شبکه‌ی دیدگاه: نیروهای سرنگونی‌طلب متحد شوید didgah      

صفحه‌ی نخست‌

حقوق بشر

يادداشت هفته

 پيوندها 

چهارشنبه ۲۷ تير ۱۳۹۷ - ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۸



سايت ديدگاه


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
فیس بوک Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

«نگاهی ديگر به انقلاب درونی مجاهدين ، اندکی از درون ، اندکی از برون» ! - بخش بيست و دوم

بيژن نيابتي

بيژن نيابتی                                  bijanniabati@hotmail.com

                                                                                              16 آذر 1384 

 

بخش  بيست  و دوم  :  مرحله  چهارم  انقلاب ايدئولوژيک  ،  طلاق !

 

سال  1370 ، سال  ورود  تماميت  تشکيلاتی  " ارتش آزاديبخش ملی ايران "  به آخرين مرحله  انقلاب ايدئولوژيک  مجاهدين  است .  تئوری  انقلاب ايدئولوژيک درونی  مجاهدين  با طرح  جاری  و ساری  کردن  الگوی  " طلاق "  مريم   که  دو سال  پيش  از اين  با  قرار گرفتن  او  در  موضع   " مسئول اول "  مجاهدين  ، ابتدا  در  بالای  سازمان  و در ميان  اعضای  " شورای  مرکزی "  وقت  آن  پياده  شده  بود ،  در  ميان   بدنه  سازمان  و ارتش  به  کمال  می رسد .  آنچه  که  در  دهه  هفتاد  بر  مجاهدين  گذشت ، تلاش  مداومی  است  در  راستای  پياده  شدن  اين  " تئوری "   در  " پراتيک "  مبارزاتی  اين  جريان   در مناسبات  درونی   خود  و  بی اعتنا   و  مستقل  از  ملاء  اجتماعی   پيرامون  خويش  !

 

در  بخش  ششم  کتاب  حاضر  اشاره  کرده  بودم  که   بدون  دور کردن  بدنه  تشکيلات  از حوضه  تاثير پذيری " سيستم ارزشی "  حاکم  بر جامعه ، امکان  يک " جايگزينی ارزشی" از  اساس  جوابی   نمی توانست  داشته  باشد .

 

و اينک  با  سفت  شدن  استراتژيک  پای  مجاهدين  در عراق ،  فرصتی  استثنايی  در اختيار  رهبری  مجاهدين  قرار گرفته  بود  تا  تئوری  انقلاب  خود  را  در آزمايشگاه  جامعه  کوچک  تحت  حاکميت  خويش   و  بدور از آن  ميدان  مغناطيسی   قدرتمند " سيستم ارزشی " حاکم  بر جامعه  بيرون  ، به  محک  آزمايش  زند . 

 

اين  " جامعه  کوچک"  می بايستی  که  تمامی  مختصات  و  ساختار  سياسی  يک  جامعه  واقعی  را  در  ابعاد  ميکرو  داشته  باشد .  از  دولت  در  سايه  و  "  رياست  جمهور"  گرفته  تا  " پارلمان  در  تبعيد "  و  از  ارتش  و  نيروی  پليس  و  زندان  گرفته   تا  محاکم  قضايی   و  راديو  تلويزيون  دولتی  و  نشريه  و  بولتن  خبری  و از دستگاه  ديپلماسی   تا سيستمهای  ويژه  مالی   تا  دستگاه  عظيم  لجستيکی  تغذيه  کننده اين " جامعه  کوچک " !

 

اين  " جامعه  کوچک "  می بايست  که   طلايه دار  گذار  انسان   طراز  مکتب  مجاهدين  از  دروازه  " دنيای  کهن "  به  اجتماع  انسانها  باشد .  تا  پيش  از اين  هر چه  هست  اجتماع انسانی  نيست  ، " دنيای  حيوانی "  است !   ماقبل  تاريخ   است  .  در  ديدگاه  مجاهدين تاريخ  حقيقی  فرزند  انسان  از آنجايی  آغاز  می گردد  که  بر  مقوله  استثمار  فرد از  فرد  مهر  پايان  زده  شود .  برای  فتح  قله های  استثمار  فرد از فرد  پيش از هر چيز  می بايست  که  به  خاکريزهای  خط  مقدم  آن  تهاجم  کرد .  حصارهای  نفوذ ناپذيری  که  طی  قرون  و اعصار همواره  جز بر  صلابت  و  سختيشان  افزوده  نگرديده  است .  همان  حصارهايی  که  بند ناف  نوزاد   انسان  را  به  " رحم حيوانی "  منشاء  خود  وصل   نگه  داشته   و  با  فصل   از آن   می ستيزد .

1

فرديت   و  جنسيت  !

  

مشاهده  حرکت  بيولوژيک  موجود  زنده  در  طول  زمان  نشان  می دهد  که  ادامه  حيات  در  سراسر  روند  رو  به  پيچيدگی  آن  همواره   و  بلا استثنا به  دو عامل  تعيين کننده  وابسته  بوده است :  " حفظ  خود "   و  " حفظ  نسل "  خود  !

 

به اين  معنا  که " ماده "  پس از عبور  پيروزمند  از مرحله  " تکامل  عناصر  و مواد آلی"  و  در  گذار  به  دنيای  " تکامل  بيولوژيک "  ،  بدون  مجهز  شدن   به   دو پای  قدرتمند " حفظ خود " و " حفظ  نسل " ،  محال  بود  که خود را به  دروازه های " تکامل اجتماعی" برساند .  در اين  مرحله  " ماده "  علی رغم  آنکه  به   پيچيده ترين  شکل  بيولوژيکی  خود  دست  يافته  و  بر  روی  دوپای  خود  ايستاده  ،  با اينحال  هنوز " حيوان "  است !

 

در اين  نقطه است  که  اين  موجود  راست  قامت ، به  " ظرفيت "  نوينی  دست  می يابد که  به  او  امکان   تطابق  با  شرايط  جديد  را  می بخشد .  " ظرفيتی "  که  به او  توان   پرواز  به  اوج  را  می دهد .  برای  اين  پرواز  ديگر  دو پای  او  کفايت  نمی کند !  به  دو " بال " نيرومند  نيازمند  است .  دو  بال  " آگاهی "  و " آزادی" .  دو  بالی  که  با  آن " انسان "   به  معراج  می رود   و  در  آنجاست  که   به  " ظرفيت  تغيير"  دست  می يابد .  يعنی      می تواند  که   تغيير  کند  و  تغيير  دهد .  اين  همان  مرز  بين   حيوان   و  انسان   است .  

 

حيوان   نه  می تواند  خود  را  تغيير  دهد  و  نه  شرايط   پيرامون  خود  را  .  هزاران  سال  نيز  که  بگذرد  خر همان  است  که  بود  و  زنبور عسل  نيز  دقيقا همان  کاری  را  می کند  که   هزاران  سال  پيش  بايد  می کرده  است .

 

گريزی  به  افسانه   " آدم  و  حوا "  !  

 

می خواهم  از  نگاه  يک  آدم  غير مذهبی   که  مشغله  ذهنيش  نه  خدا  که  انسان  است  ، گريزی  به  يکی  از  قديميترين  افسانه های  مذهبی  تاريخ   در  توضيح  چگونگی  خلقت  انسان   و  ويژگی های  او  بزنم .  افسانه ای  که  اگر  آثار  تجاوز  ارتجاع  يهود  را  از  چهره  آن  ،  همچون  بسياری  سنتهای  ديگر  اسلامی  ــ  مسيحی ، بزداييم  حکايتی  خواهد بود  که  ارزش  انديشيدن  دارد .

 

ابتدا  به ساکن  می بايست  پديده  خيالی  " حوا "  يعنی  همان  " ضعيفه ای "  که  گويا  از  دنده هفتم " آدم "  پديد  آمده  و رسالتی ! هم  جز  پاسخگويی  به  نيازهای  جنسی  و  روحی اين  " نرينه  وحشی " ندارد  و  تنها  و  تنها  ساخته  و  پرداخته  ذهنيت  بيمار ايدئولوژی  ارتجاعی   و  مرد سالار  يهود  است  را  از  اين  افسانه  بيرون  کشيد .  ضمن  اينکه  در هيچ  کجای  قران  نيز  نامی  از  " حوا "  به ميان  نيامده  است . همان  مقوله  بی اهميتی !  که  البته  کمتر  مسلمانی   از آن  اطلاع  دارد  و با  شنيدن  آن  چشمهايش  گرد  می شود !

 

" آدم "  در  نگاه  سمبليک  قرآن   " نماد "  اولين  " حيوانی "  است  که  با  دو  بال      " آزادی "   و  " آگاهی "  به   دنيای  انسانی  (  بهشت  اوليه )  عروج   کرده  است .

 

2

تحول  " حيوان "  به  " انسان  "  در  داستان  آدم  نه  بخاطر  اطاعت  او از  خدا  که  از  قضا  نتيجه  عصيان   بر  خدا  می باشد !

 

با  هم  نگاهی  به  اصل  داستان  بيندازيم :

 

خدا  پس  از  خلق  آدم  (  که  به معنی  انسان  است  و  نه   مرد )   به  او  پيشنهاد  يک  زندگی  حيوانی   و  خالی  از  تضاد  (  بهشت  اوليه )  را  می دهد   که  در آن  نيازهای  غريزی  و  طبيعی   او (  جنسيت  و  فرديت )  بدون  آنکه  احتياجی  به  تنازع  بقاء  داشته  باشد ، فراهم  خواهد  بود .  در  مقابل از  او  می خواهد  که  به  " درخت  ممنوعه " ای  که  تا  آن  مقطع   در  مالکيت  يگانه  خود  او  بود  نزديک  نشود  و  ميوه ای  نچيند .

 

صرف  خواستن  خدا  از  آدم  برای  انجام  ندادن  کاری ، صراحتا  به  معنای  اين  است  که  اين    پديده  تازه  می تواند   آن  کار  را  اگر  بخواهد ، انجام  دهد .  يعنی  بر  خلاف  همنوعان   تا کنونی  خود  که  " مجبور "  بودند   کاملا  در  چارچوب  و  به  فرمان  قانونمنديهای  طبيعی   حاکم  بر  خود  ( فرشتگان )  زندگی  کنند ،  او  " مختار "  است   که بدان  قانونمنديها  عمل  بکند  و  يا  از  آنها  سر بپيچد !  و او  بر  خواسته  خدا  بر می تابد  و  ميوه  ممنوعه  ( آگاهی )   را  بر  می چيند  و  بدين ترتيب  با  فعليت  بخشيدن  به  ويژگيهای  بالقوه  خود  و صد عجب  که  با عصيان  بر  خداست  که  انسان  متولد  می شود !

 

عجيبتر آنکه  " انسان "  نه  تنها  بجرم  سرپيچی  از  فرمان  خدا  سنگسار !  نمی شود  که خدا از  قضا  فرشتگان  ( مظاهر نيروهای  طبيعی  و  قانونمنديهای  حاکم  بر طبيعت ) را  نيز به  سجده  در  مقابل  او  واميدارد .   

 

و  بدين ترتيب  موجود  جديد   ،  با  دو  غريزه  بالفعل   " حفظ خود "   و  " حفظ نسل " ،  بجای مانده  از  دنيای  کهن   و  دو  ويژگی   بالقوه   " آگاهی "  و  "  اختيار "  ،  بر زمين  سخت  واقعيتها  فرود  می آيد .  يعنی  همانجايی  که  بايد  خود  به  تنهايی  به  جنگ  تضادها  برود ،  در  پروسه   نفس گير " حل تضاد "  به  " شناخت "   دست  بيابد   و  در اين  مسير به  پتانسيل   و ظرفيتهای   محيرالعقول  خود   فعليت  بخشد . 

 

تاريخ انسان  در چارچوب  فلسفه  فوق  چيزی  نيست  جز  تقابل  مداوم  ميان  غرايز حيوانی و  نيازهای  انسانی  .   تقابل  ميان   خدا  و شيطان .  خدا  به  مثابه  مطلق  آگاهی  و آزادی ، 

مطلق  تکامل  ،  آماج  نهايی  " شدن "  انسان   و  شيطان ،  سمبل غرايز  کور و  خود بخودی ،  فرديت  و  جنسيت  خلص   و  دليل   " ماندن "  انسان   در  دنيای  حيوانی  خود !

 

يا  همه  چيز  يا  هيچ  چيز  !

 

حاصل  سلسله  نشستهای  سال 70 ،  همانگونه  که  در بالا  اشاره  کردم ، به  پايان  بردن  سيکل  تئوری  انقلاب  ايدئولوژيک  با طرح  ضرورت   جاری  و  ساری  شدن  الگوی  طلاق   و ازدواج   مريم  در ميان  نه  فقط  اعضای  مجاهدين   که   در ميان   تمامی  اعضای  ارتش  آزاديبخش  می باشد .  از  اين  نقطه  به  بعد  تنها  " مجاهد خلق "  است  که  بايد  بماند .

 

3

از اينجا  به  بعد  " ارتش  آزاديبخش  ملی "  ديگر  وجود  خارجی  ندارد !  " ارتش  مريم" است  که  متولد  می شود .  رزمندگان  ارتش  سابق  دو راه  بيشتر  ندارند ،  يا   تبديل  شدن  به  " مجاهد  بلا اسکان "  و  يا  بيرون !  مهم  نيست  کجا ،  فقط  بيرون .  بيرون  روابط  و  مناسبات ،  بيرون  ارتش   و  سازمان  مريم .

 

از  اين  نقطه  به  بعد  " تنظيم  رابطه "  مجاهدين  ( تمامی  مجاهدين )  دچار  يک  تغيير  کيفی  می شود .  تا  پيش از انقلاب  ايدئولوژيک  " توان  ايدئولوژيک "  در  ميان  تشکيلات  مجاهدين  در  قالب  " توان  تنظيم  رابطه "  با  بالا  ( مسئول ) ، با  پايين ( تحت مسئول )  و  با  همرده ،  تعريف  می شد .

 

در عالم  واقع  و  در دنيای  بيرونی  نيز " معيار "  تکامل  عنصر  انسانی  را  من  هيچ  چيز  جز  " توان  تنظيم  رابطه "  انسان   با  ملاء اجتماعيش  نمی دانم . عصاره  و  فشرده  تمامی  آگاهی ، تجربه  و آموخته های  هرکس  در تحليل  نهايی  در  برخورد  درست  و  با راندمان  با  بيرون  خود  است  که  ماده  می شود .

 

 به عبارت  بهتر  انسانی  متکامل تر  است  که  بهتر  با  ملاء اجتماعی  خود  تنظيم  می کند .  يعنی  از  پس  حل  تضادهای  طبيعی   ميان  انسان   با  انسان  ،  انسان   با  جامعه  ،  انسان  با  موضوع  کار  و  خلاصه  انسان  با   مقولات  اجتماعی  همچون   مبارزه ،  رابطه  با  قدرت  و  مهمتر  از  همه  برخورد  با  "  دستگاه  ارزشی "  حاکم   و  ...   بر می آيد .  در  يک  کلام  ميزان  تکامل  عنصر  انسانی  رابطه  مستقيمی  با  توان کنترل او  بر کنش  و واکنشهای اجتماعيش  و درجه رهايی  او از  وابستگيهای  پيرامونش  دارد .  يعنی  همان  چيزی  که  در  فرهنگ  قرانی  " تقوا " نام  گرفته  و معيار برتری انسان  قلمداد  گرديده است .  بگذريم !

 

پس از انقلاب ايدئولوژيک اين  تنظيم  رابطه  بنيادا  تغيير  می کند .  رابطه  چهار سويه پيشين  تبديل  به  يک  رابطه  سه  سويه  می شود .  يک  سر  اين  رابطه  مجاهد خلق  است و سر  ديگر  آن  " مسعود "  و  سر سوم ،  هر آنچه  که  در  بيرون  اين  دو جريان  دارد . بين  اين  دو  سر  هيچ  " حائلی "  به  رسميت  شناخته  نمی شود . اينجا  عنصر مجاهد خلق   يک " شاخص "  بيشتر  ندارد ، همه  چيز  و  همه کس  با  اين  شاخص  ارزيابی  می شود . از  اين  نقطه  به  بعد  دوستی ها  و  دشمنی های  مجاهدين  هم  ديگر  دوسويه  نيستند ، سه سو  دارند .  دوستان  " مسعود "  ،  دوستان  مجاهدين  و  دشمنان  او  دشمنان  مجاهدينند . 

 

من  قلب  شما  را  می خواهم  !  

 

در اينجاست  که  گسست  همه از همه چيز ( طلاق )  و پيوند  همه با اين  شاخص ( ازدواج ) به مثابه  يگانه  تضمين  موفقيت  بنيادی  روند  تغيير ارزشی  در ميان  پيشتاز ، ضرورت  می يابد .  يعنی  همان  کاری  که " مريم " را  پيش  از اين   و  با انجام  آن  به عنوان  اولين  " ايمان  آورنده " ،  در  جايگاه  " رهبری  عقيدتی "  مجاهدين   وارد  کرده  بود . 

 

در آنجا  مريم  نقش " اسماعيلی"  را بازی  می کند  که  با  درک  جايگاه عقيدتی " ابراهيم" و  با  سر بريدن   خود  عاطفی   ( روان )  ،  فراتر از  فدای  خود فيزيکی  ( جان ) ،  رسالت

 

4

شناساندن  و  تثبيت  آن  " جايگاه عقيدتی "  در  ميان  مجاهدين  را  عهده  دار  می شود .

 

هم  در  داستان  ابراهيم   و هم  در  آخرين  مرحله  انقلاب  ايدئولوژيک  مجاهدين  ، عنصر  غالب  اساسا  " اختيار "  و " آگاهی"  نيست .  يک  درک  مبتنی  بر " ايمان" و" اعتماد" است .

 

درکی   که   تنها  با  " هدايت "  از  بالا   و  " کنترل "  از  پايين  ، می تواند  در ذهنيت  تشکيلاتی   و " دستگاه ارزشی "  مجاهدين   جا  انداخته  شود  و  بدنبال  آن  با  يک  تمرين  مستمر  ذهنی   در  دراز مدت  ،  تبديل  به  ارزش   نوين  گردد .  

 

برای اينکه  اين  " هدايت " از  بالا  کارآيی  داشته  باشد ،  ضرورت  دارد که ابتدا به  ساکن کليه  پيوندهای  فرد  با  علائق  و  ارزشهای  تا  کنونيش  گسسته  شود .  اين  گسست  تنها   جنبه   فيزيکی  ندارد ،  فراتر از آن  ابعاد  گسترده  روانی  دارد .  تنها  جدايی  فيزيکی  از  همسر  و  فرزند  کفايت  نمی کند .  پاک  کردن  از  ذهن  مد نظر  است . حيطه  آن  تنها  شامل  همسر  و  فرزند  نيز  نمی شود  ، از کل  جهان  خارج  بايد  سلب  ارزش  شود . اين خلع  ارزشی  تنها  زمانی  امکان  موفقيت   دارد  که  با  ارزش  آلترناتيو  جايگزين  گردد .

 

اين  ارزش  آلترناتيو هم  هيچ  چيز  بجز " مسعود رجوی "  نيست .  بنابراين  بطور  طبيعی  پيوست  مجاهدين  به  رهبری  خود ( ازدواج ) ، آنروی  سکه  گسست  قطعی آنان از  مجموعه  علائق  و عواطفی  بايد  باشد ( طلاق ) ،  که  همگی  شاخصهای ارزشی   جهان  خارج  از  مجاهدين  را  نمايندگی  می کنند .   در  اينجاست  که   تعين  عنصر  مجاهد  خلق  فقط  و  فقط   بايستی   به  سمت  بالا   باشد   و  با  " هادی "  پيوند  بخورد .

 

بديهی  است  که  اين   پروسه  نمی تواند  از  يک  روند  منطقی   برخوردار  باشد .  عنصر  غالب  در اين  فرايند   نه  " عقل  و  منطق "  که  " عشق "  است  و " احساس " .  ابزارهای  آن   نه  " بحث  و  اقناع  "   که   " خودسپاری "  است .  هم  اينجاست  که  مسعود   قلب  مجاهدين  را  طلب  می کند .

 

عقل  بازاری  بديد  و  تاجری  آغاز  کرد 

عشق  ديده  آنسوی   بازار  او  بازارها 

 

رسالت  " کنترل  از  پايين "  بر  عهده  " زن  مجاهد  خلق "  است .  همو  که  به  مثابه  نيروی  پيش برنده  انقلاب  ايدئولوژيک  درونی  مجاهدين  ، در  اين  آوردگاه  هيچ  چيزی  برای از  دست  دادن  ندارد  بجز  زنجيرهای  قطور  يک  تاريخ   بر  پاهای  خون آلود  خود . بی  هيچ  ادعايی  و  با  سابقه  ناچيز  مبارزاتی .  تعداد  زنانی  که  سابقه  مبارزه  آنان  تا  زمان  رژيم  ستمشاهی   کشيده  شود  از تعداد  انگشتان  دو  دست  افزون  نيست .  کمتر کسی  از  ميان  آنان  نيز  با  پای  خود  و  فقط  قائم  به  اراده  خود  به  مبارزه  پيوسته  است .  اکثريت  قريب  به  اتفاق  آنان  بدنبال  برادری ،  پدری  و  همسری  به  ميدان  مبارزه روان  شده اند  که  رهبری  بلا فصل  عقيدتيشان  را  چه  تا  پيش  از  انقلاب  ايدئولوژيک  و  چه  بعضا  حتی   تا  آخرين  مرحله  آن  از  قضا  همين  " مردان "  بر  عهده  داشتند .  با  آنان  و  بدنبال  آنان  آمده  بودند  و  با  آنان  و  بدنبال  آنان  می توانستند  که  بروند .  

 

5

در  اينجا  زن  " مهر طلب "  قائم  به  مرد ،  ميدان  آماده ای  می يابد  که  با  گسست  از آن " مرد "  در  ذهنيت  خود  ،  قائم  به  ذات  گردد .  شکستن  اسطوره  " مردان  رهبر"  که  در  مرحله  دوم  انقلاب  ايدئولوژيک  مجاهدين  و  با  به  خاک  افتادن  آنان  يکی  پس  از  ديگری  همراه  بود ،  زمينه  اين  گسست  را به  لحاظ  ذهنی  آماده  کرده  بود .

 

در اين  ميدان  ديگر  نه  سابقه  مبارزاتی  اصالت  دارد ،  نه  صلاحيت  تشکيلاتی  و  نه  حتی  شعور  سياسی  ! 

 

برای  نام نويسی  در پروژه  " خلق  زنان  رهبر " ،  تنها  يک  درک  ساده  کفايت  می کند. درک  جايگاه  ايدئولوژيک  " مسعود  رجوی "  از  طريق  فهم  " طلاق  و ازدواج " مريم . فهمی  که  تبلور  مادی  آن  خود  را  در  طی  همان  مسيری  نشان  می دهد  که " مريم " پيشاپيش  رفته  بود .

 

اولين  زنی  که  اين  مسير  را  طی  می کند ،  يک  " هيچکس "  در  ميان  مجاهدين  است . انتخاب  " فهيمه  اروانی "  به  عنوان  " جانشين  مسئول  اول  مجاهدين " ، آخرين  شوکی است  که   به  نسل  " مردان  رهبر "  در  ميان  مجاهدين  وارد  می آيد .

 

و  بدينترتيب همانگونه  که  " تئوری"  انقلاب ايدئولوژيک درونی  مجاهدين   با هدف  بر هم  زدن " تعادل ارزشی "  نيروهای  مجاهدين  ،  ابتدا  با  يک  شوک  آغاز شده  بود ، در اينجا  نيز  با  وارد  کردن   شوک آخر  ،  قدم  به  حيطه  " پراتيک "  می گذارد .  با  اين  تفاوت  که  برخلاف  شوک اول  که  با  همکاری  و بدست  " بالای  مجاهدين "  بر  " بدنه "  وارد  شد ،  اينبار  اما  سمت  و  سوی  اين  شوک آخر ،  نه  فقط  " بدنه "  تشکيلات  که  از قضا دقيقا همان  " بالای  مجاهدين " است !

 

با  فهيمه ، آخرين  تير  به  قدرت  " مردان  رهبر"  در  سازمان  مجاهدين  شليک  می شود. با  فهيمه ،  يکبار  برای  هميشه  از  " مردان  رهبر"  در  سازمان  مجاهدين  سلب  قدرت  می شود .  گزينش  فهيمه  بر  بالای  سر مجاهدين   ضربه ای  است  جبران  ناپذير  بر درک سابق  مجاهدين  از  مقوله  " صلاحيت "  و " کادرهای  همه جانبه " .

 

هر چه  هست ،  با  فهيمه " انقلاب  ايدئولوژيک درونی  مجاهدين "  به  يکی از مهمترين اهداف  کوتاه  مدت  خود  يعنی  کورکردن  زمينه  انشعاب  از  طريق  سلب ارزش  کردن  از " مردان رهبر"   دست  يافته  است . از اين  نقطه  به  بعد  هر کس  که  ارشديت  فهيمه  را  بر خود  بپذيرد  با  دست  خود  از  خود   سلب  مشروعيت  کرده  است .

 

پذيرش  ارشديت  تشکيلاتی  و ايدئولوژيکی  فهيمه  يعنی  نفی  تمامی  آن  ارزشهايی  که  تا  پيش  از  انقلاب  ايدئولوژيک در  سازمان  مجاهدين  حاکم  بود .  يعنی  نفی  سابقه  مبارزاتی  به  مثابه  يک " ارزش " ،  نفی  الزام  برخورداری  از  صلاحيت  سياسی  برای ورود  به  ارگانهای  رهبری کننده   تشکيلات  ،  نفی  عوامل   بالا برنده ای   همچون   شناخته  شدگی ،  زندان  کشيدگی  و  چهره  بودن  در جامعه  و  محبوبيت   در  تشکيلات  و خلاصه  نفی  مقوله  " سانتراليزم  دمکراتيک"  به  مثابه  يک  اصل  خدشه ناپذير  و غير قابل  تغيير .

 

6

پيش  از  اين  اشاره  کرده  بودم  که  انقلاب  ايدئولوژيک  در  مفهوم  عام  خود  به  معنی  يک   جايگزينی ارزشی   در ايدئولوژی  و  يا  بعبارتی  وقوع  تحولی  بنيادی  در  يک  دستگاه  ارزشی   مشخص  می باشد .   يعنی   انقلاب  در  ارزش ها  و معيارها ! 

 

 بديهی  است  که  بدليل  نقش  بنيادين اين  دستگاه ارزشی  در ايدئولوژی  بطور عام  ، دامنه  تغيير  و تحول  در آن  شامل  تمامی  کنش  و واکنش ها  و  تنظيم  رابطه های   فرد  و سازمان  در  پهنه های  گسترده   سياسی   و  اجتماعی   می گردد .

 

و  حالا  فهيمه ،  نماد  آن  " مجاهد خلق "  طراز نوينی  است  که  " ارزشهای  نوينی "  را  که  قرار  بود  جايگزين  شوند ، سمبليزه  می کند .

 

او  يک  " هيچکسی  "  است  که  هيچ  ارزش  فردی  را  نمايندگی  نمی کند . اعتبارش  را  نه  از  زندانهای  شاه   و  شيخ  آورده   و  نه  از  ميدانهای  خون  و آتش  در  داخل کشور  ! نه  سخنور  قهاری  است  و  نه  يک دوجين  عنوان  و مدارک  تحصيلی  در  خورجين  دارد . او  حتی  " مرد "  هم  نيست !   در  يک  کلام  هيچکدام  از  " ارزشهای گذشته "  را  بر جبين  ندارد .  يعنی  بعضا  همان " ارزشهايی "  که  مجاهدين  بدنبال  انقلاب  ضد  سلطنتی ، بدرستی   خمينی   و کفتارهای  همراه  او  را  بدليل  فقدان  آنها ، غاصبان  رهبری  انقلاب  و  خود  را  بدليل  برخورداری  از  آن  ارزشها ، شايسته  رهبری  انقلاب  می دانستند .

 

با  اينحال  او  حامل  " ارزشهای "  طراز  انقلاب  ايدئولوژيک  مجاهدين  است .  زن  رها  شده ای  است   که  ابتدا  به  ساکن   ضد ارزش " ضعيفگی "  را  در  ذهنيت  خود  به  گور  سپرده  است .  همسر  و  فرزند  و  پدر  و  مادر  و  خواهر  و  برادر  را  " طلاق "  گفته است  و اعتبارش  را  تنها  از  مريم  گرفته  است .  با  پاهای  خود  حرکت  نمی کند .  با مغز  خود  فکر   و  با  قلب  خود  احساس  نمی کند .  دوستان  او  دوستان  رهبری  عقيدتيش   و  دشمنانش ،  دشمنان  آنان  هستند .  در  يک  کلام  حکايت  تخته   و  تيشه   مولا ناست :

 

مثال  تخته   بی  خويشم                                   خلاف  تيشه ،  نينديشم

نشايم ، جز  که آتش  را                                    گر از  نجار  بگريزم !

 

و  چنين  است  که  " تئوری "  انقلاب  ايدئولوژيک  درونی  مجاهدين   به  بر می نشيند  و به  پايان  می رسد .  از  اينجا  به  بعد  هر  چه  هست  حکايت  فعليت  بخشيدن  به  آن  در  " پراتيک "  روزمره  مجاهدين  است .  آنچه  در  طی  دهه  هفتاد  بر مجاهدين  گذشت ،  ديگر  کار  تحليل  نيست !   کار " فرد "  هم  نيست !  بررسی  جنبه های  گوناگون  و  تلخ  و  شيرين  آن  نياز  به  يک  تحقيق  گروهی  دارد .  گروهی  که  تماما  خود  در  جريان پراتيک  مستمر جاری  شده  در  درون  تشکيلات  حضور  داشته  و  دستی  و  انگشتی  در  آتش  آن  سوزانده  باشند .  کسانی  که  در  تمامی  اين  ساليان  تلخ ، سودای  جنگ  با  جلاد  را  حتی   لحظه ای نيز  به  کناری  ننهاده  باشند  و  با  هيچ  توجيه  ،  ننگ  کنار  آمدن  با  سياهی  مطلق  حاکم  بر ايران  را  به  مخيله شان  هم  راه  نداده اند .  هم  آنان  که  با  هيچ وعده  و  وعيدی  ،  فضيلت  رزم  با  دژخيم  را  به  پلشتی   نواله  طلايی  او  نيالودند  و  به انگيزه  پست  " انتقامجويی های  فردی "  به  حرمت  کلمه  تجاوز  نکردند .

 

7

آری  هم  آنان  که  " ارزش"  مقاومت  به هر  قيمت  را  به  " ضد ارزش "  تسليم  در مقابل  قدرت  نفروختند  و  آرمان  بزرگ  رهايی  فرزند  انسان  را  به  تلالو  قدرت  سرمايه  وا  ننهادند . آن  انگشت  شمارانی   که  نه  به  هژمونی  مجاهدين  تن  دادند  و  نه  با  هيچ  وعده  و  وعيد  و  مکر   و  حيله ای  به  ضديت   ( و نه  مخالفت )  با  آنان  که  ضديت  با  عاليترين  مصالح  مردم  ايران  است  ،  کشيده  شدند .

 

از  آنسو هر چه  که  بر  مجاهدين  با  آن  انقلاب  درونيشان  گذشت ،  با اينحال هرگز  به  خلق  خيانت نکردند .  هرگز از  ضرورت   سرنگونی  قهرآميز  رژيم  " جمهوری  اسلامی "  کوتاه  نيامدند  .  در  دورانی  که  پرچمهای  سفيد  يکی  پس  از  ديگری  بر  بامهای  باصطلاح  اپوزيسيون   بالا   می رفت  ،  هرگز  به  پلشتی  تسليم  آلوده  نگشتند  و  جز  پيام  مقاومت  نپراکندند  و  خلاصه  هرگز  به  آرمان  " جامعه  بی طبقه  توحيدی "  که  آرمان  همه  ما  بود ،  پشت  نکردند .

 

نمی دانم  که  مجاهدين  چه  بر  تاريخ  ايران  افزوده اند  ،  اما  ترديد  ندارم  که  بدون  آنان  جنبش  مقاومت  مردم  ايران  ،  بسا  فقير  و  بی چيز  می بود .

 

ترديدی  نيست  که  انقلاب  ايدئولوژيک  درونی  مجاهدين  تا  امروز  بسا  قربانی   از  بالا  و  پايين  اين  سازمان  گرفته  و  می گيرد . بسا  انرژی های  بالقوه ای  را  که  بدليل  ويژگی  تيزی  بی سبب  و  با سبب  آن  ،  بلا استفاده  و  منفعل  برجای  نهاده  است .  بسا  نيروهای  کمی  را  که  در  ضديت  بيمار گونه  با  خود به  سمت  رژيم  " جمهوری اسلامی "  رانده  است .  سياست  دفع  مستمر  نيرو  که  نتيجه  و  حاصل  طبيعی  يک  برخورد  ماکزيماليستی  با  نيرو  می باشد  را  جايگزين   ضرورت  بی  قيد  و  شرط  جذب  مداوم  نيرو  در  پروسه  انقلاب  کردن  ،  تنها  و  تنها  حاصل  و  نتيجه  منطقی  اين  تحول  ارزشی  بوده  است . اين تحول  نيروهای  خلق  و  انقلاب  را  به  " خودی "  و  " غير خودی "  تقسيم  کرد  و  تمامی  هم  وغم  خود  را  متوجه   ساختن  " جامعه   کوچک  طراز  مکتب "  نمود .

 

اما  در اين هم  ترديدی  نيست  که بدون  آن انقلاب  درونی  و بدون  استفاده  از  مکانيزمهای ويژه  هدايت  و  کنترل  نيرويی  آن   تا  کنون  مجاهدين  در  زير  بار فشارهای  طاقت فرسای  سالهای  اخير ،  هفت  پارچه  شده  بودند .

 

ترديد  نبايد  کرد  که  پايداری  حيرت انگيز  " اشرف "  در  زير هژمونی   زنان  مجاهد خلق  ريشه  در هيچ  کجا  جز  " انقلاب  ايدئولوژيک  درونی  مجاهدين "  نداشته  و  ندارد .

 

تاريخ  قضاوت  خواهد  کرد  که  اين  تحول  شگرف  علی رغم  تمامی   کژی ها  و  کاستی ها و علی رغم  تمامی  قربانيانی  که  در  ميان  بهترين  گلهای  سرسبد  جامعه  بر  جای  گذاشت  تاريخ  ايران   و  انسان  را  در تماميت  خود  به  جلو  پرتاب  خواهد  کرد  و  يا  در  لا بلای  صفحات  آن   گم  و  گور  خواهد  شد ، آنگونه  که  گويا  هرگز  بوقوع  نپيوسته  بود .

 

پايان   کتاب  :   شانزدهم  آذر ماه  1384    

 

*****   برای  مطالعه   بخش های  پيشين  کتاب  بالا ، همچنين  مطالب  ديگر  نگارنده ، می توان   به  سايت  زير  مراجعه  کرد .                                      www.niabati.tk

 

منبع: سايت ديدگاه




نسخه‌ی چاپی  
ارسال اين مطلب به دوستان

در آرشيو سايت ديدگاه:
مطالب ديگر از
بيژن نيابتي:



[تاریخ ارسال: 11 Dec 2005]  [ارسال‌کننده: مهناز رئوف]  [ jj@iranian.com ]  
اول بگویم که در باطل بودن رژیم آخوندی و همه پشتیبانان و نوکرانش شکی ندارم و به مجاهدین به عنوان یک نیروی مردمی و فداکار نگاه می کنم. لطفاً با دید منفی به آنچه در زیر می نویسم نگاه نکنید. چون جناب آقای نیابتی خودشان اینگونه باورشان شده و اینجا و آنجا می‌گویند که «در موارد اساسی مثل مجاهدین فکر نمی کنم و هرکس همه قسمت های نوشته مزبور را بخواند ، از جنگ چریک شهری گرفته تا موضوعات دیگر،می فهمد که از قضا موارد اختلاف برجسته شده ،و من تیز زده ام و...و...» ــ باید عرض کنم که چنین نیست و از قضا آقای نیابتی (در مورد آنچه با بهانه هژمونی زنان و تضاد دوران و «جیم» و «ف» و... عَلَم می شود)ـ زغال مجاهدین را باد می زنند. آنچه مجاهدین انقلاب ایدئولوژیک می نامند به قول خود آقای نیابتی از جمله برای کور کردن انشعاب و مخالفت های بالقوه در درون سازمان بوده، و باقی همه فسانه است...(از شرح بیشتر، اضداد مجاهدین سوء استفاده می کنند و نمی خواهم بنویسم.)حالا وقتی هدف این بازی برای آقای نیابتی نیز پوشیده نیست ، کلماتی چون «نرینه وحشی» و... را بی توجه به اصل بازی ، با قرائت ویژه تفسیر نمودن و ساز مجاهدین را کوک کردن، چه خدمتی به مردم ایران می کند ایشان باید نه به خوانندگان این نوشته، در خلوت به خودشان جواب بدهند . اینکونه تفاسیر به مجاهدین نیز کمک نمی کند چون آنان را هم به اشتباه می‌اندازد که لابد با انقلاب ایدئولوژیک، کاری کرده اند کارستان و بازتاب های به شدت مخرّب و منفی آنرا در جامعه، که دقیقا به سود رژیم آخوندی بوده است ـ منکر می شوند.   

[تاریخ ارسال: 10 Dec 2005]  [ارسال‌کننده: مهرزاد خاتوك]  [ mehrzad20052@yahoo.ca ]  
با تشكر فراوان از زحمات آقاى نيابتى كه كارى كارستان و اگر چه نه كامل را به پايان بردند. من از آول تا آخر اين سلسله مقالات را دنبال كردم وبه واقع عليرغم ناكامل بودن آنها و پريدن از روى برخى موضوعات به نفع مجاهدين ، بايد تاكيد كنم در حال حاضر بهترين مجموعه اى است كه مى تواند تا حدى ما را با نگاهى علمى با موضوعى كه مجاهدين اسم آن را انقلاب ايدئولوژيك گذاشته اند آشنا كند. در كنار اين سلسله نوشته ما با دو نوع ديگر روبروئيم نوع اول اثبات كامل و توضيحات مطلق گرايانه مجاهدين در مورد اين انقلاب است كه تنها براى خودشان و هواداران نزديكشان مى تواند مفيد باشد و نوع ديگر نوشته هاى دشمنان مجاهدين از بلندگوهاى به طور عمومى جمهورى اسلامى است كه چيزهاى عجيب و غريبى را مى نويسند كه در افسانه هاى هزار و يكشب مى توانيم بخوانيم اين نوشته ها ارزشى ندارند زيرا مى خواهند از زاويه دعواى سياسى خود مجاهدين را مورد حمله قرار بدهند در همىن جا ارزش كار آقاى نىابتى معلوم مى شود كه اين حركت يك سازمان مهم سياسى ايران را تلاش كرده اند حتى الامكان به طور علمى مورد بررسى قرار بدهند. نوشته هاى آقاى نيابتى موارد مثبت قابل توجهى دارد ولى نقائص زيادى هم دارد كه منجمله مى توان از توضيح در باره پايه هاى اين ايدئولوژى و استفاده از نمونه ها نام برد.اميد اين كه آقاى نيابتى در اين زمىنه كار خودشان را ادامه بدهند و نىز ديگر كسانى كه مى توانند در اين زمينه بنوىسند اين حركت را از زاويه اى علمى و با تاكيد روى نقاط مثبت و منفى آن مورد نقادى قرار بدهند.   

[تاریخ ارسال: 10 Dec 2005]  [ارسال‌کننده: علی یحی پور (سل تی تی )]  [ s.salehkia@freenet.de ]  
با درود فراوان ...عصر یکشنبه 22 بهمن 57 دولت امام زمان به دنبال ساخت و پاخت نائب امام زمان با استکبار جهانی وحمایت دولت فخیمهء انگلیس قدرت را تحویل می گیرد پیش از این طرح انتقال مسالمت آمیز قدرت به دلیل عنصر مسلحانه در روزهای 21و22 بهمن وتهاجم چریکهای فدائی خلق ومجاهد به پادگانهای رزیم ستم شاهی به اندازهء توانش میز ارتجاع وامپریالیسم را بهم می ریزد شیرازهء ارتش شاه گسیخته می گردد خلق مسلح می گردد... ( بخش 2 ص 1 موضوع مقاله)... مسعو رجوی با اعلام پیام اسلام چپ مارکسیسم به تنهائی در زندان شاه مبارزهء همه جانبه ای علیه کودتا درسازمان درسال 1354 آغاز می کند وترسیم مرز های چپ وراست آن با تثبیت عنصر ضد استثماری یعنی عنصر محوری انقلاب ایدئولوزیک حنیف به یک خلق جدید دست میآزد ...(بخش 1 ص 4 موضوع مقاله)...درست ده سال پیش از این محمد حنیف نزاد بایک پیام ساده ...مرزبندی در پهنهء اجتماعی نه میان خدا وبی خدا بلکه از میان استثمار کننده واستثمار شونده می گذرد تعین کرد ...تثبیت واعلام ماهییت ضد استثماری اسلام توسط حنیف به مانند سیلی بنیان کن تمام تار پود دستگاه ارزشی اسلام موجود را در هم پیچید ...مفاهیم راتغییر داد سرمایه داروموءمن دیروز کافر امروز ومارکسیت ملحد وضد خدای دیروز تبدیل به هم رزم امروز می گردد ...(بخش1 ص 3 مقالهء مربوطه) ... می باید که لیبرالیسم متزلزل ونا پی گیر در مبارزه برای آزادی را در مقابل فشار از راست به پشتوانهء چپ امید وار ساخت ( بخش 2 ص 4 مقاله ) .. در 30 خرداد 60 جمعییتی همچون سیلی در خیابان روان می گردند بیش از نیم میلیون نفر بی هیچ فراخوان ودعوت علنی به خیابان می ریزند جمعییت تظاهر کننده در میان دیوار ستبری از تن های بهم زنجیر شده میلیشیا قرار می گیرد دیکر فاصلهء چندانی تا خیابان سپه وجارو کردن مجلس ارتجاع باقی نمانده است ...جامعه در یک وضعییت انقلابی به سر میبرد واز سوی دیگر طول وعرض مجاهدین خلق اجازهءتکرارروایت ایرانی یک انقلاب اکتبر را به شدت وافعی مینماید ولی افسوس مجاهدین هنوز قصد استفاده از عنصر قهر را ندارند ...( بخش 3 مفاله ) ...در این میان دیگر نه سابقهءمبارزاتی اصالت دارد نه صلاحییت تشکیلاتی نه حتی شعور سیاسی ...( بخش 22 )مقاله....آقای نیابتی هفت بخش از مقاله ء شما را مطالعه کردم مغالطات متعددی در آن یافتم که اگر آنها را در این یاد داشت بیاورم مثنوی هفتاد من کاغذ می شود اما آنچه که میخواهم بگویم این است که سازمان مجاهدین بر خلاف نظر شما شدیدن به راست چرخید هنگامی که ترکمن صحرا غرق در خون آتش ابود مجاهدین در فکر استحالهء رزیم از طریق فدرت بخشیدن به جناح لیبرال مذهبی امپریالیستی ایران به رهبری بنی صدر بودند بنی صدری که دستانش به خون مردم کردستان ورهبران شوراهای ترکمن آغشته بود گرایش به راست مجاهدین در 14 اسفند 1359 در اوج خود بود در حالیکه توده ها در قیام 57 فریاد مجاهد .فدائی پیوندتان مبارک سر می دادند مجاهد در مخیله ء خود پیوند با لیبرال ها را هدف قرار داده بود چون استراتزیک انقلاب را با توجه به تئوری استالین دمو کراتیک میدید به خاطر همین هر گز در فکر تحقق بخشیدن ارتش خلق وقیام مسلحانه توده ای تا قبل از 30 خرداد 60 نبود در حالیکه از فردای قیام57 مجاهدین همراه فدائی با تشکیل ارتش خلق وشرکت در جنک مسلحانهء کردستان وتر کمن صحرا وآمل همراه کومونیست هامی توانستند آرمان حنیف را تحقق بدهند ولی به جای کافر خواندن سرمایه دار ولیبرال با آنها پیوند کردند حالا هم از نظر مالی تحت حمایت سرمایه دار های تهران هستند و فردا نمایندگی آنها را در قلع قمع طبقهء کارگر بعهده خواهند گرفت انقلاب ایدئولوزی مجاهدین نتیجهء همین سیاست راست بعد از قیام است که شما آن را مثل دکتر شریعتی که اسلام را مغلطه میکرد وبزرکترین سم را در جنبش روشنفکری ایران ریخت مغلطه میکنید وتوجیه مینمائید .هیچ گونه ارزشی در انقلاب ایدئولوزی مجاهدین نیست . از بین بردن تضاد مالکییت در خانواده بدون زمینه های پایه ای اقتصادی آن ارتجاعی وپریدن از مراحل تکامل اجتماعی است و فقط در کومونیسم به شکل جهانی امکان نابودی آن است نه در یک سازمان کوچک که زیر پوشش وحفاظت سر مایه ء امپریالیستیست حل بحران درونی مجاهدین وجلو گیری از انشعاب آن می بایستی با آگاهی دادن عنصر مجاهد از پیچیدگی وشرایط مبارزه صورت می پذیرفت نه بر اساس ایدئولوزی که آگاهی کاذب است ایدئلوزی آگاهی کاذب است هر پیوندی بر اساس آن بنا شود راست وارتجاعی عمل کرده واز گردنهء تکامل خارج می شود مثل ساختن کومونیسم بدوی در جامعهءسرمایه داری آلمان است که توسط بورزوازی آلمان حمایت می شود . به قول شما (از هیچ کس رهبری ساختند)مسعود را خدا کردند وبه جای خدا سجده کردند این ضد ارزش است تعبد کور است اسارت وبردگیست نه ارزش ...جناب عالی در بخش 6 مقاله مطرح کردید که مارگارت تاچر وتانسو شیلر در زمان زمامداری خود جامعه را به طرف احیاءحقوق زن تغییر دادند این ااز مغا لطات بزرگیست که من نتوانستم از آن بگذرم مارگارت تاچر تئوریسین فاشیست دنیای خاورمیانه بزرگترین مدافع بردگی زن در خاورمیانه توسط اسلام بوده است . به گزارش نیروهای مترقی کرد در زمان تانسو شیلر بیش از هر زمانی دیگر به زنان مبارزه کرد در زندانهای ترکیه تجاوز شده است .آنچه از میتو لوزی آدم وحوا مطرح میکنید مغلطه ای است که دکتر شریعتی مطرح کرد (سیب سنبل دانائی) کجا قرآن به دانش ارزش قائل است آنچه که قرآن علم می داند الاهییات مذهبیست نه علوم طبیعی تازه اگر حرف شما درست باشد که نیست مجاهدین در انقلاب ایدئولوزیک شعور سیاسی ودانش افراد وتجربه ء سیاسی ومبارزه را محک قرار ندادند آنچه انقلاب ایدئولوزیک مطرح بود ایمان کور بود که کاملن با مسئله ءآدم وحوا در تضاد است آ قای نیابتی مطالب مطرح شده در این مقالات تمامن خاک پاشیدن در اذهان توده هاست ولا پوشانی حقیقت است حقیقت این است که مجاهدین به راست چرخیدند واز آرمان حنیف نزاد بزرگ سالهاست دور شده اند والان زیر نظر زنرال میلر قاتل کمونیستها ومروم آمریکای لاتین به سر نوشت نامعلوم خود می نگرند برگشت مجاهدین به دوران اول یک معجزه است که من اعتقادی به آن ندارم با تشکر از آقی علی ناظر مقالهءآقای نیابتی بخشهای متعدی داشت که پاسخ به آن را طولانی کرد   

  


[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.