خیلیها گفتند و نوشتند نفس در سینه ها حبس شده بود. سرکرده گانگستریسم و فاشیسم جهانی با صراحت و وقاحت بی نظیری اعلام کرده بود، “یک تمدن و به زبان واقعی یک کشور را باهمه زیرساختها و امکانات اولیه زیست ۹۰ میلیون انسان و خود انسانها را از بین میبرد”. همپالگی مقابل هم کمر به اقدام متقابل در کل منطقه را در سرداشت. سیاهی نظم حاکم بر جهان چنان است، چنین جانوران انسان نما به ابزار تخریب و نابودی نه یک کشور، بلکه کل جهان دسترسی دارند. درلحظه های پایانی شب هفتم آوریل، گویا ما بشریت خواهان زندگی و امنيت باید خرسند باشیم!؟، چون سردمداران وحشت و مرگ آتش بس مشروط و شکننده را اعلام کردند.طبعا قطع بیدرنگ جنگ ولو کوتاه مدت بسیار مهم است. فعلا و تا دو هفته دیگر با مرگ انبوه انسانها و نابودی جامعه ایران و دیگر جوامع در خاورمیانه فاصله داریم. اما نفس این رویداد و عقب گرد نهفته در آن عمق فاجعه بار بربریتی را منعکس میکند که نظم جهنمی سرمایه و سردمداران فاشیست آن به بشریت معاصر تحمیل کرده اند. به گروگان گرفتن جهان معاصر توسط مشتی فاشیست ضد انسان، انعکاس غیاب اراده و جنبش قدرتمند انسان خواهان دگرگون کردن نظم وارونه جهان است.
جنبش بازگرداندن اختیار به انسان میتواند به این بربریت و بردگی تحمیلی بر انسانها پایان دهد. موظفیم این جنبش را برای به دست گرفتن سرنوشت خود پرتوان سازیم. راه دیگری نیست. یا سوسیالیسم یا بربریت.
رحمان حسين زاده
هشتم آوريل ۲۰۲۶
