شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۶ - ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

به کمپین بین­المللی حمایت از کارگران ایران بپیوندید!

بهرام رحماني

 

bamdadpress@telia.com

 

پس از نمایش انتخابات ریاست جمهوری ایران، محمود احمدی­نژاد،از جناح محافظه­کار رییس جمهور شد. قبل از آن نیز در انتخابات مجلس هفتم، جناح «دوم خرداد» نتوانست نمایندگان زیادی را به این مجلس وارد کند. بدین ترتیب با انتصاب احمدی­نژاد به ریاست جمهوری، ظاهرا هر سه قوه مجریه، قضایی و مقننه با هم یک دست شده­اند. از این رو ادعا می­شود اکنون سرکوب جنبش­های اجتماعی به ویژه جنبش کارگری برای رژیم ساده­تر از گذشته است. این ادعا بی­پایه و اساس است، زیرا این رژیم، با کلیه نتاقضات و بحران­های درونی خود و اوضاع بین­المللی و جنبش­های جاری بالنده، نه امکان یک دست شدن را دارد و نه توان سرکوب جنبش کارگری را. جنبش کارگری و به طور کلی جنبش­های اجتماعی در ایران، با سال­های دهه 60 و 70 بسیار متفاوت است. نسلی از فعالین سیاسی در جنبش کارگری، جنبش زنان، جنبش جوانان و دانش­جویان و جنبش­های مردم تحت ستم به ویژه مردم انقلابی کردستان، به میدان آمده­اند و دست­اندرکار این جنبش­ها هستند که سرکوب و خانه نشین کردن آن­ها برای رژیم جمهوری اسلامی کار ساده­ای نیست. برای مثال مامورین جمهوری اسلامی در اول ماه مه 1383 به کارگران شهر سقز حمله کردند و مانع برگزاری مراسم مستقل اول ماه مه آن­ها شدند. هفت نفر از فعالین جنبش کارگری را در این مراسم دستگیر و حدود 12 روز زندانی کردند که نهایت با اعتراضات وسیع در داخل و خارج کشور در حمایت از دستگیرشدگان رژیم مجبور شد آن­ها را آزاد کند، اما هر از چند گاهی آن­ها را به بی­دادگاه­های تفتیش عقاید می­کشاند. در آن اعتراضات جنبش کارگری در داخل کشور خیز بیشتری برای متشکل شدن برداشت و به ویژه این هفت نفر دست­اندرکار برپایی تشکل­های مستقل کارگری شدند که در این جا پرداختن به جزئیات آن ضروری نیست و علاقه­مندان می­توانند با مراجعه به سایت «کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل­ کارگری»، اسناد آن را مورد مطالعه قرار دهند. اعتراضات آن دوره که به صورت کمپین وسیعی پیش رفت، جنبش کارگری ایران را در سطح بین­المللی سال­ها به جلو راند و نشان داد که در جامعه ایران، یک مبارزه طبقاتی وسیع در جریان است و اهداف خودش را با افق و چشم­انداز مبارزه ضدسرمایه­داری و سوسیالیستی برای برپایی تشکل سراسری پیش می­برد. همچنین گرایشات دیگر درون طبقه نیز در حال آرایش و سازمان­دهی خود هستند.

اعتراضات اخیر مردم انقلابی کردستان و استقبال آن از فراخوان عمومی 16 مرداد سازمان کردستان حزب کمونیست ایران­_­کومه­له، اعتماد به نفس بیش­تری را به جنبش کارگری کمونیستی ایران داد. بنابراین جناح محافظه رژیم نیز هر چند که شمشیر را از رو بسته است، اما قادر نیست جلو پیشروی جنبش­های اجتماعی را بگیرد. نهایت امر شاید رژیم بتواند سیر حرکت این جنبش­ها را کمی کند سازد.

در چنین شرایطی، با توجه به موقعیت کنونی جنبش کارگری از زاویه تشکل­یابی و وضعیت دردناک معیشتی آنان و وحشی­گری­های رژیم جمهوری اسلامی، در مقابل همه احزاب و سازمان­های سیاسی چپ و کمونیست، تشکل­های طرفدار طبقه کارگر و همه فعالبن جنبش کارگری کمونیستی در داخل و خارج کشور، این واقعیت را قرار داده است که علاوه بر این که باید 365 روز در راه رهایی از ظلم و ستم و استثمار سرمایه­داری و رژیم حامی سرمایه در ایران مبارزه کرد، اما در عین حال باید کمپین­های معینی را نیز برای جلب همبستگی بیش­تر کارگران جهان با کارگران ایران و افشای سیاست­های ضدکارگری جمهوری اسلامی را به ویژه در خارج کشور سازمان داد و به یک مشغله اجتماعی افکار عمومی تشکل­ها و سازمان­های کارگری و چپ تبدیل کرد. از این رو ایده هفته همبستگی با کارگران ایران در هفته اول اکتبر 2005، به میان آمد و اطلاعیه زیر با امضای بخشی از تشکل­های کارگری، سازمان­ها و احزاب چپ و کمونیست منتشر گردید:

«کارگران ایران تنها نیستند!

 

برای حمایت از کارگران و زحمتکشان ایران در مقابل تهاجمات و حملات حامیان سرمایه­داری جمهوری اسلامی ایران، به حقوق اولیه دموکراتیک؛ ما امضا کنندگان زیر با ترتیب و سازماندهی و برگزاری هفته حمایت از کارگران ایران با صدای رسا اعلام می کنیم: «کارگران ایران تنها نیستند!»

 

هدف ما حمایت از کارگران و زحمتکشان ایران است که مورد ارعاب و توهین و کشتار سرکوبگران نظام سرمایه­داری قرار گرفته­اند. ما خواهان تحقق نکات زیر هستیم:

* احقاق تمام مطالبات کارگری از جمله حق اعتصاب؛ حق ایجاد تشکل مستقل کارگری؛ حق بیان و تجمع  و ...؛

* پایان بخشیدن به تمام حملات فیزیکی، دستگیری­ها؛ کشتار و شکنجه کارگران و زحمتکمشان در کارخانه­ها و شهرهای کردستان؛

* آزادی بدون قید و شرط تمام زندانیان سیاسی.

 

در هفته حمایت از کارگران و زحمتکشان ما در سطح بین­المللی در هر کشوری که ساکن باشیم، نسبت به توان و امکانات و نیروی خود در اشکال مختلفی نظیر تظاهرات در مقابل سفارتخانه­ها و کنسولگری­های دولت جمهوری اسلامی یا هر مکان مناسب دیگر، ترتیب جلسات به زبان­های محلی، مصاحبه­های رادیویی و تلویزیونی و مطبوعاتی، جمع­آوری کمک مالی برای کارگران، مراجعه به اتحادیه­های کارگری برای جلب حمایت و همبستگی و غیره، اقدام خواهیم زد. ما وسیع­ترین حمایت و همبستگی کارگری را در سطح جهانی را در دفاع از کارگران ایران جلب خواهیم داد.

 

دوستان،هم­طبقه­ای­ها و رفقا

این اطلاعیه را امضا کنید و سازماندهی بین­المللی در حمایت از کارگران و زحمتکشان را با هم آغاز کنیم.

هفته اول ماه اکتبر را به هفته حمایت از کارگران و زحمتکشان ایران مبدل کنیم. بگذاریم صدای کارگران و نیروهای مترقی جهان در هر کارخانه و محل کارگری و شهرهای کردستان شنیده شود که: 

«کارگران ایران تنها نیستند!»

 

تاکنون شماره چهار این اطلاعیه هر بار با لیست حامیان جدید در سایت­های اینترنتی منتشر شده است. اتحادیه بزرگی از ونزوئلا تا انگلستان و سوئد با میلیون­ها عضو، از کمپین «کارگران ایران تنها نیستند» حمایت کرده­اند. مثلا در آخر این کمپین ما می­توانیم به حامیان بین­المللی این کمپین، پیشنهاد کنیم که خواست اخراج جمهوری اسلامی از سازمان بین­الملی کار را به این سازمان ببرند. هر چند که اخراج نمایندگان ضدکارگر جمهوری اسلامی از این نهاد بین­المللی سرمایه­داری کار سختی است، اما پیرامون چنین پیشنهادی می­توان کمپین وسیعی را در دفاع از مبارزات کارگران ایران بر علیه جمهوری اسلامی راه انداخت.  

همچنین جمعه شب 17 سپتامبر 2005، در رابطه با «کارگران ایران تنها نیستند»، یک جلسه پاکتاکی علنی برگزار شد و بحث­های لازم صورت گرفت و یک کمیته هماهنگی نیز از کشورهای مختلف اروپا و آمریکای شمالی و اسکاندیناوی تشکیل شد. قرار است به این لیست کسان دیگری هم که در جلسه پالتاکی پیشنهاد شد، بعد از تماس با آن­ها به لیست هماهنگ کنندگان اضافه گردد تا لیست کامل آن اعلام شود.

ذکر چند نکته در این­جا ضروری است. این حرکت هیچ پلاتفرم و اتحاد عمل نوشته غیر از آنچه در از اطلاعیه «کارگران ایران تنها نیستند»، ندارد. افرادی که به عنوان هماهنگ کننده در جلسه پالتاکی شب جمعه 14 سپتامبر انتخاب شده­اند، همان طور که از اسمش پیداست فقط هماهنگ کننده هستند و بس. هر جمعی و نهادی و سازمانی براساس اطلاعیه «کارگران ایران تنها نستند»، در جمع خودشان به طور مستقل تصمیم گیری و عمل می­کنند. بنابراین از موقعی که این کمپین آغاز شده تا پایان آن یک حرکت مشخص است و بایی و پایینی وجود ندارد. طبیعی است که در چنین حرکت­های عمومی کارگری، در صورت بروز هرگونه تفکر سکتاریستی، باید صریحا مورد نقد قرار گیرد. در چنین حرکت­هایی مطالبات کارگری بر پرچم و اسم سازمانی ارجح است. هدف اصلی جلب حمایت و پشتیبانی با مبارزات جاری طبقه کارگر ایران است، نه محل کشمکش و رقابت افراد و احزاب و غیره. همان طور که به درستی در جلسه پالتاکی نیز تاکید شد، هماهنگ کنندگان این حرکت، از ورود جمع­ها و جریانات کارگری و چپ و مدافع جنبش کارگری استقبال می­کنند.

هنوز جای برخی از جریانات و نهادهای کارگری و چپ در این کمپین خالی است، به همین دلیل تاکید به کمپین بین­المللی حمایت از کارگران ایران بپیوندید امری لازم و ضروری است.

آن نیروهای کمونیست و چپ که در این کمپین فعال هستند، بستگی به امکانات و توان و تجربه خود می­توانند ابتکارات مختلفی را به خرج دهند و با کارگران و جریانات چپ محل زیست و زندگی خود برنامه­های متنوع مشترکی را از برگزاری سمینار کارگری، میزگرد رادیویی تا آکسیون تا شب همبستگی و انعکاس خواست­ها و مطالبات کارگران ایران در رسانه­های گروهی بین­المللی و غیره سازمان دهند. در این مراسم­ها به همبستگی و اتحاد کارگران فارغ از ملیت و جنسیت تاکید کنند و کمک­های مالی جمع­آوری نمایند. مثلا همان طور که در جلسه پاکتاکی رفیق مظفر فلاحی پیشنهاد کردند، می­توان کمک­های مالی را به حساب کارگران اخراجی کارخانه شاهو که اسامی خود و حساب علنی خود را نیز اعلام کرده­اند واریز کرد.

در این حرکت جهت اصلی ما باید تشکل­های کارگری و احزاب و سازمان­های چپ کشورهای اروپایی، اسکاندیناوی و آمریکا، کانادا و استرالیا باشد. ما باید علاوه بر حمایت رهبری اتحادیه­های کارگری، به بخش رادیکال اتحادیه­ها و سازمان­های کمونیست و چپ غیرپارلمانی و یا مستقیما به خود رفقای کارگر و کمونیست مراجعه کنیم تا نیروی بیش­تری از این رفقا در کمپین همبستگی با کارگران ایران، حضور فعال داشته باشند. قطعا نیروهای چپ و کمونیست این تماس­ها را با هدف به وجود آوردن انترناسیونالیسم پرولتری با جدیت بیش­تری ادامه خواهند داد.

مسلم است که مطالبات این کمپین مطالبات ابتدایی کل طبقه کارگر ایران است، بنابراین همه گرایشات درون جنبش کارگری از گرایش ضدسرمایه­داری سوسیالیستی تا گرایش رفرمیستی و سندیکالیستی در آن ذینفع هستند. طبیعی است که در چنین کمپین­هایی گرایش کمونیستی که نقطه عزیمت­اش اتحاد و همبستگی و منافع و مصالح کل طبقه کارگر است، نیرو و انرژی بیش­تری به آن اختصاص می­دهد. لذا همکاری و هماهنگی در چهارچوب این کمپین، نباید به معنی تغییر در مواضع تاکنونی احزاب و سازمان­ها و نقد آن­ها به همدیگر تعبیر شود. هر چند که نزدیکی آگاهانه و هدف­مند احزاب و سازمان­ها با همدیگر امری مثبت است و هر جریان جدی آن را پیگیرانه دنبال می­کند، اما با حرکت معین کوتاه مدت نمی­توان به ادامه چنین همکاری­هایی خوشبین بود. در چنین کمپین­های عمومی گرایشات مختلفی شرکت می­کنند. اما برای همکاری مداوم و عمل مشترک باید حداقلی از نزدیکی­های سیاسی و افق و چشم­اندازهای مشترک وجود داشته باشد. هدف اصلی در این حرکت تاکید به مطالبات فوری و ابتدایی کارگران ایران توسط سازمان­ها و احزاب و تشکل­های دمکراتیک مدافع جنبش کارگری کمونیستی مخالف کلیت جمهوری اسلامی، به دور از هرگونه معامله­گری سیاسی و سکتاریستی و رقابت سازمانی و فردی است.

با آرزوی کمپین موفق در جهت تقویت برافکندن سیستم سرمایه­داری و رژیم حامی سرمایه در ایران و با آرزوی پیوستن همه نیروهای مدافع جنبش کارگری کمونیستی به کمپین «کارگران ایران تنها نیستند!»

18 سپتامبر 2005

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بهرام رحماني:



در پیوند با این مطلب نظری ثبت نشده است.

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.