پرسیده می شود کدامین ارجح هستند، فرزند خلق ستمدیده ایران، خلق ستمدیده ایران، یا ایران.
پاسخ ساده است.
اگر ایرانی نباشد، خلق ایرانی وجود خارجی نخواهد داشت، و اگر خلق ستمدیده ایران نباشد، فرزند خلق بی معناست.
حمایت از فرزند خلق زمانی هویت پیدا می کند که در راستای منافع خلق عمل کند، خلقی که در ایران روزمرگی می کند.
پشت کردن به فرزند خلق، لزوما پشت کردن به خلق نیست. همسویی نکردن با آنچه فرزند خلق می گوید و می خواهد هم لزوما خیانت به ایران نیست.
اما پشت کردن به ایران، به هر دلیلی، که بیشتر از ذهن برمیخیزد تا درک اصولی از «ارجحیت دادن» به آنچه به ما هویت می دهد، هم خیانت به خلق است و هم نادیده گرفتن موقعیت فرزند خلق.
در عین حال، ماندگاری و برقراری ایران، با پایوری خلق و فرزندانش تضمین می شود.
مضافا، هرآنکس که از ایران نام می برد و نقشه و پرچم را بر پیشانی خود حک می کند، لزوما مدافع منافع خلق و ایران نیست.
علی ناظر
5 فروردین 1405
25 مارس 2026
