شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷ - ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

علاقه «حزب حکمتيست » به جدال تئوريک ! بخش سوم

بيژن نيابتي

  bijanniabati@hotmail.com  

                                                           19 مرداد 1384

 

 

 

استراتژی  جنگ سوم  يک  استراتژی  تدافعی  بود در مقابل  خطر بالفعل  دشمن " کمونيست " .  در کادر آن  استراتژی  قرار بر  اين  بود  که  با  خطرات  بالفعلی  چون  فی المثل  خطر  تسلط  کمونيسم  در" هند وچين"  و  يا  سرايت انقلاب  کوبا  و  نيکاراگوئه  به  کشورهای  آمريکای  لاتين ، مقابله  بازدارنده  شود . 

 

استراتژی  جنگ  چهارم ،  برعکس  يک  استراتژی  تماما  تهاجمی  است  عليه  تهديدات  بالقوه  .  در  کادر اين  استراتژی   تشخيص   تهديد  و زمان  واکنش  عليه آن  به  منظور مقابله  پيشگيرانه   فقط  و  فقط  بر عهده تنها  ابر قدرت  موجود  بوده  و  نهادهای  دوران  جنگ  سرد  مثل  سازمان  ملل  متحد  و  شورای  امنيت  و  حتی  اعضای  پيمان  " ناتو" ،  نه  امکان دخالت  و  نه  حتی  حق !  آنرا  دارند .

 

بر اساس  تحليلهای  اين  استراتژيسين ها ، حتی  ائتلافهای  شکل گرفته  در طول  اين  دو جنگ  نيز  با  يکديگر  قابل  مقايسه  نمی توانند  باشند !  يعنی  کاملا  برخلاف  جنگ سوم  که يک ائتلاف  مشخص  پا برجای  دفاعی  تحت عنوان  " پيمان  دفاعی  آتلانتيک  شمالی "  با  اعضای  ثابت  موجود  بود ، در جنگ  چهارم ، ائتلافها  تماما  سيال  بوده  و درهر  جنگی  اعضای  آن  می توانند  با  ائتلاف  قبلی  فرق  داشته  باشند .

 

بدنبال  انتشار به عقيده  من  آگاهانه  بخشهايی از اين سند در نيويورک تايمز مورخ  8  مارس 1992 که  با هدف  بوجود  آوردن  صف بنديهای  جديد  حول محور اين طرح  و تست  ميزان  آمادگی " اليت سياسی" برای  پذيرش آن  انجام  پذيرفته  بود ، مخالفتهای  بسياری  بر عليه اين  طرح  از  جمله  در ميان  " جناح  کبوترها "  و نمايندگان  دمکرات  کنگره ، شکل می گيرد.

 

اين  طرح  با  ورود " بيل کلينتون "  به  کاخ  سفيد  در انتخابات  همان سال ظاهرا  به فراموشی  سپرده  می شود . هر چند که " ديک چينی" اندکی پيش

 

از  ترک  پنتاگون  يعنی  در  ژانويه 1993 ، روايت  ملايمتری  از  طرح  مزبور  تحت  عنوان " استراتژی  دفاعی  برای  دهه 1990 "  را ارائه می دهد ، با اينحال اين  روايت  نيز با  مخالفت  قاطعانه  دولت کلينتون  که  متد  ديگری  را  درهمين  زمينه  دنبال  می کرد ،  روبرو  می شود .

 

در سال  1998 ،  سند  ديگری  در  ميان  " اليت سياسی"  هيئت  حاکمه  ايالات  متحده   منتشر  می شود  که علاوه  بر  امضاهای " ريچارد پرل"  و " داگلاس هيت " ، مزين  به  امضای  نخست وزير سابق  رژيم  نژاد پرست اسرائيل  يعنی " بنيامين  نتانياهو"  نيز می باشد !  برای  فهم  فلسفه موضع  خط دهندگی  يک  عضو  رسمی  دولت  اسرائيل  در ميان " اليت  سياسی " تنها  ابرقدرت  موجود  نيز بايد  دنبال  پيدا کردن  پرتقال  فروش  رفت !

 

در اين  سند  صراحتا  به  ضرورت  " فتح  بغداد "  که  گشاينده  راه  برای " فتح  تهران  و دمشق "  است ، اشاره  شده  است .

 

مخالفت  دولت  کلينتون ، فشار " جناح  بازها "  و  لابی  اسرائيل  روی  شخص  وی  را  وارد  مرحله  تازه ای  می کند  تا  آنجا  که  تلاش  برای  حذف  دولت  متمرد ، ابعاد  سياسی  را  درنورديده  و  با  بکارگيری  کثيفترين  شيوه ها ، به  صحنه  قضايی  کشانده  می شود !        

 

نقشه  کاملا  حساب  شده  و  با  برنامه  قرار دادن  يک دخترک  زيباروی  تصادفا ! يهودی بنام " مونيکا  لوينسکی" در مقابل رئيس جمهور خوش اشتهايِی  که  از قضا  هرز بودن  پايين  تنه اش  معرف  خاص  و عام  بوده  و کشاندن  او  به  دادگاه  با  اتکاء  به  مدرک جرم ! باقيمانده  بر دامن  و لب و لوچه ! کارآموز حرفه ای ! کاخ  سفيد ، علی رغم  بزرگترين  رسوايی حاصله برای  رئيس جمهور بی دقت ! و به  لجن کشيده  شدن  پرستيژ  آمريکا  در سطح  جهانی ، با  اينحال  حذف  سياسی  او را  بدنبال  ندارد .  ادامه  همين  مبارزه  در  پهنه  حقوقی  نهايتا  بيرون  آمدن  دولت منتخب " جناح  بازها "  را  نه  از  صندوقهای  رای  که  با  حکم  دادگاه ، بدنبال  دارد .  باقی  داستان  را  همگان  کم  و بيش  می دانند .  اينجا  ديگر  اين  عضو  کميته  مرکزی  حزب  حکمتيست  است  که  بايد  توضيح  دهد  که  آيا  تحقق  اين  طرحها  بدون  11 سپتامبر  از اساس امکان پذير  بوده است  يا  نه ؟

آيا  منطقی  است  که  طراحان  مربوطه  ،  چنين  طرح  عظيمی  را  بدون مشخص  کردن  طريقه  ورود  به آن ، به  امان  خدا  رها  کرده باشند ؟

 

يکی از پرسشهای  اساسی  مطروحه  در  خود  جامعه  آمريکا ، بدنبال  وقوع  فاجعه 11 سپتامبر اين  بود  که  آيا  دولت  و  دستگاه های  اطلاعاتی  آمريکا ، پيشاپيش  اطلاعی  راجع  به  احتمال  وقوع  چنين  حادثه ای  در دست داشته اند  يا  نه ؟  شواهد  بی شماری  ، در جريان  بودن  دستگاه های اطلاعاتی  دولت  آمريکا از احتمال  وقوع  چنين اتفاقی را  گواهی می دهند.

 

از  طرف  ديگر  يک  جريان  قدرتمند  در  هيئت  حاکمه  آمريکا  تلاش  دارد  که  به هر قيمت  ، مسائل  مربوط  به  11 سپتامبر  از  سوی  هيچ نهاد  و فردی  مورد  بررسی  قرار  نگيرد ! اين  تلاش  هماهنگ  که  در  زير به  نمونه هايی  از  آن  اشاره  خواهم  کرد ، قاعدتا  هر فرد  عادی  و بدور  از پيچيدگی های  معمول  دنيای  سياست  موجود  را  نيز به  تفکر و تعقل  واميدارد  و  خود بخود  روايت  رسمی  و شسته  رفته 11 سپتامبر  را حداقل  به زير علامت  سوآل  می برد ، چه  رسد  به  عضو  کميته  مرکزی  حزبی  که  قرار است  بزودی  جانشين " جمهوری اسلامی"  هم  بشود !

 

مهمترين  مسئله ، اختصاص  يک  مبلغ  چند  ميليارد  دلاری  از  سوی دولت  آمريکا  به  خانواده  قربانيان  11 سپتامبر  است .  تا  اينجای  قضيه نه تنها  اين  چيز عجيبی  نيست  که  شايان  تقدير هم  هست .  مسئله  عجيب يکی  مبلغ  نجومی  پرداختی  و  ديگری  شرط   عجيب  و  غريب  پرداخت اين  مبلغ   به  خانواده ها  است .

 

دولت  آمريکا  به هر خانواده  آمريکايی  که  يکی  از  بستگان  خود  را  در حادثه 11 سپتامبر  از  دست  داده  بودند ،  مبلغ  نجومی  يک ميليون  و هشتصد هزار  دلار  را  به  اين  شرط  پرداخت  می کند  که  آنان  تعهد   بدهند  که  در هيچ  تاريخی ، هيچ  سوآلی  را  از دولت  در مراجع  قضايی  مطرح  نکنند !  جالب  است .  نه ؟

 

بديهی است  که  اين  مبلغ  قادر  به  بستن  بسياری  از  دهانها خواهد  بود . اصلا  مگر  پاسخی  بهتر از اين  را می توان  به  پرسشهای  مطرح  شده  سراغ  کرد ؟

با اينحال  همواره  آدمهايی  درهمه جا  يافت  می شوند  که " خلاف جريان" شنا می کنند . در کنار خيل  خانواده هايی  که  پول  را  می گيرند  و  شرط  دولت  را می پذيرند ، هستند  اندک  خانواده هايی  که  تعهد  نمی سپارند  و " روايت  رسمی " را  شجاعانه  به زير علامت سوآل  می برند  و " راوی" را  به  دادگاه  می کشانند .

 

طرح  شکايت  اين  خانواده ها  در  محاکم  قضايی ،  علی رغم  تحريم گسترده  خبری  آن  توسط  سيستم  رسانه ای   حاکم  در  آمريکا ، چنان  غوغايی  بپا  کرد  که  برای  جمع  کردن  قضيه  يک  کميته ده نفره  متشکل  از اعضای  احزاب  دمکرات  و جمهوريخواه ( از هر حزب 5 نفر)  در کنگره  به  رياست " هنری  کيسينجر"  يعنی همان  سلف " ريچارد پرل" در  دوران  جنگ  سرد ، تشکيل  می شود  که  وظيفه  تهيه  گزارش  نهايی  در باره  سوآلات  مطروحه  از  جمله  ادعای اطلاع داشتن دولت ايالات  متحده  از  عمليات 11 سپتامبر را  بر  عهده  داشت . رياست  کيسينجر  بر اين  کميته  که به  سپردن  گوشت  بدست  گربه  می مانست  آنچنان  مفتضح است  که  بدنبال  اعتراضات  گسترده ای  منجمله  در خود  کنگره  و مهمتر  از همه  در روزنامه  " نيويورک  تايمز" ، مجبور به  کناره روی  می شود.

 

حاصل   به  اصطلاح  تحقيقات  اين  کميته ،  يک  کتاب  هشتصد  نهصد صفحه ای  بنام " 9 ،11 "  می باشد  که  در  آن  صراحتا  اطلاع  دولت  آمريکا  از واقعه  11 سپتامبر  را  حتمی  و  صد در صد   قلمداد  شده است. به  اعتراف  چهار نفر  از  اعضای  کميته  دولتهای  آلمان ، هند ، مصر  و ايتاليا  اکيدا  نسبت  به  چنين  تهاجمی  هشدار  داده  بودند .

 

جدای  از اين  يک  کارمند سابق  اف ــ بی ــ آی  ،  بنام  " سيبل  ادموندز " که مامور کنترل  پست  و ای ميل های  متعددی  به زبانهای ترکی ، عربی ، فارسی و انگليسی  بوده  و بدليل افشاگريهايش  توسط  سرويس مربوطه ابتدا مدتها  ايزوله  و نهايتا  اخراج  می شود ، مدعی است  که پيش از وقوع  حادثه ، شواهد بيشماری  را   مبنی  بر نزديک  بودن  چنين  خطری  به  مقامات  بالا  اطلاع  داده  است  که  همواره  با  بی اعتنايی  آگاهانه  آنان  روبرو شده  است. ) راجع  به او در گوگل  نزديک 60 صفحه مطلب هست)

 

همين  چند ماه  گذشته ، دادگاه  آلمان  فردی  را که  به اتهام  ارتباط  با افراد

 

متهم به  شرکت  درعمليات  11 سپتامبر، محاکمه  می کرد  بدليل  خودداری اکيد  دولت  آمريکا  از همکاری  با  دستگاه  قضايی  آلمان  و  جلوگيری  از دسترسی  دستگاه  مربوطه  به يکی  از دستگير شدگان عضو القاعده  که در اختيار دولت آمريکا بود ، مجبور  شد  که به علت  کمبود مدارک  آزاد  کند.

 

آيا  طرح  اين  سوآل  مشروع   که  دولت  آمريکا  با  اين  تلاش  گسترده  بدنبال   مخفی  نگه  داشتن  چه  چيزی  است ،  غير منطقی  است ؟

 

آيا  عجيب  نيست  که علی رغم  يک  ليست چهارهزار نفره ای  که  وزارت  خارجه  اسرائيل  در فردای  واقعه  از مفقود شدگان احتمالی تبعه اسرائيل   و نه يهوديان  تبعه  ايالات  متحده  ،  در " مرکز تجارت  جهانی " می دهد ، خون  از دماغ  يکنفر  آنها  هم  نيامده  باشد ؟ اگر  جايی  برای  مزاح  باشد همينطوری   بفکرم  می زند  که  نکند  اشاره  اعلاميه  عجولانه  " حککا " به  مسئله  بی ارتباط " نسل کشی" در آنروز ، تصور مبتنی  بر  احتمال  از بين  رفتن  " همين  نسل "  از خدمتگذاران  صحنه  تجارت  جهانی  بوده باشد ! بگذريم  که  عضو کميته  مرکزی  حزب  مربوطه ، از همه  چيز ابراز  " مشمئز شدن " کرده  بود  الا  پاسخ  به اين  سوآل  ساده  که  راستی  فلسفه  صدمه  نديدن  کادر  رهبری  تجارت  جهانی  که  دفترهای  کارشان  همگی در  طبقات  فوقانی  برجهای  مذکور  واقع  بوده  و  از دماغ  حتی  يکنفر از  آنها  هم  خونی  نيامد ، چه  بوده  است ، آيا  منطقی  نيست  که  به فکر  آدمهای  دير باور اين  فرضيه  توطئه آميز خطور کند  که  نکند  خود " القاعده " پيشاپيش  به همه  آدمهای  مثمرثمر ! هشدار امنيتی  داده  باشد ؟  چرا که اکثريت بزرگ  قربانيان  را آدمهای  کاملا عادی  همچون  کارگران رستوران ، نظافتکار ، نگهبانان ، مامورين  آتش نشانی و يا کارمندان  متخصص امور مالی  و بانکی ، کارکنان  شرکتهای  بيمه  و  خدمات  و  خريد  و  فروش  اوراق  بهادار ، سکرترها  و  خلاصه  بازديد کنندگان  خارجی ، تشکيل  می داده  است .

 

آيا  عجيب  نيست  که  چهار هواپيما  که  همگی  از  يک  فرودگاه  در بستن  به  پرواز  درآمده اند ، صدها  کيلومتر از مسير اصليشان  منحرف  شوند ، تمام  تلويزيونهای  دنيا  هم  بدنبال  برخورد  اولين  هواپيما  به  برج  اول ، روی  برج  بعدی  زوم  کرده  باشند  تا جهان  لحظه  به لحظه  و بطور زنده  شاهد  تهاجم  به  آمريکا  باشد ، با  اينحال  جنگنده های   تنها  ابر قدرت دنيا

 

توان  پايين  کشيدن  سه  هواپيمای  ديگر  را  نداشته  باشند ؟  می بينيد  رفيق  عزيز !  برای  فهم  کردن  اين  اتفاقات  ساده  اصلا  نيازی  به  تخصص  در  جنگ  چريکی  نيست  !  هر چند  که اظهار  لحيه  در رابطه  با  مبارزه  مسلحانه  چريک  شهری  و به  تبع  آن  عمليات  انتحاری  جدای  از  درستی  و  غلطی  آن ، برای  آنان  که  صعوبت  اين  مبارزه  را  از دور هم  نچشيده اند ،  نه  تنها  ساده لوحانه  که  مشمئز کننده  نيز  هست !   

 

تشابه  7  ژوييه  و 11 سپتامبر  و تفاوت  آنها  با  عمليات  ديگر !  

 

انفجارات  لندن  به  اعتباری  کاريکاتور  11 سپتامبر  است . هيچ  شهری  در دنيا  به  اندازه  لندن  تحرکات  مردم  در همه جا  را  با  کمک  هزاران  دوربين  تلويزيونی  ريز  و درشت ،  زير کنترل  ندارد . کمتر  دولتی  در جهان" اطلاعات "  راجع  به جريانات  اسلامی  و مهمتراز آن " ارتباطات "  با  آنها  را   چه  به  صورت  آشکار  ( همکاری )  و  چه  بصورت  پنهان (  نفوذ  و  جاسوسی ) ،  در اختيار  دارد .

 

در لندن  هم  " تروريستها "  با  کوله پشتی هايشان  از يک ايستگاه  واحد حرکت  می کنند  و  قربانيان هم  طبق  معمول  از فرودستان  جامعه  هستند.  چه  بسا  که  در  ميان  آنان  عناصر  اسلامگرای  ضد " صهيونيسم "  هم  وجود داشته  باشند ! عمليات  هم از قضا  درست  در زمانی  انجام  می شود که يکی  از  مهمترين  نشستهای  چند  سال  اخير  سران  8 کشور صنعتی جهان  نيز  در  اسکاتلند  در  جريان  است . نشستی  که  می بايست  سياست  نوينی  را  عليه  رژيم  حاکم  بر  ايران  و علی رغم  " لابی "  فوق  قدرتمند  " جمهوری  اسلامی "  در انگلستان  ،  اتخاذ  کند .

 

کمترين  " پی آمد " انفجارات  لندن ، مشروعيت  يافتن  شرکت  انگلستان در " جنگ  عليه  ترور "  و به  تبع  آن  منزوی  شدن  جنبش  عظيم  ضد جنگ  و  بسته  شدن  دهان  " ليبرالهای "  ضد  " جنگ  خارجی "  و عليه " کنترل  داخلی "  در  درون  ساختار  سياسی  قدرت   است .

 

گفتم  که  برای  من  بسا  فراتر از اثبات  اينکه  چه  کسی  پشت  چه  چيزی است ، پی آمدهای  سياسی  و  اجتماعی  اتفاقات  اينچنينی  است .  مهم  اين  است  که  کدام  سياست  دست  بالا  را پيدا  می کند .

 

تشابه  ديگر " تداوم  يافتن"  تهديد  ترور  در جامعه  است .  اگر  دقت  کنيد بر  خلاف  عمليات  مشابه  در  کنيا  و يا  انفجارات  بالی  و  استامبول  و حتی  مادريد  و شرم الشيخ  ، در آمريکا  و  انگليس  " شبح  ترور"  چه  در شکل  ارسال  پاکتهای  آغشته  به  ميکرب   و  چه  در غالب  تکرار عمليات  ناموفق  بعدی ، تا مدتها  در ميان  جامعه  می ماند .

 

ابزاری  که  بيشترين  کاربرد  را در تحقق يکی از مهمترين  آماج های  جنگ  چهارم  ،  يعنی  " کنترل  مطلق اجتماعی "   دارا  می باشد .

 

و  اما  عمليات  انتحاری   

 

گفتم  که  باور نمی کنم  مشخصا  فجايع  لندن  و  نيويورک  حاصل  چند  عمليات  انتحاری  باشند . حرف  من اساسا حول همين  دو اتفاق  می چرخيد و نه  رخداده های  روزمره  ديگر در اقصی  نقاط  جهان ! حرف  ديگرم هم قضاوتهای  صد من  يک غازی  است  که  اساسا  حول  اينگونه  عمليات  شکل  گرفته  و می گيرد  و  تنها  کارکرد آن  راضی کردن  خود  می باشد .

 

من  می گويم  که آماده  کردن  يک نفر برای  فدای  جان  خود  در درازمدت   و  نه  در  لحظه  ،  يک  روند  فوق  پيچيده ايست  که  اولا  کار هر کس  و بويژه  قضاوت کنندگان  برج عاج نشين آن  نيست  و ثانيا  نياز به مجموعه  عواملی  دارد  که  بدون  حضور مداوم  آنها  در  ذهن  و عين  فرد  و ملاء پيرامون  او ، از اساس  امکان پذير  نيست . 

 

من می گويم  شما  موقعی  می توانيد  حالات  روانی  آدمهای  زير بمباران را  فهم  کنيد  که برای  يکبار هم که  شده ، زير بمباران  قرار گرفته باشيد !  موقعی  مفهوم  خداحافظی  با  فرزند  برای  رفتن  به  عمليات  را  می فهميد  که  خود ، پدر يا مادر بوده  باشيد !  زمانی  مفهوم  انتقاد از خود  را  درک می کنيد  که  يکبار  هم  که  شده  در معرض  آن  قرار گرفته  باشيد !  و  خلاصه  زمانی  مفهوم  واقعی " تصاحب  قدرت  سياسی " را  فهم  خواهيد  کرد  که  بجای   شعار  دادنهای   مضحکی  همچون  " زمين  را  زير پايتان  داغ  خواهيم  کرد " ( منظور حزب مربوطه البته زير پای جمهوری اسلامی  است )  و يا  " ما  اجازه  نخواهيم  داد "  چنين  و چنان  شود !  در جلوی  دوربين  تلويزيون   و  يا  بر  صفحات  اطلاعيه های  اينترنتی ،  در  صحنه

 

ايران   و  چنگ  در  چنگ  با  صاحبان  کنونی  قدرت  سياسی ، مفهوم مصاف  بر سر " تصاحب  قدرت  سياسی"   را  اندکی  می آزموديد . همان  مصافی  که  يکی  مثل  " اکبر  گنجی"  طرفدار " جامعه مدنی "  فرسنگها دور از من  به لحاظ  سياسی  در داخل می دهد  و شمای  طرفدار " جامعه سوسياليستی "  نزديک  به من  در کادر جنبش  سرنگونی ، در خارج  نه ! چرا که از قضا  در آن  مصاف است  که  به  ناگهان  مقولات  کم اهميتی ! همچون  " ضرورت  پرداخت  بها "  برای  تصاحب  قدرت  سياسی  و  به  تبع  آن  الزام  در اختيار  داشتن " نيروی  جان  بر کف "  و تربيت  آن  ، چهره  می نمايند . در آنصورت  ديگر " ليدر"  سابق  شما ( حميد تقوايی  را می گويم )  در مقابل  اين  پرسش  ساده  که  چرا  شمايی  که  مدعی سرنگونی  جمهوری  اسلامی  هستيد ، تشکيلاتتان  را  اساسا  در خارج  از  کشور قرار  داده ايد ؟  عالمانه  پاسخ  نمی داد  که  اين  سوآل  را  برويد از جمهوری  اسلامی  کنيد  که  اجازه  فعاليت  سياسی  به  ما  را  در داخل  نمی دهد !!!   و  شما  آنروز  برايش  کف  نمی زديد . 

 

می خواهم  بگويم  که  برای  تحليل  درست  پديدهای اجتماعی ، جدای  درستی  و غلطی  آنها  ،  ابتدا  به  ساکن  بايد  آنها  را  شناخت . شناخت  درست  هم  چه  ما  خوشمان  بيايد  و  چه  نه ، از دل  برخورد عملی  با  آن  پديده  مشخص  حاصل  می شود و لاغير!  وگرنه  تحليلهايمان  ذهنی خواهد  بود. چه موضوع  شناخت  " تصاحب  قدرت  سياسی"  باشد  و چه  پديده ای  همچون " عمل انتحاری "  و يا حتی  الزامات  مشارکت  واقعی  در رهبری  جنبشهای  اجتماعی   و  برخورد  با  مقوله  سرنگونی !  چه در بيست  سالگی  وارد  کميته مرکزی  حزبی  شده  باشيم  و  چه  موهايمان  مثل  برف  سپيد  شده  باشد !  چه  يک  کاميون  عناوين  دکتری  و مهندسی  و پرفسوری  جلوی  اسممان  رديف  داشته  باشيم  و  چه  اعتبارمان  را  از عضويت  و مسئوليت  سابق !  در  فلان  جريان  سياسی  گرفته  باشيم  و  چه  ........ 

 

 برای  در  صحنه  ماندن   بايد  " حرفی "  برای  گفتن  داشت . 

 

چرا  که  جامعه  تنها  آزمايشگاه  تعيين  صحت  و  سقم  تئوری هاست  !

 

موفق باشيد  آقای  کمانگر

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بيژن نيابتي:



[تاریخ ارسال: 10 Aug 2005]  [ارسال‌کننده: علي سالاري]  [  ]  
دوست عزيز آقاي نيابتي، با سلام،
راستش شخصاً به شما و همهً کسانيکه به نيت بهبود وضعيت انسانها، و يا هموطنان ايراني، قلم مي زنند، احترام مي گذارم و در نوشتن اين سطور اصلاً خط و ربط خاصي مدّ نظرم نيست. بلکه آدمي با سابقهً سياسي کما بيش شبيه شما و تخصص علوم سياسي و روابط بين المللي، قصد ارشاد شما را ندارم. بلکه مي خواهم خوانندهً اين مقالات بٌعد ديگر مسائل مطروحه در نوشتهً شما را نيز ببيند.همانطور که مي دانيد علوم سياسي هم تئوري هاي خاص خودش رو دارد. در بويژه دوران بعد از جنگ سرد، اين تئوري ها ديگر الزاماً از دريچهً تنگ ايدئولوژي و يا مذهب خاصي عبور نمي کند. منظورم اينستکه، مي توان تئوري هاي پيشين را نقد و يا رد کرد و فرضيه هاي جديدي ارائه داد ولي نخست بايد حد اقل با آنها و صاحبانش آشنابود و بدانها استناد کرد و الاً کسي از شما نخواهد پذيرفت. ثانيا، نمي دانم چرا اصرار داريد جنگ سرد را جنگ جهاني سوم بناميد و مبارزه با تروريسم آمريکا و متحدينش را با اسلاميون افراطي "جنگ جهاني چهارم" نمي دانم گروه مقابل دراين جنگ چهارم بنظر شما کيا هستند؟ رهبران گروهها و حکومت هاي اسلامي و يا باقيمانده هاي قظب پيشين و يا قطب در حال ظهور يعني چين...جاي تاسف است که پاسداران رژيم براي اينکه کاردار و سفير و کاشناس روابط بين المللي بشن ميرن خارج چند واحد درس مربوطه را گذرانده و حرف هاي خود را بزبان قابل فهم بيان مي کنند. ولي مخالفيني داريم که اين زحمت را در خارج بخودشان نمي دهند.
در مورد کاسه زير نيم کاسه در عمليات انتخاري اسلاميون مي توان هر حدس و گماني زد ولي تا دلايل مستدل نداشته باشيد نبايد قضاوت کرد...يک محقق اول سعي مي کند بر اساس داده ها نظر دهد و در پايان کار، ابهامات و احتمالات ديگر را براي ادامهً تحقيقات بعدي بيافزايد.
در مورد مسئلهً رابطهٌ شخصي کلينتون با مونيکا، فکر مي کردم فقط مذهبيون جانماز آب مي کشند!و چون به خلوت مي روند آن کار ديگر مي کنند. راستش منکه وضع و حالم بهتر نيست، شما چي؟! ايکاش بعنوان يک ايراني، طوري ديکري به مسئله نگاه مي کرديد و به آخوندهاي هفتاد سالهً حکومتي که دختران يازده ساله را عقد و صيغه مي کنند ياد آور مي شديد که در دنياي امروز و در نظامي که مردم و قانون بحساب آيند، رفتار شخصي حاکمان نيز زير زره بين افکار عمومي است و رهبران سياسي که مسائل اخلاقي را رعايت نکنند، از طرف افکار عمومي و اي بسا قانون مورد موءاخذه قرار خواهند گرفت.
ضمناً اضافه کنم که غرض از اين يادآوري، وارد شدن در جدال تئوريک شما با دوستان ديگر نيست.انتظار برخورد لمپني از شما نيز ندارم. آرزوي قلبيم اينست که هر فرد و گروه ايراني با شناخت درست، موضعگيري درست و صرف انرژي در راه درست، بتواند مثمر ثمر باشد، انرژي آزاد کند و به بهبود زندگي ايران و ايراني کمک نمايد. نقدي که بر دوستان آقاي کمانگير دارم متمرکز شدنشان بر عبارت "اسلام سياسي" است. اگر منظورشان در عمل مبارزه با تداخل "دين و دولت" يعني ولايت مطلقهً فقيه است، که مبارک است. ولي اگر منظورشان "جدايي اسلام و مسلمانان" از سياست است که مثل شعار جداکردن هر ايدئولوژي ديگر، مانند دادن شعار جدايي مارکسيسم و مارکسيست از سياست، عملي نيست. بقول پيامبر اسلام!!! (از او پرسيدند اسلام چيست گفت عمل )افراد وگروهها را، اعم از مذهبي و غير مذهبي، بايد به عملشان سنجيد و به تبعيض عقيدتي، اعم از مذهبي و ايدئولوژيک و تضاد باخدا و بي خدا، پايان داد. حرف و عمل درست را از پيامبران توحيد باشد، و يا فلاسفهً ماترياليزم بايد، بدون تبعيض، پذيرفت. موفق باشيد.
  

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.