نیشتر بحران – 11 شهریور 1404 – منطق صهیونیسم

بخشی از پژوهشی که به آن مشغول هستم، چرائی پیدایش صهیونیسم، فلسفه و موتور محرک آن است. سالهاست به این مقوله مشغولم، از آنچه در روسیه تزاری بر یهودیان آمد و یا آنچه بر یهودیان در دوران «تفتیش عقاید مذهبی» در اسپانیا و پرتغال گذشت. از آنچه بر آنها در هلند و فرانسه و آلمان و انگلستان، قرنها پیش از جنگهای جهانی گذشت. و البته از هولوکاست، که بسیاری از یهودیان مقیم خطه اشغال شده توسط نازیست ها را به کام خود کشاند.

اما بررسی رویدادهای تاریخی تنها بخشی از یک پژوهش است. بخش دیگر بررسی فلسفه، اندیشه و مکتبی است که پیدایش یک پدیده را رقم می زند، است.

در لابلای اسناد، نشریات و جروات و کتابچه ها منتشر شده از سالهای 1835 تاکنون، به بروشوری برخوردم که فکر کردم آنرا با شما در میان بگذارم. متن اصلی آن به انگلیسی است، اما فکر کردم با استفاده از توانمندی مایکروسافت، بخودم زحمت نداده و ترجمه آنرا به مایکروسافت بسپارم.

لازم به تاکید است که مایکروسافت برخی از واژگان را به درستی ترجمه نکرده است. بطور مثال، وقتی در متن انگلیسی از (Jewish people) یاد می شود، منظور «ملت یهود» است و نه مردم یهود. ویا وقتی از (home) صحبت می شود، منظور موطن/میهن/کشور است و نه خانه.

پایه منطق در این بروشور اینست که یهودیان سرزمینی از خود ندارند (A people without a homeland of its own) و در نتیجه مورد اجحاف قرار می گیرند. می خواهد صورت مساله را تغییر داده و اذهان را از آنچه طی قرنها در کشورهای مختلف رخ داد که بخشی از آن رویداها بخاطر یهودیان صاحب منصب در دربار و ادارات مطرح در کشور بود (و نه یهودیانی که بخاطر یک لقمه نان زحمت می کشیدند)، منحرف و به نبود کشور/موطن مرتبط کند.

به هر روی، متن ترجمه شده (توسط مایکروسافت) و متن انگلیسی را در زیر ضمیمه کرده ام.

به نظر نگارنده، نمی توانیم علیه صهیونیسم موضعگیری کنیم، مگر اینکه پایه های اندیشه را بهتر بشناسیم.

برخی از یهودیان که خود را صهیونیست نمی دانند، بر این باورند که (مثلا) گروه (Workers of Zion) که سالها پیش از آنچه امروز به صهیونیسم می شناسیم، در روسیه تزاری موجودیت پیدا کرد، و بصورتی فعال و حتی رادیکال (تا حد آنارشیسم) در انگلستان فعال بود، و از دریچه مارکسیستی به «مشکل یهودیان» می پرداخت، و اصولا با تفکر صهیونیسم مخالف بود.

این نکته تا حدی درست است. چنانچه «بر بوروچف» (Ber Borochov) که انجمن یهودیان سوسیالیست را بنیان نهاد، بر این باور بود که موقعیت اقتصادی یهودیان تنها زمانی بهبود می یابد که کشور یهودی موجودیت داشته باشد تا پناهگاهی برای یهودیانی که در اروپای شرقی تحت ستم قرار گرفته اند، باشد.

بروشور زیر که در 1915 منتشر شد با این جملات تمام می شود:

« این رویا در حال حاضر در روزگار ما شروع به تبدیل شدن به یک واقعیت عملی کرده است: حرکت به سمت شرق آغاز شده است: پایه و اساس فرهنگ یهودی در فلسطین در مقابل چشمان ما گذاشته شده است. و هنگامی که در سرزمین پیامبران، مردمی را کاشته ایم که به زبان پیامبران صحبت می کنند و از آرمان های پیامبران در زندگی روزمره خود الهام می گیرند، کار رنسانس و اهداف صهیونیسم در کنار هم در راه تحقق خواهند بود: فلسطین نوری برای اسرائیل خواهد بود، و اسرائیل نوری برای امتها خواهد بود.»

متن ترجمه شده مایکروسافت (Zionism and The Jewish)

صهیونیسم و یهودیان

مشکل.

عبارت “مشکل یهود” بر زبان یهودیان و غیریهودیان به طور یکسان جاری است. استفاده از آن نه چندان نشان دهنده درک روشنی از یک مشکل معین است که نیاز به حل دارد، بلکه یک حس مبهم مبنی بر اینکه چیزی اشتباه در موقعیت یهودیان در جهان مدرن وجود دارد. یک یهودی انگلیسی معمولی، اگر از او پرسیده شود که دقیقا چه مشکلی وجود دارد، احتمالا می گوید که تعداد زیادی از یهودیان در جهان هستند که در شرایط بدی زندگی می کنند، یا از حقوق اولیه انسانی محروم هستند یا در معرض تعصبات اجتماعی و حملات یهودستیزان قرار دارند. او “مشکل یهود” را اگر تحت فشار قرار می گرفت تا آن را تعریف کند، به عنوان مشکل به دست آوردن رفتار شایسته برای یهودیان در همه جا تعریف می کرد. اما کمی پرسش متقابل او را مجبور می کند اعتراف کند که این تعریف ناکافی است. او باید اعتراف کند که حتی در انگلستان، جایی که یهودستیزی عملا ناشناخته است، مشکل یهودی وجود دارد، زیرا کنیسه ها خالی هستند و به نظر نمی رسد نسل جوان به اندازه والدین خود یهودی باشند، و گرایش زیادی به سمت جذب و ازدواج بین المللی وجود دارد. اگر بیشتر تحت فشار قرار می گرفت، ممکن بود مجبور شود اعتراف کند که یهودی ترین یهودیان کسانی هستند که در کشورهایی زندگی می کنند که با یهودیان رفتار شایسته ای نمی شود. که هجوم یهودیان از آن کشورها است که یهودیان انگلستان را از جذب نجات می دهد، و بنابراین، از یک دیدگاه، مشکل یهودیان در انگلستان حادتر از روسیه است. در هر صورت، روشن می شود که مشکل پیچیده تر از آن چیزی است که او تصور می کرد و نباید به سادگی با اعطای حقوق برابر به یهودیان در همه جا حل شود. راه حل واقعی باید4

در چیزی دروغ بگویید که به قلب مشکل می رود. اینکه یهودیان در یک کشور مورد آزار و اذیت قرار می گیرند، در کشور دیگر مورد حمله یهودستیزان قرار می گیرند و در کشور سوم جذب می شوند، اینها تنها اشکالی هستند که مشکل در آن ظاهر می شود. ما باید به زیر اشکال برویم و علت این پدیده های مختلف را پیدا کنیم. آنگاه خواهیم فهمید که مشکل چیست و اگر بتوانیم علت را از بین ببریم، مشکل را حل کرده ایم.

علت اصلی که این پدیده های مختلف را می توان ردیابی کرد، به زبان ساده تر، این است که یهودی در هیچ کجا در خانه نیست. او نه تنها در هر کشوری غریبه است، بلکه غریبه ای است که از ناکجاآباد می آید. از این رو او در هر جا در معرض بی اعتمادی و بیزاری است که مردان نسبت به غریبه احساس می کنند، مردی که با خودشان متفاوت است، در برخی کشورها این بی اعتمادی و بیزاری خود را به شکل آزار و اذیت و محدودیت مثبت نشان می دهد. در برخی دیگر، آنها در اشکال خفیف تر یهودستیزی ظاهر می شوند. یهودی چگونه می تواند از این شرارت ها فرار کند؟ ظاهرا فقط یک راه وجود دارد. او باید تلاش کند تا ادعای خود را مبنی بر پذیرفته شدن به عنوان یک برابر با نشان دادن اینکه می تواند دیگر متفاوت نباشد – که می تواند فردیت خود را غرق کند و کپی دقیق همسایه خود شود، محقق کند. طبیعتا او نمی تواند این کار را به طور کامل انجام دهد بدون اینکه به طور کلی یهودی بودن را متوقف کند. بنابراین، علیرغم تلاش هایش برای تبدیل شدن به همسایه اش، او چیزی متفاوت باقی می ماند و همسایه اش همچنان از تفاوت آگاه است. بنابراین پدیده های همسان سازی و یهودستیزی خود را در کنار هم نشان می دهند و همان مردانی که بیشترین تلاش را برای جذب می کنند، هدف تیرهای یهودستیزی هستند.

در کشوری که یهودیان نقش بزرگی در زندگی اقتصادی و فکری دارند، موفقیت آنها حسادت و نفرت کسانی را برمی انگیزد که احساس می کنند این بیگانگان حق ندارند کسب و کار خود را اداره کنند و ادبیات خود را بنویسند. و با این حال همین یهودیان ممکن است فقط علیرغم خودشان یهودی باشند — فقط تا جایی که نتوانند از ویژگی های متمایز یهودی خود خلاص شوند. حتی در جایی که یهودستیزی آشکار غالب نباشد، اغلب به اندازه کافی اتفاق می افتد که5

شهرت یهودیان به عنوان یک ملت دقیقا به دلیل یک یهودی منفرد که تمام ارتباط خود را با یهودیان و یهودیت از دست داده است، آسیب می بیند. چنین مردی هیچ خدمتی به مردمش نمی کند، اما گاهی اوقات چوبی برای کتک زدن آنها ساخته می شود. نه او و نه مردمش اجازه ندارند فراموش کنند که او یهودی است، به محض اینکه به بدنامی نامطلوب دست یافت. گاهی اوقات، دوباره، یک غیر یهودی که می خواهد دوستانه باشد، ویژگی های عالی یهودیان را با گفتن اینکه سال ها یهودیان را می شناسد بدون اینکه به اصل و اصل یهودی آنها مشکوک شود، نشان می دهد. یا یک یهودی خود به خود می بالد که در طول زندگی ادبی طولانی خود هرگز با یک کلمه به یهودیت خود خیانت نکرده است. چنین تراژی-کمدی هایی از این قبیل فقط می توانند در زندگی مردمی اتفاق بیفتند که مردمی نیستند، مردمی که نمی توانند خود یا چیز دیگری باشند، بلکه همیشه تا حدی یکی و تا حدی دیگری هستند.

مردمی بدون وطن خود، بدون مرکزی که در آن فردیت آنها بتواند در نهادهای مشخص شکل بگیرد، احترام خود و سایر مردم را از دست می دهد. احترام مستلزم درک است. اما مردم یهود، در موقعیتی که در حال حاضر قرار دارند، قابل درک نیستند – حتی برای یهودیان هم نمی توانند آن را درک کنند، و آنها شروع به تردید در مورد وجود آن می کنند، زیرا هیچ نهاد مرکزی شناخته شده ای ندارد که از طریق آن ایده ها و آرمان هایش بتوانند خود را بیان کنند. از این رو نیز یهودیت همیشه در راه حل است. هیچ نمی تواند بگوید که یهودیت چیست و یهودی بودن به چه معناست. ما فقط می توانیم بگوییم که یهودیت باید چه باشد و یک یهودی چه کاری باید انجام دهد. اما حتی تعاریف انتزاعی ما از یهودیت و یهودی آنطور که باید باشد، هرج و مرج تصورات متضاد است، زیرا ما هیچ واقعیت زنده ای نداریم که به عنوان یک هنجار راهنما عمل کند. و به این ترتیب یهودیت تسلط خود را بر تک تک یهودیان از دست می دهد و فرآیندی که به عنوان “همسان سازی” شناخته می شود امکان پذیر می شود. تراژدی همسان سازی این نیست که یهودی دیگر یهودی نیست، بلکه این است که او یهودی باقی می ماند و در عین حال چیز دیگری می شود. او به یک ناهنجاری تبدیل می شود، یهودی و غیر یهودی. او با یک پیوند نزدیک و کاملا مشخص با افراد فرزندخواندگی خود گره خورده است. اما او همچنین با پیوندی سست و غیرقابل تعریف با یهودیان در کشورهای دیگر، هر چقدر هم که آنها ممکن است با او تفاوت داشته باشند، گره خورده است6

در عقاید مذهبی یا موقعیت سیاسی. او در حال حاضر می تواند این موقعیت غیرعادی را تنها به یک طریق به پایان برساند – با کنار گذاشتن پیوند یهودی. اما باید برای او امکان پذیر باشد که با جایگزین دیگر، با پیوستن مجدد به مردم یهود، به آن پایان دهد.

او این امکان را داشت، اگر یک زندگی یهودی مشخص وجود داشت که بتواند به قیمت کنار گذاشتن چیز دیگری – به عبارت دیگر، اگر مردم یهود خانه ای داشتند، عضو آن شود. بدیهی است که همه یهودیان نمی توانستند یا نمی خواهند از این امکان استفاده کنند. این فقط اقلیتی از یهودیان در جهان خواهند بود که در واقع به سرزمین و مردم خود باز می گردند. برای آن اقلیت فرار از شرایطی که یهودستیزی و همسان سازی ثمره آن است، کامل خواهد بود. اما برای اکثریت نیز، برای کسانی که خارج از سرزمین یهود باقی ماندند، وجود مرکز زندگی یهودی واقعیتی با اهمیت عمیق خواهد بود. این به یهودیت معنا و واقعیت جدیدی در زندگی آنها می دهد. آنها در سرزمین یهود بیان زنده شخصیت یهودی و آرمان های یهودی را می دیدند. آنها در آن معیاری خواهند داشت که با آن یهودیت خود را بسنجند، و منبعی از نفوذ معنوی برای جلوگیری از زوال یهودیت. آنها دیگر احساس نمی کنند که هدف آنها این است که کپی های دقیقی از همسایگان خود شوند. آنها ارزش دارند که با همسایگان خود متفاوت باشند، حتی با هزینه ای برای خودشان. آنها مفتخر خواهند بود که چیزی از دیدگاه یهودیان را به زندگی به جهان منتقل کنند و به درک بهتر جهان از این دیدگاه کمک کنند. بنابراین آنها یک نیروی معنوی در جهان خواهند بود، هم می بخشند و هم می گیرند و حق خود را برای جایگاهی در تمدن با یهودی ماندن به دست می آورند، نه با ترک یهودیت یا تقلیل آن به هیچ چیز.

در حال حاضر هیچ مرکزی وجود ندارد که مردم یهود بتوانند در آن زندگی خود را بگذرانند و یهودیان در جاهای دیگر بتوانند دانش و نفوذ دیدگاه یهودیان را از آن استخراج کنند. مردم یهود، تا آنجا که اصلا وجود دارند، مگر در اندیشه، در گتوکهای بزرگ اروپای شرقی یافت میشوند. در آنجا یهودیان به عنوان یهودی شناخته می شوند، بدون مشکل – یا نسبتا کم مشکل – 7

با نیاز به تطبیق واقعیت یهودی بودن آنها، و شیوه زندگی که آن واقعیت خود را در آن بیان می کند، با تصورات و نهادهای غیریهودی. در گتو، یهودیان شکلی از زندگی را توسعه داده اند که متعلق به خودشان است و عمدتا توسط شخصیت ملی خود تعیین می شود. و آن مرکز زندگی یهودی برای بیش از یک قرن مخزن بزرگ یهودیت بوده است، منبعی که جوامع پراکنده یهودی خارج از آن توانسته اند چیزی از احساسات یهودی و فرهنگ یهودی را از آن بگیرند. به دلیل وجود آن مرکز زندگی یهودی است که یهودی در سرزمین های آزادی می تواند تا حدی یهودی باقی بماند و برخی از آثار ارزشمند سنت خود را به زندگی غیریهودی که مجبور به زندگی آن است وارد کند. اما، به همان اندازه که یهودی آزاد شده مدیون گتو است، نمی تواند با احترام و محبت به آن به عنوان منبع یهودیت خود و بیان استاندارد یهودیت خود نگاه کند، یا تصور کند که برای برقراری ارتباط نزدیک تر با مردمش به آن بازمی گردد. ترک گتو به معنای فرار از بردگی به آزادی، از تاریکی به نور است. و هیچ انسان عاقلی در جهت معکوس حرکت نمی کند. برای خود یهودیان گتو، فرار به شرایط بهتر یک ایده آل است. بازگشت به آن هرگز نمی تواند یک ایده باشد]. بنابراین گتو – تنها شکل مشخصی که زندگی مردم یهود در آن وجود دارد – نمی تواند عملکرد یک مرکز ملی را ایفا کند. هیچ چسبندگی اخلاقی بر آن دسته از یهودیانی که خارج از آن هستند ندارد و برای کسانی که در آن باقی می مانند یک ضرورت است، نه انتخاب. هیچ یهودی نمی تواند با افتخار به آن اشاره کند و بگوید: «این خانه قوم من است، یهودیان وقتی می توانند به عنوان اعضای قوم یهود زندگی کنند، اینگونه زندگی می کنند.»

اما حتی اگر یهودیان اروپای شرقی می توانستند این وظیفه را انجام دهند، به نظر می رسد که روز آن در حال گذر است. دیگر در کنار هم قرار نمی گیرد و مانند حمله خارجی مقاومت می کند. در مقابل چشمان ما توسط نیروهای ترکیبی آزار و شکنجه و فرهنگ اروپایی در حال متلاشی شدن است. نهادهای مقدس آن در حال از دست دادن کنترل خود بر کسانی هستند که تحت تأثیر آنها بزرگ شده اند. ظرفیت آن برای بازتولید یک نوع زندگی از نسلی به نسل دیگر تضعیف می شود. جنگ کنونی،8

آوردن ضرر و رنج غیرقابل تصور برای توده های یهودی، باید روند اختلال را تسریع کند. این فرآیند در یک سال یا در یک نسل تکمیل نخواهد شد. اما مطمئنا و نه به آرامی ادامه می یابد و به ناپدید شدن گتویی که ما آن را می شناسیم ختم می شود، گتویی که از طریق آن هر آنچه از یهودیت باقی مانده است به دنیای مدرن وارد شده است. و با گتو، تنها نیروی متحد کننده در یهودیان، تنها حلقه اتصال مشخص بین حال و گذشته، ناپدید می شود. برای قرن ها، یهودیت خانه ای در گتو داشته است – اگرچه نه خانه ای راحت و نه یک خانه زیبا – در گتو، جایی که مردم یهود به تنهایی در آن زندگی کرده اند. اگر گتو ناپدید شود – و چه کسی نمی خواهد از بین برود؟ – یهودیت حتی بدون هیچ خانه ای باقی خواهد ماند و اراده و قدرت یهودی برای یهودی بودن بیش از پیش تضعیف خواهد شد.

یهودیان بدون خانه و یهودیت بدون خانه – اینها دو روی یک واقعیت هستند. زیرا یهودیت و یهودیان به عنوان روح و بدن به هم مرتبط هستند و هیچ کدام نمی توانند بدون دیگری وجود داشته باشند. و به همین ترتیب موقعیت غیرعادی یهودیان در دنیای مدرن و زوال یهودیت دو روی یک واقعیت هستند. یهودی هم یهودی است و هم غیر یهودی، و نمی تواند به طور کامل باشد، زیرا هیچ تجسم مشخصی از یهودیت وجود ندارد که بتواند از آن یاد بگیرد که یهودیت چیست.

این مشکل اصلی است – بی خانمانی مردم یهود و یهودیت – که صهیونیسم به آن حمله می کند. ویژگی متمایز آن این است که مشکل را به عنوان یک مشکل ملی می بیند، نه به عنوان مشکل این یا آن گروه از یهودیان. و هدف آن از بین بردن شرایطی است که مشکل را بسیار حاد می کند، نه تجویز یک تسکین دهنده در اینجا یا آنجا. تا زمانی که شرایط باقی است، مشکل همیشه باید تکرار شود. تا زمانی که مردم یهود بدون خانه باقی می مانند، همیشه باید با همان جایگزین وحشتناک روبرو شوند: یا زندگی تنگ و کوتاه قد یهودیان در گتو، یا زوال یهودیت و آگاهی یهودی تحت تأثیر انبوه یهودی. اما یافتن خانه ای برای یهودیان این کار را نمی کند9

به معنای جمع کردن همه یهودیان در یک مکان است. بدیهی است که این غیرممکن است، حتی اگر مطلوب باشد. میلیون ها یهودی در روسیه نمی توانستند با موج عصا به سرزمین یهودیان منتقل شوند. و هر مهاجرت تدریجی باید کم و بیش با رشد طبیعی جمعیت متعادل شود. مشکل اقتصادی یهودیان در روسیه باید برای توده عظیم آنها در خود آن کشور حل شود. یهودیان آزاد شده، دوباره، در بیشتر موارد تمایلی به ترک کشورهایی که به فرزندخواندگی خود پذیرفته شده اند، ندارند. از نظر مادی، آنها به اندازه کافی در جایی که هستند در وضعیت مرفه ای قرار دارند، و این فقط اقلیتی خواهند بود که آگاهی یهودی در آنها به اندازه کافی قوی خواهد بود تا آنها را به مردم خود بازگرداند. اما، با در نظر گرفتن شرق و غرب، تعداد زیادی از یهودیان وجود دارند که مشتاق هستند با توجه به فرصت، به پایه گذاری یک زندگی جدید یهودی در سرزمین یهودی کمک کنند. وظیفه صهیونیسم ایجاد این فرصت است. در مورد سرزمینی که قرار است سرزمین یهود باشد، هیچ شکی نمی تواند وجود داشته باشد. فلسطین به تنهایی، از میان تمام کشورهایی که یهودی در طول تاریخ طولانی خود پا به آنها گذاشته است، جایگاهی ماندگار در سنت ملی خود دارد. در فلسطین بود که یهودیان به صورت یک ملت زندگی کردند و بالاترین ثمرات نبوغ خود را به بار آوردند. خاطره و امید فلسطین در تمام قرن های تبعید با آگاهی ملی مردم یهود پیوند خورده است و از قدرتمندترین نیروهایی بوده است که برای حفظ یهودیت و یهودیت ایجاد کرده اند. بنابراین، وظیفه صهیونیسم ایجاد خانه ای برای مردم یهود در فلسطین است. تا تعداد زیادی از یهودیان بتوانند در آنجا ساکن شوند و تحت شرایطی زندگی کنند که در آن بتوانند نوعی زندگی متناسب با شخصیت و آرمان های مردم یهود ایجاد کنند. هنگامی که هدف صهیونیسم محقق شود، فلسطین خانه مردم یهود خواهد بود، نه به این دلیل که همه یهودیان جهان را در خود جای خواهد داد (که غیرممکن است)، بلکه به این دلیل که مرکزی خواهد بود که همه یهودیان به عنوان خانه و سرچشمه همه چیزهایی که اساسا یهودی هستند به آن نگاه خواهند کرد. فلسطین کشوری خواهد بود که یهودیان در آن یافت می شوند، همانطور که ایرلند کشور است

که در آن ایرلندی ها یافت می شوند، اگرچه تعداد ایرلندی ها در خارج از ایرلند بیشتر از آن است. و به همین ترتیب فلسطین خانه یهودیت خواهد بود، نه به این دلیل که در هیچ جای دیگری یهودیت وجود نخواهد داشت، بلکه به این دلیل که در فلسطین روح یهودی بازی آزاد خواهد داشت، و در آنجا ذهن و شخصیت یهودی خود را به گونه ای ابراز خواهد کرد که در هیچ جای دیگری نمی تواند.

مشکل یهودیان آنطور که صهیونیست ها آن را می بینند چنین است، و راه حل صهیونیستی چنین است. ایده بازگشت ملی به فلسطین به هر شکلی برای نیم قرن یک نیروی فعال در زندگی یهودیان بوده است، و بنابراین بسیار قدیمی تر از جنبش صهیونیستی مدرن است که توسط دکتر تئودور هرتسل در سال 189 بنیان گذاری شد. اما در جنبش صهیونیستی است که این ایده عملی ترین و دائمی ترین شکل را به خود گرفته است و به طور برجسته ای در برابر جهان قرار گرفته است، و بنابراین این ایده به درستی با نام صهیونیسم مرتبط است. شرح کاملی از جنبش صهیونیستی، تاریخ، سازمانش، نهادها، و دستاوردهای آن، در اینجا نابجا خواهد بود.* برای هدف کنونی کافی است اهداف جنبش را آنگونه که در برنامه آن فرموله شده است بیان کنیم و به اختصار گام هایی را که برای عملی کردن تئوری برداشته شده است نشان دهیم.

برنامه جنبش صهیونیستی در اولین کنگره در بازل در سال 1897 تنظیم شد و به عنوان برنامه 44 بازل شناخته می شود. مقاله اول برنامه بازل، که یک بیانیه کلی از هدف است، به شرح زیر است:

صهیونیسم تلاش می کند تا برای مردم یهود خانه ای در فلسطین ایجاد کند که با ضمانت های قانونی تضمین شده باشد.»

این برنامه در ابتدا به زبان آلمانی فرموله شده بود، و عبارت ترجمه شده در بالا 44 با ضمانت های قانونی تضمین شده است: “- (iffentlich-rechtlich gesichert- نمی تواند دقیقا به زبان انگلیسی ترجمه شود، | به دلیل تفاوت بین مفاهیم حقوقی انگلیسی و آلمانی. تمایز بین متخلف- * جنبه های مختلف موضوع در جزوه های بعدی این مجموعه مورد بررسی قرار گرفته است. باید به این نکته اشاره کنیم که ترجمه انگلیسی که در حال حاضر است – یا قبلا – “خانه ای که از نظر قانونی تضمین شده است” – کاملا بی معنی است و حتی انگلیسی هم نیست. نسخه دیگر “به رسمیت شناخته شده، از نظر قانونی تضمین شده است”. اما این هیچ تلاشی واقعی برای بازتولید معنای اصلی نمی کند.

liclies Recht و privat-Recht یکی از مواردی است که در حقوق انگلیس وجود ندارد. و اگرچه ممکن است offentliches Recht توسط “قانون عمومی” ترجمه شود، اما استفاده از کلمه “عمومی” معنای دقیقی به این اصطلاح نمی دهد. منظور تدوین کنندگان برنامه در واقع این بود که باید نوعی تضمین برای اسکان یهودیان در فلسطین وجود داشته باشد، تضمینی که به سازمان صهیونیستی، یا به مردم یهود، به عنوان یک بدن، علاوه بر تضمین ضمنی حقوقی که فرد ساکن یک کشور به عنوان یک فرد از آن برخوردار است، داده شود. شکل دقیق ضمانت نامه مشخص نشده است. در سال های اولیه صهیونیسم بیشتر مردم به یک دولت یهودی تحت ضمانت های بین المللی یا منشوری از دولت ترکیه با تضمین قدرت های اروپایی برای رعایت آن فکر می کردند. اما بعدها، و به ویژه پس از انقلاب ترکیه در سال ۱۹۰۸، این ایده به عقب افتاد و در حالی که زندگی یهودیان در فلسطین سال به سال به وضوح در حال رشد بود، و شهرک نشینی یهودیان از سوی دولت ترکیه مورد آزار و اذیت قرار نگرفت، مسئله تضمین ها، بین المللی یا غیره، به هیچ وجه صهیونیست ها را آزار نمی داد. با این حال، به این نقطه، ما باید بعدا در پرداختن به ابزارهایی که جنبش صهیونیستی برای رسیدن به هدف خود تلاش کرد، بازگردیم.

این ابزارها در برنامه بازل به این ترتیب فرموله شده اند:

١- ترویج اسکان کشاورزان، صنعتگران و تولیدکنندگان یهودی در فلسطین از طریق وسایل مناسب.

۲- سازماندهی و پیوند دادن کل یهودیان از طریق نهادهای مناسب، هم محلی و هم بین ملی، مطابق با قوانین هر کشور.

3- تقویت احساس ملی یهودی و آگاهی ملی.

از طریق آمادگی، در صورت لزوم، برای رسیدن به هدف صهیونیسم، گام هایی در جهت کسب رضایت دولت ها انجام می شود.

به طور خلاصه، این چهار شاخه از کار صهیونیستی را می توان به شرح زیر خلاصه کرد: اول، استعمار و توسعه

فلسطین; ثانیا، سیمان کردن بخش های پراکنده یهودیان. ثالثا، تقویت آگاهی ملی یهودی. و چهارم، جذب همدردی و کمک کشورهای قدرتمند.

بدیهی است که این چهار روش فعالیت همگی در یک رابطه با هدف صهیونیسم قرار ندارند. دو مورد از آنها – اولی و سوم – ابزار مستقیمی برای پیشبرد هدف در نظر گرفته شده اند. دو مورد دیگر غیرمستقیم هستند. به عبارت دیگر، تمام آنچه که هدف صهیونیسم می طلبد، اولا، ایجاد شرایط مساعد برای تولد دوباره زندگی ملی یهودی در فلسطین است، و ثانیا، نگرش ذهنی درست در میان یهودیان در سراسر جهان پرورش یابد، به طوری که تعدادی از آنها مایل به پیشگامان شدن در کار ساختن یک زندگی یهودی در کشور باشند. برای نزدیک کردن بدن های مختلف یهودیان پراکنده در سراسر جهان، و به رسمیت شناختن و کمک از ملت ها – اینها اقدامات فرعی هستند. و امکان اجرای آنها در عمل کاملا به پیشروی در استعمار فلسطین و احیای آگاهی یهودی بستگی دارد. زیرا فقط آن دسته از یهودیانی که آگاهی یهودی در آنها بیدار شده است، به یک ارگان جهانی یهودیت خواهند پیوست. و اینکه صهیونیسم تا چه حد می تواند به یک نیروی سیاسی تبدیل شود که قادر به جلب همدردی و حمایت فعال دولت ها باشد، باید کاملا توسط قدرت نگهدارنده یهودیان در فلسطین از یک سو و قدرت تمایل یهودیان به فلسطین از سوی دیگر تعیین شود.

در عمل نوع کاری که جایگاه دوم را در برنامه دارد – سازماندهی و بافتن بدن های پراکنده یهودیان – خود را به شکل گیری در تمام مراکز یهودی در سراسر جهان انجمنهای صهیونیستی که در فدراسیون های محلی گروه بندی شده اند، و از طریق فدراسیون های محلی در سازمان صهیونیستی تبدیل شده است. هدف متحد کردن همه یهودیان در این سازمان محقق نشده است. اما تعداد پرداخت کنندگان شکل (شکل نماد عضویت در سازمان است) به چیزی افزایش یافته است

نزدیک شدن به 200000 نفر – عددی که با توجه به دشواری های موجود در سازماندهی گروه هایی از افراد که در سراسر جهان پراکنده شده اند و به تمام زبان ها زیر آفتاب صحبت می کنند، بسیار قابل توجه است. و تأثیر ایده صهیونیستی بر زندگی یهودیان را نمی توان به طور کامل با تعداد پیروان معترف جنبش سنجید. تعداد زیادی از یهودیان در هر کشوری با اهداف صهیونیستی همدردی عملی نشان داده اند، اگرچه وارد سازمان نشده اند.

ابزار غیرمستقیم دیگر برای هدف صهیونیستی – جلب همدردی و حمایت ملت ها – نقش بزرگی در تاریخ اولیه جنبش ایفا کرد. دکتر هرتسل آن را به عنوان یک نکته اساسی در برنامه خود در نظر گرفت. او با نزدیک شدن به مشکل یهودیان مانند زمانی که ترکیه «مرد بیمار» بود و زمانی که فروپاشی امپراتوری عثمانی قریب الوقوع به نظر می رسید، به طور غیرطبیعی فکر نمی کرد که هیچ امیدی به امنیت برای شهرک یهودیان در فلسطین وجود ندارد، مگر اینکه بر اساس منشوری که توسط قدرت های اروپایی امضا و مهر شده است، تأسیس شود. از این رو او بخش بزرگی از انرژی خود را نه تنها با سلطان، بلکه با حاکمان کشورهای غربی نیز مذاکره کرد. این شکل خاص از فعالیت، باشکوه ترین پیروزی خود را در پیشنهاد دولت بریتانیا برای سرزمینی در شرق آفریقا برای یک شهرک بزرگ خودمختار یهودیان داشت. اما توده های صهیونیست ها چیزی برای گفتن در مورد توافق خارج از فلسطین نخواهند داشت. و مهمترین اثر طرح آفریقای شرقی ایجاد یک واکنش قوی به نفع کار عملی فوری در کشور بود که از همه به عنوان هدف نهایی جنبش پذیرفته شده بود. شرایط برای تقویت این گرایش و پرتاب فعالیت های دیپلماتیک به پس زمینه دست به دست هم دادند. مرگ دکتر هرتسل در ژوئیه 1904، جنبش را از رهبری که استعدادها و نبوغ او برای فعالیت های دیپلماتیک بسیار مناسب بود، ربود. و بعدها، کل وضعیت با انقلاب ترکیه تغییر کرد، که به امپراتوری عثمانی نهادهای آزاد و دولت نماینده داد. در مواجهه با رژیم جدید در

در ترکیه، دیگر نمی توان نیاز به منشور را حفظ کرد و حوزه فعالیت های دیپلماتیک بسیار کاهش یافت. این ترکیب علل – واکنش علیه آفریقای شرقی، مرگ دکتر هرتسل و انقلاب ترکیه – منجر به تمرکز بیشتر تلاش صهیونیستی ها بر آن خطوط فعالیتی شد که ما آنها را وسیله مستقیم برای رسیدن به هدف می نامیم – بر کار استعمار در فلسطین، و برای تقویت آگاهی ملی در خارج از فلسطین.

هدف این مقاله این نیست که حتی در طرح کلی پیشرفتی که صهیونیسم در این دو خط فعالیت داشته است، ترسیم کند. شاید کافی باشد بگوییم که تحت تأثیر جنبش، مستقیم یا غیرمستقیم، در فلسطین آغاز یک زندگی جدید یهودی رشد کرده است – آغازی که هنوز کوچک است، اما سرشار از نوید برای آینده. امروزه در فلسطین یهودیانی هستند که در خاک و در شهرهایی ساکن شده اند که آگاهی ملی آنها یهودی است و زبانشان عبری است. ایده آل بازگشت به سرزمین فلسطین، به عنوان خانه مردم یهود، شروع به شکل گیری ملموس کرده است. و همزمان با این توسعه، و تا حدی در نتیجه آن، به تدریج تغییری در دیدگاه یهودیان رخ داده است – تغییری که برای کسانی که با امور یهود در ارتباط هستند راحت تر می توانند آن را احساس کنند تا اینکه با حقایق و ارقام اندازه گیری شود. هنوز یهودیان بسیار زیادی هستند که آگاهی یهودی – حس تعلق به مردم یهود و به اشتراک گذاشتن امیدهای آنها – در آنها بیدار نشده است. اما ایده ملی شروع به تأثیرگذاری بر حوزه های زندگی یهودی کرده است که در آن یک نسل پیش گرایش به سمت همسان سازی تنها جنبش قابل مشاهده بود. و نفوذ آن با رشد تجسم عینی آن در فلسطین افزایش خواهد یافت.

از آنچه گفته شد مشخص خواهد شد که فعالیت صهیونیستی در دوره های مختلف اشکال مختلفی به خود گرفته است. این به اندازه کافی طبیعی است. هدف یکی است، اما جاده ها زیاد هستند و انتخاب جاده باید توسط شرایط دیکته شود. آنچه ضروری است درک روشنی از هدف است، درک روشنی از مشکلی که صهیونیسم برای حل آن تلاش می کند و راهی که می توان آن را حل کرد. چیزی جز سردرگمی

می تواند ناشی از تلاش برای نشان دادن فلسطین به عنوان یک درمان فوری برای همه بیماری هایی باشد که تک تک یهودیان یا بدن یهودیان از آن رنج می برند. صهیونیسم چشم انداز یک «گردهمایی تبعیدی ها» ناگهانی و معجزه آسا را در نظر نمی گیرد. همیشه باید یهودیان در تبعید — خارج از فلسطین — تا زمانی که ذهن بشری می تواند پیش بینی کند، وجود داشته باشند. اما هنگامی که زندگی یهودیان در فلسطین به طور محکم تثبیت شود و فلسطین به مرکز شناخته شده یهودیان تبدیل شود، مردم یهود و یهودیت دیگر در تبعید نخواهند بود. این همان چیزی است که صهیونیسم برای انجام آن تلاش می کند و آنچه را که شروع به انجام آن کرده است. بهبود شرایط و تسکین بدبختی تک تک تک یهودیان کار سازمان های دیگر است. صهیونیسم اهمیت چنین کاری را کم اهمیت نمی داند. اما نیاز ملی فراتر از نیازهای فوری افراد است. و صهیونیسم، به دلیل توجه به نیاز عالی ملی، ادعا می کند که برای مردم یهود حیاتی تر از هر ارگان بشردوستانه ای است. این با تلاش های بشردوستانه مبارزه نمی کند، اما با این ایده مبارزه می کند که همانطور که بین یهودیان غرب و یهودیان شرق، رابطه مناسب بین بخشنده و گیرنده است. این تصور را که برای یهودی انگلیسی بسیار طبیعی است، رد می کند که “هم مذهبان خارجی” ما از ما کمک می خواهند و نمی توانند چیزی به ما بدهند. این به رسمیت می شناسد که این “هم مذهبان خارجی” هستند که بار سنگین نبرد را متحمل شده اند و یهودیت و آگاهی و ایمان یهودیان را به آینده یهودیان در شرایط غیرقابل تحمل زندگی حفظ کرده اند. در حالی که خیرین احتمالی آنها از همه چیزهایی که می تواند عذاب طولانی را ارزشمند کند، چشم پوشی می کنند. این وظیفۀ عالی یهودیان را نه در ارائه کمک های مادی به فقرا و آزار دیدگان – هر چند که چنین کاری ضروری و ارزشمند باشد – بلکه در حفظ نیروهای مخرب که موجودیت یهودیان و یهودیت را تهدید می کنند، می بیند. این کار را هیچ نیکوکاری نمی تواند انجام دهد، چه او هرگز آنقدر ثروتمند و سخاوتمند نباشد. این امر مستلزم تلاش متحد همه آن یهودیان، اعم از ثروتمند یا فقیر، است که آگاهی از یهودی بودن – وارث سنت یهودی بودن و مسئولیت حفظ آن – هنوز در آنها یک

نیروی زنده. این وظیفه ای است که هیچ نمی تواند دست خود را با روحیه درست بگذارد اگر فکر کند که برای دیگران کار می کند. هر انسانی باید برای خود و برای ملت کار کند، برای خود به عنوان عضوی از ملت در اندیشه، اگر نه در واقعیت. تنها در صورتی که او آن وابستگی ایده آل به ملت را داشته باشد، می تواند به ایجاد امکان وابستگی واقعی، برای خود یا فرزندانش کمک کند. درست همانطور که “هر یهودی باید خود را در خروج از مصر شرکت کرده بداند”، هر یهودی نیز باید خود را به عنوان یک شرکت کننده در تجدید حیات ملی که هنوز در راه است، بداند. این باید چیزی حیاتی برای خودش به عنوان یک یهودی باشد. این کلید نگرش ذهنی صهیونیستی و معیار تفاوت آن با نگرش بشردوستانه است.

نیکوکاران یهودی ممکن است سرنوشت تک تک یهودیان یا گروه هایی از یهودیان را که از موقعیت کمتری نسبت به خودشان خوشبخت هستند، کاهش دهند. اما ایجاد خانه ای برای مردم یهود، تبدیل “مردم یهود” از انتزاع به واقعیت، و تبدیل روح یهودی یک بار دیگر به یک نیروی زنده و مولد: این هدفی است که قلب و روح هر یهودی را که زندگی را به مرگ ترجیح می دهد، می طلبد. و این هدف صهیونیسم است.

صهیونیسم و فرهنگ یهودی.

گفته می شود که این مکاتب فلسفی قرون وسطی را بسیار تمرین کرده است، چه تخم مرغ قبل از مرغ ایجاد شده باشد یا مرغ قبل از تخم مرغ. به همین ترتیب، ممکن است تصور کنیم، مورخان آینده مردم یهودی بسیار تمرین خواهند کرد تا بدانند آیا جنبش رنسانس فرهنگ یهودی مقدم بر صهیونیسم بوده است یا از آن سرچشمه گرفته است. در حقیقت آنها دو جنبه از یک ایده هستند، به اندازه دو طرف محدب و مقعر یک آینه با یکدیگر مرتبط هستند. هر دو تجلی آگاهی ملی یهود هستند و هدف هر دو حفظ فردیت و بازگرداندن نفوذ مردم یهود است.

همچنین در وهله اول، توضیح داده می شود که منظور از فرهنگ یهودی تا حد امکان روشن است. زیرا این یکی از آن شعارهای مختصر است که در یک سخنرانی بسیار خوب به نظر می رسد، اما تعریف آن ناخوشایند است، و در نتیجه در مفهوم خود مبهم شده است. فرهنگ در واقع در زبان انگلیسی به عنوان آموزش عالی و نوع والاتر اندیشه حس تخصصی پیدا کرده است. و از این نظر تا حدودی معاشرتی تحقیرآمیز در میان مردم به دست آورده است که اساسا عملی است. برایت با تحقیر از آن به عنوان “اندکی از دو زبان مرده” صحبت کرد و آقای فردریک هریسون آن را “کیفیتی مطلوب در منتقد کتاب های جدید” نامید. ما کاملا مطمئن نیستیم که به دلیل قیاس نادرست با فرهنگ به معنای انگلیسی، چیزی از همان ارتباط تحقیرآمیز به عبارت 44 فرهنگ یهودی در این کشور نچسبد. اما فرهنگ یهودی نوع بالاتری از یادگیری یهودی نیست، یا a2

حفظ ویژه علما و طبقه تحصیل کرده. این کل بیان فکری و معنوی قوم یهود است: سرمایه ایده ها و آرمان هایی که در طول عمر طولانی خود ایجاد کرده است، دیدگاه آن نسبت به جهان، ادبیات تمام اعصار، تاریخ آن در گذشته، امید به آینده. کل محصول روح یهودی، یعنی فرهنگ یهودی. دو پایه اساسی آن کتاب مقدس و زبان عبری هستند: اولی، ذخیره عمیق ترین مفاهیم و آموزه های اساسی آن، دیگری ابزار دائمی اندیشه آن. بر این دو پایه تقریبا تمام میراث معنوی ما برپا شده است: نظم مذهبی زندگی با سیستم حقوقی پیچیده آن که در میشنا، تلمود و کدهای قرون وسطایی توسعه یافته است، و غنای تشریفات و مراسم آن که در رفتار روزانه بافته شده است، که با هم شخصیت یهودی را برای نسل ها شکل داده است. به آن ویژگی های خاص و خم شدن قطعی می دهد. آموزه های اخلاقی و اخلاقی و فلسفه و خیال پردازی که از اندیشه خردمندان آن در اعصار مختلف سرچشمه گرفته است و در نوشته های آخرالزمانی و آخرالزمانی، مجموعه های آگادا و میدراش، ادبیات هلنیستی-یهودی دوره اسپانیایی، عرفان کابالا و دانش مدرن یهودی قرن گذشته تثبیت شده است. سابقه مبارزات آن برای حفظ فردیت خود در طول اعصار، که در تاریخ غم انگیز دو هزار ساله آن نوشته شده است، و در روح درونی ملت سوزانده شده است. سرانجام، بیان آرمان ها و آرمان های آن، که تا حدی در دعاهایش یافت می شود، تا حدی در جنبش هایی که آن را در دوره های پیشین برانگیختند، و تا حدی در جنبش ها و انگیزه هایی که امروز آن را به حرکت در می آورند.

در فرهنگ اکثر ملل تاریخی دیگر ما توسعه خاصی از هنر، معماری و ساختمان، نقاشی و مجسمه سازی، موسیقی و نمایش را شامل می شویم. اما فرهنگ یهودی، به دلیل شرایط منحصر به فرد رشدش، هیچ توسعه متناظری ندارد که قابل توجه باشد. روح یهودی هیچ تجلی دائمی جز در زندگی و ادبیات پیدا نکرده است. و حتی بخش عمده ای از سنت ادبی آن بی گناه از هنر است. اما آنچه در تنوع و زیبایی رسمی فاقد آن است، فرهنگ یهودی در عمق معنوی جبران می کند و3

شدت. این اندیشه مردمی است که در طول تاریخی طولانی تر از هر قوم دیگری، خود را وقف ایده ای خاص از خدا و زندگی بشر کرده اند و آن ایده را با غیرت و وفاداری بی نظیر و تحت آزمایشی مداوم که هیچ ملت دیگری متحمل نشده است، حفظ و توسعه داده است.

ایمان جماعت اسرائیل در اعصار گذشته، و کسانی که امروزه در برابر جذب مقاومت می کنند، این است که این ایده ها و این دیدگاه هنوز خوب، واقعی و ارزشمند هستند، و هنوز هم برای ما و برای بشریت به طور کلی ارزش بالایی دارند. این تمایل است که آنها را دوباره به یک نفوذ زنده و خلاق در میان خودمان تبدیل کنیم، و همچنین، ممکن است، در یک حوزه بزرگتر باشد، همانطور که در روزهای موجودیت ملی ما بود، که منجر به رنسانس فرهنگ یهودی شده است، و یکی از انگیزه های عمیق تر احیای ملی است. در این مقاله ما در درجه اول به جزئیات احیا نمی پردازیم، بلکه به ارتباط متقابل آن با جنبش برای برقراری مجدد ملیت یهودی در خانه قدیمی خود می پردازیم. اما به عنوان مقدمه، باید چیزی در مورد شرایطی که هم به رنسانس فرهنگی و هم به بیداری ملی انجامید، گفت.

هنگامی که انقلاب فرانسه عصر جدیدی از انتظار را برای یهودیان اروپای مرکزی گشود، و ناپلئون دیوارهای گتوی قرون وسطایی را فرو ریخت، گرایش خشونت آمیز به سمت همسان سازی خود را نشان داد. همانطور که پس از فتوحات اسکندر با فرهنگ یونانی تماس گرفت، اکنون نیز که به دنیای فرهنگ اروپایی پذیرفته شد، یهودی در ابتدا با تحقیر میراث خود و اشتیاق به عقاید مردمان دیگر مواجه شد. هر آنچه یهودی بود محدود به نظر می رسید و آنچه غیر یهودی بود روشنگری بود. همانطور که دوبنو بیان کرده است، رمز عبور آن روز “خارج از ملی به انسان” بود. نه تنها یهودیان عمیقا تحت تأثیر جنبش عمومی کوس موپولیتن در اندیشه قرار گرفتند، بلکه دلایل فایده گرایانه ای در مورد آنها برای تقویت نیروی گریز از مرکز اضافه شد. به نظر می رسید که کنار گذاشتن دیدگاه ملی متمایز و فرهنگ ملی آنها بخشی ضروری از بهای رهایی سیاسی و اجتماعی آنها باشد. برای اینکه شهروندان فرانسوی و آلمانی خوبی باشند، باید شیوه های زندگی فرانسوی و آلمانی را در پیش بگیرند و فقط از نظر اعتقادات مذهبی یهودی باشند.

آنها در هر کشور سخنان پاریس سان هدرین را تکرار می کردند: “از نظر ملی، ما به محیط اطراف خود تعلق داریم: هیچ ملت یهودی وجود ندارد: آلمانی ها، فرانسوی ها و انگلیسی ها هستند که به دین یهود اعتراف می کنند.”

گرایش به تقلیل یهودیت از یک فرهنگ به یک عقیده، که توسط موسی مندلسون آغاز شد (که با این وجود خود احساس واقعی نسبت به زندگی و اندیشه یهودی داشت) توسط پیروانش که نه عقل او را داشتند، نه فضایل و نه آموزش او را داشتند، به حد افراطی خود ادامه داد. درست است که پس از کار او در نوشتن تفسیر کتاب مقدس عبری، “بیور”، یک مکتب آلمانی، معروف به Meassefim، در یک ادبیات دوره ای مضامین جدید و سبک جدیدی را توسعه داد و ایده های فرهنگ جدید خود را به زبان ملی بررسی کرد. اما این احیای زبان عبری بیشتر احساساتی بود تا واقعی، و کار دیلتانی بود تا علاقه مندان. و برای جلوگیری از عجله به سمت ارتداد و جذب کار کمی کرد یا هیچ کاری انجام نداد. تلاش محکم تر و واقعی تر برای ارتباط دادن اندیشه مدرن با سنت یهودی و زبان عبری در کشوری به وجود آمد که روح یهودی در آن قوی تر از آلمان دوره مندلسون بود. در گالیسیا ، جنبش Haskalah ، که هدف آن آوردن روشنگری به یهودیان از طریق ابزارهای یهودی بود ، با نوشته های کروچمال و راپوپورت افتتاح شد. و این شاگردان آنها، زونز و فرانکل بودند که قدردانی جدیدی از فرهنگ یهودی را به آلمان بازگرداندند که ریشه در گذشته عمیق تر از هجوم پیروان مندلسون داشت. اما این مکتب آلمانی بعدی یادگیری یهودی، از سوی دیگر، بیشتر به تاریخ می پرداخته تا توسعه کنونی فرهنگ یهودی. یهودیت برای آن علمی بود که شایسته مطالعه ویژه یهودیان بود، اما تا حدی از زندگی مدرن جدا بود. زونز در واقع امیدوار بود که با توسل به آگاهی تاریخی مردمش عشق خود را به ایمان و ادبیات اجدادی خود بازیابد و با آشکار کردن زیبایی های ادبیات یهودی و تراژدی تاریخ یهود همدردی آلمانی ها را نسبت به هموطنان خود برانگیزد. او همچنین آرزو داشت که یک “علم یهودیت” ایجاد کند که باید جای خود را در دانشگاه ها به عنوان یک بخش به رسمیت شناخته شده مطالعه بگیرد. اما، همانطور که آقای سگال انجام داده است

به خوبی نشان داده شده است*، این اشیاء مختلف را نمی توان با موفقیت با هم تعقیب کرد و در نتیجه هیچ یک از آنها به دست نیامد.

در حالی که برخورد باستان شناسی و تاریخی با یهودیت نتوانست یهودیان غربی را به آگاهی ملی بازگرداند، جنبشی زنده تر برای احیای زندگی یهودیان در شرق تلاش می کرد. نور تمدن غرب به تدریج به تاریکی لایه اسکان روسیه نفوذ کرد و در آنجا با آگاهی یهودی قوی تری نسبت به آنچه در آلمان وجود داشت، چندان مخرب یهودیت نبود. در عین حال، کار آن در اینجا نیز تا حدی منفی بود. فرهنگ یهودی و یهودیت در گتو به دلیل سرکوب دور از زندگی مدرن و اندیشه مدرن و مملو از نوشته ها و مقررات قبلی شده بود. نسل جدید مسکیلم یا اومانیست ها، که هسکالا را توسعه دادند، از یک سو در پی این بودند که این رشد بیش از حد را از بین ببرند و روحیه ای مترقی تر را به دین وارد کنند، از سوی دیگر اشکال مدرن ادبیات را توسعه دهند و ایده های اروپای غربی را به زبان عبری معرفی کنند. بیشتر افکار آنها خام و سطحی بود و بسیاری از نوشته های آنها از ارزش ادبی کمی برخوردار بود. اما حداقل عبری برای آنها یک زبان زنده بود، نه یک بقای جالب. ادبیات یهودی تجلی مردمی زنده بود، نه سابقه نسل های گذشته: و مذهب یهود عمل یک موجود زنده بود، نه سنت فرسوده اعصار گذشته*. از این رو، کار آنها نفس حیات در خود داشت، و در حالی که مکتب آلمانی در درجه اول برای دانش آموز و محقق جذاب بود، لبنسون، ماپو، شولمن و گوردون ادبیات عبری جدیدی را ایجاد کردند که تأثیری ماندگار بر توده های مردم شد.

احیای فرهنگ یهودی در ابتدا ارتباط فوری و آشکار با آرزوی احیای ملی نداشت. درست است که عشق به صهیون انگیزه اصلی پیشگامان عبری جدید است. اما تا زمانی که تجدید احساسات تلخ ضد یهودی در دهه های هفتاد و هشتاد مردم را از اعتقادشان به ظهور یک هزاره جهان وطنی و عصر جهانی بیدار کرد * “جنبه های نبوغ عبری” (Routledge 1910), p. 195.6

برابری و برادری (که آنها بیش از نیم قرن با وجود بسیاری از حقایق آشکار آن را گرامی می داشتند) که یک آگاهی ملی روشن الهام بخش نویسندگان بود. بیداری یهودیان، که با طغیان های یهودستیزانه در آلمان و آزار و اذیت های وحشیانه تر در روسیه به وجود آمد، انگیزه بزرگی به اشتیاق ملی نهفته مردم داد. این اشتیاق در ادبیات بیان دوگانه ای پیدا کرد که تا به امروز ادامه داشته است. در یک طرف نویسندگان یهودی قرار دارند که با ایده های خود که ریشه در فرهنگ اروپایی دارد، ضرورت منطقی یهودیان را برای مردمی جداگانه استدلال کردند. در طرف دیگر نویسندگان عبری قرار دارند که با اندیشه خود که ریشه در فرهنگ یهودی دارد، از برادران خود خواستند تا امید ملی بازگشت به صهیون را تحقق بخشند. مانند تنایم باستان، خاخام های بزرگی که در دو قرن اول دوران مشترک به روح یهودی بیان متفاوتی دادند، پیشگامان معاصر جنبش ملی یهود نیز عبارات متفاوتی به فریاد مردم خود برای اسکان مجدد در فلسطین دادند.

در نسل اول ما کالیشر و هس را داریم. اولی یک مشتاق مذهبی بود که با اعتقاد شدید به تحقق نبوت می سوزد، که با “دریشات صهیون” خود اتحاد اسرائیلی را برانگیخت تا اولین مدرسه کشاورزی یهودی در فلسطین، میکوه اسرائیل را تأسیس کند. دوم، یک فیلسوف تاریخی که با اعتقاد علمی به فردیت اساسی مردمش برانگیخته شده بود، که در «رم و اورشلیم» خود برخی از اصول اساسی ناسیونالیسم یهودی را بیان کرد. در روسیه، کمی دیرتر اسمولنسکین و پینسککر را داریم، یکی در ماهنامه عبری خود، هاشاچار، لزوم برقراری مجدد پیوند معنوی مردم یهود و تبدیل زبان مشترک آنها را دوباره به یک نیروی زنده اعلام می کند، و همچنین بر لزوم بازگشت به فلسطین تأکید می کند، تا این سرزمین بتواند به مرکزی برای آن فرهنگ تبدیل شود که فقط به زبان عبری قابل بیان است. دیگری که با قتل عام های وحشتناک سال 1881 برانگیخته شد تا در جزوه ای پرشور به نام خودمختاری در برابر مردم قرار دهد، راه حلی برای مشکل بین المللی یهودیان از طریق احیای ملت در جایی از جهان، و تلاش برای استعمار فلسطین، نه به این دلیل که او می توانست احساسات ملی یهودی را تنها در آن سرزمین متمرکز کند، نه به این دلیل که خودش

ضرورت ارتباط تاریخی و معنوی خود را احساس می کرد. با آمدن به زمان خودمان، تضاد مشابهی در آخاد هاعام و هرتسل داریم. اخاد هاعام، با اشاره به بردگی درونی که به دنبال آزادی ظاهری رهایی بوده است، تلاش می کند تا روحیه جدیدی را در مردمش بیانگیزد و اصرار دارد که تنها در فلسطین می توان احیای معنوی یهودیت را انجام داد. هرتزل، که مانند پینسکر با شوک وحشیانه نفرت یهودستیزانه و اعتقاد به اینکه یهودی نمی تواند در اروپای غربی از برابری و دامنه آزاد برخوردار شود، به آگاهی کامل یهودی بیدار شده بود، با این درخواست که آنها به عنوان یک ملیت باید خود را به یک ملت تبدیل کنند، و دوباره مانند پینسکر، اشتیاق خود را برای سرزمین اجدادی خود تشخیص دهند، زندگی خود را وقف تلاش قهرمانانه برای تأمین خانه ای قانونی در فلسطین برای آنها کرد. تضاد بین دو جنبه جنبش ملی یهود قابل توجه است. در یک طرف، همانطور که دیدیم، کسانی هستند که در درجه اول به مسئله یهودیت توجه دارند. از سوی دیگر، کسانی که تحت تأثیر مشکل یهودی قرار می گیرند: اینها بیشتر تحت تأثیر انحطاط معنوی مردم خود قرار می گیرند، کسانی که از ناتوانی های اقتصادی و اجتماعی خود هستند. اینها به زبان ملی، عبری، به زبان پذیرفته شده محیطی که در آن زندگی می کنند، برای آنها جذاب هستند.

اما اگر در میان پیشگامان و رهبران تفاوت ذهنی اساسی در تأکید بر هدف جنبش ملی وجود داشت، آرمان های آنها در طول زمان در درون خود جنبش ترکیب شده است. هم صهیونیست های معنوی و هم صهیونیست های سیاسی – برای دادن نام هایی که با آنها متمایز می شدند – به دنبال تحقق اهداف خود در اسکان مجدد فلسطین بودند. و آنها می توانند از صمیم قلب برای این هدف مشترک با هم کار کنند. فلسطین آهنربای قدرتمندی بود که هر نیرویی را برای تجدید حیات مردم یهود جذب می کرد. همچنین پیوند مشترک دیگری بین این دو بخش وجود داشت، در مخالفت با تمایلات همسان سازی جوامع یهودی در دیاسپورا، که کل یهودیت، به جز عقیده توحیدی خود، را کثیف یا منسوخ یا هر دو می دانستند، و گاهی با مراحل به اصطلاح اصلاحی تدریجی، گاهی با اقدامات رادیکال تر، به خلاص شدن از شر آن پرداختند.8

چه با هدف حفظ یهودیت و چه برای نجات یهودیان از انقراض، لازم بود که یک نیروی متقابل در برابر این جنبش گریز از مرکز خود تحقیر کننده ایجاد شود. و این نیرو را می توان عمدتا در تشویق فرهنگ یهودی یافت. بنابراین، جنبش صهیونیستی از آغاز به عنوان بخشی از برنامه خود احیای آگاهی یهودی را در بر گرفته است – و آن هم در دو جهت: با برقراری مجدد یک سیستم آموزشی یهودی و یک زندگی ملی یهودی در فلسطین، و با تلاش برای تحریک گسترش زبان عبری و دانش تاریخ و ادبیات یهودی. و به طور کلی برای احیای آگاهی ملی، در جوامع دیاسپورا.

این حرکت دوگانه است که باید با جزئیات بیشتری توضیح دهیم. اما در وهله اول می توان چند کلمه ای در مورد جایگاهی که فرهنگ یهودی در سازمان رسمی صهیونیستی اشغال کرده است گفت. در کنگره های اولیه این یک سیب بدنام از اختلاف بود، و باید برای مدتی از برنامه بحث حذف می شد، به دلیل احساسات شدیدی که حول آن متمرکز بود. این مشکل تا حدی ناشی از بیزاری حزب سیاسی فعال از آنچه که آنها به عنوان فانتزی های نظریه پردازان آکادمیک تلقی می کردند، و تا حدی نیز ناشی از تمایلات مخرب بود که نوشته های بسیاری از نمایندگان فرهنگ یهودی را مشخص می کرد، و طرفداران ارتدوکس سنت یهودی به تلخی مورد نفرت و ترس قرار می گرفتند. موضع برخی افراط گرایان در واقع دلیلی برای ترس از این بود که فرهنگ یهودی که آنها می خواستند کاملا از تورات جدا شود. برای چنین احیا، یا بهتر بگوییم معکوس کردن یهودیت، حزب مذهبی نمی توانست هیچ همدردی داشته باشد. اما اگرچه برخی از سوء تفاهمات بین این دو بخش باقی مانده است – که چندی پیش با اعتراض گروه میسراچی علیه معرفی موضوعات آموزش عبری و ادبیات عبری در برنامه کنگره دهم نشان داده شد – و اگرچه هنوز این احساس در کمین است که فرهنگ یهودی حسن تعبیری برای دگرگونی است. و این کلمه به خودی خود اختراع Epikouros است، تضاد تا حد زیادی تحت تأثیر یک جایگاه واضح تر از بین رفته است. و اکنون همه بخش ها در مورد احیای معنوی در فلسطین به عنوان یکی از اهداف برجسته توافق دارند

تی 9

از جنبش. به رسمیت شناختن جایگاه گفتار عبری در آرمان صهیونیستی در کنگره هشتم نشان داده شد، زمانی که تصمیم گرفته شد که عبری باید زبان رسمی جنبش باشد. از آن زمان، استفاده از زبان عبری از کنگره به کنگره افزایش یافته است.

اکنون به گام هایی که تحت تأثیر جنبش ملی در دیاسپورا برای پرورش فرهنگ یهودی برداشته شده است، قابل توجه ترین و مهمترین آنها تلاش برای تبدیل عبری به یک زبان زنده و گفتاری است. بازآفرینی روحیه ملی به وضوح نمی تواند با تقویت یکی از پیوندهای بزرگ ملی که ما را در کنار هم نگه داشته است، خدمت کند. درست است که احیای کامل عبری مستلزم یک سیستم آموزشی منظم به زبان و از طریق آن زبان است. و اینکه در کشورهایی که گتو هنوز وجود دارد، احساس سوء ظن نسبت به فرهنگ جدید عبری و نمایندگان آن باعث مخالفت با جایگزینی زبان ملی به جای زبان گالوتی، ییدیش، به عنوان وسیله آموزش می شود. در حالی که در سرزمین هایی که گتو از هم پاشیده است، پذیرش کودک یهودی در مدرسه دولتی سکولار و استفاده منظم از زبان مادری، عبری را به یک زبان ثانویه، اغلب یک زبان عالی، و آموزش عبری، حتی در مواردی که بر اساس روش طبیعی 44 انجام می شود، چیزی کوتاه و ناقص می کند. اما به رغم این موانع، پیشرفت زبان عبری سال به سال حتی در غرب چشمگیرتر است. این خود را در پایه و اساس تورات تلمود با استفاده از روش Ibritli B’lbrith و تعداد کمتری از مدارس روزانه معمولی عبری نشان می دهد که در آن آموزش مدرن به آن زبان ارائه می شود. تأسیس انجمن های بزرگسالان برای صحبت کردن به زبان عبری. برگزاری کنفرانس ها برای همان هدف. انتشار کتاب های عبری برای آموزش و پرورش جوانان. رشد ادبیات مدرن عبری که هر شکلی از هنر ادبی را در بر می گیرد، و نویسندگانی مانند بیالیک و آخاد هاعام را در بر می گیرد، که از نظر سبک و همچنین از نظر اندیشه در میان نویسندگان بزرگ آن روز قرار دارند. و سرانجام در سازمان های یک مطبوعات عبری متشکل از مجلات و نقدهایی مانند Hazephirah، Hashiloach و Ha’olam، که ممکن است جای خود را در میان بهترین های کلاس خود در اروپا بگیرند.10

در کنار احیای زبان عبری تلاش برای برانگیختن آگاهی ملی در میان برادران ضعیفتر اما پرتعدادتر، که عبری اندک دارند یا اصلا عبری ندارند، از طریق ادبیات یهودی به زبانهای اروپایی انجام میشود. بخشی از این ادبیات شامل ترجمه شاهکارهای عبری رنسانس ما، در بخشی از کتاب های مرجع است که بارزترین نمونه آن دایره المعارف یهودی است. اما همچنین می تواند به تعدادی از آثار اصلی اشاره کند که بسیاری از آنها به مرور زمان به عبری ترجمه شده اند. به عنوان نمونه هایی از تنوع این ادبیات یهودی به اصطلاح عجیب و غریب، می توان به اشعار ییدیش شالوم علیخم، و اشعار انگلیسی اما لازاروس، رمان تندنز هرتزل، آلتنیولند، زندگی نامه های عاشقانه زانگویل در «رویاپردازان گتو»، رمان ها و داستان های ییدیش پرز و فروگ، تاریخ یهودی دوبنو اشاره کرد. مقالات شچر و جیمز دارمستتر و به شیوه ای بسیار متفاوت، نورداو.

در هر کشوری روحیه یهودی تسریع شده است و خود را در تجدید مطالعه دستاوردهای یهودی و در طغیان یک فعالیت ادبی که مستقیما توسط احساس ملی برانگیخته شده است، نشان داده است. در هر کشوری که یک جامعه سازمان یافته یهودی وجود دارد، یک ادبیات دوره ای ظاهر شده است که برای تقویت و خدمت به این هدف طراحی شده است. یک عامل دیگر باید ذکر شود، اگرچه هنوز به عنوان یک شکل هنری ضعیف است، و به عنوان یک تأثیر فرهنگی چندان خوشایند نیست – تئاتر یهودی، که سوژه های خود را عمدتا از ایده ها یا شخصیت های عزیز آگاهی ملی انتخاب می کند.

ممکن است تعجب آور به نظر برسد که جنبش ملی هنوز هیچ جنبش متمایزی در کنیسه، ذخیرهٔ مذهب سنتی که حیاتی ترین بخش فرهنگ یهودی است، ایجاد نکرده است. در واقع، تعدادی از افراد را به یک پیوند مذهبی بازگردانده است. این امر باعث شد که برخی از رهبران هسکالا به رعایت یهودیت به عنوان یک شیوه زندگی ملی بازگردند. اما تاکنون منجر به ترویج احیای مذهبی نشده است که باید جنبه ملی یهودیت را بیان کند، در حالی که آن را از رشد بیش از حد مقرراتی که در زمان قطع ارتباط مردم یهود به آن چسبیده بود، رها کند.

فکر بیرونی. دلیل آن تا حدی در این واقعیت است که صهیونیسم مبنای گسترده تری نسبت به مذهب به تنهایی برای مردم یهود ارائه می دهد، و اینکه جنبه های غیر مذهبی آن طبیعتا اولین جنبه هایی بودند که توسعه یافتند. تا حدی نیز در دشواری دخالت به هر نحوی در اعمال و اعتقادات مذهبی، که همیشه در اطراف آن محافظه کارترین و شمایل شکنی ترین غیرت و سازش ناپذیرترین احساسات جمع می شوند. اما وظیفه احیای مذهب یهود تحت تأثیر بیداری ملی جدید، و درهم آمیختن آن از نو در زندگی مردم یهود به گونه ای که آنها را بدون دخالت در آزادی اندیشه یا دفع عقل آنها به هم پیوند دهد – این دشوارترین کار رنسانس در این نسل و نسل های آینده باقی می ماند. ممکن است تا زمانی که آن استقرار زندگی یهودیان در فلسطین را که اکنون باید به توسعه آن نگاهی بیندازیم، نتوانیم با آن روبرو شویم.

ما در آنجا همان جلوه های احیای فرهنگ یهودی را می یابیم که در کشورهای پراکندگی وجود دارد، اما از برخی جهات به میزان بسیار شدیدتر و چشمگیرتر. مهمتر از همه، عبری در آنجا شانس بیشتری برای تبدیل شدن به زبان طبیعی مردمی ساکن داشته است. روحیه آرمان گرایانه که در مدارس یهودی اروپا به پذیرش آن اصرار کرده بود، در فلسطین با یک ضرورت عملی تقویت شد. جوامع یهودی در شهرها در پایان قرن نوزدهم در شخصیت متنوع خود جهان کوچک مردم یهود بودند. سفاردیم ها بودند، نوادگان اجداد طولانی مدت یا پناهندگان از شبه جزیره، که به گویش لادینو که از اسپانیا آورده شده بود صحبت می کردند. یمنی هایی بودند که عربی صحبت می کردند. روس ها، گالیسی ها، رومانیایی ها و آلمانی ها به اصطلاحات ییدیش در یکی از اشکال متعدد آن صحبت می کردند و فارسی ها و بخارایی ها بودند که به گویش عربی-یهودی صحبت می کردند. سرانجام، بخشی از کودکان و نسل جوان بودند که در مدارس اروپایی که تحت نظارت اتحاد اسرائیلی، هیلفسورین و انجمن انگلیسی-جویش، تأسیس شده بود، تحصیل کرده بودند و بر اساس ملیت به فرانسوی، آلمانی یا انگلیسی صحبت می کردند. شرح مفصلی از احیای فرهنگ یهودی در فلسطین برای جزوه دیگری در این مجموعه محفوظ است.12

از مؤسسه ای که در آن تحصیل کرده بودند. زیرا این طراحی عجیب نهادهای یهودی بود که رفاه جمعیت فلسطین را در نظر می گرفتند که بنیادهای یهودی خود را در سرزمین مقدس از منافع و زبان کشورهایی که در آن مستقر هستند قرار دهند و کودکان فلسطینی را برای مهاجرت به اروپا یا آمریکا مناسب تر از عضویت در یک جامعه فلسطینی کنند. اما رشد سریع و تنوع خارق العاده سکونتگاه یهودی که در طول بیست سال گذشته وارد سرزمین شده است، بر نیاز به یک زبان مشترک آموزش تأکید کرد، و رشد روحیه ملی تضمین کرد که عبری باید زبان باشد. بنابراین، در حالی که ییدیش هنوز در چداریم به سبک قدیمی و بخشی از تورات تلمود در شهرها، در مستعمرات کشاورزی در سراسر کشور و در تمام مدارس ابتدایی و متوسطه مدرن شهرها غالب است، عبری به وسیله آموزش تبدیل شده است و از این طریق خود را به عنوان زبان مادری نسل جوان تثبیت می کند. یک نشانه قابل توجه از جایگاهی که عبری اکنون به دست آورده است این واقعیت است که مدارس اروپایی در فلسطین – به استثنای مدارس اتحاد، که با انحراف کامل با هر آنچه باعث تقویت آگاهی ملی می شود مخالفت می کند – عبری را به زبان اصلی تبدیل کرده و آن را به عنوان زبان گفتار آموزش داده اند. در این صورت نسبتا مسلم است که یهودیان فلسطین در عرض چند نسل یک جامعه عبری زبان خواهند بود. همچنین نمی توان شک کرد که با افزایش تقاضا برای معلمان عبری با “روش طبیعی” در سایر یهودیان، حوزه های علمیه معلمان در فلسطین به مخزنی برای همه آنها تبدیل خواهند شد و معنای جدیدی به ضرب المثل تلمودی داده خواهد شد: “سخن مردم فلسطین خود یک سخن است.

تورات.”

علاوه بر مدارس، نشانه های دیگری از گسترش فرهنگ یهودی در فلسطین وجود دارد، جایی که فرهنگ بومی برای رقابت با آن ندارد و بنابراین بیشتر از اروپا تحریک و تشویق می شود. هر مرکز یهودی و هر مستعمره بزرگ بیت آم یا کلوپ مردمی خود را دارد که در آن بحث ها و سخنرانی ها و سرگرمی های اجتماعی به زبان ملی برگزار می شود. چندین مقاله عبری

و نشریات ادواری در کشور نوشته و منتشر می شوند، نه همیشه به ایده های سنتی یهودیت یا حتی به اصول اساسی آن، بلکه حداقل شاهد گسترش عمومی دانش عبری هستند. اشکال دائمی تر ادبیات نمایندگان خود را در مردانی مانند یلین و لونچ و بن یهودا دارند. و یهودیان فلسطین حداقل یک مرد را به دکتر آرونسون داده اند که جایگاه بالایی در تحقیقات علمی کشور داشته است.

در فلسطین، مانند دیاسپورا، رنسانس فرهنگ یهودی هنوز به یک دست و پنجه نرم کردن رضایت بخش با مشکل مذهبی منجر نشده است، و دو طرف در نگرش های افراطی متضاد قرار دارند. از یک طرف طرفداران کل سنت با تمام جزئیات آن. از سوی دیگر، منکر کل که ادعا می کنند مذهب نیازی به ورود به زندگی جدید در این سرزمین ندارد. هیچ یک از طرفین بر مبنای استواری ایستاده اند، اما سنتز دیدگاه های آنها که تنها با درک عمیق روح یهودی در گذشته و حال به دست می آید، «وفادار به نقاط خویشاوندی بهشت و خانه»، برای این نسل یا نسل آینده باقی می ماند.

در حال حاضر. ما دیدیم که در حالی که در دیاسپورا بیداری مجدد روح یهودی در چند دهه گذشته به طور پیوسته به نمایش گذاشته شده است، در فلسطین است که سالم ترین و چشمگیرترین نتایج را به همراه داشته است. در فلسطین، فرهنگ یهودی و زبان عبری به سرعت در حال تبدیل شدن به زبان و فرهنگ عادی یک ملت است. یک شیوه زندگی یهودی و انطباق یهودی با فرهنگ مدرن ایجاد شده است. و در جامعه ای که به تدریج در حال توسعه یک فعالیت تمام عیار و چند جانبه است، عنصر یهودی غالب است. بنابراین کم کم محیطی در حال ایجاد است که انتظار می رود از آن نفوذ قدرتمند یهودی و تخیل خلاق سرچشمه بگیرد.

آنچه آینده باید به ارمغان بیاورد، گفتن آن همیشه خطرناک است. اما تاریخ ما را به این باور می رساند که هیچ فرهنگی که بر بشریت به طور کلی تأثیر بگذارد نمی تواند جدا از یک محیط ملی تولید شود. ما نمی توانیم هنر یونانی و اندیشه یونانی را جدا از دولت-شهر یونانی تصور کنیم. رنسانس قرن پانزدهم، به غیر از ایتالیاییها14

شهرستانها; درام الیزابت ، جدا از انگلستان الیزابت ; یا آموزش معنوی کتاب مقدس، جدا از پادشاهی یهودیه. بنابراین، به همین ترتیب، نمی توان یک احیای حیاتی و پایدار از روح یهودی به غیر از یک مرکز یهودی احیا شده وجود داشت. تاریخ دوباره ما را به این اعتقاد تضمین می کند که ملیت هایی مانند افراد عملکرد مناسب خود را دارند که اگر غفلت کنند، منحط و زوال می کنند. و مطالعه گذشته ما و آرمان ها و آرزوهای مردممان در همه زمان ها ما را به این باور می رساند که کارکرد واقعی یهودی آموزش معنوی و تحقق یک برداشت معنوی از زندگی است. هیچ نمی تواند با صداقت بگوید که جوامع پراکنده یهودی امروز این عملکرد را انجام می دهند. اما ایمانی که ما به عام علوم بودن، مردمی ابدی بودن، ایمانی که بخشی از یهودیت و صهیونیسم است، به ما اطمینان می دهد که با توجه به محیط آزاد و فرصت تکامل، قدرت معنوی قدیمی باز خواهد گشت و نبوغ ملی دوباره آشکار خواهد شد. روح یهودی، همانطور که گفته شد، خود را در نظم جدیدی که بر اساس قدیمی بنا شده است، با تجربه ای که بزرگترین پسران ما از زندگی اعصار جمع آوری کرده اند، پاک و غنی می شود. شاید لازم نیست اضافه کنیم که مسأله شکل سیاسی که مرکز ملی یهود باید به خود بگیرد، زمانی که صهیونیسم را از نقطه نظر فرهنگ یهودی در نظر می گیریم، از اهمیت فرعی برخوردار می شود. حتی اگر یک دولت یهودی در فلسطین وجود داشته باشد، ما باید کلماتی را که ایبسن در مورد نروژ به کار برد در مورد آن به کار ببریم: «کشورهایی مانند ما نمی توانند با نیروهای مادی خود را حفظ کنند: اما ملت هایی مانند ما می توانند با تلاش برای فرهنگ حق موجودیت را به دست آورند.»

در لحظه کنونی، زمانی که به نظر می رسد کل ساختار تمدن توسط وحشتناک ترین جنگ تاریخ بشر تهدید می شود، ممکن است رویای تحقق چنین آرمانی آرمان شهر اندیشانه به نظر برسد. فلسطین خود درگیر مبارزه جهانی است، و امروز هیچ نمی تواند بگوید که تأثیر جنگ چه بر پایه های محکم فرهنگ یهودی که قبلا گذاشته شده است، یا بر امکان ادامه کار بر اساس خطوط قدیمی. اما مردم یهود در مکتب استقامت آموخته اند که نگاهی طولانی داشته باشند، و آرمان های عدالت اجتماعی و برادری 15

ملت هایی که از جوهر فرهنگ یهودی هستند و در طول قرن ها تبعید و رنج حفظ شده اند، نباید فراموش شوند زیرا صدای آنها به طور موقت در درگیری اسلحه غرق شده است. در عوض این کار یهودی است که آرمان های ملی خود را محکم تر نگه دارد و معتقد است که تلاش برای تحقق آنها نه تنها ملت یهود را حفظ می کند، بلکه به هدایت جهان در امتداد خط پیشرفت واقعی کمک می کند. از این منظر، اصرار بر فرهنگ یهودی و نیاز به احیای آن در خانه باستانی آن حتی در زمان حاضر به ویژه مناسب است. و اگرچه آینده نزدیک کاملا نامشخص است، اما هنوز زمینه ای برای امیدواری وجود دارد که تغییرات سیاسی ناشی از جنگ به مردم یهود فرصتی باشکوه تر از آنچه از زمان پراکندگی داشته است، برای دنبال کردن کار طبیعی خود در سرزمین قدیم یهود بدهد.

در رویای زیبای پیشرفت آرمان صهیونیستی خالص، که به دنبال احیای روح یهودی در سرزمین اجدادی قوم یهود است، آخاد هاعام پیشگویی کرده است که چگونه فلسطین به تدریج به مرکز آموزشی و معنوی همه یهودیان تبدیل می شود، چگونه کودکان به مدارس آن می آیند و مردان جوان به دانشگاه های آن، از جوامع یهودی در سراسر جهان: چگونه آنها با خود یک نفوذ بارور کننده برای تقویت جوامع دیاسپورا حمل می کنند، و چگونه توسط این نهر، از چشمه آب های زنده، روح یهودی در همه جا تقویت می شود و به قدرتی فعال و آگاه تبدیل می شود. این رویا در حال حاضر در روزگار ما شروع به تبدیل شدن به یک واقعیت عملی کرده است: حرکت به سمت شرق آغاز شده است: پایه و اساس فرهنگ یهودی در فلسطین در مقابل چشمان ما گذاشته شده است. و هنگامی که در سرزمین پیامبران، مردمی را کاشته ایم که به زبان پیامبران صحبت می کنند و از آرمان های پیامبران در زندگی روزمره خود الهام می گیرند، کار رنسانس و اهداف صهیونیسم در کنار هم در راه تحقق خواهند بود: فلسطین نوری برای اسرائیل خواهد بود، و اسرائیل نوری برای امتها خواهد بود.

Zionism and the Jewish

Problem.

The phrase “ The Jewish Problem ” is current on the lips of Jews and non-Jews alike. Its use indicates not so much a clear understanding of a definite problem which requires solution as a vague sense that there is something wrong about the position of the Jews in the modern world. The average English Jew, if he were asked what exactly is wrong, would probably say that there are a large number of Jews in the world who live under bad conditions, being either denied elementary human rights or exposed to social prejudice and the attacks of anti-Semites. He would define “ the Jewish Problem,” if he were pressed to define it, as the problem of obtaining decent treatment for Jews everywhere. But a very little cross-questioning would force him to confess that this definition was inadequate. He would have to admit that even in England, where anti-Semitism is practically unknown, there is none the less a Jewish problem, because the Synagogues are empty, and the younger generation does not seem to be so Jewish as its parents, and there is a great deal of drift into assimilation and intermarriage. If he were pressed further, he might be compelled to admit that the most Jewish Jews are those who live in countries where the Jews are not decently treated ; that it is onlv the influx of Jews from those countries that saves the Jews of England from absorption, and that, therefore, from one point of view, the Jewish problem is more acute in England than in Russia. At all events, it would become clear that the problem is a more complex one than he had imagined, and is not to be solved simply by the grant of equal rights to Jews everywhere. The real solution must4

lie in something that goes to the heart of the problem. That Jews are persecuted in one country, attacked by anti-Semites in another, and assimilated in a third—these are only the forms in which the problem presents itself. We must get beneath the forms, and find the cause of these different phenomena. Then we shall know what the problem is, and if we can remove the cause we shall have solved the problem.

The root cause to which these different phenomena are traceable, put in its simplest terms, is that the Jew is nowhere at home. He is not only a stranger in every country, but a stranger who comes from nowhere. Hence he is exposed every¬ where to the mistrust and dislike which men feel for the stranger, the man who is different from themselves, In some countries this mistrust and dislike show themselves in the form of positive persecution and restriction ; in others, they appear in the milder forms of anti-Semitism. How shall the Jew escape these evils ? There is apparently only one way. He must endeavour to make good his claim to be accepted as an equal by showing that he can cease to be different —that he can sink his own individuality and become an exact copy of his neighbour. Naturally, he cannot do that com¬ pletely without ceasing to be a Jew altogether. So, despite his efforts to become exactly like his neighbour, he remains something different, and his neighbour remains conscious of the difference. Thus the phenomena of assimilation and anti-Semitism show themselves side by side, and the very men who try hardest to assimilate are the targets for the arrows of the anti-Semite.

In a country where Jews play a large part in economic and intellectual life their success arouses the envy and hatred of those who feel that these aliens have no right to be running their businesses and writing their literature. And yet these very Jews may be Jews only in spite of themselves—only in so far as they cannot get rid of their distinctively Jewish characteristics. Even where open anti- Semitism does not prevail, it happens often enough that the5

reputation of Jews as a people suffers precisely because of an individual Jew who has lost all contact with Jews and Judaism. Such a man is of no service to his people, but he is made on occasion a stick to beat them with. Neither he nor his people is allowed to forget that he is a Jew so soon as he achieves an undesirable notoriety. Sometimes, again, a non-Jew who wishes to be friendly will demonstrate the excellent qualities of Jews by saying that he has known Jews for years without suspecting their Jewish origin ; or a Jew will himself boast that throughout a long literary career he has never betrayed his Jewishness by a single word. Such tragi-comedies as these can happen only in the life of a people which is not a people, which cannot be either itself or something else, but is always partly the one and partly the other.

A people without a homeland of its own, without a centre in which its individuality can take shape in concrete institutions, loses the respect both of itself and of other peoples. Respect demands understanding ; but the Jewish people, situated as it is at present, cannot be understood—it cannot be understood even by Jews, and they begin to have doubts of its existence, because it has no recognised central institutions through which its ideas and aspirations can voice themselves. Hence, too, Judaism is always in solution ; nobody can say what Judaism is, nor what being a Jew means. We can only attempt to say what Judaism ought to be and what a Jew ought to do. But even our abstract definitions of Judaism and of the Jew as he ought to be are a chaos of opposing conceptions, because we have no living reality to serve as a guiding norm. And so Judaism loses its hold on the individual Jew, and the process known as “ assimilation ” becomes possible. The tragedy of assimil¬ ation is not that the Jew ceases to be a Jew, but that he remains a Jew and becomes something else at the same time. He becomes an anomaly, Jew and not-Jew in one. He is bound by a close and well-defined tie to the people of his adoption ; but he is also bound by a loose and indefinable tie to Jews in other countries, however much they may differ from him6

in religious ideas or political status. This anomalous position he can end at present only in one way—by giving up the Jewish tie. But it ought to be possible for him to end it by the other alternative, by rejoining the Jewish people.

He would have that possibility, if there were a concrete Jewish life of which he could become a member at the expense of renouncing something else—in other words, if the Jewish people had a home. Obviously, not all Jews could or would avail themselves of that possibility. It would only be a minority of the Jews in the world who would actually return to their own land and their own people. For that minority the escape from the conditions of which anti-Semitism and assimilation are the fruits would be complete. But for the majority also, for those who remained outside the Jewish land, the existence of a centre of Jewish life would be a fact of profound significance. It would give Judaism a new meaning and reality in their lives. They would see in the Jewish land a living expression of the Jewish character and Jewish ideals ; they would have in it a standard by which to measure their own Judaism, and a source of spiritual influence to keep their Judaism from decay. They would no longer feel it necessary to aim at becoming exact copies of their neighbours ; they would find it worth while to be different from their neighbours, even at some cost to themselves. They would be proud to carry into the world something of the Jewish outlook on life, and to help in bringing the world to a better understanding of that outlook. Thus they would be a spiritual force in the world, giving as well as taking, and earning their right to a place in civilisation by remaining Jews, not by renouncing Judaism or whittling it away to nothing.

At present there is no centre in which the Jewish people can live its own life, and from which Jews elsewhere can derive the knowledge and the influence of the Jewish outlook. The Jewish people, so far as it exists at all except in idea, is to be found in the great ghettocs of Eastern Europe. There Jews li\re as Jews, untroubled—or troubled comparatively little—7

by the need to accommodate the fact of their Jewishness, and the mode of life in which that fact expresses itself, to non- Jewish conceptions and institutions. In the ghetto Jews have developed a form of life which is their own, determined pri¬ marily by their own national character; and that centre of Jewish life has been for over a century the great reservoir of Judaism, the source from which the scattered Jewish communities outside it have been able to draw something of Jewish feeling and Jewish culture. It is because of the existence of that centre of Jewish life that the Jew in lands of freedom is able to remain in some measure a Jew, to import some treasured relics of his own tradition into the non-Jewish life which he is compelled to live. But, much as the emancipated Jew owes to the ghetto, he is unable to look on it with respect and affection as the source of his Judaism and the standard expression of what Judaism should be, or to imagine himself returning to it in order to regain closer contact with his people. To leave the ghetto is to escape from slavery to freedom, from darkness to light ; and no sane man would travel in the reverse direction. For the Jews of the ghetto themselves, escape into better conditions is an ideal; return to it can never be an idea]. Thus the ghetto—the only concrete form in which the life of the Jewish people exists—cannot perform the function of a national centre. It has no moral hold on those Jews who are outside it, and it is a matter of necessity, not of choice, for those who remain in it. No Jew can point to it with pride and say, “ That is the home of my people, that is how Jews live when they are able to live as members of the Jewish people.'”

But even if the Jewry of Eastern Europe could perform that function, its day seems to be passing. It no longer holds together and resists external attack as it did. Before our eyes it is being broken up by the combined forces of persecution and European culture. Its time-hallowed institutions are losing their hold on those who are brought up under their influence ; its capacity to reproduce a single type of life from generation to generation is undermined. The present war,8

bringing unthinkable loss and suffering to the Jewish masses, must hasten the process of disruption. That process will not be completed in a year or in a generation ; but it goes on surely and not slowly, and it will end in the disappearance of the ghetto as we know it, the ghetto through which whatever of Judaism survives has come into the modern world. And with the ghetto there disappears the one unifying force in Jewry, the one concrete link between the present and the past. For centuries Judaism has had a home—though neither a comfortable nor a beautiful home—in the ghetto, where alone the Jewish people has lived as the Jewish people. If the ghetto disappears—and who does not want it to dis¬ appear ?—Judaism will be left without even the semblance of a home, and the will and the power of the Jew to be a Jew will be weakened still further.

The Jewish people without a home and Judaism without a home—these are two sides of the same fact. For Judaism and the Jewish people are related as soul and body, and neither can exist without the other. And similarly the anomalous position of the Jews in the modern world and the decay of Judaism are two sides of the same fact. The Jew is both Jew and not-Jew, and is unable to be completely either, because there is no concrete embodiment of Judaism from which he can learn to understand what Judaism is.

It is this central problem—the homelessness of the Jewish people and of Judaism—that Zionism attacks. Its distinctive feature is that it sees the problem as a national one, not as the problem of this or that group of individual Jews ; and it aims at removing the conditions which make the problem so acute, not at administering a palliative here or there. For so long as the conditions remain, the problem must always recur. So long as the Jewish people remains without a home, it must always be faced with the same terrible alternative— either a cramped and stunted Jewish life in the ghetto, or the decay of Judaism and the Jewish consciousness under emanci¬ pation. But to find a home for the Jewish people does not9

mean to congregate all Jews together in one place. That is obviously impossible, even if it were desirable. The millions of Jews in Russia could not be transplanted by the wave of a wand to a Jewish land ; and any gradual emigration must be more or less counterbalanced by the natural growth of popu¬ lation. The economic problem of the Jews in Russia must be settled, for the great mass of them, in that country itself. Emancipated Jews, again, are for the most part unwilling to leave the countries of their adoption. Materially speaking, they are sufficiently well off where they are, and it will only be a minority in whom the Jewish consciousness will be suffi¬ ciently strong to draw them back to their own people. But, taking East and West together, there is a sufficiently large number of Jews who would be eager, given the opportunity, to help in laying the foundations of a new Jewish life in a Jewish land. The task of Zionism is to create that opportunity. As to the land that is to be the Jewish land there can be no question. Palestine alone, of all the countries on which the Jew has set foot throughout his long history, has an abiding place in his national tradition. It was in Palestine that the Jews lived as a nation and produced the highest fruits of their genius. The memory and the hope of Palestine have been bound up with the national consciousness of the Jewish people through all the centuries of exile, and have been among the most powerful forces making for the preservation of Jewry and of Judaism. The task of Zionism, then, is to create a home for the Jewish people in Palestine ; to make it possible for large numbers of Jews to settle there and live under con¬ ditions in which they can produce a type of life corresponding to the character and ideals of the Jewish people. When the aim of Zionism is accomplished, Palestine will be the home of the Jewish people, not because it will contain all the Jews in the world (that is impossible), but because it will be the centre to which all Jews will look as the home and the source of all that is most essentially Jewish. Palestine will be the country in which Jews are to be found, just as Ireland is the country

in which Irishmen are to be found, though there are more Irishmen outside Ireland than in it. And similarly Palestine will be the home of Judaism, not because there will be no Judaism anywhere else, but because in Palestine the Jewish spirit will have free play, and there the Jewish mind and character will express themselves as they can nowhere else.

Such is in outline the Jewish problem as Zionists see it, and such is the Zionist solution. In one form or another the idea of a national return to Palestine has been an active force in Jewish life for quite half-a-century, and it is therefore much older than the modern Zionist movement, which was founded by Dr. Theodor Herzl in 189G. But it is in the Zionist movement that the idea has taken most practical and permanent shape, and come most prominently before the world, and the idea is therefore rightly associated with the name of Zionism. A complete account of the Zionist movement, of its history, its organisation, its institutions, and its achievements, would be out of place here.* For the present purpose it will suffice to set forth the aims of the movement as formulated in its programme, and to indicate briefly the steps which have been taken to put theory into practice.

The programme of the Zionist movement was laid down at the first Congress, at Basle, in 1897, and is known as the 44 Basle Programme.” The first article of the Basle Programme, which is a general statement of aim, runs as follows :—

44 Zionism strives to create for the Jewish people a home in Palestine secured by legal guarantees.”

The programme was originally formulated in German, and the phrase translated above 44 secured by legal guarantees ”— (iffentlich-rechtlich gesichert—cannot be exactly rendered in English,| because of the difference between English and German legal conceptions. The distinction between offent- * The various aspects of the subject are treated in later pamphlets in this series. t It should be superfluous to point out that the English translation which is—or used to be—current—“a publicly-legally assured home”—is quite meaningless, and is not even English. Another version is “publicly recognised, legally secured”; but this makes no real attempt to reproduce the sense of the original.

liclies Recht and privat-Recht is one that does not exist in English law; and though offentliches Recht may be rendered by “ public law,” the use of the word “ public ” does not give the term any precise meaning. What the framers of the programme meant, in effect, was that there was to be some sort of guarantee for the Jewish settlement in Palestine, a guarantee given to the Zionist organisation, or to the Jewish people, as a body, over and above the implied guarantee of rights which the individual resident in a country has as an individual. The precise form of the guarantee was not defined. In the early years of Zionism most people thought of a Jewish State under international guarantees, or of a charter from the Turkish government with the guarantee of the European Powers for its observance. But later, and especially after the Turkish revolution of 1908, this idea fell into the back¬ ground, and, while Jewish life in Palestine was visibly growing from year to year, and the Jewish settlement suffered no molestation at the hands of the Turkish government, the question of guarantees, international or otherwise, ceased to trouble Zionists to any extent. To this point, however, we shall have to return later in dealing with the means bv which the Zionist movement strove to attain its aim.

These means are thus formulated in the Basle Programme :—

The promotion by appropriate means of the settlement in Palestine of Jewish agriculturists, artisans, and manu¬ facturers.
The organisation and binding together of the whole of Jewry by means of suitable institutions, both local and inter¬ national, in accordance with the laws of each country.
The strengthening of the Jewish national feeling and national consciousness.
By way of preparation, steps towards obtaining the consent of Governments, where necessary, in order to reach the goal of Zionism.

Briefly, these four branches of Zionist work may be sum¬ marised as follows : first, the colonisation and development of

Palestine ; secondly, the cementing of the scattered sections of Jewry ; thirdly, the strengthening of the Jewish national consciousness ; and fourthly, the enlistment of the sympathy and assistance of powerful nations.

It is obvious that these four methods of activity do not all stand in the same relation to the aim of Zionism. Two of them —the first and the third—are direct means of promoting the end in view ; the other two are indirect. That is to say, all that the aim of Zionism demands is, first, that conditions favourable to the rebirth of Jewish national life shall be created in Palestine, and secondly, that the right attitude of mind shall be cultivated among the Jews throughout the world, so that numbers of them will be willing to become pioneers in the work of building up a Jewish life in the country. To bring into closer connection the different bodies of Jews scattered over the globe, and to obtain recognition and assistance from the nations—these are subsidiary measures ; and the possibility of carrying them out in practice depends entirely on the pro¬ gress made in colonising Palestine and in reviving the Jewish consciousness. For only those Jews in whom the Jewish consciousness has been awakened will join a world-wide organ¬ isation of Jewry ; and the extent to which Zionism can become a political force, capable of winning the sympathy and the active support of governments, must be determined entirely by the strength of the Jewish holding in Palestine on the one hand, and the strength of the desire of the Jews for Palestine on the other hand.

In practice the kind of work which holds the second place in the programme—the organisation and knitting together of the scattered bodies of Jews—has resolved itself into the formation in all Jewish centres throughout the world of Zionist Societies, which are grouped in local Federations, and through the local Federations in the Zionist Organisation. The aim of uniting all Jews in the organisation has not been realised. But the number of shekel-payers (the shekel is the symbol of membership of the organisation) has risen to something

approaching 200,000—a number which is very considerable in view of the difficulties involved in organising groups of individuals spread over the whole world and speaking all the languages under the sun. And the effect of the Zionist idea on Jewish life is not wholly to be measured by the number of professed adherents of the movement. Large numbers of Jews in every country have shown practical sympathy with Zionist aims, though they have not entered the organisation.

The other indirect means to the Zionist end—that of winning the sympathy and support of the nations—played a large part in the early history of the movement. It was regarded by Dr. Herzl as a cardinal point in his programme. Approaching the Jewish problem as he did at a time when Turkey was “ the sick man,” and when the break-up of the Ottoman Empire seemed imminent, he not unnaturally thought that there could be no hope of security for the Jewish settlement in Palestine unless it were established under a charter signed and sealed by the European Powers. Hence he devoted a large part of his energies to negotiating not alone with the Sultan, but with the rulers of Western countries as well. This particular form of activity had its most splendid triumph in the offer by the British Government of a territory in East Africa for a large autonomous settlement of Jews. But the masses of Zionists would have nothing to say to a settlement outside Palestine ; and the most important effect of the East African scheme was to produce a strong reaction in favour of immediate practical work in the country which was admitted on all hands to be the ultimate goal of the movement. Circumstances conspired to strengthen this tendency, and to throw diplomatic activity into the background. The death of Dr. Herzl, in July, 1904, robbed the movement of the leader whose gifts and genius fitted him pre-eminently for diplomatic activity. And later, the whole situation was changed by the Turkish revo¬ lution, which gave the Ottoman Empire free institutions and representative government. In face of the new regime in

Turkey, the need for a charter could no longer be maintained, and the sphere of diplomatic activity was much reduced. This combination of causes—the reaction against East Africa, the death of Dr. Herzl, and the Turkish revolution—led to a greater concentration of Zionist effort on those lines of activity which we have called direct means to the end—on the work of colonisation in Palestine, and on the strengthening of the national consciousness outside Palestine.

It is not the purpose of this essay to sketch even in outline the progress which Zionism has made along these two lines of activity. It may suffice to say that under the influence of the movement, direct or indirect, there have grown up in Palestine the beginning of a new Jewish life—small beginnings as yet, but full of promise for the future. In Palestine to-day there are Jews settled on the soil and in the towns whose national consciousness is Jewish and whose language is Hebrew. The ideal of the return to the land of Palestine, as the home of the Jewish people, has begun to take concrete shape. And concurrently with this development, and partly as a result of it, there has gradually come about a change in the outlook of Jews—a change which can be more easily felt by those who are in touch with Jewish affairs than it can be measured by facts and figures. There are still far too many Jews in whom the Jewish consciousness—the sense of belonging to the Jewish people and sharing its hopes—has not been awakened. But the national idea has begun to affect spheres of Jewish life in which a generation ago the drift towards assimilation was the only visible movement ; and its influence will grow with the growth of its concrete embodiment in Palestine.

It will be apparent from what has been said that Zionist activity has taken different forms in different periods. That is natural enough. The goal is one, but the roads are many, and the choice of road must be dictated by circumstances. What is essential is a clear conception of the goal, a clear under¬ standing of the problem which Zionism sets out to solve and of the way in which it can be solved. Nothing but confusion

can be caused by an attempt to represent Palestine as an immediate remedy for all the ills under which individual Jews or bodies of Jews suffer. Zionism does not hold out a prospect of a sudden and miraculous “ ingathering of the exiles.” There must always be Jews in exile—outside Palestine—so long as the human mind can foresee. But when Jewish life is firmly established in Palestine, and Palestine has become the recog¬ nised centre of Jewry, the Jewish people and Judaism will no longer be in exile. That is what Zionism sets out to accomplish, and what it has begun to accomplish. To improve the conditions and relieve the misery of individual Jews is the work of other agencies. Zionism does not belittle the im¬ portance of such work. But the national need transcends the immediate needs of individuals ; and Zionism, because its concern is with the supreme national need, claims to be more vital to the Jewish people than any philanthropic organ¬ isation can be. It does not combat philanthropic effort, but it does combat the idea that as between the Jews of the West and those of the East the proper relation is that of bestower and receiver. It rejects the notion, so natural to the English Jew, that our “ foreign coreligionists ” require help from us and can give us nothing. It recognises that it is these “ foreign coreligionists ” who have borne the brunt of the battle, and have preserved Judaism and the Jewish conscious¬ ness and faith in the Jewish future under intolerable conditions of life ; whereas their would-be benefactors are giving up all that could make the long agony worth while. It sees the supreme task of Jews not in doling out material aid to the poor and the persecuted—however necessary and valuable such work may be—but in staying the disruptive forces which threaten the very existence of Jews and of Judaism. That task can be accomplished by no philanthropist, be he never so wealthy and so generous. It demands the united effort of all those Jews, be they rich or poor, in whom the consciousness of being Jews—of being the heirs of the Jewish tradition and of having the responsibility for its preservation—is still a

living force. It is a task to which no man can set his hand in the right spirit if he thinks that he is working for others. Every man must work for himself and for the nation, for himself as a member of the nation in idea, if not in fact. Only if he has that ideal attachment to the nation can he help to create the possibility of an actual attachment, for himself or for his children. Just as “ every Jew should regard himself as having taken part in the exodus from Egypt,” so should every Jew regard himself as a participant in the national regeneration which is yet to come. It must be something vital to himself as a Jew. That is the key to the Zionist attitude of mind, and the measure of its difference from the philanthropic attitude.

Jewish philanthropists may alleviate the lot of individual Jews or groups of Jews who are less happily situated than themselves. But to create a home for the Jewish people, to transform “ the Jewish people ” from an abstraction into a reality, and to make the Jewish spirit once more a living and productive force : that is an aim which demands the heart and soul of every Jew who prefers life to death. And that is the aim of Zionism.

Zionism and Jewish Culture.

IT is said to have much exercised the philosophical schools of the Middle Ages whether the egg was created before the chicken, or the chicken before the egg. Similarly, we may imagine, the future historians of the Jewish peojfie will be much exercised to know whether the movement for the Renaissance of Jewish culture preceded Zionism, or sprang out of it. In truth they are two aspects of one idea, correl¬ ative to each other as much as the convex and concave sides of a mirror ; both are the expression of the Jewish national consciousness, and both have as their aim to preserve the individuality and restore the influence of the Jewish people.

It will be as well, in the first place, to explain as clearly as possible what is meant by Jewish culture ; for it is one of those compendious catchwords which sound very well in an address, but are awkward to define, and consequently have become vague in their connotation. Culture, indeed, has acquired a specialised sense in the English language as the higher learning, and the more lofty kind of thought ; and in this sense it has obtained a somewhat disparaging associ¬ ation among a people which is essentially practical. Bright spoke of it contemptously as “a smattering of the two dead languages,” and Mr. Frederic Harrison called it “ a desirable quality in a critic of new books.” We are not quite sure that, by reason of a false analogy with culture in the English sense, something of the same disparaging association does not cling about the phrase 44 Jewish Culture ” in this country. But Jewish culture is not a higher kind of Jewish learning, or a2

special preserve of the scholars and the educated class. It is the whole intellectual and spiritual expression of the Jewish people :—the fund of ideas and ideals which it has created during its long life, its outlook on the world, its literature of all ages, its history in the past, its hope in the future. The total product of the Jewish spirit, that is Jewish Culture. Its two basic foundations are the Bible and the Hebrew language : the first, the depository of its profoundest con¬ ceptions and its fundamental teachings, the other the permanent instrument of its thought. Upon these two foundations there has been erected almost the whole of our spiritual heritage :—the religious ordering of life with its elaborate system of law as developed in the Mishnah, the Talmud, and the Mediaeval Codes, and its wealth of ceremonial and observance woven into daily conduct, which have together moulded Jewish character for generations, giving to it its special qualities and a definite bent ; the moral and ethical teaching and the philosophy and fancy, which have sprung from the thought of its wise men in different ages, and are contaihed in the apocryphal and apocalyptic writings, the collections of Agadah and Midrash, the Hellenistic-Jewish literature of the Spanish period, the mysticism of the Kabbalah, and the modern Jewish learning of the last century ; the record of its struggles to preserve its individuality through the ages, which is written in its tragic history of two thousand years, and is burnt into the inner soul of the nation ; lastly, the statement of its aspirations and ideals, which is partly to be found in its prayers, partly in the movements that stirred it in former epochs, and partly in the movements and impulses that stir it to-day.

In the culture of most other historical nations we include a specific development of art, of architecture and building, of painting and sculpture, of music and drama. But Jewish culture, owing to the unique circumstances of its growth, has no corresponding development worthy of note. The Jewish spirit has found no permanent expression save in life and in literature ; and even the greater part of its literary tradition is innocent of art. But what it lacks in variety and formal beauty, Jewish culture makes up in spiritual depth and3

intensity. It is the thought of a people which, through a history longer than that of any other people, has been devoted to a peculiar idea of God and of human life and has preserved and developed that idea with a zeal and loyalty unparalleled, and under a sustained trial such as no other people has suffered.

The faith of the Congregation of Israel in former ages, and of those who resist assimilation to-day, is that these ideas and this outlook are still good, true and precious, and that they have still a supreme value for us and for humanity at large. It is the desire to make them again a living and creative influence among ourselves, and also, it may be, in a larger sphere, as they were in the days of our national existence, which has led to the Renaissance of Jewish culture, and is one of the deeper underlying motives of the national revival. In this essay we are primarily concerned not with the details of the revival but with its inter-connection with the movement to re-establish the Jewish nationality in its old home ; but something must be said, by way of prelude, about the con¬ ditions which led up to both the cultural Renaissance and the National awakening.

When the French Revolution opened a new era of eman¬ cipation for the Jews of Central Europe, and Napoleon broke down the walls of the Medieval Ghetto, a violent tendency towards assimilation asserted itself. As when he came into contact with Greek culture after Alexander’s conquests, so now, when he was admitted into the world of European culture, the Jew was at first seized with a contempt for his own heritage and a passion for the ideas of other peoples. All that was Jewish seemed narrow, and what was non-Jewish was enlightenment. As Dubnow has put it, the password of the day was “ Out of the national into the human.” Not only were the Jews profoundly affected by the general cos¬ mopolitan movement in thought, but utilitarian reasons were added in their case to augment the centrifugal force. The abandonment of their distinctive national outlook and their national culture seemed to be a necessary part of the price of their political and social emancipation. In order to be good French and German citizens, they must adopt French and German ways of life, and be Jews only in religious creed.4

They repeated in each country the words of the Paris San¬ hedrin : “ Nationally speaking, we belong to our immediate surroundings : there is no Jewish nation : there are Germans, Frenchmen, and Englishmen confessing the Jewish religion.”

The tendency to reduce Judaism from a culture to a creed, which was started by Moses Mendelssohn (who nevertheless himself retained a genuine feeling for Jewish life and thought) was carried to its extreme extent by his followers, who possessed neither his intellect, nor his virtues, nor his training. It is true that following his work of writing the Hebrew Bible Commentary, the “ Biur,” a German school, known as the Meassefim, developed in a periodical literature new themes and a new style, treating of the ideas of their new culture in the national language. But this revival of Hebrew was more sentimental than real, and was the work of dilettanti rather than of enthusiasts. And it did little or nothing to prevent the rush towards apostasy and absorption. The more solid and genuine attempt to bring modern thought into touch with Jewish tradition and the Hebrew language arose in a country where the Jewish spirit was stronger than it was in the Germany of the Mendelssohnian period. In Galicia, the Haskalah movement, which aimed at bringing enlightment to the Jew through Jewish means, was inaugurated by the writings of Krochmal and Rappoport; and it was their pupils, Zunz and Fraenkel, who brought back to Germany a new appreciation for Jewish culture, which had a deeper root in the past than the outpourings of the followers of Mendelssohn. But this later German School of Jewish learning was, on the other hand, more concerned with the history than the present development of Jewish culture ; Judaism was for it a science, which merited the special study of Jews, but was detached to some extent from modern life. Zunz, indeed, hoped by appealing to the historical consciousness of his people to regain their love for their ancestral faith and literature, and by revealing the beauties of Jewish literature and the tragedy of Jewish history to arouse the sympathy of the Germans for their fellow-citizens. He aspired also to establish a “ Science of Judaism ” which should take its place at the Universities as a recognised department of study. But, as Mr. Segal has

well shown*, these various objects could not be successfully pursued together, and in the result none of them was achieved.

While the archaeological and historical treatment of Judaism failed to win back the western Jews to national consciousness, a more living movement was working to bring about a regeneration of Jewish life in the East. The light of Western civilisation gradually filtered into the darkness of the Russian Pale of Settlement, and meeting there with a stronger Jewish consciousness than existed in Germany, it did not prove so destructive of Judaism. At the same time, its work here, too, was partly negative. Jewish culture and Judaism in the Ghetto had become by repression remote from modern life and modern thought, and overloaded with pre¬ scriptions and regulations. The new generation of Maskilim or Humanists, who developed the Haskalah, sought, on the one hand, to clear away this overgrowth and to introduce a more progressive spirit into the religion, on the other to develop the modern forms of literature, and to introduce the ideas of Western Europe in the Hebrew language. Much of their thought was crude and superficial, and much of their writing possessed little literary merit ; but at least Hebrew to them was a living language, not an interesting survival ; Jewish literature was the expression of a living people, not the record of bygone generations : and Jewish religion was the practice of a living organism, not the outworn tradition of past ages*. Their work, therefore, had in it the breath of life, and while the German school appealed primarily to the student and the scholar, Lebensohn, Mapu, Schulman, and Gordon created a new Hebrew literature which became a lasting influence on the masses of the people.

The revival of Jewish culture had not at first an immediate and obvious association with the aspiration for a national restoration. It is true that the love of Zion is a leading motive with the pioneers of the new Hebrew ; but it was not till the recrudescence of bitter anti-Jewish feeling in the seventies and eighties came to arouse the people from their belief in the advent of a cosmopolitan Millenium and the age of universal * “Aspects of the Hebrew Genius” (Routledge 1910), p. 195.6

equality and fraternity (which they had cherished for over half a century in spite of most glaring facts) that a clear national consciousness inspired the writers. The Jewish awakening, which was produced by the anti-Semitic outbursts in Germany and by the more brutal persecutions in Russia, gave a great impulse to the latent national yearning of the people. That yearning found a double expression in literature, which has continued to our day. On the one side are the Jewish writers, who, with their ideas rooted in European culture, reasoned out the logical necessity for the Jews to be a separate people. On the other side are the Hebrew writers, who, with their thought rooted in Jewish culture, called on their brethren to realise the national hope of the return to Zion. Like the ancient Tannaim, the great Rabbis who gave varying expression to the Jewish spirit in the first two centuries of the common era, so the contemporary pioneers of the Jewish National movement gave varying expressions to the cry of their people for the resettlement in Palestine.

In the first generation we have Kalischer and Hess ; the first a religious enthusiast, burning with ardent belief in the fulfilment of prophecy, who by his “ Drishat Zion ” roused the Alliance Israelite to found the first Jewish agricultural school in Palestine, the Mikveh Israel ; the second, a historical philosopher impelled by a scientific conviction of the essential individuality of his people, who, in his “ Rome and Jerusalem,” laid down some of the fundamental principles of Jewish Nationalism. In Russia, we have a little later Smolenskin and Pinskcr, the one, in his Hebrew monthly, Hashachar, proclaiming the need for re-establishing the spiritual bond of the Jewish people and making their common language again a living force, and voicing also the need for the return to Palestine, so that the land may become a centre for that culture which can be expressed only in Hebrew ; the other, roused by the terrible massacres in 1881 to set before the people in an impassioned pamphlet, Auto-Emanzipation, a solution for the international Jewish problem by the restoration of the nation somewhere in the world, and working for the colonisation of Palestine, rather because on that land alone could he focus Jewish national feeling, than because he himself7

felt the necessity of its historical and spiritual association. Coming to our own times, we have a similar contrast in Achad Ha’am and Herzl. Achad Ha’am, pointing to the inner servitude which has followed the outward freedom of the emancipation, strives to arouse in his people a new spirit, and insists that in Palestine alone can the spiritual regener¬ ation of Judaism take place. Herzl, awakened like Pinsker to a full Jewish consciousness by the brutal shock of anti- Semitic hatred and the conviction that the Jew cannot receive equality and free scope in Western Europe, turning to his people with the appeal that being a nationality they should make themselves a nation, and like Pinsker again, discerning their passion for their ancestral land, devoting his life to the heroic endeavour to secure for them a legally-assured home in Palestine. The contrast between the two aspects of the Jewish national movement is striking. On the one side, as we have seen, are those who are concerned primarily with the problem of Judaism ; on the other, those who are moved by the problem of the Jew : these most affected by the spiritual degeneration of their people, those by their economic and social disabilities ; these appealing to them in the national language, Hebrew, those in the adopted language of the environment in which they happen to live.

But if among the pioneers and leaders there was a funda¬ mental difference of emphasis on the objective of the National movement, their ideals have been, in the process of time, combined within the movement itself. Both spiritual and political Zionists—to give them the names by which they were distinguished—looked for the realisation of their aims in the resettlement of Palestine ; and they could work together whole-heartedly for this common goal. Palestine was the all-powerful magnet which attracted every force for the regeneration of the Jewish people. There was, too, another common bond between the two sections, in their opposition to the assimilationist tendencies of the Jewish communities in the Diaspora, which regarded the whole of Judaism, save its monotheistic creed, as sordid or obsolete or both, and proceeded to get rid of it sometimes by gradual so-called reforming stages, sometimes by more radical measures.8

Whether with a view to preserving Judaism or to saving the Jews from extinction, it was necessary to set up a counter¬ acting force to this centrifugal self-despising movement; and that force could be found mainly in the encouragement of Jewish culture. From its inception, then, the Zionist move¬ ment has embraced as part of its programme the revival of the Jewish consciousness—and that in two directions : by the re-establishment of a Jewish system of education and a Jewish national life in Palestine, and by the endeavour to stimulate the spread of the Hebrew language and the knowledge of Jewish history and literature, and generally to revive the national consciousness, in the communities of the Diaspora.

It is this double movement which we have to describe in some further detail. But in the first place a few words may be said of the place which Jewish culture has occupied in the official Zionist organisation. In the early Congresses it was a notorious apple of discord, and it had for a time to be eliminated from the programme of discussion, because of the fierce passions that centred around it. This trouble was caused partly by the dislike of the active political party for what they treated as the fantasies of academic theorists, and partly also by the destructive tendencies which marked the writings of many of the exponents of Jewish culture, and which were bitterly resented and dreaded by the orthodox upholders of Jewish tradition. The standpoint of certain extremists indeed gave some reason to fear that the Jewish culture which they desired was to be entirely divorced from the Torah ; for such a revival, or rather reversal, of Judaism the religious party could have no sympathy. But though there has remained some misgiving between the two sections— which was illustrated not very long ago by the protest of the Misrachi group against the introduction in the programme of the Tenth Congress of the topics of Hebrew education and Hebrew literature—and though there still lurks a feeling that Jewish Culture is a pretty euphemism for heterodoxy, and the word itself an invention of the Epikouros, the antagonism has largely died away under the influence of a clearer under¬ standing ; and all sections are now agreed in regarding the spiritual revival in Palestine as one of the outstanding aims

t 9

of the movement. Recognition of the place of the Hebrew speech in the Zionist ideal was shown at the Eighth Congress, when it was resolved that Hebrew should be the official language of the movement. Since then, the use of Hebrew has grown from Congress to Congress,

Turning now to the steps which, under the influence of the National movement, have been taken in the Diaspora to foster Jewish culture, the most notable and the most important is the endeavour to make Hebrew a living and spoken language. The re-creation of the national spirit can clearly be served by nothing better than by the strengthening of one of the great national bonds which have held us together. It is true that the thorough revival of Hebrew requires a regular system of education in and through that language ; and that in the countries where the Ghetto still exists the feeling of suspicion towards the new Hebrew culture and its exponents induces an opposition to the substitution of the national for the Galutli language, Yiddish, as the vehicle of instruction ; while in the lands where the Ghetto has broken down, the admission of the Jewish child to the secular State school and the regular use of the native tongue make Hebrew a secondary, often a tertiary language, and Hebrew education, even where conducted according to the 44 natural method,” a truncated and incomplete thing. But in spite of these obstacles the progress of Hebrew is more marked year by year even in the West. It shows itself in the foundation of Talmud Torahs employing the Ibritli B’lbrith method, and of a smaller number of regular Hebrew day-schools where a modern education is given in that language ; the estab¬ lishment of societies of adults for Hebrew speaking; the holding of conferences for the same object ; the publication of Hebrew books for the instruction and edification of the young ; the growth of a modern Hebrew literature embracing every form of literary art, and counting writers such as Byalik and Achad Ha’am, who for style, as well as for thought, rank among the great writers of the day ; and lastly in the organis¬ ations of a Hebrew press comprising journals and reviews such as Hazephirah, Hashiloach, and Ha’olam, which may take their place among the best of their class in Europe.10

Side by side with the revival of Hebrew there goes the endeavour to arouse the national consciousness among the weaker but more numerous brethren, who have little or no Hebrew, by a Jewish literature in the European languages. In part this literature consists of translations of the Hebrew masterpieces of our Renaissance, in part of books of reference, of which the most striking example is the Jewish Encyclopaedia ; but it can also point to a number of original works, many of which have in time obtained translation into Hebrew. As examples of the variety of this so-to-say exotic Jewish liter¬ ature, we may mention the Yiddish poems of Shalom Aleichem, and the English poems of Emma Lazarus, the tendenz-novel of Herzl, Altneuland, the romantic biographies of Zangwill in “ The Dreamers of the Ghetto,” the Yiddish novels and stories of Perez and Frug, the Jewish History of Dubnow, the Essays of Schechter and James Darmesteter and, in a very different manner, of Nordau.

In every country there has been a quickening of the Jewish spirit, showing itself in the renewal of the study of Jewish achievements and in the outbursts of a literary activity directly prompted by the national feeling. In every country, too, where there is an organised Jewish community, there has appeared a periodical literature designed to foster and subserve that cause. One other factor should be mentioned, though it is as yet poor as a form of art, and not very happy as a cultural influence—the Jewish Theatre, which chooses its subjects largely from the ideas or the personalities dear to the national consciousness.

It may seem surprising that the national movement has not yet produced in the Diaspora any distinct movement in the synagogue, the depository of the traditional religion which is the most vital part of Jewish culture. It has, indeed, brought back a number of individuals to some religious tie ; it caused some of the leaders of the Haskalah to return to the observance of Judaism as a national way of life ; but it has not hitherto led to the promotion of a religious revival which should give expression to the national side of Judaism, while setting it free from the overgrowth of regulation that had clung to it when the Jewish people were cut off from11

outside thought. The reason is partly to be found in the fact that Zionism offers a broader basis to the Jewish people than religion alone, and that its non-religious aspects were naturally the first to be developed ; partly also in the difficulty of interfering in any way with religious practice and belief, round which there are always gathered at once the most conservative and the most iconoclastic zeal, and the most uncompromising sentiment. But the task of reviving the Jewish religion under the influence of the new national awaken¬ ing, and of interweaving it anew into the life of the Jewish people in such a way as to bind them together without inter¬ fering with liberty of thought or repelling their reason—this remains the most difficult work of the Renaissance in this and the future generations. It may be that it cannot be faced till we have that settlement of Jewish life in Palestine at the development of which we have now to glance.*

We find there the same manifestations of the revival of Jewish culture as in the countries of the Dispersion, but in some respects to a much intenser and more striking degree. Above all, Hebrew has had more chance there to become the natural language of a settled people. The idealistic spirit, which had urged its adoption in the Jewish schools of Europe, was reinforced in Palestine by a practical necessity. The Jewish communities in the towns at the end of the nineteenth century were in their variegated character microcosms of the Jewish people. There were Sephardim, descendants of long settled ancestors or of refugees from the Peninsula, who spoke the Ladino dialect which had been brought from Spain ; there were Yemenites who spoke Arabic ; there were Russians, Galicians, Rumanians, and Germans speaking the Yiddish jargon in one of its many forms, and there were Persians and Bokharans who spoke an Arabic-Jewish dialect. Lastly, there was a section of the children and of the younger generation who had been educated at the European schools established under the auspices of the Alliance Israelite, the Hilfsverein and the Anglo-J’ewish Association, and who spoke French, German, or English according to the nationality * A detailed account of the revival of Jewish culture in Palestine is reserved for another pamphlet in this series.12

of the institution which they had attended. For it had been the curious design of the Jewish bodies which had regard to the welfare of the Palestinian population to make their Jewish foundations in the Holy Land outposts of the interests and the language of the countries in which they were located, and to fit the Palestinian children rather for emigration to Europe or America than for membership of a Palestinian community. But the rapid growth and the extraordinary variety of the Jewish settlement which has entered the land during the last twenty years emphasised the need for a common language of instruction, and the growth of the national spirit ensured that Hebrew should be the language. Thus, while Yiddish still remains dominant in the old-style Chedarim and a section of the Talmud Torahs in the towns, in the agricultural colonies throughout the country and in all the more modern elementary and secondary schools of the cities, Hebrew has become the vehicle of education, and by this means is establishing itself as the mother-tongue of the younger generation. A noteworthy sign of the place which Hebrew has now won is the fact that the European schools in Palestine— with the exception of those of the Alliance, which with pertinacious perversity opposes all that makes for the strengthen¬ ing of the national consciousness—have made Hebrew the primary language and teach it as the language of speech. It is then fairly certain that the Jews of Palestine within a few generations will be a Hebrew-speaking community. Nor can it be doubted that, as the demand for teachers of Hebrew by the “ natural method ” increases in other Jewries, the Teachers’ Seminaries in Palestine will become a reservoir for them all, and a new meaning will be given to the Talmudic saying : “ The speech of the people of Palestine is itself a

Torah.”

Besides the schools, there are other indications of the expansion of Jewish culture in Palestine, where it has no indigenous culture to compete against, and is therefore more stimulated and encouraged than in Europe. Every Jewish centre and every large colony has its Beth-Am or popular club, where debates and lectures and social entertainments take place in the national language ; several Hebrew papers

and periodicals are written and published in the country, not always very faithful to the traditional ideas of Judaism or even to its fundamental principles, but at least bearing witness to the general spread of the Hebrew knowledge. The more permanent forms of literature have their representatives in men like Yellin and Luncz and Ben-Yehuda ; and Palestinian Jewry has given in Doctor Aronsohn at least one man who has taken a high place in the scientific investigation of the country.

In Palestine, as in the Diaspora, the Renaissance of Jewish culture has not yet led to a satisfactory grappling with the religious problem, and the two parties are ranged in opposing extreme attitudes. On the one side the upholders of the whole tradition in all its detail; on the other the repudiators of the whole, who claim that religion need not enter into the new life in the land. Neither party stands on firm ground, but the synthesis of their points of view which can only be attained by a profound understanding of the Jewish spirit in the past and the present, “ true to the kindred points of Heaven and home,” remains for this or a future generation to accomplish.

So much for the present. We have seen that, while in the Diaspora the re-awakening of the Jewish spirit has during the last few decades been steadily displayed, it is in Palestine that it has produced the healthiest and the most striking results. In Palestine, Jewish culture and the Hebrew language are fast becoming the normal language and culture of a people ; there is being established a Jewish way of life and a Jewish adaptation of modern culture ; and in a community which is gradually developing a full and many-sided activity, the Jewish element is dominant. Thus little by little the environ¬ ment is being created from which there may be expected to spring a powerful Jewish influence and a creative imagination.

What the future has to bring forth it is always hazardous to say. But history warrants us in the conviction that no culture which influences humanity at large can be produced apart from a national environment. We cannot conceive Greek art and Greek thought, apart from the Greek city-State ; the Renaissance of the fifteenth century, apart from the Italian14

cities; the Elizabethan drama, apart from Elizabethan England ; or, the spiritual teaching of the Bible, apart from the Judaean Kingdom. In the same way, then, there cannot be a vital and enduring revival of the Jewish spirit apart from a restored Jewish centre. History again warrants us in the conviction that nationalities like individuals have their proper function, which if they neglect, they degenerate and decay. And the study of our past and of the ideals and aspirations of our people in all times leads us to believe that the true Jewish function is spiritual teaching and the realisation of a spiritual conception of life. Nobody can say with honesty that the scattered Jewish communities are fulfilling that function to-day. But the faith that we have of being an ‘Am ‘Olam, an eternal people, the faith which is part of Judaism and of Zionism, assures us that, given again the free environment and the opportunity of development, the old spiritual power will return and the national genius again be manifested. The Jewish spirit, as it has been said, would manifest itself in a new order founded on the old, purified and enriched by the experience which our greatest sons have gathered from the life of the ages. It is perhaps hardly necessary to add that the question of the political form which the Jewish national centre is to take becomes of subordinate importance when we regard Zionism from the point of view of Jewish culture. Even if there were a Jewish State in Palestine, we should have to apply to it the words that Ibsen used of Norway :—“ States like ours cannot hold their own by material forces : but nations like ours can earn the right to exist by labouring for culture.”

At the present moment, when the whole structure of civilisation appears to be threatened by the most terrible war in human history, it may seem Utopian to dream of the realisation of such an ideal. Palestine is itself involved in the world-struggle, and none can say to-day what will be the effect of the war either on the solid foundations of Jewish culture which have already been laid, or on the possibility of continuing the work on the old lines. But the Jewish people has learnt in the school of endurance to take a long view, and the ideals of social righteousness and the brotherhood of15

nations, which are of the very essence of Jewish culture, and have been upheld through centuries of exile and suffering are not to be forgotten because their voice is temporarily drowned in the clash of arms. Rather is it the business of the Jew to keep a firmer hold on his national ideals, believing that the striving towards their realisation will not only preserve the Jewish nation, but will help to lead the world along the line of true progress. From this point of view the insistence on Jewish culture and on the need for its revival in its ancient home is even specially appropriate at the present time. And though the immediate future is entirely uncertain, there is yet some ground for hoping that the political changes due to the war will have the effect of giving the Jewish people a more splendid opportunity than it has had since the dispersion, of pursuing its natural work in the old Jewish land.

In a beautiful dream of the progress of the pure Zionist ideal, which looks for the revival of the Jewish spirit in the ancestral land of the Jewish people, Achad Ha’am has foretold how gradually Palestine becomes the educational and spiritual centre of all Jewry, how children come to its schools, and young men to its universities, from Jewish communities all the world over : how they carry back with them a fertilising influence to invigorate the communities of the Diaspora, and how by this stream, from the fountain of living waters, the Jewish spirit everywhere is fortified, and becomes an active and conscious power. That dream is already in our day beginning to be a working reality : the movement towards the East has begun : the foundation of a Jewish culture in Palestine is being laid before our eyes. And when in the land of the Prophets, we have planted a people speaking the language of the Prophets and inspired by the ideals of the Prophets in their daily life, the work of the Renaissance and the aims of Zionism will be on their way together to fulfilment : Palestine will be a light to Israel, and Israel will be a light to the nations.

نیشتر بحران – 11 شهریور 1404 – منطق صهیونیسم

Advertisement

به زودی