شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

سه شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۷ - ۲۲ مه ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

راه نجات مردم ما!
يادداشت هفته فريبرز سنجري

فريبرز سنجري

چند روز پيش بطور اتفاقی در يکی از خيابان‌های شهری که در آن زندگی می‌کنم آشنائی را ديدم که مدتی بود از او خبری نداشتم. همچون اکثر ايرانيان پناهنده که وقتی به هم می‌رسند اولين حرفشان در باره ايران و اوضاع و احوال آنجاست، ما نيز گفتگويمان با اشاره به وضع ايران و اخبار مربوط به داخل کشور شروع شد و وقتي که صحبت به رئيس‌جمهور جديد جمهوری اسلامی و موضع گيری‌های اخيرش رسيد دوستم با حرارت گفت: بايد از هر نيروئی که قادر به سرنگونی اين رژيم باشد حمايت کرد. از او پرسيدم که با توجه به موقعيت فعلی اپوزيسيون اين رژيم، منظورت کدام سازمان يا نيرو است؟ گفت: فرقی نمی‌کند هر کسی باشد مهم نيست فقط اين آخوندهای بوگندو را بردارد. پس از لحظه‌ای درنگ، چون خود می‌دانست که در اپوزيسيون جمهوری اسلامی در لحظه فعلی چنين قدرتی وجود ندارد، فورا اضافه کرد که حتی اگر امريکا هم اين رژيم جلاد را سرنگون سازد بايد برايش هورا کشيد!! ضمن تأسف از اين حرف‌ها، از آنجا که بر اين باورم که مبارزه و مقاومت مردم ما برعليه بيدادگری‌های جمهوری اسلامی برای آن نبوده و نيست که اين سلطه اهريمنی با سلطه ددمنشانه‌تری تعويض شود، در پاسخ به موضع نادرست آن آشنا، به او گفتم زياد تند نرو! مگر نمی‌بينی که امريکا در افغانستان و عراق چه اوضاع دهشتناکی به بار آورده است. آيا تصاوير دهشتناک شکنجه اسرای عراقی و وحشيگری‌های امريکا در زندان ابوغُريب را فراموش کرده‌ای؟ آيا نمی‌دانی که همين چند روز پيش از نوار ويدئوئی خبر دادند که تجاوز سربازان امريکائی به نوجوانان عراقی در بازداشتگاه‌های امريکا در عراق را به نمايش می‌گذارد؟ آيا از کشتار وحشيانه مردم شهر فلوجه و با خاک يکسان کردن اين شهر بی‌خبری و نمی‌دانی که با سلاح‌های شميائی چه بر سر اين مردم آوردند؟ آيا فرياد شکنجه شده‌های افغانی در سياهچال‌های  امريکا در اين کشور را نشنيدی؟ آيا از سوزاندن اجساد مخالفين در افغانستان اطلاع نداری؟ همين چند روز پيش بود که امريکائی‌ها در تداوم هزاران عمل جنايتکارانه خود در افغانستان، جهت ترساندن اهالی يکی از روستاهای اين کشور جنازه چند تن از کسانی که در درگيری با امريکائی‌ها کشته شده بودند را جلو چشم مردم به آتش کشيده و سوزاندند! پس چگونه اين واقعيت‌ها که جلوی چشم همه صورت می‌گيرند را ناديده می‌گيری و به خود اجازه می‌دهی که از لشکرکشی امريکا به ايران سخن بگوئی؟ و چرا به اين خوش‌خيالی دچار شده‌ای که تصور می‌کنی حمله ارتش امريکا به ايران، با فرض سقوط جمهوری اسلامی، برای مردم ما آزادی و دمکراسی به ارمغان می‌آورد؟ خيلی راحت پاسخ داد: آزادی و دمکراسی شعار است. اينها مسئله امروز ما نيست بلکه خواست‌هائی است که در آينده بايد به آنها رسيد. مسئله امروز ما، مسئله اصلی ما، نابودی آخوندهاست. اينها بايد بروند. اينها بروند هر کس که می‌خواهد بيايد. هر کس اينها را سرنگون کرد قدمش مبارک باد! فقط اينها بروند. گفتم: دوست عزيز! اگر فردا قدرت امريکا برود پشت جريان سلطنت و دوباره اين دارودسته ضدمردمی که دستانشان تا مرفق به خون فرزندان اين سرزمين آلوده است به قدرت برسند تو چه خواهی گفت؟ آيا باز هم هورا خواهی کشيد؟ آخر مگر مردم ايران ديوانه بودند که انقلاب کردند و هزاران قربانی دادند تا رژيم سلطنت را براندازند. آيا اين شرمندگی ندارد که حالا کسانی دوباره برای بازگشت سلطنت دست التماس بسوی امريکا دراز کنند، و به سلطنت طلبان بگويند ببخشيد غلط کرديم. کم کشتيد بيائيد نيمه‌کُش‌ها را تمام‌کُش کنيد! در ادامه بحث به او گفتم: درست است که در پی نسلی که به انقلاب برخاست نسل ديگری آمده است، ولی هنوز کسانی که آثار شکنجه‌های رژيم سلطنت را هر روز با خود حمل می‌کنند زنده‌اند. تو را چه شده است؟ آيا درد و رنج شرايط تبعيد و طولانی شدن عمر جمهوری اسلامی چشمانت را کور کرده و قادر به ديدن واقعيات نيستی و فراموش کرده‌ای که مردم مبارزه می‌کنند و قربانی می‌دهند که زندگی بهتری برای خود بدست آورند نه اينکه از چاله درآمده و به چاه بيفتند! گفت: نه فراموش نکرده‌ام که همين مردم بودند که بعد از سرنگونی رژيم سلطنت به جمهوری اسلامی رأی دادند و چنين شيطانی را بر سر کار آوردند. در جواب گفتم: اين اشتباه است که کسی تصور کند که جمهوری اسلامی با رأی مردم به قدرت رسيده است. اين ظاهر قضيه است. در حالی که مدت‌ها قبل از آن، امريکا با همکاری انگليس و بقيه قدرت‌های بزرگ در کنفرانس گوادالوپ به روی‌کارآمدن خمينی رأی داده بود. اين امريکا در رأس بقيه قدرت‌های امپرياليستی بود که با گذاشتن همه منابع قدرت از جمله ارتش شاهنشاهی (يا در واقعيت ارتش امريکائی) در اختيار خمينی به او و رژيمش قدرت دادند تا انقلاب مردم ما را سرکوب کنند و از منافع غرب در ايران حفاظت نمايند. پس اگر خواهان نابودی جمهوری اسلامی هستی چرا از دست نوکر به ارباب پناه می‌بری! آخر اگر اين ارباب قرار بود بر طبق منافع مردم گام بردارد و يا حتی گوشه کوچکی از منافع مردم را در نظر گيرد اصلا از اول اين به قول تو آخوندهای بو گندو را سر کار نمی‌آورد. در ادامه بحث با توجه به اينکه آن آشنا همچنان با خوش‌بينی، سرنگونی جمهوری اسلامی به دست امريکا را راه نجاتی برای مردم ايران تلقی می کرد سخنانم را ادامه داده و گفتم تازه مگر فراموش کرده‌ای که همين امريکا بود که با همکاری انگليس بر عليه مصدق کودتا کرد و محمدرضا شاه را به سلطنت باز گرداند و شرايط اعمال ديکتاتوری آن شاه جنايتکار را برای سال‌های طولانی آماده ساخت. مگر می‌شود فراموش کرد که سلطه سياه رژيم سلطنت، از کودتای 28 مرداد سال 1332 تا سال 1357، يعنی در طول 25 سال، اساسا مرهون حمايت‌های امپرياليست‌ها و به ويژه حمايت‌های بيدريغ همين امريکا بود. براستی چه شده که شماها حتی حافظه تاريخی خود را هم از دست داده‌ايد؟ اگر تو واقعا به نابودی جمهوری اسلامی فکر می‌کنی، يعنی چنين امر مقدسی ذهن تو را به خود مشغول کرده، چرا به هر خس و خاشاکی می‌چسبی الا به فعاليت خودت و تلاش خودت در اين راستا؟ و سپس اضافه کردم که دوست عزيز اين شيوه درس‌گيری از گذشته نيست. اين شيوه خلاصی از جهنمی که جمهوری اسلامی آفريده نيست. اگر می‌خواهی رژيم موجود را ديگر بر اريکه قدرت نبينی بايد آستين‌ها را بالا زده و خود به مبارزه مردم ما جهت سرنگونی جمهوری اسلامی بپيوندی نه اينکه چشم‌انتظار سرنگونی اين رژيم از سوی امريکا باشی. و نه اينکه برايت مهم نباشد که چه کسی و چه نيروئی قرار است بجای اين رژيم به قدرت برسد. بعد برای او توضيح دادم که اتفاقا در دوره مبارزه بر عليه شاه هم همين حرفی که او در مورد جمهوری اسلامی می زند با اين عبارت شنيده می شد: "اين رژيم (منظور رژيم شاه) برود هر رژيمی بيايد بهتر از آن خواهد بود. فقط اين رژيم برود". در آن زمان ساده‌انديشانی بودند که می‌گفتند مگر ديکتاتوری از ديکتاتوری شاه بدتر هم می‌شود. در حاليکه در همان زمان کمونيست‌های راستينی در صحنه مبارزه برعليه رژيم شاه قرار داشتند که می‌گفتند آری ديکتاتوری از ديکتاتوری شاه بدتر هم امکان‌پذير است. آنها می‌گفتند که علت و پايه اساسی ديکتاتوری، اين روبنای استثمار و وابستگی، نظام اقتصادی حاکم است. اگر مردم ما نتوانند اين نظام را نابود سازند بدون شک حافظان اصلی اين نظام جهت حفظ خود در مقابل امواج خروشان مبارزات مردمی، ديکتاتورهای قسی‌القلب‌تری هم بر سر کار خواهند آورد چرا که همواره شدت اعمال ديکتاتوری تابعی است از روند مبارزه طبقاتی در جامعه و نه خواست صرف شخص ديکتاتور، و ديديم که تاريخ با چه روشنی حيرت‌انگيزی صحت اين سخنان را به اثبات رساند.

در ادامه اين صحبت به او گفتم: اين درست است که انقلاب مردم ما به نتيجه نرسيد و در نيمه راه "ملاخور" شد اما اين تنها نشان‌دهنده اين واقعيت است که اگر نمی‌خواهی از چاله به چاه بيفتی و از دست شاه به دست شیخ و دوباره احتمالا از دست شيخ به شاه و يا ديکتاتوری ديگر، بايد تشکيلات انقلابی داشته باشی. بايد رهبری انقلابی را سازمان دهی و بايد در مسيری بجنگی که طبقه اصلی رهبری‌کننده انقلاب؛ طبقه‌ای که تاريخ رسالت رهبری و به نتيجه رساندن اين انقلاب را بر دوش او گذاشته، قادر به متشکل شدن و قادر به اعمال رهبری شود. حرف‌های من و يا شايد منصفانه‌تر باشد بگويم سرزنش‌های من، تا حدودی دوست ديرآشنا را در خود فرو برد و به فکر واداشت، در حاليکه زمان جدائی هم رسيده بود و می‌بايست اين گفتگو را تا ديدار اتفاقی بعدی خاتمه می‌داديم و هر کدام به راه خود می‌رفتيم.

با جدا شدن از آن دوست، گرچه می‌ دانستم که اين انديشه‌ها و مواضع، بيشتر حاصل نااميدی‌ها و ناتوانی‌هاست و مطمئن بودم که حرف‌های من شايد صرفا تلنگری باشد بر پرده اوهام او و نور اميدی به دنيای نااميدی‌هايش، پيش خود می‌انديشيدم که براستی بر مردم ما چه رفته است. چرا مخالفين رژيم کنونی، که زمانی صدای شعارهای ضدامپرياليستی‌شان گوش فلک را کر می‌کرد تا آنجا سقوط کرده‌اند که حاضراند برای لشکرکشی امريکا به ايران هورا بکشند! در دوره شاه، مردم ما از آن حد شناخت و آگاهی بر خوردار بودند که می‌دانستند با صرف رفتن شاه و برچيده‌شدن رژيم سلطنتی هنوز به خواست‌های برحق‌شان نخواهند رسيد، از اين رو پس از فرار شاه فورا شعار دادند "بعد از شاه نوبت امريکاست". حال مردم ايران با انديشه‌هائی روبرويند که با زير پا گذاشتن آن آگاهی‌ها و شناخت‌ها، بی رودربايستی و بدون خجالت از ضرورت و درستی لشکرکشی امريکا به ايران سخن می‌گويند. يکی برای بوش، که به تقليد از خمينی برای خود رسالت آسمانی قائل است، نامه می‌نويسد و از او می‌خواهد که زحمت کشيده و قدری آزادی هم برای ما بياوريد!! ديگری برای مذاکره با مأموران دسته‌چندم وزارت دفاع امريکا بار سفر به امريکا می‌بندد تا در واقع خود را و سازمانش را عرضه نمايد. آن يکی هم همه آرزويش اين است که "شورای امنيت" سازمان ملل رژيم را تحريم کند تا شايد فضائی برای فعاليت وی باز شود . يعنی می‌داند که خود را در شرايطی قرار داده که فعاليت اصلی‌اش وابسته است به خواست و اجازه از ما بهتران!

پيش خود می‌گفتم که براستی اين همه بی‌راهه‌رفتن برای چيست! وجود ايده‌ها و افکاری چنان نادرست در ميان نسل جوان، نسلی که از زمانی که خود را شناخته رژيم سرکوبگری را در مقابل خود ديده که فرياد مرگ بر امريکا از زبانش نيفتاده است کاملا قابل فهم است. شايد آنها از بزرگترهای خود شنيده‌اند که "دشمن دشمن من دوست من است"، اما به اينها چه بايد گفت که خود، همه تحولات اين سال‌ها را به عينه ديده‌اند و تازه می‌بايد اين نسل جوان را آموزش هم داده و تجربيات خود را به آنها منتقل کنند!؟ اما اينها راهنماهائی هستند که خود ره نمی‌دانند و سوراخ دعا را گم کرده‌اند و سمت اصلی ضربه به دشمن را فراموش کرده‌اند.

از قرار معلوم، ناتوانی اپوزيسيون در سرنگونی رژيم و طولانی‌شدن عمر جمهوری اسلامی به مثابه ديکتاتوری عنان‌گسيخته‌ای که به هيچ صراطی مستقيم نيست، گرايش به معجزه و "امدادهای غيبی" را در ميان بخش‌هائی از مردم ما و در صفوف اپوزيسيون رژيم تقويت کرده است. همانطور که ضعف بشر در برابر نيروهای طبيعت، انسان را بسوی خلق قدرت‌های ماوراءالطبيعه و يک نيروی خيالی برتر سوق داد، حال ضعف مردم در برابر قدرت حاکم، آن هم با توجه به اعتقادات مذهبی و اشاعه خرافات در بين آنها، توکل به يک نيروی برتر را برجسته ساخته است. به خصوص که اين نيرو از قدرتی جهانی برخوردار است و چند سالی است که يکه‌تاز ميدان شده و در شرق و غرب هم با کشور ما همسايه گشته است. پس برخی چنين می‌انديشند که چه اشکال دارد که اين نيرو که فرياد دفاع از حقوق بشر نيز سر می‌دهد رعايت اصول همسايگی را به جا آورده و قدمی هم به داخل حياط خانه ما بگذارد تا با چشمان خود ببينند که چگونه در "سرزمين امام زمان"، هر روز سربازان گمنان امام زمان کسی را "شمع آجين" می‌کنند و يا با تيغ چاقوی آنها زبان مخالفی بريده می‌شود، شايد با مشاهده اين امور، دلش به رحم آمده و ما را نيز از شر اين ديو شيطان‌صفت رها سازد!

پيش خود می‌گفتم: ولی براستی مگر می‌شود کسی کمترين اطلاعی از اوضاع جهان، منطقه و ايران داشته باشد و جنايات امريکا در افغانستان و عراق را شنيده باشد و سال‌ها بر خلاف آنچه که سردمداران جمهوری اسلامی جلوه می‌دهند پشتيبانی اين قدرت را نه به عنوان "شيطان بزرگ" بلکه به مثابه "فرشته رحمت" از اين رژيم ديده باشد، و باز هم برای رسيدن به آزادی و دمکراسی و به اصطلاح حقوق بشر، به لشکرکشی امريکا دخيل ببند! اما ديدم مشکل اينجاست که اين افراد و اين ديدگاه‌ها اساسا نابودی جمهوری اسلامی را وسيله‌ای جهت رسيدن به اهداف واقعی مردم ما نمی‌بينند، بلکه از قرار، مسئله آنها چيز ديگری است و به دنبال کلاهی از اين نمد برای خود هستند. بنابراين، چنين تفکری چه خود بداند چه نداند، آن اهداف بزرگ را کنار گذاشته و خودِ وسيله را هدف کرده است، آنهم هدف نهائی و اين هدف نهائی را هم آنقدر برای خود بزرگ و دست‌نيافتنی کرده که ديگر قادر نيست وسائل رسيدن به آن با تکيه بر نيروی خود را، حتی در ذهن‌اش، نيز طرح نمايد.

درست است که جمهوری اسلامی بايد برود و اين يکی از آماج‌های  برحق مردم ما و گامی اوليه جهت رسيدن به خواست‌های آنهاست، اما روشن است که وقتي که مردم ما برعليه جمهوری اسلامی می‌رزمند خواهان برقراری شرايطی هستند که در آن فقر و فلاکت و بيکاری وجود نداشته باشد. شرايطی که امکان وجود فحشا و اعتياد و کودک خيابانی را از بين برده باشد. و هر صدای مخالفی در گلو خفه نشود و زندان و شکنجه و اعدام انقلابيون ديگر معنا نداشته باشد، خلاصه آنها در تقابل با سرکوبگری‌های جمهوری اسلامی، در مقابل ولايت مطلقه فقيه، خواهان آزادی و دمکراسی و عدالت اجتماعی هستند. اما تحقق اين خواست‌ها درست در تقابل اهداف همه دشمنان مردم ما قرار دارد؛ در تقابل با روابط اقتصادی ظالمانه‌ای قرار دارد که اين دشمنان به حفاظت از آن برخاسته‌اند. بنابراين، بار انقلابی سرنگونی "ولايت مطلقه فقيه" زمانی به منصه ظهور می‌رسد که اين امر با نابودی آن شرايط اقتصادی‌ای توأم شود که هر روز در دامان خود، جانيانی چون خمينی، خلخالی، خامنه‌ای و خاتمی بار می‌آورد و به ظلم و جور و استثمار و اجحاف، امکان جولان مي‌دهد. آری، شرط رسيدن به آزادی، شرط رسيدن به عدالت اجتماعی، شرط رهائی از وضعيت نکبت‌بار کنونی اين است که لبه تيز حمله را متوجه نظام سرمايه‌داری وابسته حاکم کنيم و بکوشيم که سرنگونی جمهوری اسلامی به نابودی اين نظام منجر شود، وگرنه تا اين نظام پابرجاست، در هم بر همين پاشنه می‌چرخد. حال اگر کسی چنين هدفی را مقابل خود قرار دهد، در اولين گام متوجه می‌شود که رسيدن به اين هدف، تنها با نابودی سلطه امپرياليسم در ايران معنا دارد. امری که به نيروی توده‌های ستمديده امکان‌پذير است.

منبع: سايت ديدگاه

@ كپي رايت: اين مطلب ويژه سايت ديدگاه تهيه شده است. بازتكثير آن تنها با قيد منبع مجاز است.




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
فريبرز سنجري:



[تاریخ ارسال: 01 Dec 2005]  [ارسال‌کننده: حميدجوادي]  [ hamidjavad@hotmail.com ]  
من با ديدن تيتر راه نجات مردم ما - كه خيلي تيترژورناليستي انگيزاننده اي است - مقاله آقاي سنجري را خواندم ولي بعنوان خواننده دو سوال وابهام دارم.
سوال اول اينكه من نفهميدم كه حرف اوليه اين دوست آقاي سنجري كه گفته ”بايستي از هرنيرويي كه قادر به سرنگوني اين رژيم باشد حمايت كرد ” چه اشكالي دارد؟آيا اگر واقعا ”نيرويي ” وجود داشته باشد كه توان ”سرنگوني” اين رژيم را داشته باشد نبايستي از او حمايت كرد ؟ پس چكار بايستي كرد ؟ شايد بشود گفت كه چنين نيرويي مطلق وجود ندارد . اگر اين هم درست باشد نبايستي از نيروهايي كه بطور نسبي اين توان را دارند حمايت كرد ؟ اين كه آقاي سنجري درادامه بحث ”نيرو” را به آمريكا مصادره ميكنند بنظر ميرسد چيزي جز يك سفسطه براي توجيه پيام بعدي شان نيست چون همه ميدانند وقتي بحث نيرو ميشود مقصود نيروهاي سياسي موجود در صحنه سياسي ايران ميباشد ونه دخالت قدرتهاي خارجي .
سوال دوم اينكه من تا پايان مقاله هم كه خواندم نفهميدم كه بعنوان يك ايراني درخارج از كشور كه خواسته اي جز سرنگوني اين رژيم و استقرار شرايطي كه آقاي سنجري اشاره ميكنند ندارم , چكار بايستي بكنم؟
من اين پيام را خيلي خوب گرفتم كه درشرايط حاضر نبايستي از هيچ نيرويي كه توان سرنگوني اين رژيم را داشته باشد حمايت بكنم ولي نفهميدم براي ”نابودي سلطه امپرياليسم درايران ” كه آقاي سنجري بعنوان تنها راه نجات مردم ما و تنها راه براي سرنگوني رژيم اعلام ميكنند چكار بايستي بكنم ؟
من اگر بقول آقاي سنجري ”بخواهم آستين بالازده و به مبارزه مردم جهت سرنگوني بپيوندم ” چكاربايستي بكنم ؟ ايا اين مبارزه مردم جهت سرنگوني الان وجود دارد ؟ اگر وجود دارد لطفا آقاي سنجري بگويندآدرس آن كجا است ؟ اگر ازديد آقاي سنجري اين مبارزه وجود ندارد -چون اشاره اي به آن نميكند- , پس بايستي منتظر بنشينم وصبر كنم كه اين مبارزه بوجود بيايد.آيا اين راه نجات مردم ما است ؟آيا اين چيزي جزپاسيويسم وبي انفعالي و تنها گذاشتن كساني كه بهرحال در هر حد وحدودي كه ميتوانند براي سرنگوني اين رژيم مبارزه ميكنند نيست ؟ و آيا اين همان چيزي نيست كه الان رژيم سفاك حاكم برايران از همه ما ايرانيان خارج ازكشور ميخواهد.
  

[تاریخ ارسال: 29 Nov 2005]  [ارسال‌کننده: سياوش شمس]  [ sia_2000@yahoo.com ]  
اظهارات آقای سنجری در رابطه با ناتوانی اپوزيسيون، جايگاه ايشان در اين دسته را به خوبی نشان ميدهد. آن دسته از افراد و سازمانهای اپوزيسيون که عملشان فقط کسب
اخبار، اظهار نظر در رابطه با حوادث جاری، تحليل و گفتن و گفتن و گفتن آن هم در بيرون گود عملی مبارزه و نه چشم در چشم جلاد است، چنين ديد و تحليلی دارند. جالب اين است که اين افراد، مردم ايران را نيز از همان مردمک چشم خود ميبيند. اگر راستی مردم ايران چنين هستند که آقای سنجری فکر ميکند و اين مبارزين واقعی که در ميدان عمل چنگ در چنگ رژيم هستند، پس اين همه زندان و شنکجه، سياستهای کنترل و سرکوبگرانه، ابزارهای سرکوب، مزدور های جوراجور و رنگارنگ، سنگسار، چشم از حدقه در آوردن در ملاء عام و غيره برای چيست؟ اين همه آويختن به غرب و شرق برای سرکوب و کنترل مخالفين جدی اين رژيم برای چيست؟ آمدن احمدی نژاد برای چيست؟ مگر نه اينکه همان خاتمی و دوستانش بهترين برای رژيم بودند؟ 290 مورد حرکت اعتراضی در مهرماه گذشته چيست؟ آن که بايد کارش را بکند، دارد ميکند. منتها شما از رژيم سفاکی که تمام امکانات مملکت در دستش است و اپوزيسيونی که هم با رژيم بايد درگير باشد و هم تحت فشار مستقيم کشورهای استعماری حامی رژيم باشد، چه انتظاری داريد؟ معجزه؟ يا اينکه آستين بزنيد بالا و در ميدان عمل، ريش و ريشه رژيم را بچسبيد. هر کدام از ما هستيم که ميتوانيم تاثير گذار باشيم.
  

[تاریخ ارسال: 28 Nov 2005]  [ارسال‌کننده: بایک ساده]  [ babak_sadeh@yahoo.se ]  
آقای ناظر این پاراگراف را با دقت مطالعه فرمائید که آقای سنجری مرقوم فرموده:« از قرار معلوم، ناتوانی اپوزيسيون در سرنگونی رژيم و طولانی‌شدن عمر جمهوری اسلامی به مثابه ديکتاتوری عنان‌گسيخته‌ای که به هيچ صراطی مستقيم نيست، گرايش به معجزه و "امدادهای غيبی" را در ميان بخش‌هائی از مردم ما و در صفوف اپوزيسيون رژيم تقويت کرده است ». دوست ارجمند علت عدم سرنگونی یک قدرت ارتجاعی را فقط به خاطر ناتوانی اپوزیسیون «بقول آقای سنجری» یا یا بی عرضگی اپوزیسیون «بقول بنده » نباید توصیف کرد .کیست که نداند میارزان ایرانی بیشترین فداکاریها و قربانیها را داشته اند علت حیات کفتار وار ملایان به مجموعه ی فاکتورهایی بر میگردد که این جلادان را باتمام کراهت آنها بر پا نگاه داشته ست شما می دانید آقای سنجری هم میداند ما بحث می کنیم اگر من بد نوشتم توضیح میدهم .
در یاره ی رهنمود های شادروانان بیژن جزنی،پویان و احمدزاده فکر نمی کنم در روزهای سرنوشت ساز مورد نظر آقای سنجری یعنی سال 57 توده های مردم مجال توجه به آن ایده ها را داشتند.وقتی سازمان چریکهای فدائی خلق اعلامیه قیام را باور کنیم را نوشت حتی بین هواداران هم خوشبینی ایجاد شد و نامه ی سرگشاده به ایت الله خمینی بازهم بیشتر خوشبینی را دامن زد.

حال در آن شرایط که مردم امکان توجه به تحریم رفراندوم توسط سازمان را هم نداشتند وبه خمینی گوش می کردند و حتی سازمان مجاهدین از فدائیان می خواست که در گنبد و کردستان از درگیری پرهیز کنند. در گوشه وکنار کشور شورای های انقلابی کارگری تشکیل شده بود بدون اینکه امکان هماهنگی ورهبری وجود داشته باشد .اغلب مبارزان یا از زندان رها شدند یا از خارج آمده بودند. اصلا در روزهای 21 .22 بهمن مثلا در کارخانه ی جنرال کارگران هنوز در تحصن بودند و صاحبان فرار کرده بودند بعد هم آخوند ها تمام ثروتها را ملا خور کردند.من بحثم همین ست که کارخانه یا هر موسسه ی دیگر در مناسبات سرمایه داری اساسا تغییر می یابد و به مناسبات سوسیالیستی ارتقا می یابد و این در نهایت ظرافت صورت می گیرد آری 1917 تجربه نبود و افراط و تفریط شد ولی الان که ما با هم بحث می کنیم می توانیم روی این اصول دقیق باشیم مارکس از تفییر مناسبات سخن می گوید سرنگونی شاه یا هر حکومت دیکتاتوری فردی تحسین آمیز ست ولی هیچ چیز نباید نابود شود همه چیز مال مردم ست باید مردم از تمام مادیات و معنویات موجود در جامعه سرمایه داری برای ایجاد جامعه ی مترقی تر و مدرن تر و آزاد تر سوسیالیستی بهره برند. از این زاویه ست که نابود کردن دارای بار مخرب ست و ادبیات ماکسیم کورکی سرشار از این نکوهشهاست.

در باره ی جبهه دموکراتیک ایران شادروان شکرالله پاک نژاد و یارانش تلاش نمودند تا در آن مرحله تمام سازمانها را برای مبارزه سیاسی علیه حکومت بسیج نمایند و تصادفی نبود که شکری را بخاطر محبوبیت و اتوریته ی او به شهادت رساندند. در باره ی شعارهای اولترا انقلابی عرض می کنم که از ایده های انورخوجه داشتیم تا چینی .از هر نهضت چپ در کوشه وکنار جهان طرفدارانی در داخل داشتیم حتما بابک زهرائی و بنی صدر را بخاطر میاورید آیابنی صدر تو پیغمبرها جرجیس را انتخاب نکرده بود!

  

[تاریخ ارسال: 28 Nov 2005]  [ارسال‌کننده: رامین]  [ رامینراد@هاتمیل.کام (لطفا اي ميل را با حروف لاتين ثبت کنيد) ]  
ديدگاه: کاربر محترم، لطفا در کنار اسم کوچک و اي ميل ، نام فاميل را هم قيد کنيد.



علي ناظر - 7 آذر1384 - ديدگاه


___________

ضمن تشکر از آقای فریبرز سنجری بخاطر مقاله خوبشان که روی نکته کلیدی ای که همانا رهائی میهن در بند ما است، انگشت گذارده اند. باید خدمت آقای بابک ساده (از منتقدین مقاله آقای سنجری) عرض کرد که اولاً نابودی نظام "رهنمود"ی "عاریه"ای نیست. بلکه، همانگونه که مارکس نظام سوسیالیستی را بعنوان آلترناتیو نظام سرمایه داری مطرح ساخت، آقای سنجری سرنگونی نظام سرمایه داری وابسته به امپریالیسم حاکم بر ایران را مد نظر داشته و نه فقط صرفاً تغییر صوری یک رژیم با یک رژیم دیگر. چه اینکه ایشان به درستی آگاهی دارند که رژیمها صرفاً برای پیشبرد و راه اندازی برنامه های نظام اقتصادی – اجتماعی حاکم با تمام مظاهر آنست که می آیند و می روند. رژیم سلطنتی یا جمهوری و یا اسلامی، صرفاً در خدمت یک نظام اقتصادی – اجتماعی مشخص است که تعریف می شوند. بر این مبنا همانقدر رژیم شاه دست نشانده و نوکر بیگانه و حافظ سرمایه های آنها بود که رژیم جمهوری اسلامی هست.
آقای بابک ساده، کمونیستهای راستینی که آقای سنجری از آن صحبت دارند، همانا بنیان گذاران چریکهای فدائی خلق ایران و رهروان آنها هستند که تئوری راهنمایشان در رابطه با جامعه ایران همانا در کتاب "مبارزه مسلحانه هم استراتژی هم تاکتیک" اثر رفیق مسعود احمدزاده مکتوب شده است. اگر رنج زحمت بخود داده و آنرا بخوانید متوجه می شوید که رهروان آن تئوری رهائی خلق ایران را از چنگال بیگانه چگونه ترسیم نموده اند. شما مطرح می کنید که:"آن کمونیستها که در اوج شادمانی مردم بر فراز خرابه های سلطنت نا دانسته شعارهای اولترا انقلابی را مطرح کردند دست ارتجاعی که با مردم به قدرت رسیده « فاشیسم» را برای خونریزی باز نمود". اولاً می توانید بخود زحمت داده و آن جریان و یا جریانهایی که شعارهای "اولترا انقلابی" میدادند را نام ببرید و بگوئید که شعارهایشان چه بوده است؟ در ضمن مدلل نساختید که چرا "جبهه دموکراتیک ایران"، در آن هنگام که به زعم شما بهترین شعارها را مطرح ساخته اند، نتوانست کاری از پیش ببرد؟ و از همه مهمتر آیا همان شعارهایی که از جانب آنان شما مطرح ساختید خود در تحکیم پایه های قدرت "ارتجاع "فاشیستی"" حاکم مؤثر نبود؟ نکته آخر اینکه شما هنوز یاد نگرفته اید که حرف دیگران را تحریف نکنید؟ آخر کجا آقای سنجری در مقاله اشان و یا اصلاً جای دیگری مطرح ساختند که اپوزیسیون خارج از کشور "بی عرضه" است؟! اگر قدرت استنباط شما از مقاله ای که جلوی روی همگان است، اینقدر نازل است و روز روشن در جلوی همگان دست به تحریف آن می زنید، آیا نمایانگر این حقیقت نیست که چگونه تنهایی به محکمه رفته و قاضی برگشته اید!؟و برای اثبات خود قبل از اینکه خود را ثابت کنید دیگران را رد می کنید؟!!
  

[تاریخ ارسال: 28 Nov 2005]  [ارسال‌کننده: مهرنوش ابراهيمی]  [  eleanormarx160@hotmail.com ]  
" راه نجات مردم ما" يکی از مهمترين مباحثات جاری در صفوف اپوزيسيون جمهوری اسللامی و صد البته مردم ستمديده ايران است.هر نيروئی بسته به پاسخی که به اين امر می دهد جايگاه خود را در انقلاب مردم ما مشخص می کند.مطلعه مقاله شما نشان می دهد که مسئله اصلی از نظر شما چگونگی رهائی کارگران و زحمتکشان از شرايط جهنمی کنونی است.يعنی اينکه مثل هميشه نبض چريکهای فدائی با ضربان قلب کارگران و زحمتکشان می زند. پيروز باشيد.   

[تاریخ ارسال: 28 Nov 2005]  [ارسال‌کننده: بهنام دوانی]  [ bahnamdavani@hotmail.com ]  
مقاله شما بر نکته مهمی دست می گذارد که اين روزها خيلی ها دوست دارند آنرا به فراموشی بسپارند.و آن اين واقعيت است که بدون نابودی نظام اقتصادی -سياسی حاکم که تماما به امپرياليستها وابسته است يعنی بدون قطع وابستگی ايران به امپرياليستها آزادی و عدالت اجتماعی دست نيافتنی است. اين واقعيت را هزاران فاکت از جمله تجربه قيام بهمن به اثبات رسانده است.مگر شکست قيام بهمن نشان نداد که صرف تغيير رژيمم های سياسی باعث نمی شود که مردم ما به آزادی و عدالت اجتماعی دست يابند.آيا 27 سال تجربه جمهوری اسلامی کافی نيست!   

[تاریخ ارسال: 27 Nov 2005]  [ارسال‌کننده: بابک ساده]  [ babak_sadeh@yahoo.se ]  
دو نکته در فرمایشات آقای سنجری قابل بحث ست 1. میفرمایند:«در حاليکه در همان زمان کمونيست‌های راستينی در صحنه مبارزه برعليه رژيم شاه قرار داشتند که می‌گفتند آری ديکتاتوری از ديکتاتوری شاه بدتر هم امکان‌پذير است. آنها می‌گفتند که علت و پايه اساسی ديکتاتوری، اين روبنای استثمار و وابستگی، نظام اقتصادی حاکم است. اگر مردم ما نتوانند اين نظام را نابود سازند بدون شک حافظان اصلی اين نظام جهت حفظ خود در مقابل امواج خروشان مبارزات مردمی،..»اولا نابودی نظام یعنی چه؟از کجا این رههنمود عاریه گرفته شده؟آیا منظور تغییر نظام یا انتقال نظام از یک شیوه به شیوه ی دگرست؟آن کموننیستهای راستین را مشخص نام ببرید که دراین صورت موافقم ولی فراموش نفرمائید که آن کمونیستها که در اوج شادمانی مردم بر فراز خرابه های سلطنت نا دانسته شعارهای اولترا انقلابی را مطرح کردند دست ارتجاعی که با مردم به قدرت رسیده « فاشیسم» را برای خونریزی باز نمود بغییر از جبهه دموکراتیک ایران که بدرستی علیه ارتجاع و مذهب با شعارهای مشخص علیه «حجاب اجباری» و «سانسور» وارد عمل شد بسیاری از کمونیستها بدون توجه به شرایط مردم و نبود سازمانهای اولیه صنفی وسیاسی به هرج و مرج دامن زدند.

2. فرموده اید:« از قرار معلوم، ناتوانی اپوزيسيون در سرنگونی رژيم و طولانی‌شدن عمر جمهوری اسلامی به مثابه ديکتاتوری عنان‌گسيخته‌ای که به هيچ صراطی مستقيم نيست، گرايش به معجزه و "امدادهای غيبی" را در ميان بخش‌هائی از مردم ما و در صفوف اپوزيسيون رژيم تقويت کرده است..»آیا اپوزیسیون باید رژیم را سرنگون کندیا مردم ؟در مملکتی که اصلا هیچ حساب و کتابی نداشته و ندارد و قائم به شاه و شیخ بوده و انسانها را مثل بره ذبخ می کنند و هنوز مردم داخل وخارج در باره ی آن نفسش در نمیا ید وگرنه زبان ازحلقوم در میاورند .باید نشست و به اپوزیسیونی که حق حیات و وجود قانونی در مملکتش ندارد اخطار هم داد که چرابی عرضه ای وسرنگون نمی کنی

  

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.