شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

شنبه ۳۰ دی ۱۳۹۶ - ۲۰ ژانویه ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

ستاره ای از آسمان هنر زنان کردستان به زمین افتاد و خاموش شد

گلمراد مرادي

با تأسف و غم فراوان در روزنامه های اینترنتی به زبان کردی خواندم که خانم مرضیه فریقی، یکی از بانوان بزرگ آواز و هنر کردستان ایران و همرزم و همسر خواننده معروف و دوست عزیزم ناصر رزازی، در صبح روز 18 سپتامبر 2005 در بیمارستانی در سوئد چشم از جهان فرو بست و ما دوستدارانش را با جهانی اندوه و درد بجای گذاشت. اجازه می خواهم پیش از بیان هر مطلب دگر، فقدان یک پیشمرگه مبارز و هنرمند مردمی را به هم ملیتی گرامی و دوست هنرمندم ناصر رزازی، فرزندان عزیزشان، همه اعضای خانواده فریقی و هنر دوستان کرد در سراسر کردستان تسلیت بگویم و خودرا در غم و اندوه بازماندگان آن زنده یاد سهیم بدانم. از دست رفتن هر فردی در هر خانواده، قبیله، شهر، جامعه، ملت و یا کشوری برای نزدیکان و آشنایان آن فرد، بسیار دردآور است. بویژه اگر آن فرد جوان باشد و به نحوی یا شیوه ای، قدمی مثبت در راه خدمت بملت خویش برداشته باشد، آنجاست که فقدانش ضایعه و خساراتی بس سنگین، نه فقط برای خانواده و نزدیکان، بلکه برای کل آن جامعه خواهد بود. آنگونه که ما مردم کرد با هنرمندان مردمی کردستان آشنائی داریم و فعالیت آنان را دیده و می بینیم، فقدان خانم مرضیه، هنرمند و آوازه خوان محبوب کرد، آنهم در سن 47 سالگی و دور از اقوام و سر زمین خویش، ماتمی بزرگ برای جامعه هنر و همه ما است. در واقع زندگی در غربت برای صاحبنظران و کوشندگان جامعه، به قول شاعر بزرگ و نو پرداز ایران، زنده یاد سیاوش کسرائی، "همانند شمع قطره قطره مردن است". یعنی زندگی ما دور از دیار خویش شباهتی به شمع سوزان دارد. اگر شعله های آن بسوزاند ریشه دشمن را، پس بدون شک پیروزی از آن ما است، وگر نه متأسفانه مرگ نا بهنگام هر عزیزی و یا به قتل رساندن یکی از ما ، دشمنان خلق را شاد میکند. بهمین دلیل ما باید بکوشیم با وصف تألم فراوان، عزای عزیزان خود را در غربت به مشت محکمی بر دهان این دشمنان نابخرد که مارا مجبور به ترک آب وخاک خویش نموده اند، تبدیل کنیم. این عزیزان ما، آرزوی بازگشت به سرزمین آزاد خویش را بگور بردند، ولی ما با آنها عهد می بندیم که تا آزادی مطلق و حاکمیت دمکراسی بر وطنمان از پای ننشینیم و در جشن بازگشت به کردستان بر خاک پاک آنان پای کوبی کنیم. سیزده سال و یک روز پیش از مرگ نا بهنگام مرضیه، پاسداران جهل و سیاه اندیش در تاریخ 17 سپتامبر 1992 در ساعت یازده شب، رهبران مبارز حزب دمکرات کردستان ایران، زنده یادان دکتر صادق شرفکندی، فتاح عبدلی، همایون اردلان و محمد دهکردی را به رگبار بستند و آرزوی آن قهرمانان نیز به گور برده شد. اما نیک می دانیم این نکته ضعف دشمن بود و هر که دگر از ما بهر نحوی در غربت بمیرد و یا بقتل برسد، بی تردید لکه ننگی خواهد بود بردامان تاریک اندیشان و دیکتاتوران زمان. هایدلبرگ آلمان فدرال 20 سپتامبر 2005 Dr.GolmoradMoradi@t-online.de

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
گلمراد مرادي:



[تاریخ ارسال: 30 Oct 2005]  [ارسال‌کننده: نادر]  [  ]  
روانش شاد و يادش در دل تمام ميهن دوستان در سراسر ايرن زنده باشد.متاسفانه ناچاريم هر روز در اين تبعيد اندوهى را تحمل كرده و خبر جانسوزى را بشنويم. ظرف همين چند روز شادروان دكتر جابر و پدر تبعيدى على اقبال و حالا هم اين عزيز هنرمند را از دست داديم اميد به اين كه جاى خالى آنها را با همت بيشتر در راه مبارزه با رژيم جمهورى اسلامى پر بكنيم.   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.