سايت ديدگاه

ادعایی پوچ: 10 سال برای حل مشکل بیکاری
زينت ميرهاشمي


معاون وزیر کار نرخ بیکاری را 3.5 میلیون اعلام کرد. ابراهیم نظری جلالی اعلام کرد که «تا 10 سال آینده مشکل بیکاری حل شود و از کشورهای خارجی کارگر وارد خواهیم کرد به شرط آن که صبور باشید.» (ایلنا 16 شهریور 85)

 در حالی که به دنبال سیاست خصوصی سازی و واگذاری مالکیت بخشهای مهم تولیدی مثل صنایع نساجی و بافندگی به وابستگان حکومتی و آقازاده ها، لشکر بیکاران هر چه افزوده تر شده است، معاون  وزیر کار مژده حل بیکاری را می دهد. در شرایطی که کارگران زحمتکش افغانی را به بهانه حل بیکاری از ایران اخراج می کنند، وی بیشرمانه از حل بیکاری چنان صحبت می کند که حتا مژده  وارد کردن کارگران غیر ایرانی را در 10 سال آینده را می دهد.  داده های آماری رژیم که در رسانه های داخلی و دولتی منعکس شده است تا کنون ناموفق بودن طرح های «اشغالزایی» ارائه شده را نشان داده اند. با توجه به جمعیت جوان در ایران، هر ساله  میزان زیادتری از این نیروی جوان ورد بازار کار می شوند. از طرفی دیگر در ازای تعطیلی واحدهای تولید، واحد دیگری جایگزین آن نمی شود و بر عکس روز به روز بازار تجار و واسطه ها در برابر ورود کالا به بازارهای ایران گسترده تر می شود، می توان رشد سرسام آور بیکاری را در یاران طی سالهای آینده حدس زد که چقدر فاجعه آمیز خواهد بود.

سید مصطفی هاشمی رئیس کمیسیون صنایع و معادن اعلام کرد که از ابتدای سال جاری تا کنون 7 هزار کارگر در ایران از کار اخراج شده اند.

بر اساس امار رسانه های دولتی، سالانه حدود 700 هزار نفر وارد بازار کار می شوند. و همچنین 1.5 میلیون نفر به نیروی کار در سال اضافه می شوند.

باز هم بر اساس یافته های تحقیقی رسانه های دولتی، در بهترین شرایط ایران نتوانسته سالانه برای بیشتر از 50 هزار نفر شغل ایجاد کند. اگر خوشبین باشیم و  این ایجاد شغل را باور کنیم و نیز به آمار عظیم کارگرانی که از کار بیکار شده اند نگاهی بیاندازیم می بینیم که سیر صعودی رشد بیکاری وحشتناک تر از آن است که این طرحهای نیم بند بتواند اقتصاد بحرانی ایران را حتا برای کوتاه مدت بهبود بخشد. رویکردهای دولت به عنوان کارفرمای بزرگ و حامی تجار و سرمایه داران، وزین تر کردن سرمایه هایشان و به دنبال آن خارج کردن پولهایشان و سرمایه گذاری در کشورهای غربی و نیز کانادا است. برآیند چنین سیاستی فاجعه ای برای اقتصاد ایران است که بازتاب آن را در گسترده شدن فقر، عدم امنیت کار، رانده شدن هر چه بیشتر مردم به زیر خط فقر مشاهده می کنیم. همه اینها در حالی صورت می گیرد که قیمت بشکه های نفت در سالهای اخیر افزایش بی سابقه یافته است. اضافه در آمد نفت نه تنها بهبودی در معیشت زحمتکشان ایران نیافریده بلکه زرادخانه رژیم ارتجاعی را برای سرکوب بیشتر کارگران و جنبشهای اجتماعی قوی تر کرده است.

به همین دلیل است که جنبش کارگری بیش از هر زمان، کارفرمای بزرگ را به چالش می گیرد. کارگران و مزدبگیران ایران حتا برای اولیه ترین خواستشان با نیروهای سرکوبگر رژیم مواجه می شوند. به همین دلیل جنبش کارگری ایران مانند جنبشهای اجتماعی دیگر از آنجا که به طور مستقیم و آشکار با رژیم رودرو می شوند سریع رنگ سیاسی به خود گرفته و برای بالارفتن سطح مطالباتشان با مانع بزرگ روبرو می شوند. مانعی که اولیه ترین حق طبیعی آنها مانند حق تشکل و سازمانیابی و نیز حق اعتراض را از آنها می گیرد.

در شهریور ماه اعتراضهای کارگری در سطح گسترده ای جریان داشت. دولت پاسدار احمدی نژاد بیشرمانه شمشیر سرکوب را به روی کارگران کشیده و آنها را که با دستهای خالی برای دفاع از حقوشان به پا خواسته اند مورد ضرب و شتم وحشیانه قرار داد. در زیر به چند نمونه برجسته این رویدادهایی که برخی از آنها خونین بودند اشاره می شود.

تحصن کارگران ریسندگی «پردیس» در سنندج روز شنبه 4 شهریور مورد یورش نیروهای انتظامی قرار گرفت. نیروهای «ضد شورش» رژیم برای پایان دادن به اعتصاب کارگران این واحد تولیدی، کارگران اعتصاب کننده و خانواده های آنان را مورد ضرب و شتم قرار داده و کارخانه را به اشغال خود در آوردند. در این ضرب و شتم تعدادی از کارگران زخمی و عده زیادی از آنان همراه با خانواده هایشان دستگیر شدند.

کارگران کارخانه پردیس در سنندج از روز 28 مرداد ماه در اعتراض به شرایط کارخود دست به اعتصاب زده بودند.

کارگران ایران خودرو، سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، کارگران نساجی کردستان، کمیته ی اول ماه مه سنندج، کارگران شاهو، کارگران اومین و انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه، ار اعتصاب کارگران شرکت پردیس حمایت کرده اند.

 

چکمه پوشان رژیم ولایت فقیه روز شنبه 25 شهریور همایش اعتراضی کارگران فرش البرز واقع در بابلسر را مورد تهاجم قرار دادند. نیروهای انتظامی با باتوم و تیر هوایی گردهمایی اعتراضی کارگران را مورد یورش قرار دادند.

به گزارش ایلنا (27 شهریور85)  «صدها تن از کارگران این واحد نساجی پس از 9 ماه بلاتکلیفی قصد داشتند ضمن تجمع در مقابل کارخانه به همراه خانواده های خود به سمت فرمانداری بابلسر راهپیمایی کنند که با مقاومت نیروی انتظامی مواجه شده و کار به درگیری و برخورد با کارگران و خانواده هایشان می انجامد.» بر اساس همین گزارش «جمعی از کارگران معترض این شرکت بازداشت شده اند.» تعدادی از کارگران زخمی و به بیمارستان برده شدند.

به دنبال خصوصی سازی در واحدهای تولیدی و واگذاری مالکیت آن به وابستگان حکومتی، واحدهای تولیدی به ویژه صنعت نساجی دچار بحران شده و بسیاری از آنها به تعطیلی کشیده شدند. مدیران این واحدها با تکیه بر قوانین کار جمهوری اسلامی که به نفع سرمایه داران عمل می کند دست به اخراجهای گسترده کارگران با سابقه کاری طولانی زده و کارگران قراردادی را جایگزین آنها نمودند. کارگران قراردادی از هیچ مزایایی برخوردار نبوده و قانون کار شامل آنها نمی شود. نساجی فرش البرز اواخر سال 84 تعطیل و صدها کارگر آن بلاتکلیف بدون دریافت هیچ حقوقی بلاتکلیف مانده اند.

کارگران فرش البرز طی یک سال گذشته همراه با خانواده هایشان بارها به شرایط نامعین کار خود و نیز عدم دریافت حقوق اعتراض کرده اند که همواره مورد یورش نیروهای اتتظامی قرار گرفته اند.  رودررویی وحشیانه و خشن رژیم با حرکتهای مسالمت آمیز اعتراضی کارگران، نشانه هراس آن از رشد جنبش کارگری، پیدایی ابتکار کارگری و راه حلهای نو در پیکار کارگران علیه رژیم و سرمایه داران مدافع آن است.

 

کارگران شرکت ایران خودرو دیزل برای چندمین بار دست به اعتراض زدند و روز یکشنبه 12 شهریور اعتراض کارگران این کارخانه به اعتصاب غذا و توقف تولید در این کارخانه کشیده شد. بر اساس گزارشهای منتشر شده در این اعتراض کارگران 3 دستگاه اتوبوس را به آتش کشیدند. در این کارخانه بیش از 7000 کارگر کار می کنند و 95 درصد شاغلان آن با قراردادهای بسیار کوتاه که بیشتر آنها قراردادهای یک ماهه است مشغول به کار هستند. بعد از مصوبه شورای عالی کار که تعیین حداقل دستمزد برای کارگران قراردادی را «توافق کارفرما با کارگران» اعلام کرد، در عمل منجر به این شد که هر اندازه کارفرما مایل باشد مزد بدهد و در نتیجه مزد کارگران شرکت ایران خودرو دیزل به میزان 40 هزار تومان کاهش یافت. این امر موضوع اعتراض یک ماهه کارگران این شرکت است. دو نرخی شدن دستمزد و پس از آن کاهش دسمزد کارگران قراردادی و سرانجام طرح تغییر قانون کار به نفع کارفرمایان از چالشهای جدی جنبش کارگری در روزهای آینده خواهد بود.

کارگران ایران خود رودیزل بعد از 40 روز اعتراض سرانجام حقوقشان افزایش پیدا کرد.

 

کارگران اخراجی واحد تولیدی کفش «گنجه» واقع در گیلان روز شنبه 4 شهریور در مقابل درب ورودی کارخانه دست به عتراض زدند. کارکران اعرتاض خود را آتش زدن لاستیک در این محل نشان دادند.

حیدرپور رئیس شورای اسلامی کار کارکنان چای شمال گفت از ابتدای سل 83 تا کنون بیش از هزار کارگر با سابقه 15 تا 20 سال اداره کل چای شمال از کار برکنار شده اند. (ایلنا 4 شهریور 85)

 

کارگران شرکت «نازنخ» واقع در قزوین روز یکشنبه 12 شهریور در اعتراض به عدم دریافت حقوقشان به مدت 29 ماه در مقابل مجلس تجمع اعتراضی بر پا نمودند. کارگران این شرکت برای چندمین بر است که دست به اعتراض زده اند.

 

کارگران شرکت «سامیکو صنعت» واقع در همدان روز یکشنبه 12 شهریور در اعتراض به وضیت کاری خود در مقابل خانه کارگر این شهر تجمع اعتراضی بر پا کردند.

 

 

کارگرن شرکت ایران الکتریک واقع در رشت روز سه شنبه 14 شهریور در مابل ساختمان مرکزی وزارت صنایع و معادن تجمع اعتراضی بر پا نمودند. این شرکت به دنبال خصوصی شدن دچار بحان شده و کارگران آن بلاتکلیف مانده اند.

 

کارگران واحد تولیدی ریسندگی و بافندگی «مخمل و ابرشم» واقع در کاشان روز سه شنبه 21 شهریور در مقبال فرمانداری این شهر تجمع عتراضی بر پا نموند. کارگران معترض عصر همین روز در محل کارخانه دست به تخصن زده و خیابان امیرکبیر این شهر را مسدود کرده و خواهان رسیدگی ب حقوشان زدند. این کارگران به مدت 4 ماه است حقوق نگرفته اند

 

کارگران شرکت «صندوق نسوز کاوه» روز سه شنبه 28 شهریور دست به تجمع اعتراضی زدند. این کرگران خوساتار روشن شدن وضعیت خود شدند. این کارگران خوساتار تغییر مدیر عامل این شرکت بودند به همین دلیل شب را در کارخانه مانده تا مانع ورود مدیر عامل آن شوند.

 

 کارگاههای کوچک که در شمول قاون کار قرار ندارند بیش از همیشه استثمار می شوند. بر اساس گزارش ایلنا 18 شهریور کارگران کارگاههای کوچک در نیشابور زنان ماهیانه 30 تا 35 هزار تومن دریافت می کنند. بیش از 700 کارگاه کوچ در نیشابور قرار دارد که شاغلان آن بیمه هم نیستند.

 

 



منبع: نبرد خلق 255



[www.didgah.net] [email: irancrises@gmail.com] [© Didgah 1996]
بازچاپ مطالب سایت دیدگاه با ذکر منبع آزاد است.