از ارومیه تا زاهدان، از تبریز تا خوزستان؛ یک فریاد، یک صف، یک آرمان
خلقهای ایران، توطئهگران تفرقه را با طنین همبستگی در هم میشکنند.
واقعهی تلخ دوم فروردین در ارومیه، بار دیگر پرده از چهرهی رسوای حکومتی برداشت که برای مهار جامعهی انفجاری ایران، به هر ترفند و نیرنگی متوسل میشود — حتی اگر آن نیرنگ، آتشافروزی میان مردمانی باشد که قرنها کنار هم زیستهاند. همان مردمانی که در خیزش آبان ۹۸ و ۱۴۰۱، و خیزش های دیگر دوشادوش هم جنگیدهاند؛ کُرد و تُرک، بلوچ و فارس، عرب ،لرو ترکمن با مشتهای گرهکرده در برابر استبداد ایستادند و نشان دادند دشمن اصلیشان، حاکمیتیست که بر ستونهای تبعیض و تفرقه بنا شده است.
در ارومیه، با سازماندهی اتوبوسی اوباش و به تحریک دستگاههای امنیتی، کوشیدند فضای نوروزیِ همبستگی را به صحنهی درگیری قومی بدل کنند. اما، چنانکه تاریخ بارها گواهی داده، این دسیسه نیز با هوشیاری مردمی خنثی شد که خوب میدانند دردشان مشترک است، زخمشان یکیست و رهاییشان در گروی وحدت.
نکتهی عبرتآموز، اما نقش جریاناتیست که در لباس “اپوزیسیون” و با همان سلاحهای پوسیدهی رژیم، به میدان میآیند. سلطنتطلبان — بازماندگان دوران وحشت آفرینی رژیم استبدادی و تبعیض قومیتی و ساواک پهلوی — بار دیگر همگام با جمهوری اسلامی، با شعارهای نژادپرستانه و تجزیههراسانه، تلاش کردند خیزش مردم را از درون تهی کنند. از همان فردای خیزش ۱۴۰۱ تا امروز، با بهانههایی چون «مهاجر»، «قومیت»، «تجزیهطلبی» و ضدیت با نیروهای چپ و مترقی، پرچم جدایی را برافراشتند تا اتحاد مردم را درهم شکنند و آب به آسیاب استبداد بریزند.
اما خلقهای ایران، فراتر از این مرزهای جعلی، همدیگر را در آغوش گرفتهاند. میدانند آنچه آنان را از پا نینداخته، همین همبستگی بوده است — چه آن روز که در برابر شاه ایستادند، و چه امروز که در برابر دیکتاتوری دینی مقاومت میکنند. هر بار که تفرقه افکندهاند، از دل آن، همبستگی نوینی زاده شده است .
آری، آنچه لرزه بر اندام رژیم میاندازد، فریاد یک قوم نیست، بلکه اتحاد همهی خلقهاست. آنچه خواب سلطنتطلبان را آشفته میکند، پرچم یک ملت نیست، بلکه همصدایی تمام مردمان ایران است در فریاد: «نان، آزادی،استقلال…
و امروز، بیش از هر زمان دیگر، نیازمند آنایم که در برابر طراحان تفرقه — چه با عمامه و چه با تاج — بایستیم و با صدایی رسا بگوییم:
ما را به قوم و زبان و مرز جدا نکنید؛ ما خلقهای ایرانیم، با هزار زبان، هزار فرهنگ، اما یک آرزو: نان، ازادی و استقلال !!!!
ناصر کمالی
۲۳مارس۲۰۲۵
