه  مخالفت  با  مجاهدين  را  داشته  باشد برخورد می کنند .  اين  " تيپ " آدمها  فقط  در  حول  و  حوش  مجاهدين  وجود  ندارند .  در همه  جای  جامعه  و  در  ارتباط  با  تمامی  جريانات  سياسی  بوفور  يافت  می شوند. اينها  محصولات  طبيعی  " جامعه بسته " و فرهنگ  ويژه آنند.  جامعه ای  که  آدمها  هيچگاه  اجازه  طرح  نظراتشان  را  نداشته اند.  نه در خانه و نه در مدرسه  و نه در جامعه .  نه  در  کودکی  و  نه  در جوانی  و  نه  در پيرانه سر !  شما  اگر با  صد نفر ايرانی  مسائل سياسی  را  در ميان  بگذاريد ،  بسختی  يکنفر  را  خواهيد  يافت  که  بگويد نمی دانم !  نمی فهمم !  اطلاع  ندارم !  بهترين  راه  کار کردن  روی  اين  مردم  و  جذب  آنان  ميدان  دادن  به  نظر دهی  آنها ست !  به  راديو  فردا گوش  دهيد ! هر  روز  بدنبال  نظرخواهی  از جامعه  است .  " آيا  خوردن قرمه سبزی  را  يکبار  در هفته  درست  می دانيد ؟ " نظرتان  در باره رابطه  دختر  و  پسر  چيست ؟ " رفسنجانی  را  برای  رياست جمهوری مناسب می دانيد ؟ "  و ......

 

داشتم  می گفتم  که  مشکلم  با  فردی  بنام  " محسن صادقی " نبود . با  محتوای  نوشته اش  بود . هنوز هم  می نويسد  که " نمی دانم  چرا  زير  جمله های  مرا  خط  کشيده ايد " !

 

دوست  عزيز ! می خواستم  برسانم  که  بر خلاف  نوشته  شما " مجاهدين  از سال 60  به بعد  تضاد اصلی شان  را  ارتجاع  مذهبی " نشناخته اند . بلکه 6 سال  پيش  از آن  يعنی  در  سال  1354  تهديد اصلی  جنبش  را   ( و  نه  تضاد اصلی  را )  ، بروز  زودرس  گرايش  "  راست  ارتجاعی "  قلمداد  کرده اند .  و اما  در رابطه  با " تضاد اصلی " ، آنها  نيز مثل  بيشتر نيروهای انقلابی ديگر و در انتخاب ميان  دو تضاد مطرح " کار و سرمايه"  و " خلق و امپرياليسم " ، دومی  را درست می دانستند . يکی  از شعارهای  ميليشيا  هم  بويژه  در جريان  رژه آن در  خيابانهای  تهران  بر خلاف  آنچه  که  به عرض  شما  رسيده است اتفاقا همين  شعار " مرگ  بر آمريکا " بود. در آن  شرايطی  که ارتجاع  می خواست  با  مسئله  اشغال سفارت  آمريکا ، نيروهای  انقلابی  و در  راس  آنها  نيز مجاهدين  را  " خلع شعار " کند  ازقضا  شعار درستی  هم بود .  باز هم  بر خلاف  آنچه  که  به  عرض  شما  رسيده  است ،  شعار   " مرگ  بر بهشتی " هم  بطور سيستماتيک  تنها ابتدا  در تظاهرات  پراکنده  خرداد 60  و بعد هم بطور مشخص  شعار اصلی تظاهرات عظيم 30 خرداد  همانسال  بود .   

 

با  اينهمه اينها مهم  نبود !  آنچه  که  مهم  بود ، همان " نکات  درستی " بود  که  در نوشته  آقای  کمانگر يافته  بوديد .  اميدوارم  که  حالا  منظورم  را  گرفته  باشيد .  با آن  مقاله  می خواستيد  که  بزعم  خود  مجاهدين  را  از کيسه  من  ، از  زير  ضرب  بيرون  بياوريد !  اما  در عمل  نا آگاهانه  توجيه گر" خطی "  شديد که آماجش  نه من  که از قضا همان مجاهدين  بود.

 

11 سپتامبر 2001 ، آغاز " جنگ  جهانی  چهارم " !

 

پيش از ورود  به  بحث  يک  چيز  را  می خواهم  روشن  کنم . اينکه  با  طرح  اين  موضوع   بدنبال  چه  چيزی  هستم ؟

 

با  اين بحث  من  به  طرح  يک " تئوری "  پرداخته ام .  تئوری  فراگيری  که در چارچوب آن  می توان  روند همواره پيچيده  شونده  معادلات  موجود  در  " سياست  بين الملل "  و  تناقضات  ميان  حوادث  و  رويدادهای  بظاهر  بی ارتباط  با  يکديگر را  بهتر  فهم  کرد  و با  تهاجم  بی رويه  و  هدفدار " اطلاعات  کاناليزه  شده "  توسط  شبکه  عظيم  رسانه ای  حاکم ، مقابله  کرد . 

 

در کادر اين  تئوری  " مبنای "  آگاهی  فرد ،  عقل  و خرد   و " شرط "  آن  اطلاعات  است .   درست  عکس  آن چيزی  که  " سيستم  حاکم "  با  پديده  " انقلاب انفرماتيک"  بدنبال  تحقق  آن است !  فکرش  را  بکنيد !  سيلی  از  اطلاعات  رنگارنگ  در اختيار  شما  قرار  می گيرد.  صدها کانال  ماهواره ای  ، هزاران  سايت اينترنتی ، يک  جريان  مداوم  و مستمر تبليغاتی  و  در کنار آنها  شبکه ای  سازمانيافته  از تزريق  بی وقفه  اطلاعات  غلط  !  تحليلهای  طراز  سيستم  حاکم  و  .....

 

شرح  مفصلتر  اينها  را  برای  دور نشدن  از اصل  مطلب  بازهم  به کتاب " جنگ  جهانی چهارم ، ابزارها  و آماجها "  وا ميگذارم  که  اگر بالاخره  فرصتی  يافتم ،  به آن  خواهم  پرداخت . 

 

اما  تا  آنجا يی  که  به  اين  بحث  بر می گردد  ، مسئله  اين  است  که  آيا درست  است  که  عنصر  آگاه ، مبنای  تحليلهای  سياسيش  را  اساسا  اطلاعاتی  قرار دهد  که  " دولت  آمريکا "  منبع  آن  می باشد ؟  اطلاعاتی  که  امکان  تشخيص  صحت  و  سقم  آن  برای  هيچ  فرد  و  نهاد  مستقل  از دولت  مذکور  و  يا  منابع  بی طرفی  وجود  ندارد .

 

آيا  تاسف بار  نيست  حزبی  که  در عالم  پندار ،  خود  را  مدعی  رهبری انقلاب  توده ها !  نيز می داند ، فقط  چند  ساعت  پس از واقعه  11 سپتامبر اعلاميه  صادر  کند  و  پيش از اينکه  هنوز چيزی  مشخص  شده  باشد ، ضمن  قلمداد کردن  مرگ  اسف انگيز چند صد نفر به عنوان " نسل کشی"! ( انگاری  که  واژه ها  بار  و  مفهوم  خاص  خود  را  ندارند ) ، از موضع  قضاوت حتما عادلانه ، حکم محکوميت " اسلام سياسی" را  صادر می کند.  

 

آخر مگر در همين  زادگاه  عقيدتی  و سياسی  شما ( يعنی  غرب ) ، همه  بی گناه  نيستند  مگر آنکه  عکس  آن  ثابت  شود ؟  شما  آقای  کمانگر  که مرا  متهم   می کنيد که  می خواهم  ثابت  کنم  دولت  آمريکا  عامل  جنايت 11 سپتامبر  بوده  است ، چه  توجيهی  برای  اين  موضع گيری  حزبتان  آنهم  در زمان  حيات  بنيانگذار آن  داشته ايد.  جرم " تروريستهای اسلامی" در کدام  پروسه  قضايی  ثابت   شده  بود  که  شما  اطلاعيه  می داديد ؟

 

اگر حرف  و ادعای  دولت  آمريکا ( که خود  در عالم  واقع  چيزی  جز مامورين  اجرايی  مطامع  و  منويات  " طبقه ويژه " ای  که  افسار واقعی قدرت  سياسی  و  اقتصادی  را  در دست  دارند ، نيست ) برای  شما  اينقدر  سنديت  داشت ، ديگر  مخالفتتان  با  جنگ  عراق  چه  صيغه ای  بود ؟

 

با اينحال  من  بر خلاف  ادعای  شما ، اصلا  بدنبال  ثابت  کردن  اين  نيستم  که  دولتهای آمريکا  و انگليس ، خود عامل  وقايع 11 سپتامبر 2001 و 7 ژوييه  2005 بوده اند  يا  نه .  نه اين  که  دلم  نخواهد !  نه ، برخلاف  شما  که  پيشاپيش  مجرم  را  مشخص  کرده ايد ،  من  و  نه  فقط  من  که  هيچکس  ديگری  در شرايط  کنونی  اساسا  امکان  اثبات  و يا رد اين  اتهام  را ندارد !  چرا  که  برای  اينکار در  درجه  اول  نياز به  دسترسی  داشتن  به اسناد  و  مدارک  و  شواهد  جمع آوری  شده ايست  که  در اختيار  هيچکس  جز همان  دولتهای  مربوطه  نبوده  و  نيست !

 

ضمن  اينکه  در  تحليل  نهايی  آنچه  که  برای  من  نقش  تعيين کننده   در " تئوری  جنگ  چهارم "  دارد ،  نه  عاملين  11 سپتامبر  که  پی آمدهای  آن  در ابعاد  جهانی  است .

 

من  تنها ادعاهای  دولت آمريکا  را در رابطه  با 11 سپتامبر ، بزير علامت  سوآل  برده ام .  من  لا طائلاتی  را  که  توسط  سخنگويان  رسمی  و  غير  رسمی  آمريکايی ــ اسراييلی  ،  و توسط  سيستم  رسانه ای  متعلق  به همان " طبقه ويژه " ،  به  شعور اجتماعی  تزريق  می شود ،  باور  ندارم !

 

شما  ولی  آزاديد  که  مبنای  تحليلهای  سياسيتان  را  همين  اطلاعات  قرار دهيد !  من  می گويم  اثبات  اينکه  عمليات  11 سپتامبر ، عمليات انتحاری  بوده اند ،  اينکه  مسببان  آن  همان  19 نفری  هستند  که  عکسهايشان  را  دولت  آمريکا   از  طريق  شبکه  عظيم  رسانه ای  به نمايش گذاشته  و  خلاصه  اينکه  دولت  مربوطه  از  وقوع  چنين  فاجعه ای  بی اطلاع  بوده  را ، تنها  زمانی  ممکن  می دانم  که  امکان  دسترسی  آزادانه  نهادهای مستقل  غير دولتی  به  اطلاعات  واقعی ، اسناد  و  مدارک  و  شواهد  موجود  و شاهدان  واقعه  وجود داشته  باشد . در غير اينصورت  داستانهای  نقل  شده  توسط  پنتاگون  و سازمان  سيا  و  اف  بی آی  را   باور  ندارم .  شما  ولی  مختاريد  که  تمامی  اين   مهملات  را  دربست  پذيرفته  و  بازتوليد  کنيد .

 

من  می گويم  طرحهای  مربوط  به  " جنگ  چهارم "  سالها  پيش  از 11 سپتامبر  و  بلافاصله  پس  از  فروپاشی  اتحاد  شوروی  سابق ، تهيه  و در ميان  نخبگان  " طبقه  ويژه "  به  بحث  گذاشته  شده است .  باور نمی کنيد يک  نگاهی  به  سندی  که  توسط  دو استراتژيسين  عمده  " جناح بازها " يعنی " پاول  ولفوويتز "  و " ريچارد  پرل " ،  بلافاصله  پس از  فروپاشی اتحاد  شوروی  در  دسامبر 1991 ،  تهيه  شده   و  در  8  مارس  1992 بخشی  از آن  در  روزنامه  صهيونيستی  " نيويورک  تايمز" انتشار يافت ، بياندازيد .  سندی  که  در ميان  امضا  کنندگان  آن  به غير از دو نفر فوق ،  نامهای  نه چندان  نا آشنايی  همچون " لوييس  لی بی " ، " اريک ادل مان" و  " زلمای  خليل زاد "  نيز  به  چشم  می خورند .  اولی  با  تشکيل  کابينه  " جرج  دبليو بوش " ، سمت  رياست  دفتر  قدرت  واقعی  در  کاخ سفيد  يعنی " ديک  چينی " را  عهده دار  می شود  و  ديگری  مشاورت  سياست  خارجی  او  را !  سومی هم  که  قاعدتا  می بايست  برای  هر  کس  که  بطور  ظاهری  نيز  اوضاع  و  احوال  منطقه  را  دنبال  می کند ، نامی  آشنا  باشد . همانی  که  سرنوشت  افغانستان   تحت  اشغال  و  مسئوليت     " حامد کرزای "  را  در  دستهای  او  قرار داده  بودند .

 

در اين  سند طبقه بندی  شده  که  تحت عنوان defense policy planning به معنی " طراحی  سياست  دفاعی " به نخبگان  هيئت  حاکمه  آمريکا ارائه شده  بود ، بصراحت  استراتژی  " جهان  تک  قطبی"  و نقش  و  جايگاه  ايالات متحده  به  مثابه  تنها  ابرقدرت   و شيوه های  تحقق  اين  استراتژی و ابزار آن  يعنی  اتکاء  بی  حد  و  مرز  به  overwhelming power  يا  " قدرت  نظامی  توا ن کاه  " ، به  تصوير  کشيده  شده  است .  تصوير ابرقدرتی  يگانه  به  مثابه  " پادگانی  تا  دندان  مسلح ، بر بالای  تپه  و  مسلط  بر شهر" !  در مقدمه  سند آمده  است :

 

" هدف اول  عبارت  است از پيشگيری  از ظهور يک رقيب جديد  که  قادر به ايجاد  تهديدی  از نوع  تهديد قبلی  شوروی  درهر نقطه از جهان  باشد ."

 

تاکتيک محوری  دراستراتژی " جنگ جهانی چهارم " برهمين مبنا  تاکتيک " پيشگيری "  است  که  جايگزين  تاکتيک  محوری " جنگ جهانی  سوم" ( موسوم  به جنگ سرد)  يعنی  تاکتيک " بازدارندگی "  بايد می گرديد .

 

پياده کردن  اين  استراتژی  بدون  هدف قرار گرفته  شدن  ايالات  متحده  در  ابعاد  ماکرو  اساسا  امکان پذير  نبود !

 

            bijanniabati@hotmail.com  

                                                           11  مرداد 1384

 

 

پايان  بخش  دوم !

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بيژن نيابتي:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.