آنقدر از دست حامیان جنگ، و آنهایی که آمریکا و اسرائیل را بسوی آنچه در ایران می گذرد هُل می داده اند، عصبی هستم، که میخواستم خودم را با نثار چند ناسزای آبدار به این «میهن دوستان» و «سرنگونی طلبان» خودشیفته، خالی کرده باشم.
اما به این نتیجه رسیدم که «این ها» حتی لیاقت ناسزا شنیدن هم ندارند. طرف اصلا حالیش نیست. چنان در لاک خود و حبابی از اندیشه ورزی های فاشیستی غرق شده که هرچه بنویسی و بگویی، حضرت عجل کار خودش را می کند و بخودش می بالد که خطی در حال پیاده شدن است که بهترین خط، و صد در صد ملی و میهن دوستانه و …. است.
از بیان جنایاتی که آمریکا و اسرائیل و شرکاء در حال انجامش هستند می گذرم، همه ما روزانه شاهد آن هستیم. می بینیم که چگونه آسمان تهران با دود غلیظ سیاه شده، گویی که شبی تار است. می بینیم که چگونه شب های تهران همچون روز روشن می شوند آن لحظه که مخازن نفت و گازوییل و بنزین منفجر می شوند. همه ما شاهد آن هستیم و نمونه آوردن نوعی خودآزاریست.
اما آنچه این حضرات مثلا «سرنگونی طلب» نمی فهمند، و یا می فهمند ولی آنرا بخشی از پروسه سرنگونی می دانند، آثار زیست محیطی برای دهه ها شاید بیشتر، و به خطر افتادن جان و سلامت صدهاهزار ساکن تهران و شهرهای حاشیه است.
این آسیب الان دیده نمی شود. باید صبر داشت و دید که چگونه سرطان ریه در ایران شیوع پیدا خواهد کرد. که چگونه امراض متعدد ریوی گویی که «زکام» است دکترهای طب عمومی را بخود مشغول خواهد داشت. چگونه آثار صدای انفجار، کودکان خردسال (که جان سالم بدر برده اند) را دچار پریش احوالی کرده و بسیاری در دوران نوجوانی اقدام به خودکشی خواهند کرد.
به آنها که حامی جنگ و مدافع خط نتانیاهو و ترامپ، به اشکال مختلف هستند، می گویم شرمتان باد!
امروز شایع شد که مجتبی خامنه ای بجای پدر بر منبر تکیه خواهد زد. «نام خامنه ای ادامه پیدا می کند» همانطور که بنی امیه و بنی عباسیه و قاجار و پهلوی نامشان ادامه پیدا کرد.
تنها چیزی که با کشته شدن علی خامنه ای اتفاق افتاد، «شهید» شدن و «امام» شدن علی خامنه ای بود. حال مجتبی زبانش دراز است که پدرش شهید شده، و او وارث پیامیست که «امام علی» سالها در گوش مجتبی زمزمه می کرد، و حضار تحمیق شده و تخدیر شده، بر سر زنان به یاد «امام شهید» سینه ستبر کرده و هرکدام با یک کلید بهشت در جبهه حق علیه باطل به جلو می تازند.
خیلی وقت پیش حسینعلی منتظری گفت که مجاهدین یک سنخ هستند. می خواهم یادآور شوم که «آخوند» هم یک سنخ است، و با بمباران و کشتن رهبرش نابود نمی شود. تنها راه، شورش های اجتماعی زیر چتر حفاظتی نیروهای رادیکال مسلخ است، و دیگر هیچ.
اگر این اراذل از این جنگ سالم بیرون بیایند، خدا را بنده نخواهند بود. شعار مرگ بر آمریکا نهادینه شده، و ریشه جنگ عرب و عجم آبیاری شده است.
فکر کنم رفتار فاشیست ها نباید ما را از جنس آنها بکند. فحش چاروداری باید از دهان شخصیتهایی که بویی از انسانیت و مدنیت ایرانی نبرده اند بیرون بزند. جای آن در این نوشتار نیست.
علی ناظر
17 اسفند 1404
8 مارس 2026
