شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷ - ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

چرخ پنجم!
يادداشت هفته بيژن نيابتي

بيژن نيابتي

انقلاب  امر توده هاست ! اين  جمله مشهور  متعلق  به  انقلابی بزرگی است  که  خود  نه  با  دست  توده ها  که  با  اتکاء  به  يک  اقليت  سازمانيافته  و به  برکت  تشخيص  درست  " لحظه مناسب " ، موفق  به تصاحب  قدرت  سياسی  شد  و  مهر " انقلاب  اکتبر"  را  بر پيشانی  روسيه  تزاری  زد .

از آنروز تا امروز مقوله  حضور و نقش  توده ها  در پروسه انقلاب همواره  يکی از مهمترين  مباحثی  است  که  بدون  برخورد  درست  با آن  و شناخت  کارکردهايش  در  روند  تصاحب  قدرت  سياسی ، اگر هم  در عالم فرض پيروزی  انقلابی  متصور باشد ، حفاظت از آن  محال  ممکن  است ! 

واقعيت  آنست  که  در شرايط  اختناق  مطلق ، انتظار  ورود  توده ها  به  ميدان  مبارزه  مرگ  و زندگی ،  انتظاری  بغايت  ساده لوحانه  و غير واقعی است . همين انتظار  بيهوده  است  که  روشنفکر جدا  از توده  را  به پاسيفيزم  سياسی  می کشاند  و  به  سياست  " صبر  و  انتظار"  توجيه  تئوريک  می دهد . جدای از منطق  حاکم  بر رابطه  ديالکتيکی  ميان  شدت  سرکوب  و انفعال  اجتماعی  حاصل  از آن ، هيچکدام  از تجربيات  تاريخی بشری  نيز در فاصله  دو انقلاب  سياسی 1789  فرانسه  و 1979 ايران ، نشان  از  شرکت  فعال  توده های  مردم  در  پروسه  انقلاب  و پيش از  شکستن  تعادل  قوای  ميان  " حاکميت  مسلح "  و " مقاومت "  سازمانيافته  در مقابل آن  ندارد .  به  عبارت  بهتر  ورود  گسترده   و  در ابعاد  توده ای  مردم  تحت  ستم  به  ميدان  مبارزه  تنها  زمانی  صورت  می گيرد  که  يا  دستگاه  سرکوب  متمرکز  به هر دليلی ( مثلا  فشار خارجی ، مورد ايران ) کارايی  خود را از دست  می دهد  و  به تبع  آن  ورود  " عنصر اجتماعی "  به  خيابان ،  مساوی  با  پرداخت هزينه ای  بالا نمی باشد  و  يا  در  تقابل مسلحانه  ميان  " پوزيسيون "  و  " اپوزيسيون " ، تعادل  نظامی  به ضرر حاکميت  برهم  می خورد (  مثل نمونه های  کوبا  و  نيکاراگوئه )  .

تنها  در شرايط  سلطه  خارجی  است  که  می توان   و  بايد  بدنبال  بسيج  و  سازماندهی  اکثريت  جامعه  رفت  و  نتيجه  هم  گرفت .  چرا  که  درک

ضرورت  مبارزه  با  يک  نيروی  خارجی  اشغالگری  که عناصر  آن  در مقابل  چشمان  جامعه  به سرکوب و هتک  حرمت  اجتماعی  می پردازند  به  پيچيدگی  درک  ضرورت  مبارزه  با  يک حاکميت  داخلی  نيست !  تنها  دراين  صورت  است  که می توان  بر خلاف  معمول ، انتظار حضور توده ها  را  عليرغم  ضرورت  پرداخت  بهای  طراز پيشتاز از سوی  آنها  داشت . يعنی انقلاب  در شرايط  سلطه  خارجی  و  بر عليه  دشمن  خارجی  حاضر  و حکومت  دست  نشانده  آن !  ( مثل  نمونه  ويتنام  و الجزاير) .  

حتی در شرايط  امکانپذير بودن  حضور  يک  سازمان  قدرتمند  اپوزيسيون  در بطن  جامعه  و  در  ميان  مردم  باز هم  تنها  امکان  سازماندهی  يک  اقليت  راديکال  وجود  دارد  و نه يک اکثريت  مرعوب  و بدنبال نان شب !

به  واقع  موتور محرک  انقلاب  هم  چيزی  جز  همين  اقليت  راديکال  و  خواهان  تغيير  به هر  قيمت  نيست .  بدون  سازماندهی  اين  اقليت  پرتوان اساسا امکان  انقلاب  در جامعه  متصور  نيست .  به همين  دليل  هم  بجای  رفتن  بدنبال  توهم  امکان  به  ميدان آوردن  توده های  ميليونی  در  شرايط اختناق  بايد  بدنبال  سازماندهی  جنبشهای  اجتماعی  بود .  عناصر  متشکله  اين  جنبشها  نيز نه " مردم "  در تعريف  کلی  آن  که همين  اقليت  راديکال می باشد .  يعنی  جنبش  دانشجويی  فقط  می تواند  بخشی از دانشجويان  را  و  جنبش  زنان  بخشی  از زنان  را  و جنبش  کارگری  بخشی  از کارگران را  بدنبال  خود  بکشاند . بنابراين  تلاش  برای  سازماندهی  همه  زنان ، همه  دانشجويان ، همه  کارگران  و  همه  جوانان  چيزی  جز  اتلاف  وقت  و  انرژی  نبوده  و  حاصلی  جز  شکست  و ياس  و انفعال  متعاقب  آن  نخواهد  داشت .  اينکه  تا  مقطع  بهم  خوردن  تعادل " بالا  و پايين " ، در جامعه  نمی توان  و  نبايد  روی  توده  مردم  حساب  کرد ، دليلش  اصلا  و  ابدا  پفيوزی  اکثريت  و  يا " مسخ  شدگی "  آنان  نيست .  شناخت  قانونمندی های   حاکم  بر جامعه  تحت  تسلط  اختناق  مطلق  است . فهم  عدم سنخيت  ميان  گوشت  و  گلوله  است !  درک  طبيعی  بودن  حمل سيستم  ارزشی  حاکم  توسط  همان  اکثريت  خاموش  است . لمس  صعوبت  تحمل شکنجه  در زندانهای " حاکميت مسلح " است . منطق اعمال  رعب  و وحشت در جامعه هست  و خلاصه  کارکرد  فقر  و جهل  و  ترس  در ميان  اکثريت  است .  اکثريتی  که  تا  نقطه  شکستن " تعادل قوا "  ميان  انقلاب و  ضد انقلاب  تنها بايد  به  مثابه " چرخ پنجم "  کالسکه انقلاب  تلقی گردد.

 

مورد  ايران !

پروسه  تغيير در ايران هم  مسلما خارج از اين  قانونمندی  جريان  نمی يابد.

معادله  چند مجهولی  به  ميدان  آوردن  عنصر  اجتماعی  تنها  با  به هم  خوردن   تعادل  قوای   صرف  نظامی  پاسخ  می گيرد  و  لا غير ! 

انتظار  به  خيابان  ريختن  توده های   بی شکل   و  شکل گيری  يک  قيام  همگانی ، توهم  ابلهانه ای  بيش  نيست  که  يا  تنها  بکار شارلاتانهايی همچون  هخا  و  همکاران  ريز  و  درشت  صاحب  تلويزيونش  می آيد  و يا  نيروهای عقب مانده  متعلق  بدوران   جنگ سرد   را  تغذيه می کند .

اين  واقعيت  مستقل  از ذهن ، حاصل  و نتيجه  بلافصل  اعمال  مداوم  يک  " قهر سازمانيافته "  ضد انقلابی  در  تمامی  سطوح   اجتماعی  است .  قهری  که  اساسا  با  هدف  جلوگيری  از  نطفه بستن   و شکل گيری  يک  " عصيان  سازمانيافته "  بر آحاد  جامعه  اعمال می شود .

 همين  " قهر سازمانيافته "  هم  هست  که  راه  را  بر  احتمال  موفقيت  يک " انقلاب  مخملی "  نيز بسته  و  داغ  يک  تحول  مسالمت آميز  را  هم  بر  دل  خشونت گريزان  اهل  سازش  و  مسامحه  گذاشته  است .  به همين اعتبار هم  هست  که  تنها  راه  مقابله  با  آن  " سازمان  دادن  اعتراض "  در درون  جامعه هست . اينهم  منوط  بدان  می باشد که " عنصرسازمانده " در درون   جامعه  حضور  داشته  و  در يک  ارتباط  مستقيم  و  فعال   با  " جنبشهای اعتراضی"  قرار داشته  باشد.

با اين  تفاصيل  " سازماندهی  قيام  شهری "  از  طريق  پيوند زدن اين  جنبشها  به  يکديگر  و  راديکاليزه  کردن  و  در نهايت  تسليح  آنان  به اعتقاد  من  يگانه  استراتژی  ظفرمندی  بود  که  در دهه هفتاد  به سرنگونی  تام   و  تمام   رژيم  " جمهوری اسلامی "  می توانست  که  بيانجامد .

عدم  حضور اين  عنصر سازمانده   در ميان  جامعه  تنها  عامل  از دست رفتن  فرصت   تاريخی   18  تير  1378   در  راستای   سرنگونی   رژيم " جمهوری اسلامی "   و  سرکوبی   و  انزوای   جنبش  دانشجويی  بود . اين کار  تنها  از عهده  يک  نيرو  بر می آمد !  " مجاهدين  خلق  ايران " . چه  به لحاظ  توان  سازماندهی   و  چه  به لحاظ  برخورداری  از نيروهای  جان  بر کفی  که  آمادگی  پرداخت  هر  بهايی  را  دارا  بودند  .

مجاهدين  اما  استراتژی  ديگری  را  دنبال  می کردند . آنان  سالها  بود  که  با  گزينش  استراتژی  " جنگ  آزاديبخش  نوين " ،  تمامی  تخم  مرغهای  خود  را  در  سبد  " ضرورتهای  ژئوپليتيکی "  منطقه ای  گذاشته  بودند .

اين استراتژی  در تقابل  با  استراتژی  " بسط "  در  درون  رژيم  حاکم  بر  ايران  معنی  می يابد .  اعتقاد  محوری  در  استراتژی  " بسط "  بر اين  است  که  در  تعادل  قوای   کنونی  جهانی  و  منطقه ای  محصول  پايان   جنگ سرد  ، محصور ماندن " جمهوری اسلامی "  در چارچوب  مرزهای  خودی  به  معنی  مرگ  تدريجی  و  در نهايت  نابودی  کامل  آن  است .  بنابراين  لازمه  " حفظ  نظام "  بسط  و گسترش  در خارج  از مرزهای  جغرافيايی  ست .  اين  استراتژی  رژيم " جمهوری اسلامی "  را  عملا  تبديل  به  يک  رژيم  " بحران زا "  و  " بحران زی "  نموده  و مناسبات  آن  با  جهان  خارج   را  در يک  تقابل  مداوم  تبيين  می کند . 

عملکرد مادی  اين استراتژی  در جهان  خارج  و بويژه  درسطح  منطقه ای  در درازمدت  راه  به  شکل گيری  جبهه  اعلام نشده ای  می کند که اعضای آن هر يک  به  درجاتی  رژيم " جمهوری  اسلامی "  را  به مثابه " تهديد"   منطقه ای  قلمداد  کرده  و متمايل  به  حمايت  از  " فرصت "  آ لترناتيو  متشکل  و قدرتمند آن  يعنی " مجاهدين  خلق  ايران " و ارتش آزاديبخششان می گردند .  به اين اعتبار استراتژی  " جنگ  آزاديبخش نوين "  تا  موقعی  جواب  دارد  که  آن  استراتژی  " بسط "  عمل  می کند !

به عبارت  بهتر سلسله مراتب  تضاد ها  در کادر هر دوی اين  استراتژی ها نه  فقط  حول  تضادهای  ملی  که  در اساس  حول  تضادهای  منطقه ای  شکل  گرفته  است .  معيار  دوری   و  نزديکی  اجزاء  تشکيل دهنده  دو جبهه  متخاصمی  هم  که  حول  يک  تضاد  منطقه ای  مثلا  جنگ  ايران  و عراق  در گذشته  و  مبارزه  با  بنياد گرايی  در  شرايط  کنونی ، شکل  می گيرند  نه  ماهيت  انها  که   منافع  مشترکشان   می باشد .  به اين ترتيب  اصلا  جای تعجب  نيست  که  در حاليکه  در اين  پروسه  ارتجاع  حاکم  برايران   همراه  با  سوريه  به  روسيه  و  چين کمونيست  و  ونزوئلا  نزديک می شود ، نقطه  مقابل آن  يعنی  مجاهدين  هم  به  عربستان  سعودی ، اردن و آمريکا  نزديک  گردد .

عين  اين  روند  دارد هم اکنون  هر چند  در ابعاد  هنوز ميکرو ،  در عراق  عمل  می کند .  از يک  سو  رژيم  بدرستی  تشخيص  داده  است  که ايجاد و  دامن زدن  به  بحران  در  عراق  رابطه  مستقيمی  با  طولانی تر شدن  زمان  پرداختن  به  معضل  ايران  از  سوی  ايالات متحده  دارد . اما  از  سوی  ديگر افزوده  شدن  بر ميزان  دخالتهای  رژيم ايران  در عراق  و تلاش  آن  در  جهت  تاثير گذاری  بر تحولات  عراق ، هر دولتی  را  که  در عراق  سر کار بيايد ، صرفنظر از ماهيت  آن ، اجبارا  بطرف  مجاهدين  متمايل  خواهد  کرد .  البته  به  شرطی  که  مجاهدين  موفق  شوند  همانگونه  که  تا  کنون  توانسته اند ،  ارتش  آزاديبخششان  را  بمثابه  يک " پارامتر قدرت "   به هر  قيمت   بر سر پا  نگاه  دارند .

خلاصه  کنم ، جدای  از  هر تحليلی  که  راجع  به  شرايط  کنونی  ايران  و تضادهای  داخلی  و  بين المللی  عمل کننده   در حول  و حوش  آن  داشته  باشيم ، به  محض  خروج  از  پهنه  تئوريک   و  ورود  به  صحنه  عمل  مشخص  سياسی ، چاره ای  جز  استفاده  از  ابزارهای  فعلا  موجود  در راستای  يک  تحول  بنيادی درايران وجود ندارد .

تفاوت دنيای  روشنفکری  صرف  با  دنيای  انقلابيگری  درست  در همين  نقطه  است . يعنی نزول  از برج  عاج  تنزه طلبی   و  ورود  به  قلب  تضاد ها  هرچند  که  تهديد  آلودگی  نيز در  هر  کنار  و برزنی  در  کمين  باشد .

سرنوشت  انقلاب  نوين  مردم  ايران  را  درگيری  نظامی  نهايی  ميان  دو  نيروی  جدی  صحنه  سياسی  ايران   يعنی " سپاه  پاسداران "  ارتجاع   و " ارتش آزاديبخش  ملی ايران "  تعيين  می کند .

ضرورتهای  ژئوپليتيکی منطقه ای   در اين  راستا  عمل  می کند .  تنها  مشکل ، ويژگی  غير قابل  کنترل  بودن  مجاهدين   و  هژمونی نا پذيری  آنان  است .  با  اينحال  چه  قدرتهای  ذينفع  در  تغيير  رژيم  سياسی  ايران  زير  بار  راه  حل   مجاهدين  بروند  يا  نه ،  يک  چيز  برای  من  مثل  روز  روشن  است :

بدون  دست  بالا  داشتن  آلترناتيو  مجاهدين  در تحولات  محتوم  در  راه ، رژيم  بنا شده  بر  ويرانه های  " جمهوری اسلامی "  همه  چيز  می تواند  باشد  الا  يک  رژيم  مستقل  و  ناوابسته ! 

معادله  لاينحل  به ميدان آوردن  " عنصر اجتماعی "  نيز  همانگونه  که  گفتم  در  تعيين  تکليف   نظامی   مجاهدين  با  " سپاه پاسداران "  رژيم ، پاسخ  مثبت  خواهد  گرفت  و نه  پيش  از آن  !

تا  آن  نقطه  بی ترديد  نمی توان  روی  توده های  مردم  حساب  کرد .  نقش  آنان  در  شرايط  کنونی  چيزی  بيشتر  از  همان " چرخ  پنجم "  برای  کالسکه  انقلاب  نيست !

بدون  آنان  تصاحب  قدرت  سياسی  امکان پذير است .  اما  حفظ  قدرت  بدون  بسيج   خلق   جزو  محالات  است .  برای  اين  منظور  پيش  از  هر  چيز  سازمان  رهبری کننده  انقلاب  نوين  مردم  ايران  به  اعتماد   خلق بيشتر  از آب  و  هوا   نيازمند  است .  تلاش  در  اين  راستا  از همين  حالا که  نه  به  بار  است  و  نه  به  دار  ضرورت  دارد .  فردا  شايد  بسيار  دير  باشد  !

bijanniabati@hotmail.com  

27 مهر 1384

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بيژن نيابتي:



[تاریخ ارسال: 18 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: جواد رضازاده یوشی]  [ javjam378@yahoo.de ]  
آقای نیابتی عزیز درود بر شما.به نظرمن شما بدون پروااز انگ خوردن های رایج ازطرف نیروی ماوراءچپ ومتوهّمین به قدرت توده ای،تحلیلی
جامع از رویاروئی نیروهای ارتجاع و انقلاب ارائه داده اید. من به زعم خودم فقط یک جملهء آقای سالاری را تصحیح میکنم آنجا که ایشان نوشته اند که تودهء مردم تا بخدمت دمکراسی درنیایند عملهء استبدادند. درشرایط اختناق مطلق، تودهء مردم بخدمت کدام دمکراسی میتوانند درآیند؟ واصولا به این علّت کار به انقلاب میکشد که دراین شرایط بستری برای بخدمت دمکراسی درآمدن توده ها وجود خارجی ندارد.امّا میتوان گفت تازمانیکه توده ها تحلیل صحیحی از تقابل نیروهای ارتجاع و انقلاب نداشته باشند عملهء استبدادندو ازاین زاویه استکه نقش هنرمندان و روشنفکران انقلاب وازجمله شما،برجستگی لازم را پیدامیکند ،ووقتی دیده میشود که ارتجاع از تمام ابزارها حتّی چهره های بظاهر اپوزیسیون نیز برای مخدوش کردن این تقابل سود میبرد، این نقش حتّی حیاتی میشود.
  

[تاریخ ارسال: 18 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: علي سالاري]  [ G_alisalari@hotmail.com ]  
آقاي بيژن نيابتي عزيز، ضمن موافقت کامل با بخش اول مقاله تان بايد اذعان کرد که قانونمندي هايي که بر شمرده ايد کا ملا درستند منجملهً (1) در شرايط اختناق مطلق ، انتظار ورود توده ها به ميدان مبارزه مرگ و زندگی و شکل گيری يک قيام همگانی ، انتظاری بغايت ساده لوحانه و غير واقعی است (و چنين امري منوط به تغيير در تعادل قوا بين نيروهاي دموکرات و رژيم) به هر دليلی است. (2) موتور محرک انقلاب ( توضيح: نه انقلاب که دموکراسي) هم چيزی جز همين اقليت راديکال و خواهان تغيير (آزادي و دموکراسي) به هر قيمت نيست . (3) بجای رفتن بدنبال توهم امکان به ميدان آوردن توده های ميليونی در شرايط اختناق بايد بدنبال سازماندهی جنبشهای اجتماعی (توضيح: که مترادف همان مقاومت مدني است) بود. (4) کار کرد (سرکوب و سانسور) و فقر و جهل و ترس (باعث مي شود که اکثريت) بمثابه " چرخ پنجم " کالسکه انقلاب تلقی گردد.
(5) قهر سازمانيافته " راه احتمال موفقيت يک " انقلاب مخملی " را بسته است. (6) تنها راه مقابله با آن " سازمان دادن جنبشهای اعتراضي " تو سط عنصرسازمانده در درون جامعه هست .
ولي اجازه مي خواهم با برخي از نتيجه گيري هاي شما موافق نباشم از جمله شما نتيجه گرفته ايد که: (1) " سازماندهی قيام شهری " از طريق پيوند زدن اين جنبش هاي اعتراضي و راديکاليزه و در نهايت تسليح آنها بعنوان يگانه استراتژي ظفرمندي که در دههً هفتاد مي توانست به سرنگوني بيانجامد. (تو ضحيح: مشکل اين نتيجه گيري اين است که به نقش مردم کم بها داده و نقش عنصر پيشتاز را اغراق آميز مي کند. بايد بخاطر سپرد که تودهً مردم تنها تماشاگر نيستند، اگر در خدمت دموکراسي در نيايند، عملهً استبدادند، بايد به اين مردم بها داد، چرا که اگر حامي و در کنار عنصر مبارز و دموکرات نباشند يک روز بعنوان گوشت دم توپ و خنثي کنندهً مين، يک روز براي سرکوب اقليت روشنفکر و مبارز بکار مي آيند. بنابراين بدون آگاه کردن اين مردم به حقوقشان، و جلب حمايت و بميدان آوردن آنها از طريق همان سازماندهي جنبش هاي اجتماعي، سرنوشت انقلاب و انقلابيون ايران جز شکست و ناکامي نبوده و نخواهد بود. ثانياً حال که همان "قهر سازمان يافته" اجازه حضور قهرآميز را به انقلابيون نداده و مردم را هم از توان پرداخت هزينه هاي آن نا توان ساخته است، مقاومت مدني بعنوان اصلي ترين شکل جنبش اعتراضي اجتماعي، تنها راه ممکن براي به صحنه آوردن حد اکثر نيروهاي دموکرات و آزادي خواه بشمار مي رود. ضمناً سازماندهي اينگونه جنبش هاي اعتراضي، براي حتي بهبود شرايط کار و زندگي در داخل کشور، خود بخود سمت و مضمون سياسي آزادي بخش پيدا مي کند که از عهدهً همهً نيروهاي آزادي خواه و دموکراسي طلب ( که البته مي تواند شامل مجاهدين خلق ايران نيز باشد) بر مي آيد. بنابراين همانطور که حاملان دموکراسي تنها مجاهدين نيستند، نيروهاي دخيل در تحقق آن نيز نمي توانند به آنها محدود گردند. )
(2) اعتبار استراتژی " جنگ آزاديبخش نوين " تا موقعی جواب دارد که آن استراتژی " بسط (صدور ارتجاع رژيم)" عمل می کند ! ( توضيح: بايد اذعان نمود، همان طور که سرنوشت رژيم به استراتژي بسط محدود نشده، سرنوشت مبارزه براي آزادي و دموکراسي نيز نمي تواند بطور استراتژيک به همان جنگ آزادي بخش محدود گردد. )
(3) سرنوشت انقلاب نوين مردم ايران را درگيری نظامی نهايی ميان دو نيروی جدی صحنه سياسی ايران يعنی " سپاه پاسداران " ارتجاع و " ارتش آزاديبخش ملی ايران " تعيين می کند . (توضيح: مجدداً مردم و سايرنيروها و نيز معادلات سياست خارجيها در اين استراتژي جايي ندارند و معلوم نيست تکليف آزادي و دموکراسي چه مي شود)
(4) در رابطه با پارامتر قدرت هاي خارجي، تنها مشکل ويژگی غير قابل کنترل بودن مجاهدين و هژمونی نا پذيری آنان است . (تو ضيح: همهً قدرت هاي خارجي از آنجا که دنبال منافع کوتاه مدت و استراتژيک ملي خود هستند، آخوندها را بر هر آلترناتيو مستقل و دموکراتي ترجيح مي دهند چرا که هيچ کس مانند آخوندها نمي تواند منابع و سرمايه هاي انساني و مادي، زير زميني و بازار ايران را بسوي وابستگي و نيازمندي روز افزون به غرب بکشاند. مشکل آنها با آخوند ها تنها بخش مهار ناپذير آنست و بس. آنها راست و پوست کنده آخوندها را بمراتب بر مجاهدين ترجيح مي دهند )

(5) بدون دست بالا داشتن آلترناتيو مجاهدين در تحولات محتوم در راه ، رژيم بنا شده بر ويرانه های " جمهوری اسلامی " همه چيز می تواند باشد الا يک رژيم غير وابسته !
( توضيح: از آنجا که و ابستگي به خارج محصول عدم اتکا به مردم خود يعني نتيجهً استبداد است، تنها راه عدم وابستگي همانا دموکراسي است. در مبارزه براي دموکراسي دست بالا و پايين را نيروهاي مردمي در صحنهً مقاومت مدني، و در فرداي دموکراسي، صندوق هاي رأي تعيين مي کنند)
(6) براي تصاحب قدرت سياسی و ... حفظ قدرت ...سازمان رهبری کننده ... به اعتماد خلق بيشتر از آب و هوا نيازمند است. (توضيح: درست است ولي بايد بخاطر سپرد که خلق نا آگاه که همانا هيمهً جنگ و چماق سرکوب خميني است. ولي خلق آگاه لابد هويت فرهنگي، زباني، قومي، مذهبي و ايدئولوژيک و نيز نيازهاي متفاوتي دارند که صد البته در مرحلهً آگاهي و رشد آن سخنگويان خود را طبعاً باز مي يابد. يعني که اين اعتماد خلق آگاه ديگر نثار حزب و گروه و سازمان خاصي نمي شود بلکه توسط سازمانها و احزاب و جمعيت هاي مختلف نمايندگي مي شود. بنابراين بستر پاسخگويي به نيازها و کسب اعتماد چنين خلقي تنها و تنها در مبارزهً مبتني بر اصول دموکراسي و براي تحقق دموکراسي پاسخ مي يابد.)
  

[تاریخ ارسال: 18 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: رکسانا]  [  ]  
پيش از همه جای خوشحاليست که هنوز بين روشنفکران ما کسانی مثل آقای نيابتی پيدا
ميشوند که توان تحليل های عميق تری دارند. اميدوار هستم که آقای نيابتی نيز با نوشتن و تلاش بيشتر جای خالی شهيدان پاک بازی که امروز در بين ما نيستند و چنين توانی داشتند، پر کرده و باپرورش نسلی نو، راه آنان را پر رهرو کنند. موفق باشيد.

  

[تاریخ ارسال: 18 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: سیامک سعیدپور]  [  ]  
با سلام و خسته نباشید به آقای نیابتی که تحلیل منطقی شما مانند دیگر مطالب تان همیشه گره گشا و سرشاراز آگاهی و در عین حال ساده و قابل هضم میباشد.من که در اکثر موارد از نوشته هایتان تنها انرزی مثبت میگیرم و آینده را روشنتر و واضحتر می بینم.امیدوارم که از طرق دیگری نیز برای روشنگری و تحلیل مسائل استفاده کنید بخصوص از طریق رسانه های مردمی.چون که مخاطبین اینترنتی بسیار محدود و خاص هستند.به هر حال درود بر قلمتان و اندیشهء پاک ورای آن.
نمیدانم چرا امروز و بطورخاص در این بحث جوشش خون شهدای خلق و رنج وشکنج زندانیان و رزم و مقاومت رزم آوران آزادی را ملموستر از همیشه حس کردم.امیدوارم که غلو نکرده باشم.با درود.
سلام بر خلق سلام بر آزادی
  

[تاریخ ارسال: 17 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: سپهوند]  [  ]  
سلام آقاى نيابتى. و درود فراوان بر دست و قلم موشكاف بى نظر واقع بين و شجاع شما در تحليل شرايط پيچيده كنونى باد .بيشتر بنويسيد بخصوص در شرايطى كه بسيارى هنوز از تحليلهاى قالبى خود نمى توانند دست بردارند ودر راههائى كه به جاى كعبه به تركستان ختم مى شود جلو مى روند. موفق باشيد   

[تاریخ ارسال: 17 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: رضا]  [  ]  
سلام . آقای نیابتی قدرت قلم شما و نوشته های صریح و روشن و بی ابهام و آموزنده شما را چون همیشه می ستایم. کاش بیشتر مینوشتید. موفق باشید   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.